DC Deluxe Trójca Batman Superman Wonder Woman

Główną osią fabuły tego komiksu jest pierwsze spotkanie najbardziej rozpoznawalnej trójki bohaterów komiksowego wiata DC Comics. To właśnie w tym albumie zaczynają oni powoli rozumieć swoje motywy, zaczynają efektywnie i efektownie współpracować ze sobą. Właściwie po drugiej stronie opisywanego konfliktu znajdziemy również ich odpowiedniki, bo przyjdzie im się zmierzyć z Ra's Al-Ghulem, zbuntowaną Amazonką i klonem Supermana czyli Bizarro. Autor zrobił naprawdę interesujący komiks, z jednaj strony pokazał wszystkie znane elementy ikon DC, a z drugiej uczłowieczył ich, pokazał, że mają też klasyczne ludzkie przywary i że nawet taki zespół superbohaterów musi poświęcić nieco energii i czasu na dopasowanie się do siebie. Cała historia jest też na szczęście odarta z tej pompatyczności, prężenia muskułów i pustej górnolotności, które regularnie DC próbuje nam wcisnąć w swoich filmach. Panowie znają swoje możliwości, są pewnymi siebie, dojrzałymi mężczyznami, którzy nie muszą niczym ratlerek obszczekiwać każdego. No i każdy z nich ma do siebie i swojej pracy spory dystans. A Wonder Women w żaden sposób im w niczym nie ustępuje i choć w dziwnym kolorowym wdzianku może wyglądać nieco niepoważnie, to feministki nie mają powodu się na nią obrażać.

Oczywiście uwagę zwrócić trzeba też na rysunki, w końcu to także historia obrazkowa. W pierwszym momencie najprościej je określić mianem poprawnych, idealnie pasujących do konwencji superbohaterów i opowiadanej historii. Przy drugim, czy trzecim przeglądaniu zaczyna się jednak znajdować sporo smaczków i świetnych kadrów, im dłużej się im przyglądałem, tym bardziej mi się podobały. Choć bądźmy szczerzy Rosiński to to nie jest ;)

Polecam, choć cena jaką trzeba za niego zapłacić powala, ale dostajemy świetną historię wydaną w znakomity sposób, w końcu to DC Deluxe.

Historia, wymyślona i narysowana przez Matta Wagnera nie należy do złożonych. Nie znajdziemy tutaj, zapierającej dech w piersiach, akcji, ani nie będziemy mieć szansy na rozwiązywanie skomplikowanych zagadek. Sprawa jest prosta od początku: Ra's al Ghul postanawia zrobić wielkie bum, żeby pozbyć się ludzi, którzy niszczą jego ukochaną planetę. Poprzez wprowadzenie tego antagonisty, Wagner odhaczył okienko, oznaczające umiejscowienie w komiksie przeciwnika Mrocznego Rycerza. Dwa pozostałe okienka zostały odznaczone przy postaciach Wonder Woman i Supermana, odpowiednio: za sprawą zbuntowanej Amazonki - jest! oraz Bizarro - jest! Owa para zostaje wplątana w szalony plan Ra's al Ghula i stawia czoła naszej tytułowej trójcy.

Fabuła płynie szybko, bez głębszych przemyśleń, bez większego poszukiwania sprawcy. Ostateczna konfrontacja również kończy się w zawrotnym tempie. Co więc takiego niezwykłego w Trójcy? Znaczna część czytelników twierdzi, że komiks stoi nie historią, tylko zmyślnym przedstawieniem relacji pomiędzy trójką superbohaterów.

I tak, zaczyna się ciekawie, bo oto Bruce Wayne i Clark Kent spotykają się, aby wspólnie zastanowić się nad pewną sprawą. Ich twarze, które znane są publicznie zostają nam tylko lekko nakreślone - nie potrzebujemy wiedzieć więcej. Wagner wykorzystuje to, że mity obu mężczyzn są tak głęboko zakorzenione w popkulturze, że nie musi tłumaczyć nam kto jest kim. Trochę inaczej wygląda to w przypadku Wonder Woman, bo poznajemy tę postać przez pryzmat jej pierwszych spotkań z Supermanem i Batmanem. Tu zaczynają się schody.

Bruce jest wykreowany na niezwykle odrzucającego bohatera. Zachowuje się jak samolubny i fochnięty nastolatek, szczególnie w relacjach z Dianą. Popisuje się przez Clarkiem, jest niezwykle dumny i aż za duży z niego indywidualista.

Między Człowiekiem ze Stali a Księżniczką Amazonek rodzi się uczucie, będące pomieszaniem podziwu z zalążkami czegoś większego. Przyznam, że niezwykle mnie to denerwowało. Nie jestem w stanie patrzeć na wszystkie historie, które traktują o romanse Wonder Woman z Supermanem, więc przemyślenia Clarka w stylu "Lois jest wspaniała, ale ta kobieta..." mnie obrzydzały.

Być może Wagner chciał dobrze, być może chciał pokazać, że nie tylko my patrzymy na tę trójkę, jak na obrazki, ale także i oni czują do siebie podziw. Mam jednak wrażenie, że zapomniał, iż są to dorośli ludzie, bo każde z tej trójki w tym komiksie zachowuje się jak nastolatek.

Mimo wszystko, komiks czyta się przyjemnie. Chociaż jest to raczej rozrywka na uspokojenie nerwów i chwilę relaksu, niż dzieło wymagające od nas jakiegoś większego wkładu intelektualnego, to słabość fabuły zdecydowanie rekompensują rysunki. Wagner pokazuje wielką trójkę jako chodzące posągi - ich twarze są dumne, szczęki twarde, a mięśnie błyszczą w słońcu. Bardzo umiejętnie bawi się światłem, zestawiając pomarańcz zachodzącego słońca z ciemnym strojem Batmana, sylwetkę Supermana z błękitem bądź granatem nieba, albo smukłe ciało Wonder Woman z refleksami na wodzie. Piotrusia śmieszyły niektóre grymasy na twarzach bohaterów i trzeba przyznać, że miał rację: w niektórych momentach Diana wygląda, jakby zaczęła brać mocne narkotyki. Nie przeszkadza to jednak w odbiorze komiksu.

Polecam wszystkim zapoznać się z Trójcą. To na pewno jeden z filarów komiksu superbohaterskiego. Nie ma w tej pozycji nic nadzwyczajnego, nowatorskiego, nic, co zmieniłoby Wasze postrzeganie Batmana, Supermana i Wonder Woman, ale na pewno warto znać te parę chwil, w których cała trójka spotkała się po raz pierwszy we wspólnym gronie.