Ryżowy podarunek

Uwielbiam sagi rodzinne. Co w nich takiego wyjątkowego i co znalazłam w tej książce? Można z perspektywy czasu zobaczyć jak życie się układa, jakie płata figle, które momenty są ostatecznie tymi ważnymi i zapamiętanymi, a które tylko pozornie za takie uważamy. Jakie nasze poczynania mają wpływ na przyszłe pokolenia. Ukazuje szczególnie mnie poruszającą przemijalność. W jednej chwili jestem człowiekiem młodym, w pełni sił i wydaje mi się, że mogę wszystko. W następnym okamgnieniu cieszy mnie widok wnuków chwalących się jakimiś nowinkami technologicznymi, za którymi dawno przestałam gonić.

Powieść „Ryżowy podarunek” ukazuje te wszystkie etapy. Wszystkie potknięcia prowadzące do rozłamów i scalające uściski dłoni. Obnaża rodzinę jako danie wymagające specjalnej uwagi kucharza, które drugi raz przyrządzane nigdy nie wyjdzie takie samo. Opowieści i legendy przekazywane z pokolenia na pokolenie, szacunek jakim darzeni są starsi i mądrość, którą chcą przekazać. Błahość, z jaką traktują ich ci młodzi, dopiero wyruszający na podbój świata. Przewrotność, kiedy śledzimy młodych, szalonych, zakochanych, stających się mądrymi starszymi. Szczypta magii, opatrzności nad nimi czuwającej. I ostatecznie cudowni ludzie. Portugalczycy i Brazylijczycy o wielkich sercach i gorących temperamentach, potrafiący tak samo namiętnie kochać jak i nienawidzić.

Przepiękna powieść charakteryzuje się nie tylko przepiękną treścią, ale i sposobem, w jaki została spisana. A styl Francisco Azevedo w moim prywatnym odczuciu już przeszedł do legendy. Liryka zapisana z niemal poetyckim wydźwiękiem pieści zmysły czytelnika. Liczne metafory, porównania i symbolika (mająca szczególną moc) umiejscawiają tę książkę na bardzo wysokim poziomie. Nie jest trudna w odbiorze, ale nie jest też łatwa. A to ze względu na to, że wymaga skupienia i wyciszenia, żeby móc się w pełni oddać jej płynności. Odnaleźć wszystkie symbole zawarte w ryżu, przelatującym ptaku czy spojrzeniu nieznajomego.

W pewnym stopniu to powieść alegoryczna. Historie opowiadane przez ciotkę Palmę na zdrowy rozsądek chciałoby się włożyć między bajki. W każdej bajce jest jednak ziarno prawdy i kiedy za pomocą Antonio odnajdywałam te nierealne elementy w normalnej codzienności, miałam poczucie, jakbym odnalazła skarb. Warto się więc porządnie skupić, żeby poczuć to wszystko w pełni.

Już wiem, że to jedna z najlepszych książek, jakie przeczytam w tym roku. Dla bezpieczeństwa dodaję „jedna z”. Jest dziełem kompletnym, dokładnie tym, czego mogłabym od książki wymagać. Zdecydowanie mądra, choć w wielu miejscach zabawna, wywołująca oburzenie, smutek i masę innych emocji. Po brzegi wypełniona tęsknotą i nostalgią. I być może właśnie dlatego zapadająca głęboko w pamięć. Odkładam ją na półkę książek, do których z rozkoszą wrócę, a was serdecznie do niej zachęcam.

