Światła września

Ksiazka ,która wciąga juz id pierwszej strony. Nie da się od niej oderwać,przeczytałam w jeden dzień i smutne,ze tak szybko ja skończyłam bo historia przedstawiona bardzo realnie. Język prosty, aczkolwiek przepełniony charakterem. Zapewne nie jest to ostatnia książka tego autora. Gorąco polecam!

Było to moje pierwsze spotkanie z Zafonem. Wcześniej nie wiedziałam, jak i o czym pisze. Teraz także nie mogę się specjalnie wypowiedzieć, ponieważ moja wiedza na temat stylu tegoż pisarza, bazuje jedynie na tej książce. Dowiedziałam się, że jest ona z serii skierowanej dla młodzieży, jednak każda książka z trylogii opowiada zupełnie inną historię. Zaczęłam już czytać Pałac Północy, jedną z serii i to prawda. Historie w tych książkach nie mają ze sobą nic wspólnego. Ale przejdźmy do samej książki:

Historia nietuzinkowa. Obyczajówka, rzekłabym , oczywiście przez pierwszych kilkadziesiąt stron. Potem akcja przyspiesza i ucieka w klimaty fantasy. Wszystko było cudownie opisane. Czułam się, jakbym to wszystko widziała. Ogarnął mnie strach przed cieniem i przez pierwszą noc, każdy cień wydawał mi się podejrzany. Natychmiast utożsamiłam się z bohaterami. Nie zabrakło oczywiście wątku miłosnego. Książka opowiada w gruncie rzeczy o dorosłej kobiecie, jednak wątek miłosny jest pomiędzy nastolatkami. Spokojnie, nie będzie to nic w rodzaju Zmierzchu. Bynajmniej. Zostawia po sobie niedosyt z tego względu, iż ta miłość nie ma szczęśliwego zakończenia tylko po prostu rozstanie. Bynajmniej nie na zawsze. Za to wkurzyłam się na autora i przez dłuższy czas nie sięgałam po jego dzieła. Całość była bardzo pomysłowa i bardzo mi się podobało.

Powieść napisana hm... dosyć... oryginalnie. Nie potocznie, jednak wszystkie słowa można w pełni zrozumieć. Wyidealizowane słowa, eleganckie, ale nie jest to irytujące. Trzymać taki język przez całą książkę? Bez wątpienia Zafon to prawdziwy i dobry pisarz. Kunszt autora jest wyjątkowy. Trzeba przekonać się samemu. Z pewnością wiele z was, miało już styczność z tym pisarzem. Jak go oceniacie?

Książka jest dosyć krótka. To zdumiewające, że w takiej książce, można przekazać tak wiele treści. To niezwykłe.

Jeżeli ktoś, pogubił się to podsumuję jednym słowem: Polecam.

,,Dobre opowieści nie potrzebują zbyt wielu słów”.

Zimowy świt 1936 roku przynosi pani Sauvelle tragiczną wiadomość: jej mąż Armand umarł. Nie jest to jednak jedyne nieszczęście, które spotyka rodzinę, bowiem do drzwi pani Sauvell coraz częściej pukają wierzyciele, żądający spłacenia zobowiązań. Z pomocą kobiecie przybywa stary przyjaciel Armanda – Henri Leconte – który zapewnia familii mieszkanko nad sklepem z artykułami malarskimi. Dni mijają, a dzieci pani Sauvell, Irène i Dorian, coraz bardziej odczuwają brak ojca. Jednak właśnie w chwili ostatecznego zwątpienia, los się do nich uśmiecha.

,,Nie we wszystko, co widzą twoje oczy, powinieneś wierzyć”.

Dzięki pomocy Leconte’a, pani Sauvell udaje się otrzymać stanowisko ochmistrzyni normandzkiej w rezydencji wynalazcy i właściciela fabryki zabawek, Lazarusa Janna. Oznacza to wysokie zarobki oraz przeprowadzkę do urokliwego Domu na Cyplu w zaciszu wybrzeża Normandii. Piękno krajobrazów i nowe perspektywy rekompensują nieco niedawno poniesioną przez rodzinę stratę, a miejsce pracy pani Sauvell – wzniesiona po drugiej stronie lasu posiadłość Cravenmoore – zachwyca ogromem i osobliwym charakterem. Nawet sam Lazarus Jann wydaje się niezwykle miłym i ciepłym człowiekiem, który mógłby zaskarbić sobie sympatię niejednego dziecka. Lecz gdy dochodzi do morderstwa w pobliskim lesie, cały czar pryska, zaś intrygujące dotąd zabawki, zaczynają przypominać okrutne i nieprzyjazne machiny…

,,I, już po latach, przyrzekłem sobie, że zrobię wszystko, co w mojej mocy, żeby żadne dziecko więcej nie musiało żyć jak Jean, bez jednej chociażby zabawki”.

Światła września to niezwykle wciągająca i ciekawa opowieść z nietuzinkowym pomysłem fabularnym. Carlos Ruiz Zafon wodzi czytelnika za nos, pozwalając mu kreować domysły, które ostatecznie zawodzą. Momentami książka przypomina literaturę dla młodzieży, co nie zmienia faktu, że czyta się ją niezwykle lekko i z przyjemnością. Wstyd się przyznać, lecz pomimo tego, że na moich półkach goszczą Gra anioła i Cień wiatru, to moje pierwsze spotkanie z tym autorem. Teraz wiem jednak, że z pewnością nie ostatnie.

[Adres usunięty]

Światła września - Carlos Ruiz Zafon – recenzja

Carlos Ruiz Zafon to autor, który cieszy się ostatnio sporą popularnością. „Światła września” to ostatni tom trylogii skierowanej do młodzieży - „Trylogii mgły”.

Francja, rok 1936. Po śmierci męża pani Sauvelle z dwójką dzieci pozostała z długami, których jej współmałżonek nie zdołał spłacić za życia. Po znalezieniu dobrze płatnej pracy rodzina przeprowadza się do nadmorskiej miejscowości, do domu Lazarus Jann’a, wynalazcy zabawek. Praca okazuje się być łatwa, jednak pewnego dnia zaczynają dziać się w domu dziwne rzeczy. Zabawki zaczynają ożywać, wkrótce później ginie młoda kobieta.

Sama okładka książki wydawała się być tajemnicza, mroczna. Nic więc dziwnego, że tego samego oczekiwałam od treści lektury. Wartka akcja, tajemnicza postać wynalazcy, fantastyczne wręcz przygody dwójki rodzeństwa bardzo miło mnie zaskoczyły. Świat realny miesza się z fikcyjnym. Książka jest dość krótka i napisana prostym, przystępnym językiem, dzięki czemu czyta się ja bardzo szybko.

Polecam w szczególności osobom, które lubią książki, w których akcja toczy się szybko, panuje nastrój grozy i tajemnicy. Sama prawdopodobnie sięgnę po pozostałe dwie części „Trylogii mgły”.

Risshy, lat 18

źródło:[Adres usunięty]