Rój

NIEZWYKŁA!!!WCIĄGAJĄCA!!!!PONAD PRZECIĘTNA!! Nawet te słowa nie opiszą z jakim zainteresowaniem ją czytałam.Naprawdę świetna opowieść o pszczołach i ich życiu.I przede wszystkim z punktu widzenia pszczoły!Główną bohaterką jest Flora 717 urodzona najniżej w ulu pszczoła o niezwykłym charakterze, dzięki któremu zrewolucjonizowała cały ul!

JAK?DOWIEDZCIE SIĘ SAMI I SIĘGNIJCIE PO TĄ PROPOZYCJE KTÓRA POZWLA INACZEJ SPOJRZEĆ NA ŚWIAT!

GORĄCO POLECAM!!!!!

Kolejna książka o systemie totalitarnym, życiu w nim i zagrożeniach, jakie z takiego ustroju płyną, kalka Folwarku zwierzęcego czy Nowego wspaniałego świata?! Tak i nie.

Pszczoły, które całe swoje życie poświęcają pracy dla dobra wspólnego, idealnie nadawały się do ukazania totalitarnego systemu, jego zależności, podporządkowania jednostki naczelnym.

Autorka dobrze ukazuje jednostkę w systemie. Jest nią Flora 717, która do pewnego momentu wykonuje bez szemrania narzuconą jej pracę. Jednak pewnego dnia odkrywa coś nowego, co sprawia, iż w pewien sposób zaczyna wyłamywać się z systemu,w którym tkwiła. Doprowadza to do sporych zmian w życiu Flory 717. Czy bunt Flory 717, jej negacja wszystkiego na coś się zdadzą? Czy uda jej się coś zdziałać? Czy będzie to początek zmian? A może Flora 717 zostanie stłamszona, pokonana przez biurokratyczną i totalitarną machinę?

Sam schemat nie porywa ponieważ jest kalką wcześniejszych, znanych tego typu powieści, jak chociażby kultowy wręcz Folwark zwierzęcy czy Wodnikowe wzgórze.

Jednak to co wyróżnia Rój to fantazja autorki i pomysł na przełożenie pszczelich zachowań i obyczajów na funkcjonowanie ludzi w państwie totalitarnym. Życie w ulu, podział na kasty i wewnętrzne przeżycia poddanego totalitarnego państwa ukazane na przykładzie pszczoły Flory 717 przykuwają uwagę.

Bardzo ciekawie naszkicowana została główna bohaterka, zaprezentowane zostały jej rozterki, walka wrodzonego, wręcz zakodowanego w psychice poczucia obowiązku z nowymi możliwościami, chęcią buntu, osiągnięcia czegoś innego.

Mimo, iż pomysł jest niezły, to Paull nie udało się uniknąć pewnej przesady. W książce umieściła zbyt dużo przykładów z życia pszczół, podobieństw do życia w ludzkim społeczeństwie. Przypomina to trochę zupę ze zbyt dużą ilością składników w garnku. Niektóre aspekty mogła sobie po prostu darować, jak chociażby...porno pszczele...Tak, dobrze czytacie. Jednak nie tylko o ten aspekt chodzi. Autorka zbyt dużo zawarła na zbyt małej ilości stron. Takie nagromadzenie analogii wymaga dużo większego kunsztu pisarskiego oraz większej objętości książki. Dzięki temu opowieść byłaby bardziej przejrzysta. Nie oznacza to, iż jest mętna, nieczytelna. Mogłaby po prostu być lepsza, dużo lepsza. Potencjał był, brakło tylko umiejętności i doświadczenia. Biorę przy tym pod uwagę fakt, iż Rój jest literackim debiutem autorki. Jednak czy to wszystko usprawiedliwia?!

Nową biblią antyutopijną Rój się nie stanie, ale bez wątpienia warto po tę książkę sięgnąć. Jednak nie ukrywam, w kilku momentach książka wzbudza ambiwalentne uczucia..

Paull opiera się na najbardziej znanych dziełach. Sporo w książce nawiązań do różnorodnych pozycji opowiadających o totalitarnym życiu, ale także nawiązań do innych klasyków.

Rój jak i inne powieści z tego rodzaju, pozostawia czytelnika z wieloma pytaniami. Jednym z głównych jest - co jest ważniejsze, w miarę wygodne życie, czy walka o własną niezależność, samostanowienie?! Pytanie to szczególnie w obecnej sytuacji polityczno-społecznej w Polsce i Europie jest wyjątkowo na miejscu.

Podporządkowanie, posłuszeństwo i służba- te wartości determinują życie książkowych pszczół, zależnych od obowiązującej hierarchii. Najniżej znajduje się w niej ród sprzątaczek, z którego wywodzi się Flora 717. Jej decyzje, dylematy i błędy zmienią funkcjonowanie ula na zawsze. A co stanie się z nią samą?

Pszczoły w powieściach pojawiały się już wcześniej, dla mnie jednak ten temat wciąż jest świeży i intrygujący, dlatego po tę książkę sięgałam z dużym zainteresowaniem i z wieloma oczekiwaniami. Przede wszystkim doszukiwałam się w niej okazji do chwilowego odejścia od tematyki, po którą sięgam na co dzień. Ta powieść kojarzyła mi się także z oryginalnością i fantazją oraz swego rodzaju magią.