Artykuł pochodzi ze strony: [Adres usunięty]

Wcale się nie dziwię, że to międzynarodowy bestseller. Ta książka to urocza podróż po historii i kulturze Brazylii, zwyczajach rodzinnych oraz, przede wszystkim, zachwycającej magii, której w tej książce jest pełno. Ryżowy podarunek to napisana z rozmachem epicka saga rodzinna, w której pierwsze skrzypce grają tradycja oraz zjawiskowy woreczek ryżu. Narratorem jest Antonio Custódio, osiemdziesięcioletni staruszek, który wspomina dzieje swojej arcyciekawej rodziny. Bardzo podobał mi się styl wprowadzania we wszystkie niuanse rodzinne – czułam się niczym kompan Antonia oraz jego towarzysz. Ta powieść sprawa czasem wrażenie, jakby czytało się dobry memoir opowiadający o losach wielopokoleniowej brazylijskiej rodziny – co oczywiście nie jest zarzutem, wręcz przeciwnie, uważam, że duża zaleta tej książki.

Czy worek ryżu może zawierać w sobie miłość i powodzenie? Czy może wpłynąć na los kilku generacji jednej rodziny? Czy może stanowić przyczynę kłótni, ale też być podwaliną szczęścia i powodzenia? Odpowiedź na te pytania znajdziecie w opowieści Antonio, głównego bohatera powieści "Ryżowy podarunek" Francisco Azevedo.

Rodzice Antonio: Jose Custodio i Maria Romana wraz z ciotką Palmą opuszczają rodzinną Portugalię i wyruszają do Brazylii, by tam rozpocząć nowe życie. W dniu ślubu dostają od Palmy prezent: worek ryżu, który staje się przyczyną ich kłótni. Jose uważa, że taki prezent im uwłacza i pragnie się go jak najszybciej pozbyć, wywołując przy okazji karczemną awanturę z wylatującym przez okno krzesłem. Jego żona ma zgoła odmienne myśli. Uważa, że ryż zawiera miłość i będzie przyczyną ich szczęścia. Ostatecznie podarek zostaje schowany, by ujrzeć światło dzienne w najtrudniejszych życiowych momentach. To dzięki niemu na świat przychodzą Antonio i jego rodzeństwo. To ON staje się źródłem zazdrości, by ostatecznie przyczynić się do zmiany sposobu postrzegania rodzinnych relacji.

Książka Azevedo to literatura wymagająca, należy się zaangażować w jej treść. Wiele jest w niej filozoficznej tematyki, a autor poprzez pierwszoosobową narrację, często odbiega od pierwotnego tematu, dotyka kilkunastu innych, wyjaśniając swój punkt widzenia, by ostatecznie wskazać meritum swojej opowieści. W powieść ciężko się wgryźć, bo styl autora bardzo przypomina ten Paulo Coelho – do granic możliwości wypełniony jest umoralniającymi frazesami, opierając się momentami wręcz o absurd.

Fabuła powieści toczy się niespiesznie, obejmując swoimi granicami losy czterech pokoleń, poczynając od rodziców głównego bohatera, a na jego wnukach kończąc. W dywagacje i myśli Antonia wplecione zostają dialogi i żywsza akcja, której nieustannie towarzyszą metafory, bo przyznać trzeba, że "Ryżowy podarunek" jest powieścią symboliczną. Worek z ryżem towarzyszy bohaterom przez całe ich życie, symbolizując szczęście i dostatek, pozostając wraz z nimi w chwilach ich uniesienia, ale także klęski, ucząc, że to życie weryfikuje nasze poglądy, a rodzina jest największą wartością.

Azevedo w swojej powieści zawarł ważne przesłanie: "Rodzina to danie, którego, gdy jest już gotowe, nie da się powtórzyć" i poniekąd wskazał drogę pielęgnowania rodzinnych relacji. Ostatecznie, to sami jesteśmy odpowiedzialni za nasz los, ryż może być tylko dodatkiem.

„Ryżowy podarunek” to ciepła opowieść, w której przeszłość zaciera się z teraźniejszością. Antonio – główny bohater przytacza historię swojego życia. Wspomina rodziców, rodzeństwo, ukochaną ciotkę i żonę. Opowieść zaczyna się w momencie ślubu jego ojca i matki, kiedy to otrzymali oni w prezencie od siostry pana młodego, dwanaście kilo ryżu. Nie był to zwykły ryż, lecz ten, którym zostali obsypani w dniu zawarcia małżeństwa. Rodzina wierzy, że ów podarek ma magiczną moc.

