Światło, którego nie widać

Pięknie opowiedziana romantyczna historia dwójki młodych ludzi, która przywraca wiarę w ludzi. I chociaż ich drogi spotkają się na chwilę to to spotkanie zmienia całe ich życie.

Myśląc o tej pozycji mam poczucie, że dobrym porównaniem byłyby do niej klasyki literatury. Coś, co na pierwszy rzut oka nie wydaje się niczym wybitnym. Są książki, które ogromnie nas wciągają, czytamy strona za stroną, akcja pędzi na łeb na szyję. Kończymy krzycząc: To była jazda!, a na następny dzień już tak właściwie nie pamiętamy, co nam się podobało. Światło, którego nie widać to lektura, którą trzeba sobie dawkować. Pozwolić treści dojrzeć w nas, zrozumieć. A kiedy przewrócimy ostatnią stronę odkładamy ją na półkę z uczuciem ulgi w sercu. Ulgi nie dlatego, że męczyliśmy się, ale ponieważ z bohaterami przebyliśmy długą drogę, a teraz możemy wrócić do domu. I patrzymy na nasz regał z dumą, bo mamy swój egzemplarz.

Rzadko brakuje mi słów żeby wyrazić myśli. W tej recenzji powinna się znaleźć odpowiedź na pytania Co mi się podobało, a co nie i dlaczego? Wiem, że nie było prawie nic (drażniły mnie francuskie nazwy, ale to taki niuans), co mogłabym skrytykować, a chwalić mogę wszystko. Jednak na pytanie dlaczego? po prostu nie znam odpowiedzi. Sześćset czterdzieści stron, z małą ilością dialogów, równomiernie rozłożoną akcją, bez niespodziewanych zwrotów fabuły, a jednak nie potrafię się przyczepić. Autor tak operuje słowem, że tamten świat mimo swojej przerażającej realności w jakiś dziwny sposób staje się magiczny. I przenika nas do głębi.

Do tej historii trzeba dojrzeć. Dać jej czas, pozwolić sobie zagłębić się w treść. Niespiesznie, powoli. Podejść do niej z otwartym umysłem i sercem. Nie oczekiwać niczego, a po prostu brać to, co oferuje nam autor.

Ostatnio przeczytałam "Światło, którego nie widać" Książka jest o szesnastoletniej niewidomej dziewczynie Marie - Laure Leblanc oraz o piętnastoletnim Warnerze Pefennig. Akcja toczy się podczas II wojny światowej w mieście Saint-Molo na wybrzeżu Brytanii. Jest to miasto historycznie, ponieważ podczas II wojny światowej zostało doszczętnie zniszczone.

Marie mieszka wraz z ojcem w Paryżu tuż przy Muzeum Historii Naturalnej w którym pracuje ojciec, do czasu rozpoczęcia okupacji niemieckiej. Uciekają do stryjecznego dziadka Etienne, który jest dość specyficzną osobą. Brał udział w I wojnie światowej, po wojnie zaczął się bać wszystkiego a nawet bał się wychodzić na ulice.

Warner Pefennig jest postacią bardzo ważną, ponieważ książka składa się z przeplatanki, jeden rozdział jest o życiu Marie a drugi o życiu Warnera. Tych dwóch bohaterów spotyka się na sam koniec powieści, gdy Marie jest zamknięta w kamienicy stryja. Warner służy w wojsku niemieckim. Jego rola polegała na tym, że wyszukiwał konspirantów, którzy puszczali audycje w radiach. Jeśli wiedzie Hitler kazał wszystkie odbiorniki radiowe oddać, byli ludzie którzy tego nie zrobili w oczach Adolfa byli zdrajcami.

Pojawia się też tam brylant "Morze ognia", legenda głosi kto ma ten kamień żyje wiecznie, lecz wszyscy których kocha giną lub spotykają ich nieszczęścia. Właśnie w posiadaniu tego kamienia było muzeum, które stworzyło kilka idealnych kopii i wręczyli je pracownikom. By żaden z Niemców nie mógł zdobyć oryginału. Oczywiście żaden z pracowników nie wiedział, czy ma oryginał czy tylko kopie. Jak się już domyślacie, ojciec Marie też dostał kamień i akurat ten oryginał. Na trop kamienia trafił porucznik niemiecki, wyszukiwał każdego pracownika muzeum, który był w posiadaniu kamienia. Ojciec Marie został zamknięty w obozie (ukrył kamień w domku z modelu miasta, który zrobił dla swojej niewidomej córki) gdzie przepuszczam zmarł. Ponieważ Marie na sam koniec książki natrafiła na informacje, że zachorował na zapalanie płuc.

