Tajemnica zaginionej ślicznotki. Damski fryzjer. Tom 5

Komunikat z ostatniej chwili! Pogryziony przez psa dostawca chińskich dań oskarżony o zabójstwo top modelki! Sprawca nadal na wolności! Uwaga! Podejrzewa się, że może być szalony! Przestępca podawać się może za damskiego fryzjera, podszywa się też za detektywa z zamiłowania. Ostatnio widziany był w towarzystwie swej siostry, której moralność pozostawia wiele do życzenia. Chodzą również pogłoski o jego kontaktach z transwestytą o pseudonimie panna Westinghouse. Ktokolwiek widział podejrzanego, proszony jest o kontakt z jednostką policji San Paulo, bądź też najbliższym zakładem dla obłąkanych.

„Ogólnie rzecz biorąc byłem w dobrym stanie. Nie szwankowały zdrowie, pamięć i tym podobne atrybuty. W tych warunkach i po tylu przygodach powinienem był wieść życie spokojne i pozbawione wstrząsów i takiemu się właśnie oddawałem, gdy ugryzł mnie pies i wprawił w ruch całą machinę” ( E. Mendoza, „Tajemnica zaginionej ślicznotki”)

„Tajemnica zaginionej ślicznotki” to już piąta część cyklu o bezimiennym, nieszkodliwym wariacie, do którego problemy lgną niczym ja do mlecznej czekolady. Bohater, jak zwykle niewinny, za sprawą ciągu nieprzewidzianych wydarzeń, wplątany zostaje w aferę kryminalną na szeroką skalę. Tym razem, by praworządności stało się zadość, damskiemu fryzjerowi przychodzi się zmierzyć z magnatami przestępczego półświatka Hiszpanii. Na szczęście nasz bohater przyciąga nietuzinkowych sojuszników z siłą równą jego magnetyzmowi wobec kłopotów. Na placu boju nie zostaje zatem sam, a jakie przygody czekają go na polu walki o prawo i sprawiedliwość? Tego dowiecie się, sięgając po własny egzemplarz najnowszej powieści Eduarda Mendozy.

Podobnie jak w recenzowanym już przeze mnie „Sekrecie hiszpańskiej pensjonarki”, Mendoza wciąga czytelnika w świat, w którym groteska jest elementem wiodącym. Zarówno wydarzenia, jak i bohaterowie powieści, mienią się przejaskrawionymi barwami, zaskakują niedorzecznością, wywołują niepohamowane salwy śmiechu. Zawrotne tempo i nieprzewidywalne zwroty akcji nie pozwalają oderwać się od powieści, zaś opisy malowniczych uliczek Barcelony budują niepowtarzalny klimat i pozwalają rozmarzyć się, uciec myślami ku plenerom słonecznym, aczkolwiek niepozbawionym lokalnych niepokojów. „Tajemnicę zaginionej ślicznotki” nazwałabym literacką komedią pomyłek, w której irracjonalność rządzi rzeczywistością, jest motorem wydarzeń, znajduje swe odzwierciedlenie w budowie charakterologicznej bohaterów, ich przemyśleniach i wypowiadanych przez nich słowach. Dla fanów Eduarda Mendozy powieść z pewnością stanowić będzie nie lada gratkę, zaś dla osób nieznających jeszcze twórczości iberyjskiego pisarza- będzie znakomitym pierwszym krokiem w kierunku zachłyśnięcia się literaturą słonecznej Hiszpanii.

Nie da się nie polubić twórczości Eduarda Mendozy. Jest w niej swoista magia, błyskotliwy humor i to, czego czytelnicy pragną najbardziej- piękno literackiego języka. Nie pozostaje mi nic więcej, jak tylko z czystym sumieniem polecić „ Tajemnicę zaginionej ślicznotki” tym, którzy łakną rozrywki na wysokim poziomie. Zachęcam również do zapoznania się z pozostałymi powieściami o perypetiach fryzjera-detektywa, lub z prozą o zupełnie odmiennym klimacie, jakiej doskonałym przykładem jest „Niewinność zagubiona w deszczu”, która, rzecz jasna, również wyszła spod wirtuozowskiego pióra Eduarda Mendozy.

Więcej ciekawych książek na [Adres usunięty]

Cała historia rozpoczyna się od tego, że fryzjer zostaje wyciągnięty ze szpitala psychiatrycznego pod pretekstem nowej sprawy do rozwiązania. Wszyscy wiedzą, że fryzjer jest doskonałym detektywem i że to właśnie ON doskonale rozwiązuje zagadki kryminalne.