Ta pozycja ma w sobie magię. Opowiada o sile tradycji i miłości. Ukazuje jak ważna jest rodzina i kim byśmy byli bez niej. Czytając ją jesienną porą w towarzystwie kubka herbaty i ciepłego koca zyskuje dodatkowy klimat. Oczami wyobraźni przenosi nas w rejony Portugalii i Brazylii. Antonio – nasz rozmówca, jak gdyby dobry dziadek przytacza nam niczym aktor na scenie, dzieje swojego rodu. Całkowicie zatapiając się w lekturze można poczuć jakby siedział z nami przy kominku.

Ryż jest tu ważnym symbolem, oznacza szczęście, dobrobyt, płodność. To właśnie dlatego para młoda jest nim obsypywana po wyjściu z kościoła. Dwunastego czerwca obchodzi nawet swój dzień. To bardzo szczodra roślina, codziennie karmi jedną trzecią ludzkości i jest drugim po pszenicy najczęściej hodowanym zbożem świata. Jest wiele zwyczajów dotyczących ryżu: sypanie nim przed domem by przynosił szczęście, trzymanie w lewym górnym rogu kuchni woreczka z nim w środku, by rodzinie niczego nie zabrakło, jedzenie ryżowego placka i mycie się czystą wodą, by zmyć z siebie złe uczynki… To tylko kilka z całego szeregu różnych obyczajów.

Książka jest prawdziwą skarbnicą cytatów, momentami zakrawa o filozofię. Prowokuje do przemyśleń i jest źródłem wielu refleksji. Bohaterów nie da się nie lubić, nawet porywczego Jose – ojca Antoniego. Każdy z nich jest inny i wnosi do książki coś innego, są oni wiarygodni i autentyczni. Według mnie powieść bardziej spodoba się kobietom, które lubią ciepłe, rodzinne, obyczajowe pozycje, choć nie wątpię w to, że wśród płci męskiej również znajdą się jej zwolennicy.

Mnie powieść chwyciła za serce. Przez moment poczułam się członkinią tej niezwykłej rodziny, gdzie miłość gra pierwsze skrzypce, ale chwilę później przypomniałam sobie o tym, że ja również posiadam cudowną rodzinę, którą kocham całym sercem, mimo nieuniknionych zwad i gorszych chwil.

„Ryżowy podarunek” to książka, która była dla mnie dużym zaskoczeniem. Patrząc po okładce spodziewałam się lekkiej i niewymagającej myślenia, odprężającej lektury – a znalazłam mądrą, głęboką i pobudzającą do refleksji opowieść o rodzinie, która zrobiła na mnie duże wrażenie.

Prezenty bywają różne – trafione i nietrafione, lepsze i gorsze, te wymuszone i te dane z serca. Wszystko zależy od darującego i obdarowanego. Czasem te symboliczne wręcz prezenty, najdłużej zostają w pamięci. Ważne jest jedno, by były dawane od serca, wtedy są najcenniejsze.

Taki bardzo specyficzny prezent otrzymali na swoim ślubie Jose i Maria Romana Custodio od Palmy, siostry pana młodego. Palma pozbierała cały ryż, którym po ślubie została obsypana para młoda – wyszedł z tego prawie 30 kilogramowy worek, worek pełen miłości i oddania. Jednak stał się ON ziarnem niezgody pomiędzy Jose i Palmą, który potraktował ten prezent jak drwinę. Na szczęście jego żona otoczyła worek miłością i przez lata towarzyszył ich rodzinie, przekazywany z rąk do rąk.