W momencie jak całe miasto płonie, jedynie kamienica w której znajduje się Marie stoi cała. To właśnie do niej zmierza porucznik by zdobyć kamień. Już wie gdzie szukać. ( W domku, który ma kształt kamienicy). Lecz dziewczyna też zorientowała się, że w domku jest coś co ojciec przez lista kazał jej chronić. Niemiec znajduje je dom, a także kilka dni z nim spędza. Marie w tym czasie ukrywa się na strychu gdzie jej stryjeczny dziadek nadawał audycje z radia. Och, jej stryj został schwytany i uwięziony dzień przed odpaleniem ognia.

Niemca zabija Warner. Spędza z Marie nie cały jeden dzień, aż do zawieszenia broni by mieszkańcy miasteczka, którzy jeszcze w nim zostali mogli bezpiecznie go opuścić. I jak się domyślacie Warner umarł, był chory na febrę. Lecz zginął gdyż wszedł na minę.

Ta książka, jest jedną z ważniejszych pozycji na mojej półce. Uwielbiam książki wojenne. Bardzo mi się podoba, że ludzi w tamtych czasach są ukazani w bohaterski sposób. Polecam tę książkę, dla miłośników literatury wojennej, która porusza trudne tematy.

Muszę przyznać, że ta książka naprawdę długo stała sobie na półce w oczekiwaniu na swoją kolej. Po przeczytaniu stwierdzić mogę tylko, że zdecydowanie za długo. To był świetnie spędzony czas.

II wojna światowa, francuskie miasteczko portowe Saint Malo, w którym skrzyżują się drogi bohaterów - niewidomej francuskiej nastolatki wychowywane przez ojca oraz młodziutkiego żołnierza Wehrmachtu, którego marzenia o zostaniu konstruktorem przerwała wojna. Jest jeszcze bohater trzeci - brylant zwany Morzem Ognia, obsesja pewnego Niemca poszukiwawcza dzieł sztuki. Niemałą rolę odgrywa również radio. Historia tych wszystkich osób oraz przedmiotów przeplata się ze sobą, zaczyna się i kończy w Saint Malo, by potem cofnąć się wstecz w miejsca, z których pochodzą bohaterowie. Prowadzi do końca i do odgadnięcia tajemnicy krok po kroku, a z każdą kolejną stroną staje się coraz bardziej wciągająca.

To przepięknie opowiedziana, nieco mroczna i smutna, bo dziejąca się podczas wojny, opowieść o dorastaniu, niespełnionych marzeniach, chęci normalnego życia. O zwykłych ludziach w niezwykłych czasach. Jeśli jeszcze nie czytaliście, warto po nią sięgnąć.

Książka otrzymała Nagrodę Pulitzera w 2015 roku.

O tej książce ostatnio było dość głośno i zaciekawiona , cóż też jest powodem jej fenomenu i przyznania tak prestiżowej nagrody postanowiłam ją zdobyć. Ku mojej uciesze była dostępna w mojej bibliotece i nie zastanawiając się długo zabrałam ją ze sobą. Trzymając w dłoniach te pokaźnych rozmiarów tomiszcze czułam coś, czego nie potrafię określić. Jakby same moje palce potrafiły określić, że będzie to lektura, która w pewien sposób na mnie wpłynie... i nie myliły się. Już po pierwszych rozdziałach przekonałam się, że to nie będzie zwykła powieść historyczna. A czytajac te ostatnie , łzy ściekały mi po policzkach , a w ciele czułam dziwną pustkę, jakby nagle wszystko stało się inne. Jakbym między jednym, a drugim mrugnięciem zaczęła dostrzegać więcej. Już dawno nie spotkałam się z tak piękną opowieścią po prostu o ... życiu. Życiu na wojnie i śmierci , która zbierała tam ogromne żniwa.

Historia dzieje się w dwóch krajach - Francji , gdzie poznajmy niewidomą Marie-Laure oraz w Niemczech , ojczyźnie młodego Wernera , sieroty , którego ojciec zginął w kopalni. Można by się spodziewać, że to Marie-Laure już od początku będzie tą gorzej osadzoną w świecie postacią. Jednak tu autor nas zaskakuje - ukazuje niezależną , naprawdę zaradną niewidomą dziewczynkę mającą kochającego ojca i żyjącą dość dobrze jak na standardy II wojny. Za to Werner - niby urodził się w Niemczech , potędze , której wszyscy się bali - a sierotą został już w wieku siedmiu lat , głodował pomieszkując w domu dziecka i został powołany do projektu prania mózgów zwanym Hitlerjugend. Ale , ale ! Autor sprytnie zaczął to wszystko wywracać do góry nogami w czasie rozwijania się historii. Nagle świat Marie-Laure staje się niemalże tak zły jak ten Wernera , choć dziewczyna wciąż otoczona jest przez wspaniałych ludzi. Za to Werner mimo okropnej dyscypliny Hitlerjugend nie głoduje , nie martwi się o zimno podczas snu , a ponadto jest utalentowanym technikiem , przez co zajmuje wysokie miejsce w notowaniach. Anthony Doerr wspaniale przedstawił złożoność ludzkiej psychiki - człowiek , który pół życia głodował zaczyna wypierać zło danego miejsca , jeśli zapewnia mu ono życie nawet ciupinkę lepsze niż wcześniej. Za to kochany nie będzie zwracał uwagi na niedogodności , jeśli wciąż odczuwa miłość. Cóż, wszystko zależy od miejsca , w którym się wychowujemy. Swoje odzwierciedlenie znajdowało to głównie na wojnie - twarze niemieckich mężczyzn były zobojętniałe po całym dniu pracy w kopalni , a francuscy ojcowie uśmiechali się patrząc na swoje dzieci w kraju , w którym mimo zagrożenia wojną nikt nie bał się , że zabiorą syna czy rodzic zginie przypadkowo zastrzelony.

