Trawa

Trawa Sheri S. Tepper od samego początku urzekła mnie swoją okładką, ale jej lekturę odkładałem stanowczo za długo, aż w końcu przyszedł czas się z nią zapoznać. A bez wątpienia jest to książka warta uwagi, ponieważ już rok po premierze otrzymała dwie nominacje do najważniejszych nagród: Hugo i Locusa.

Akcja powieści rozgrywa się w bliżej nieokreślonej przyszłości. Ziemia, nazywana Terrą, została przeludniona i w obliczu kurczących się zapasów, ludzkość rozprzestrzeniła się po całej galaktyce. Jedną z planet, na którą przybyli ludzie jest tytułowa Trawa, która jak się łatwo domyślić, pokryta jest trawą, w bardzo wielu odmianach i kolorach. Ludzie nie byli jednak pierwsi na tej planecie, bowiem już wcześniej ktoś stworzył na niej cywilizację, która zniknęła w tajemniczych okolicznościach... Teraz ludzkość może spotkać ten sam los, bowiem na wszystkich światach rozprzestrzenia się śmiercionośna zaraza. Wszystkich, oprócz Trawy. Jaka tajemnica kryje się na tej planecie?

Jestem bardzo pozytywnie zaskoczony powieścią Tepper, jak zresztą każdą kolejną powieścią z serii Artefakty. Autorka stworzyła niezwykły, a zarazem bardzo tajemniczy świat, który poznajemy praktycznie przez całą książkę. Te wszystkie gatunki traw, w wielu odmianach i kolorach tworzą niesamowicie urzekające tło dla kolejnych wydarzeń. Planetę, oprócz ludzi, zamieszkuje także kilka gatunków zwierząt. Występują tutaj małe i oślizgłe rzekotki, Ogary, przypominające wilki, ale zdecydowanie od nich większe i bardziej niebezpieczne, Hippae podobne do koni, lecz posiadające na swoim ciele bardzo dużo wystających kolców, oraz tajemnicze Lisy. Na pierwszy rzut oka może się to wydawać, że to tylko bardziej egzotyczne zwierzęta, ale wcale tak nie jest i posiadają niejedną tajemnicę. Co więcej, stanowią one bardzo ważną część tradycji i zwyczajów ludzi zamieszkujących Trawę. Podczas Polowania ludzie dosiadają Hippae, jako psy gończe służą im Ogary, zaś zwierzyną łowną są Lisy. Jest to rytuał, który dowodzi męstwa i dojrzałości, ale jest to niebezpieczne zajęcie, ponieważ nie zawsze wszyscy z niego wracają. Z biegiem czasu okaże się, że ma ono także swój ukryty i niezwykle ważny sens dla całej historii.

Jedną z najważniejszych postaci jest Marjorie Westriding-Yrarier, która wraz z rodziną zostaje wysłana na Trawę, by tam znaleźć lekarstwo na zarazę. Nie jest to dla niej łatwe, ponieważ mieszkańcy planety są dość nieufni i nie dopuszczają do swoich sekretów obcych osób, w tym do najważniejszej rzeczy, czyli Polowania. A bez tego, Marjorie nie jest w stanie dobrze poznać planety, jej kultury i zrozumieć, jaka prawda kryje się za odpornością ludzi ją zamieszkujących. Ogólnie w książce spotkamy wielu innych bohaterów, których mamy okazję mniej lub lepiej poznać i są to generalnie postacie ciekawe i interesujące. Niemniej jednak odniosłem wrażenie, że to nie postacie są tutaj najważniejsze, lecz cała planeta oraz zwierzęta ją zamieszkujące. To w tych elementach kryje się niezwykły urok książki, dzięki czemu nie mogłem się od niej oderwać i będę jej lekturę bardzo miło wspominał.

Niemniej ciekawym elementem świata jaki stworzyła Tepper jest Świętość. To religijne imperium, które sprawuje kontrolę nad wszystkimi planetami zamieszkanymi przez ludzi. Rządzi twardymi regułami i oficjalnie nie uznaje istnienia śmiercionośnej zarazy, lecz potajemnie podejmuje działania mające na celu znalezienia lekarstwa. W przeciwnym razie, według obliczeń, ludzkości zostało niewiele czasu… Choć Świętość może na pierwszy rzut oka nie pasować do całej historii, to jednak jest to dość ważny wątek w kontekście całości. Pod koniec pojawia się bowiem całkiem dużo religijnych rozważań, które mogą podobać się lub nie, ale moim zdaniem bardzo dobrze wpisują się w ramy powieści, które autorka nakreśliła na samym początku.

Trawa, podobnie jak poprzednie książki z serii Artefakty, była bardzo udaną lekturą. Sherii S. Tepper wykreowała niezwykły i tajemniczy świat pokryty milionami mil trawy, który urzeka od pierwszych chwil i aż do końca powieści odkrywa przed nami swoje tajemnice. Polecam!