Ryż towarzyszył rodzinie Custodio, kiedy opuszczali swój kraj i udawali się w długą podróż przez Atlantyk do Brazylii, gdzie osiedli, gdzie urodziły się ich dzieci i wnuki. To dzięki ryżowi i fortelowi Palmy przyszły na świat dzieci Jose i Marii Romany. Worek podarowanego ryżu towarzyszył ich rodzinie przez prawie sto lat, nigdy się nie zepsuł i zawsze przynosił im szczęście. Dar z serca jest zawsze najcenniejszy.

…”pewnego razu był sobie ryż. Ryż, który wyrósł z ziemi, spadł z nieba i został zebrany z kamieni. Ryż, który się nie psuje, ryż, który przybył z daleka, z samej Portugalii, z drugiej strony Atlantyku…..” (str.305)

Opowieść o rodzinie Custidio poznajemy dzięki Antoniowi, który jest głównym narratorem powieść, bo główny bohaterem i niemym świadkiem wszystkich wydarzeń jest ryż. Antonia poznajemy, kiedy ma już przeszło 88 lat i dzieli się z nami swoimi wspomnieniami i opowieściami ciotki Palmy, którą bardzo kochał i ceni.

„Ryżowy podarunek” to powieść, którą czytelnik się delektuje. Nie da się jej pochłonąć w chwilę i odłożyć. Trzeba poświecić jej czas i przemyśleć własne podejście do życia. To niezwykle głęboka i mądra książka, napisana bogatym językiem. Uboga w dialogi, ale bogata w treść. Jest pełna spokoju, refleksji, otula czytelnika swoim ciepłem jak kokon, a magia ryżu udziela się i epatuje z jej kart. Pokazuje jak wielką wartość w życiu człowieka stanowi rodzina, co często nam umyka w zabieganym życiu. Trzeba ją cenić i celebrować, bo ma się ją tylko jedną….

Jeśli szukacie mądrej, oryginalne powieści, w której można się rozsmakować to koniecznie musicie przeczytać „Ryżowy podarunek”.

[Adres usunięty]

Książka F. Azevedo to obyczaj, filozofia i pamiętnik w jednym.

Przede wszystkim jednak jest to saga. Któż z nas nie lubi ich czytać? Jest to lektura lekka, choć wcale nie oczywista i dająca się odczytać wprost. Język jakim posługuje się autor to wspomnienia, dygresje, anegdoty, ale i symbolika, alegoria. To może sprawiać wrażenie stylu nieco poetyckiego. Spokojnie...:) To nic w charakterze trudnych poematów poetyckich - nie! To tekst wypływający - takie odnosi się wrażenie - prosto z serca i umysłu.

Saga rozpoczyna się od opisu jak José Custódio z żoną Marią Romana oraz ciotką Palmą emigrują do Brazylii. Towarzyszy im nierozłącznie woreczek ryżu. No właśnie o ten woreczek się rozchodzi, ponieważ w powieści został ON otoczony ogromnym poważaniem - choć nie od razu u wszystkich. Stał się symbolem radości, szczęścia i dobrobytu całej rodziny. Poza tym był to ryż, którym w dniu ślubu zostali obsypani José i Maria. Od tej pory stał się czymś, co złączyło pokolenia.

O całej rodzinie dowiadujemy się z relacji Antoniego - syna Marii i José' go. Ma ON już 88 lat, ale bardzo dokładnie opisuje dzieje swoich przodków.

Czytając mamy wrażenie, jakbyśmy dosłownie siedzieli naprzeciw Antoniego i robili z nim wywiad. On natomiast skrupulatnie kreśli rozbudowane drzewo genealogiczne losów swych krewnych. Jak nie trudno się domyślać, autor za pomocą bohatera posługuje się retrospekcją - co oczywiście jest zrozumiałe, kiedy opowiada się dzieje pokoleń.

