Trylogia twierdzy magów. Tom 1. Siła trucizny

Skuszona niską ceną i magiczną okładką, nie mogłam powstrzymać się, by zdobyć Siłę trucizny w swoje ręce. Nie zapominajmy również o opisie, który zawładnął moimi wyobrażeniami na temat tej historii. Wiedziałam jednocześnie, że spędzę przy niej przyjemnie czas.

Yelena spędza swoje ostatnie chwili w celi, czekając na wyrok śmierci. Niechybnie zostaje uwolniona, jednak by pod postacią pracy testować posiłki komendanta, poszukując w nich trucizny. Jednak czy tak naprawdę wolne życie w tym przypadku jest pozbawione krat mentalnych? Próbuje się ona odnaleźć w świecie intryg i kłamstw. Oliwy do ognia dodaje informacja, że jest obdarzona potężną magiczną mocą. Jak więc uda jej się przetrwać w Iksji, pełnej walk o władze?

Już od pierwszych stron wiedziałam, że historia mną zawładnie w sposób bezwarunkowy. Świetnie wykreowani bohaterowie, tylko dodawali smaczku tej odsłonie. Oczekiwałam po niej fantastycznej lektury opatrzonej dawkami trucizn, które by mnie do niej przyciągały jeszcze bardziej. W końcu nie każda trucizna musi być gorzka, może być słodka i obezwładniająca.

Motyw magii jest mi już od wielu lat znany i ciągle ślepo wpadam na tę ścieżkę. Tutaj jednak zaskoczeniem są trucizny. Nie żebym chciała kogoś otruć, co to to nie. Jednak Pani Maria ma w sobie niezwykły dar opisując dane sytuacje. Zagłębiałam się w tej historii z czystą przyjemnością. W dodatku tak świetnie wykreowane zakończenie i milion pytań krążących w głowie sprawiło, że nie mogę się doczekać kontynuacji. Niestety wyszła ona jedynie w formie e-booka. Wielka szkoda, ponieważ kolejna część w nieokiełznanej zielonej odsłonie jest genialna.

Nie znajdziecie tutaj ogromu przelewu krwi, czy niechybnych wojen. Wszystko jest odrobinę melancholijne, ale zarazem intrygujące. Prześcigamy się tutaj z myślami Yeleny i to ona tutaj gra główne skrzypce. Co wcale nie znaczy, że postacie poboczne są tu zbędne. Wszystko wydaje się być rozwinięte w odpowiedniej proporcji, co do naszych oczekiwań. Może i czasem historia jest przewidywalna, ale te nieprzewidywalne sceny nadrabiają całą chęć do nie przerwania poznawania kolejnych stron.

Nie powiem, że jest to ambitna lektura. Nie chcę wam również napisać, że jest genialna i nie znalazłam w niej nic, co by mnie do niej zniechęciło. Bo i takie sytuacje się tutaj zdarzały. Jednak w ostatecznym rozrachunku polubiłam Yelenę i jej historię. Przyjemna lektura na dwa wieczory, przeniesie was w świat trucizn i powoli wam smakować tę historię z czystą przyjemnością.

Maria V. Snyder z wykształcenia jest meteorologiem. Jednak nie pracowała długo w tym zawodzie, ponieważ nie czerpała z tego żadnej satysfakcji. Po odejściu z pracy postanowiła zająć się tym, co lubiła najbardziej - pisaniem. Z początku pisała tylko do gazet lub magazynów różnego rodzaju. Gdy zaczęła skupiać się na tworzeniu powieści, jej starania zaowocowały książką pt. "Siła trucizny". To właśnie za nią autorka otrzymała nagrodę dla najlepszej powieści debiutanckiej. Jest to także pierwszy tom trylogii "Twierdza maga". W wolnych chwilach Maria V. Snyder uprawia sport, ćwiczy karate, w którym ma brązowy pas, dużo podróżuje oraz gra na wiolonczeli.

Trochę o treści: Yelena, na mocy prawa panującego w Iksji wprowadzonego po obaleniu króla i przejęciu władzy przez bezwzględnego komendanta Ambrose'a, została skazana na śmierć za popełnienie morderstwa. Nie ważne, że zrobiła to w obronie własnej. Prawo mówi jasno: śmierć za śmierć. Dziewczyna już w momencie popełniania tego przestępstwa była pogodzona ze swoim losem. Dlatego tak wielkim zaskoczeniem było niespodziewane wybawienie od kary. Zostało jej, bowiem zaproponowane stanowisko testerki żywności komendanta. Yelena skwapliwie skorzystała z tej szansy nie zdając sobie sprawy z tego, w co się pakuje. Jej problemy dopiero się zaczną. Nie chcą pisać więcej, aby nie zdradzić za dużo. Sami koniecznie przeczytajcie tą książką.

Muszą powiedzieć, że książka nie zawiodła moich oczekiwań. Od samego początku zostajemy wciągnięci przez autorką na "głęboką wodą" intrygi, która stanowi główny trzon całej fabuły. Jego uzupełnieniem jest wiele wątków pobocznych, dzięki czemu akcja toczy się wielotorowo, a dodatkowe wątki są doskonałym dopełnieniem głównego. Jeżeli jesteśmy już przy temacie akcji to rozwija się stopniowo. Pomimo, że autorka stopniowo podnosi napięcie, to jednak nie można powiedzieć, aby akcja wypełniona była nagłymi i niespodziewanymi zwrotami. Chwilami wszystko wydaje się wręcz boleśnie przewidywalne. Co do bohaterów to są oni doskonale dopracowani to do tego stopnia, że można odnieść wrażenie, iż to właśnie oni kreują i nadają formą całej powieści bez wiedzy autorki.

O "Sile trucizny" na pewno może powiedzieć, że jest intrygująca. Jednak czy jest wciągająca? Trudno powiedzieć. Sam pomysł jest naprawdę interesujący, szkoda tylko, że jego wykonanie nie jest takie w stu procentach. W kilku sytuacjach odniosłam wrażenie, iż autorce zabrakło pomysłu na ich rozwiązanie. Kilka razy można odnieść również wrażenie, że już kiedyś coś podobnego czytaliśmy w "Trylogii Czarnego Maga" Trudi Canavan.

Podsumowując. "Siła trucizny" napisana jest prostym i barwnym językiem, dzięki czemu czyta się ją bardzo szybko. Na pewno przypadnie do gustu wielbicielom i zwolennikom kunsztu pisarskiego Trudi Canavan.