[Adres usunięty]

„Trawę” po raz pierwszy zobaczyłam przypadkiem na półce w księgarni. Od razu przyciągnęła mój wzrok, nie tylko ze względu na tajemniczy, praktycznie nic nie mówiący tytuł, ale również ze względu na magiczną okładkę. Jest po prostu niesamowita i siedziała mi w głowie przez długi czas, aż w końcu książka ta zagościła na dobre na mojej półce. Prezentuje się pięknie, to już wiadomo, ale czy zawartość również urzekła mnie tak bardzo?

Dawno temu ludzie opuścili rodzimą planetę i uciekli na Trawę – kosmiczna anomalia, której nazwa wzięła się z tego, co spotyka się na niej najczęściej. Trawa wszelkiego rodzaju i o każdym kolorze tęczy to coś, co charakteryzuję ową planetę. A w takiej trawie może się ukrywać nie jedno zagrożenie… Okazuje się, że człowiek nie był pierwszym mieszkańcem Trawy, inny gatunek już dawno zaanektował ją jako swój dom. Jednak Trawa wydaje się być ostatnią deską ratunku, bowiem śmiertelna zaraza nie pozostaje obojętna wobec żadnej planety – poza Trawą. Co jest na niej tak wyjątkowego, że ludzie nie chorują?

„Potrzebuję jedzenia, mnóstwa jedzenia, a potem jakiejś znajomej książki oraz snu. Tutaj jest zbyt wiele dziwacznych rzeczy. Nawet kolory są niewłaściwe.”

Sheri S. Tepper to autorka, której do tej pory nie znałam. Jednak jakie to szczęście, że takowy stan rzeczy uległ zmianie! „Trawa” jest bowiem książką znakomitą, dopracowaną w każdym calu, zdecydowanie dla koneserów powieści fantastycznych. Przyznaję, że początkowo było mi nieco ciężko wczuć się w jej klimat, ale z czasem stawało się to coraz łatwiejsze. Styl autorki bardzo przypadł mi do gustu i gdy już zdołałam zagłębić się w opowiadaną przez nią historię, to ciężko było się wyrwać z jej szponów. Pomysł bardzo ciekawy, a co najważniejsze – całkiem realistyczny. Kto wie, czy jakieś nasze kolejne pokolenie nie będzie musiało uciekać w przestrzeń kosmiczną, aby uciec od zagłady.

Pojawia się tutaj spora liczba bohaterów i dosyć dokładnie poznajemy każdego z nich, nie tylko samą osobowość czy charakter, ale również historie i powód przybycia na Trawę. Początkowo można mieć pewne trudności w zapamiętaniu, kto jest kim, ale to szybko przemija. Losy wszystkich bohaterów splatają się na pewnym etapie powieści i wtedy widzimy, że każdy ma do odegrania swoją rolę w tej historii. Pani Tepper znakomicie wykreowała każdego z nich, tym samym tworząc gamę różnobarwnych indywidualności. W moich oczach najwięcej zyskała Marjorie, jest niezwykle złożoną i intrygującą postacią. Równie interesujący byli Zieloni Bracia oraz ich kultura, chociaż czuję lekki niedosyt w tym temacie.

„Śmierć nie wydawała się zła, chociaż samo umieranie nie było tak proste, jak by tego pragnął.”

Bardzo spodobał mi się motyw Hippae. To istoty, które żyją na Trawie już od jakiegoś czasu, a ludzie starają się je udomowić, a wręcz wykorzystać dla własnej rozrywki. Wciąż pozostają jednak stworzeniami dzikimi, nieposkromionymi i co ciekawe – inteligentnymi. Chwilami miałam wrażenie, że wręcz kpią sobie z rasy ludzkie, niby się dają ‘wykorzystać’, ale tak naprawdę robią to tylko wtedy, kiedy im to pasuje. Ich zachowania są niesamowite, sam gatunek również – im bardziej poznawałam fakty dotyczące Hippae, tym bardziej mnie intrygowały. Autorka naprawdę miała znakomity pomysł. Podobnie jak sprawa z całą zarazą, której pokonanie i znalezienie lekarstwa jest wręcz misją nowo przybyłych. Wyjaśnienie tego, skąd się wzięła i jak z nią walczyć otrzymujemy dopiero na samym końcu, ale urzekł mnie fakt, że brzmiało bardzo naukowo i profesjonalnie.

Sheri S. Tepper stworzyła niesamowity i intrygujący świat, pełen tajemnic i niebezpieczeństw, ale wciąż pełen niewypowiedzianego piękna. Z łatwością można sobie wykreować w głowie obraz całej planety, jak i jej mieszkańców. Szczegółowe i dokładne opisy tylko to ułatwiają, a klimat powieści nas w tym utrzymuje. Akcja toczy się tempem umiarkowanym, ale znużenie nikomu nie grozi. Sporo się dzieje, sporo się dowiadujemy… a ciekawość trzyma nas w napięciu aż do ostatniej strony. Pojawiają się zaskakujące zwroty akcji i elementy nieprzewidywalne. Zdecydowanie bardzo polecam sięgnięcie po tę powieść, zwłaszcza tym, którzy potrafią docenić głębię, dopracowanie oraz dobre pióro i polot pisarski!