Podczas lektury zupełnie zatrzymuje się czas. Nie czuć pośpiechu i nerwowości, ale spokój i stoicyzm. Opisywane rodziny, ich relacje dowodzą, jak różnie może się układać życie w pokoleniach ze sobą spokrewnionych. W rezultacie jednak wyłania nam się jeden, bardzo istotny i znaczący wniosek: RODZINA JEST CZYMŚ, CO MA MOC. CZYMŚ, CZEGO WARTO ZAKOSZTOWAĆ. WRESZCIE CZYMŚ, CO NALEŻY PIELĘGNOWAĆ.

Serdecznie zapraszam do lektury! Gwarantuję, że książka niesie za sobą doskonałe wskazówki, mądre cytaty - każdy znajdzie dla siebie te istotne - refleksje i całe mnóstwo pozytywnej energii.

Trochę dziwna...

Ale ja lubię dziwne! Wciąga, urzeka, dziwi, bawi. Super pozycja!

Ale jednak - trochę dziwna :D

Wydawnictwo Kobiece, z którym współpracuję od pewnego czasu, przysłało mi wspaniały podarunek do recenzji – Ryżowy podarunek. Niech tytuł Was nie zmyli. Owszem, gotowanie to ważny wątek w powieści, ale najważniejsza jest w niej rodzina – miłość, relacje między jej członkami oraz nietypowy składnik gwarantujący szczęście. To liryczna i pełna ciepła opowieść o trzech pokoleniach z pachnącą kuchnią w tle.

„A teraz załóżcie fartuszki, wybierzcie deseczkę, najostrzejszy nóż i bądźcie ostrożni. Wkrótce wy też będziecie cuchnąć cebulą i czosnkiem. Nie przejmujcie się, jeśli zapłaczecie. Rodzina to wzruszające danie. A my płaczemy – z radości, wściekłości lub smutku”.

Francisco Azevedo zabiera czytelnika do Portugalii, a następnie Brazylii – to tam dzieje się większa część akcji powieści. Jest 11 lipca 2008 roku. Antonio, główny bohater i zarazem narrator Ryżowego podarunku, przygotowuje się do wyjątkowej uroczystości. W towarzystwie żony, rodzeństwa, dzieci, wnuków i krewnych będzie świętował setną rocznicę ślubu zmarłych przed laty rodziców. Ślub, a właściwie prezent, jaki para młoda otrzymała, zmienił losy całej rodziny. Oczekiwanie na spotkanie skłania Antonia do refleksji i wspomnień. Niczym aktor na teatralnej scenie opowiada czytelnikowi, widzowi, o losach najbliższych – rodziców, rodzeństwa, żony, dzieci i wnuków. Zaczyna od historii miłości rodziców, kończy na świątecznym obiedzie z 2008 roku.

„Są rodziny, które są słodkie. Inne – lekko gorzkie. Jeszcze inne mocno pikantne. Są też takie, które zupełnie nie mają smaku – takie jakby „Rodziny dietetyczne”, które toleruje się tylko po to, by zachować figurę. Bez względu na wszystko, rodzina to danie, które zawsze podaje się na gorąco, bardzo gorąco. Zimna rodzina jest nie do zniesienia, nie do przełknięcia”.

Dwanaście kilogramów ryżu – taki prezent ślubny podarowała parze siostra Pana Młodego. Z ciotką Palmą Antonio miał doskonały kontakt. To ona wprowadziła go w świat rodzinnych tajemnic i opowiedziała historię ryżu. Ryżu, który przez pokolenia uważano za źródło miłości, szczęścia i płodności. Ryżu, który należało traktować z szacunkiem i wyczuciem, by nie stracił magicznej mocy.

Ryżowy podarunek to powieść godna polecenia. Autor pisze pięknym językiem o najpiękniejszych relacjach i uczuciach. Metafory, epitety i porównania odnoszące się do relacji rodzinnych, wywołują uśmiech na twarzy czytelnika i zmuszają do refleksji, do zrobienia „rodzinnego rachunku sumienia”.