I właśnie dlatego dwóch policjantów wywołuje bohatera pod pretekstem niesamowicie poważnej i bardzo ważnej sprawy. Zaginął piesek bardzo wpływowej damy, żony wielkiego biznesmena, nikt nie wie gdzie może się piesek znajdywać, wiadomo tylko, że zaginął w parku. W zamian za odnalezienie pieszczocha wpływowa dama oferuje swoją dozgonną wdzięczność, co pewnie przełoży się na skrócenie wymiaru kary fryzjera. Głównie z tego powodu podejmuje się ON tego zadania. Okazuje się, że park mieści się w bardzo bogatej dzielnicy, gdzie jogging uprawiają sami wpływowi ludzie. Aby wtopić się w tłum, nasz fryzjer postanawia również skorzystać z tego sportu.

Pieska udaje się dosyć szybko odnaleźć, i już kiedy ma dojść do przekazania go jego stęsknionej właścicielce, okazuje się, że ona wcale nie ma psa…..A nasz fryzjer zostaje aresztowany pod zarzutem zabójstwa.

O co chodzi? Skąd ten zarzut? Po co mistyfikacja z zaginionym psem?

Tego wszystkiego dowiecie się właśnie po przeczytaniu tej zabawnej książki.

Tak jak już mówiłam, historia napisana z niezwykłym humorem, autor miał naprawdę dobry pomysł na stworzenie tak pięknego dzieła, zarówno pod względem zawiłej historii, jak i pod względem humoru. Już dziś mogę wszystkim zagwarantować, że historia, jak i bohaterzy przypadną Wam do gustu i będziecie całość czytać z wielkim zapałem.

Dodam jeszcze tylko tyle, że to wydanie ma dostosowaną do wymagań czytelnika wielkość liter, a biorąc pod uwagę to, że jest dosyć sporo opisów, to akurat ten szczegół będzie się tutaj liczył.

Jeżeli lubicie kryminały napisane niezbyt krwawo, lecz raczej z pewną dozą humoru i dystansu zarówno do siebie jak i do innych osób z naszego otoczenia, to zdecydowanie będziecie zadowoleni z tej książki.

Polecamy, zespół [Adres usunięty]

Topmodelka Olga Baxter ginie w podejrzanych okolicznościach. Głównym podejrzanym zostaje się damski fryzjer, dla którego rozwiązania zagadki staje się kluczem do wolności. Co przytrafi mu się tym razem? I kogo spotka na swej drodze?

Prozę Eduarda Mendozy ciężko jest z kimkolwiek pomylić. Zwłaszcza, kiedy w grę wchodzą przychody fryzjera-detektywa. Zanim zabrałam się do przeczytania „Tajemnicy zaginionej ślicznotki” kojarzyłam autora zaledwie z pierwszej części cyklu. Nie zmienia to jednak faktu, że poprzednim razem bawiłam się naprawdę wybornie i wiedziałam, że powrót do tej serii jest jedynie kwestią czasu.

Twórczość Mendozy to twórczość bardzo charakterystyczna. Pełna specyficznego poczucia humoru, niebanalnych bohaterów, dziwnych pomyłek i nietypowych rozwiązań. Ciężko się jednak dziwić, skoro sam detektyw nie przypomina zwyczajnego tropiciela zagadek- o nie, do tego mu bardzo daleko. Może właśnie ten dziwny bohater sprawia, że książkom Mendozy zwyczajnie daleko do tradycyjnych kryminałów. Ilu bowiem znacie detektywów, którzy rozpoczynają śledztwo w zakładzie psychiatrycznym, a następnie w dążeniu do odkrycia prawdy korzystają z pomocy prostytutek i transwestytów?

Autor bawi się konwencją. I określenia „bawi się” nie użyłam tutaj przez przypadek. On żartuje, drażni się z czytelnikiem, naigrywa się ze swoich bohaterów, a jego największą bronią jest słowo. Mendoza przekształca swój kryminał w prawdziwą parodię, sprawiając, że momentami o wiele bliżej mu do komedii niż książki o morderstwie. Ani razu nie pomyślałam jednak, że jest w tym coś złego. Mam wrażenie, że o wiele trudniej stworzyć taką powieść, niż napisać klasyczny kryminał. Bo ciężej jest czasami rozbawić niż przestraszyć.