Otwórzcie oczy i popatrzcie na to, co możecie zobaczyć, nim zamkniecie je na zawsze.

Historia "Światła , którego nie widać" wydawać by się mogło akcję przedstawia tak naprawdę na początku i pod koniec. Jednak natłok emocji emanujący ze słów ją tworzących wspaniale to rekompensuje. Poznajmy historię nie tylko Marie-Laure i Wernera , ale także postaci pobocznych , gdzie każda przedstawia inną cechę , zupełnie różny od reszty charakter i sposób myślenia. Możemy sami dobrać sobie kogo lubimy , a kogo nie , kto nas porusza , a kto wzbudza nienawiść. Jest to też przykład powieści wojennej "inaczej". Nie mamy tu do czynienia z wojną jako bitwą czy z obozem koncentracyjnym. Autor skupił się na przedstawieniu życia ludzi w Niemczech oraz Francji , a zwłaszcza na przeogromnym znaczeniu radia w tamtych czasach. Radio. To , do czego sprowadza się cała fabuła. Niby zwykły przedmiot , a tak naprawdę historia każdego bohater a w pewnym sensie ukierunkowana została przez radio. Czy to jako metodę walki z okupantem , czy jako odskocznię od świata zewnętrznego i powrót do dawnych czasów , gdzie siostra śmiała się mimo chłodu. Doerr prezentuje mistrzowsko wykonany zabieg oparcia wszystkiego na znaczeniu radia , ale tak , że przez większość historii nie zwracamy na to uwagi.

Krocz ścieżkami logiki. Każdy skutek ma przyczynę, istnieje wyjście z każdej sytuacji. Do każdego zamka można dopasować klucz.

Kto powiedział , że historyczna powieść musi być nudna? "Światło, którego nie widać" od początku rzuca czytelnika na głęboką wodę - z początku nie rozumiemy za wiele , by później zacząć łączyć ze sobą fakty jak w dobrym kryminale. Mamy też świetną okazję poznać niespotykaną historię osoby niepełnosprawnej na wojnie oraz realia życia w Niemczech w tamtych czasach. Jak prano mózgi, niszczono ludzi , zmuszano do rzeczy , które dziś są nie do pomyślenia. Książka posiada jakąś osobliwą otoczkę, rodzaj atmosfery , która zmienia coś w naszym wnętrzu , tak , że po zamknięciu przez chwilę tępo wpatrujemy się w okładkę trawiąc to , co zaserwował nam autor. Mi poleciało kilka łez , co zdarza się bardzo rzadko. Zaczęłam też bardziej doceniać to co mam i bardziej przejrzyście patrzeć na świat. Ta powieść zmieniła coś we mnie , ale nie potrafię nazwać jednym słowem dokładnie co...

- Czy należy coś robić tylko dlatego, że wszyscy inni to robią?

Podsumowując, "Światło, którego nie widać" w stu procentach zasługuje na uznanie jakie dostało. Mnie ta historia porwała , wciągnęła na cały dzień i nie pozwoliła się oderwać. Historia wzrusza, rozśmiesza i uświadamia, że nie tylko Polska ucierpiała w czasie II wojny z ręki Niemiec. Będziemy świadkiem jak dzieci muszą dorosnąć jeszcze za nim zasmakują dzieciństwa , jak chęć zdobycia niezwykłego kamienia zwycięża (specjalnie nie opisywałam tego wątku, gdyż jest to jeden z kluczowych, a trzymam się zasady zero spojlerów) nad ludzką moralnością oraz jak radio potrafi jednym wyemitowanym dźwiękiem zmienić los. Gwarantuję , że po lekturze tej przepięknej powieści będziecie niezwykle zadowoleni . Nie zastanawiaj się więc, tylko po nią sięgaj !