„Rodzina to danie, którego, gdy jest już gotowe, nie da się powtórzyć”.

“Ryżowy podarunek” to powieść napisana nie tyle przez autora scenariuszy i sztuk teatralnych, co przede wszystkim przez poetę. Autor zaprasza nas do odbycia wspólnie z nim niezwykłej podróży do przeszłości. Podróży, która wiedzie przez dzikie krajobrazy Brazylii prosto do serca pewnej wielopokoleniowej rodziny. Kiedy już skończymy czytać tę książkę bardzo dobrze znamy całą rodzinę Antonia, bo sami stajemy się jej częścią.

“Lecz dla mnie uświęcony rytuał małżeński odbył się wcześniej nad małym jeziorem. Z dwoma garściami ryżu i strużką krwi.”

W tej powieści ryż odgrywa niezwykle istotną rolę. Towarzyszy całej rodzinie przez niemal sto lat stając się świadkiem najważniejszych, rodzinnych wydarzeń. Worek ryżu, który José Custódio i Maria Romana otrzymują w dniu ślubu, ma im przynieść szczęście i dostatek. Od tej pory staje się dla całej rodziny magicznym talizmanem, a ziarenka ryżu, które zawiera odgrywają niezwykle istotną rolę podczas wszystkich najważniejszych, rodzinnych uroczystości.

“Zawsze tęsknie patrzymy za balonem, który unosi się ku niebu i znika w błękicie. Każdy tak ma. Bo to są tylko opowieści, parę obrazów i przekazywanych dalej przepisów. Rodzina to danie, którego gdy jest już gotowe, nie da się powtórzyć. “

Ta powieść napisana jest dosyć specyficznym rodzajem narracji, językiem, który na pierwszy rzut oka wydaje się dosyć prosty. Jednak szybko okazuje się, że zawiera elementy wiersza, przepiękne metafory, które są synonimem prawdziwej, życiowej mądrości. Narrator bardzo często porównuje rodzinę do dania, które trzeba dobrze przygotować. Mówi, że danie nie powinno być zimne, że wymaga ciągłej pracy. Zwraca uwagę na to, że poszczególne składniki przygotowywanej potrawy mają ogromny wpływ na końcowy smak, i właśnie od tych pojedynczych dodatków zależy, czy “będzie do przełknięcia”.

“Ryżowy podarunek” to przepiękna metafora kochającej się rodziny i tego, że gdy życie dobiega kresu, to właśnie rodzina staje się tym punktem na mapie życia, które ma największe znaczenie. To niezwykle ważne aby w kołowrotku życia, poszczególne nowe składniki, które zaczynają być elementem przepisu, nie popsuły znanego smaku rodzinnego dania. Autor zmusza nas do refleksji nad własną rodziną, która otacza nas każdego dnia i na nad tym, aby docenić jej obecność.

Ta książka to nie tylko przepis na szczęśliwe, rodzinne życie ale także ukazanie wartości, o których nie można zapominać takich jak szacunek dla starszych i poszanowanie tradycji.

Kiedy skończycie czytać tą książkę, zapragniecie przytulić swoich najbliższych, podziękować im za to, że po prostu są:)

Dzień ślubu jest szczególny. Ceremonia zaślubin to najważniejsza z wszystkich chwil życia. Zebrana wokół pary młodej rodzina z uśmiechem składa najserdeczniejsze życzenia, wręcza upominki. Każdy moment tego dnia jest godny zapamiętania. Dlatego na tę okoliczność zamawiamy fotografa i kamerzystę. Jednak nie zawsze była taka możliwość.

Antonio miał do dyspozycji tylko swoją pamięć, która po latach zawodzi. Teraz opisuje wszystko to, co w niej zachował. Swoją opowieść rozpoczyna od momentu zaślubin swoich rodziców. W prezencie na tę okoliczność otrzymali od Palmy - siostry pana młodego ryż, dokładnie dwanaście kilo małych ziarenek. Ten dziwny, nieprawdaż?, podarunek okazał się czymś niezwykle ważnym dla rodziny. Był ON niejako gwarancją szczęścia, posiadał nadzwyczajną moc. Teraz ryż przechodzi z pokolenia na pokolenie sprowadzając na innych dobrobyt.