O tak, ON zdecydowanie nie próbuje straszyć. Mendoza zaprasza nas do wspólnej zabawy. To jedna z tych książek, w której nie szukamy rozwiązania zagadki na siłę, próbując za wszelką cenę poskładać elementy układanki przed finałem. I nie denerwujemy się, kiedy coś nam nie wyjdzie. My podążamy za tymi dziwnymi bohaterami bawiąc się i rozkoszując specyficzną treścią tego dzieła. Doszukujemy się ukrytych znaczeń, szukamy odniesień do aktualnych tematów, czekamy, kiedy autor znowu postanowi nas zaskoczyć. A zaskakuje często- słownie i sytuacyjnie.

Spotykając się z Mendozą nie sposób nie wspomnieć w kilku zdaniach o jego stylu pisania. On uwielbia operować słowem i robi to naprawdę po mistrzowsku. Jego narracja jest bardzo charakterystyczna, w oczy rzucają się długie zdania z nieco przestawionym szykiem. Choć wyrazy sprawiają czasami wrażenie dobranych omyłkowo czy niepasujących do siebie, widać, że każde zdanie stworzone zostało z wielką precyzją i przyjemnością. Autor wydaje się czerpać prawdziwą radość z pisania i opowiadania historii, wydaje się robić to przede wszystkim dla dobrej zabawy, nie dla zysku czy sławy.

Z pewnością to jedna z tych powieści, które znajdą swoich zwolenników i przeciwników. Warto jednak dać jej szansę i zagłębić się w ten porywający świat Mendozy- zabawny, przewrotny, żywiołowy. To świetna propozycja na jesienne i zimowe wieczory, działająca prawdziwie rozgrzewająco.

To moje pierwsze spotkanie ze znanym czytelnikom "damskim fryzjerem" . Sięgałam po książkę nie wiedząc na co się piszę. Kryminał z przymrużeniem oka, duża dawka poczucia humoru i oderwanie od powagi zarówno literatury, jak i dnia codziennego. O to co dostałam.

Główny bohater, "damski fryzjer", zostaje wrobiony w morderstwo pięknej modelki. Tylko sprzyjający mu zbieg okoliczności sprawia, że wymyka się policji i zaczyna dochodzić prawdy na własną rękę. Zyskuje przy tym pomoc wielu ludzi o bardzo oryginalnych zainteresowaniach, wyglądzie czy przeszłości. Okazuje się, że to z czym przychodzi mu walczyć sięga wyżej, niż mu się wydawało, przez co konieczne jest podjęcie niekonwencjonalnych środków.

Książka jest przede wszystkim lekka i zabawna. Człowiek nie musi trudzić się nad wielkim dążeniem do rozwikłania zagadki, gdyż ciekawsze od jej odkrycia, jest jej odkrywanie wraz z bohaterami. Fakt, że nie jest zbyt skomplikowana, nie oznacza, że jest prosta, czy bezwartościowa w odbiorze. Powieść jest przede wszystkim ciekawa. Pozwala wciągnąć się w hiszpański świat, jego kulturę i zwyczaje.

Co ważne, w bardzo rubaszną akcję wpleciony jest kawałek historii Barcelony, w tym spór między Hiszpanami, a Katalończykami. Na oczach czytelnika dochodzi do bardzo ważnych zmian w Barcelonie. Autor bardzo sprytnie zawarł te kwestie w fabule. Czytelnik przyjmuje je bardzo naturalnie, jako część prozy, ale nie pozostawia ich bez rozwagi.

Lektura pełna jest zabawnych dialogów, bohaterów o przerysowanych cechach charakteru i ciekawych zwrotach akcji.

"Spodoba Ci się moja współokatorka- powiedziała (...)- nie chcę bawić się w swatkę, ale coś czuje, że bylibyście znakomitą parą.

Candida miała romantyczne usposobienie, a jej wrażliwość szła w zwody z kretynizmem. Współlokatorka, która przybyła wkrótce po nas, okazała się transwestytą, w moim wieku i mojej postury(...)"

Oczywiście można czepiać się, że sama sprawa nie jest zbyt skomplikowana, że pewne rzeczy wychodzą na jaw w bardzo prosty sposób, rozmowy śmieszą czasem bardziej, czasem mniej, ale mimo to miło jest czasem poczytać książkę, po której człowiek czuje się po prostu zrelaksowany.

Polecam !!

Więcej recenzji na [Adres usunięty] Zapraszam!