Pan młody nie jest zadowolony z prezentu. Wszczyna kłótnię ze swoją małżonką, która uważa, że ryż zapewni im miłość. Mężczyzna podczas awantury wyrzuca przez okno krzesło. Kiedy dochodzą do porozumienia, ryż zostaje w ich rękach i dzięki niemu na świat przychodzi Antonio i jego rodzeństwo.

Książkę czytałam bardzo długo. Przez jej początek ciężko było przebrnąć, niejednokrotnie myślałam o tym, aby się poddać, odrzucić ją w kąt. Jednak coś skłoniło mnie do tego, aby ją dokończyć. Tak się też stało dopiero dzisiaj. Większość, znaczna większość recenzji, jakie się tutaj pojawiają, są pozytywne, optymistyczne. Są też takie mniej przesiąknięte energią i postanowieniem, że muszę zaznaczyć, iż koniecznie! Koniecznie! należy po nie sięgnąć. "Ryżowy podarunek" umieszczę... pośrodku. Uczucia odnośnie tej lektury mam mieszane. Wciąż nie potrafię jednoznacznie określić, czy jestem na tak czy na nie. Publikacja, jaką otrzymałam od Wydawnictwa Kobiecego, na pewno intryguje i to w potężnym stopniu. Zastanawia oraz wzbudza chwilami spore emocje. Została napisana w ... dziwny sposób. Pisarz często przeskakuje w myśli w myśl nie rozwijając ich dostatecznie. To może budzić złość i problemy w odbiorze treści. Książka jest pełna filozofii, co nie zawsze musi zostać dobrze odebrane. Nie żałuję jednak, że doczytałam powieść do końca. Lubię czasem się pomęczyć z książką... z tą trochę się męczyłam. Nie jest to lektura na jeden wieczór. Trzeba poświęcić jej trochę czasu, spróbować zrozumieć, podarować szansę, poczekać, aż się rozwinie.

Złotych myśli o prezentach jest sporo – a to, że darowanej zwierzynie nie zagląda się w zęby, że najbardziej cieszą przed otwarciem lub często najlepszy podarek znajduje się w najmniejszym pudełku. Do książki Francisco Azevedo najbardziej pasuje jednak inna prawda stara jak świat – nie wszystko złoto, co się świeci – i jej kontynuacja – nie każde złoto musi lśnić. Czasem może być nim kilka kilogramów pozornie zwyczajnego ryżu.

Antonio – głównego bohatera powieści – poznajemy już jako starca, który wraca pamięcią do minionych lat i losów swojej rodziny. A historia tej familii zaczyna się całkiem zwyczajnie – ślubem rodziców Antonia, uroczystością weselną w rodzinnym gronie. Po chwili na tę zwyczajną scenę wkracza jednak niezwyczajna osoba: charyzmatyczna ciotka Palma (oby więcej takich postaci na literackim rynku!) ze swoim równie niebanalnym prezentem – kilkoma kilogramami ryżu zebranego z przedkościelnych kamieni. Ryżu, którym goście obsypali młodą parę na znak przyszłego szczęścia, miłości i płodności. I choć podarek spotyka się z różnym przyjęciem, kolejne karty powieści pokazują, że miał ON olbrzymie znaczenie w historii rodziny Antonia, kilku jej pokoleń. Ale o tym już w utworze, precz ze spoilerem.

Czytałam tę książkę i wciąż miałam wrażenie, że coś podobnego już kiedyś wpadło w moje ręce. Po jakimś czasie do mnie dotarło – Marquez i jego „Sto lat samotności”. Nie żeby była to kopia, ale jest coś w sposobie narracji Francisco Azevedo, co doprowadziło moje myśli do dawno nieczytanego, acz lubianego utworu.

Porównanie do Marqueza, a zwłaszcza do najznakomitszej jego książki, to zresztą chyba najlepsza z możliwych rekomendacji. Lektura bardzo przyjemna, momentami z humorem i jak to bywa w przypadku opowieści pokoleniowych – pełna ciepła i miłości.

Ulubione cytaty:

„Pamięć może być piękna, ale potrafi być ciężarem, wiem to. Zapominanie jest lekkie. Może nieść ulgę. Tyle zagubionych rodzinnych historii, historii przyjaciół. Na zawsze? Tak, na zawsze. Już nigdy. Przeraża mnie to i czasem smuci”

„Sacrum nie znało jeszcze swojego tekstu, a profanum weszło na scenę samowolnie”.

[Adres usunięty]

Zakochałam się... "Ryżowy podarunek" to opowieść, która porywa serce, roztapia lody i ogrzewa najbardziej mroczne zakamarki duszy.

Opowieść rozpoczynamy od poznania narratora, którym jest Antonio. Osiemdziesięcioparoletni Portugalczyk z krwi i Brazylijczyk z duszy. Opowiada nam swoje wspomnienia. Wspomnienia, które są starsze niż ON sam, które opowiedziała mu ukochana ciotka Palma. Cała historia rozpoczyna się od chwili, w której rodzice Antonia biorą ślub. Wychodząc z kościoła rodzina i przyjaciele obsypują ich ryżem - symbolizującym szczęście, długowieczność i dostatek. Ciotka Palma (siostra ojca Antonia) zbiera cały ten ryż i wręcza go nowożeńcom w prezencie ślubnym. Miał ON być błogosławieństwem, symbolem płodności i wiecznej miłości. Cały worek ryżu towarzyszy rodzinie Custódio w trakcie ich przeprawy przez życie. Rodzina wierzy, że ryż ten ma swego rodzaju magiczną moc, która przejawia się w najbardziej niespodziewanych chwilach i życia.

Książka ta jest skarbnicą mądrości. Zawiera w sobie nutę romantyzmu, realizmu i optymizmu. Zakrawa o filozoficzne stwierdzenia, które prowokują czytelnika do myślenia i zastanowienia się nad losem i życiem. Ta pozycja ma w sobie mnóstwo magii. Udowadnia jak olbrzymim skarbem jest rodzina i jak bardzo ciężko jest sprawić, aby była "smaczna". Autor na samym początku opisuje rodzinę, jak danie kucharskie, jest to mój ukochany fragment, który zapamiętam do końca życia- "Są rodziny, które są słodkie. Inne- lekko gorzkie. Jeszcze inne mocno pikantne. Są też takie, które zupełnie nie mają smaku - takie jakby "Rodziny dietetyczne", które toleruje się tylko po to, by zachować figurę. Bez względu na wszystko, rodzina to danie, które zawsze podaje się na gorąco, na bardzo gorąco. Zimna rodzina jest nie do zniesienia, nie do przełknięcia".

Jest to powieść, która zaskoczyła mnie do żywego. Ciężko jest ją opisać, zupełnie innej opowieści się spodziewałam. Ta książka jest nieszablonowa. Ukazuje jak silną wartość ma rodzina, jak olbrzymim napędem dla człowieka jest drugi, bliski człowiek.

Myślę, że książka bardziej przypadnie do smaku kobietom, ze względu na ciepło, które odczuwa się podczas czytania. Choć wszystkich mężczyzn również namawiam na sięgnięcie po tę propozycję, ponieważ nie jest to tylko książka - to nauka o miłości i czułości w najprostszej postaci. Książka ma 320 stron i przepiękną okładkę projektu Ilony Gostyńskiej-Rymkiewicz.

Polecamy, zespół [Adres usunięty]