Główna bohaterka książki, Flora 717, przyszła na świat jako członkini rodu sprzątaczek, czyli najniższej klasy w ulowej hierarchii. Nie ma ona absolutnie nic do powiedzenia, za to zmuszona jest do słuchania niemalże wszystkich pszczelich sióstr. Dba o porządek, zajmuje się wynoszeniem ciał, jada najgorzej. Jej pozycja bynajmniej nie jest godna pozazdroszczenia. Przynajmniej do momentu, kiedy budzi się w niej buntowniczka i udowadnia, że zdolna jest do wielkich czynów. Flora, jako bohaterka, niewątpliwie jest interesująca. Jej poczynania urozmaicają akcję oraz prowadzą do jej zwrotów. Wielokrotnie balansuje na granicy życia i śmierci oraz posłuszeństwa i buntu. I gdyby przez cały czas jawiła się właśnie jako buntowniczka polubiłabym ją bardziej. Tymczasem przeszkadzały mi jej wyrzuty sumienia związane z każdą niesubordynacją. Te wahania i niepewności trochę mnie rozczarowały, choć z wielką radością muszę przyznać, że moim zdaniem to jedyny słabszy punkt tej powieści.

Autorka stworzyła niezwykle dopracowany i przemyślany świat. Wydaje mi się, że ciężko byłoby opisać to w ten sposób komuś, kto dobrze zna się na pszczołach, a posłużenie się w tym celu jedynie własną wyobraźnią i kreatywnością to coś niesamowitego. Paull bardzo obrazowo przedstawiła pszczele kasty, pozwalając czytelnikowi na wyrobienie sobie zdania na temat każdej z nich. I genialnie odzwierciedliła funkcjonowanie ula, w którym każda mieszkanka ma swoją rolę do odegrania. W tej książce poznajemy dramaty, problemy i decyzje tych małych stworzonek. Kiedyś usłyszałam, że świat bez pszczół nie miałby prawa bytu i po przeczytaniu tej książki zaczęłam lepiej rozumieć ten temat i w pewien sposób doceniać ich rolę w naszym życiu.

Co ciekawe, moim zdaniem pszczelą historię można by odnieść do naszego życia, bowiem ukryto w niej wiele istotnych kwestii dotyczących również ludzi. Konieczność szanowania autorytetów i podporządkowania się im, potrzeba zarobienia na własny byt, potrzeby i oczekiwania kobiet- to tylko część spraw, o których przeczytamy w tej książce. To powieść o pszczołach, aleja odniosłam wrażenie, że w pewien przewrotny sposób, te owady stanowią jedynie tło.

Paull dała mi do myślenia i przekonała mnie swoją historią. Cieszę się, że dałam jej szansę, bo książka jest lekka i czyta się ją szybko, a przy okazji skłania do refleksji i pozwala odpocząć od innych, powtarzających się gatunków. Autorka ciekawie miksuje ze sobą elementy charakterystyczne dla innych książek, wykorzystuje atmosferę lekkiego napięcia, zwroty akcji, zaskakuje zakończeniem. I pięknie łączy uczucia, emocje, tematy. Widać, że w trakcie pisania czuła się swobodnie i wierzyła w siłę swojego pomysłu.

"Ułomność to zło. Ułomność jest zakazana...

Odmienność to nie to samo, co ułomność."

Powieść przekonała mnie, ciekawa, nieszablonowa i świadcząca o wielkiej wyobraźni autorki. Z łatwością dałam się zaangażować w opowiadaną historię, niezwykłą i przejmującą, także pouczającą i zachęcającą do refleksji na temat masowego wyginania pszczół, konsekwencjach tego procesu dla mieszkańców ziemi. Piękne wołanie o ratunek dla małych i niepozornych owadów, wyjątkowo potrzebnych i użytecznych, mających prawo do życia według własnych reguł. Biorąc książkę do ręki nie sądziłam, że opisywane przygody okażą się aż tak barwne i interesujące. Laline Paull pisze wrażliwie i plastycznie, odwołuje się do tajemniczości, potrafi używać mocnych przekazów, równocześnie pokazuje odmiany delikatności, czułości i miłości. Wspaniale jest spojrzeć na świat z perspektywy pszczoły, wraz z kolejnym rozdziałem wyzwala się w nas coraz więcej emocji, zrozumienia, podziwu i szacunku. Bo to nie tylko obraz kwiatu, nektaru i słodyczy, to coś bardziej złożonego i intrygującego. Chętnie poznałabym dalszy ciąg tej opowieści, choć z pewnością jakąś jej część odnajdę w ogrodach i na łąkach, uważniej wsłucham się wówczas w melodię apisowych skrzydeł, być może dostrzegę drgania czółek, a z pewnością docenię szczególny taniec w powietrzu.

Śledząc fascynujące losy jednej z przedstawicielek pszczół, podążając śladem jej zaangażowania w dobro całej społeczności, kierowania się zakodowaną genetycznie mądrością doświadczeń wielu pokoleń, a także własną intuicją, zauważamy jak niepostrzeżenie owad ten staje się bliski naszym sercom. Z uwagą przyglądamy się jego codziennym pracom, zwyczajom i dbaniem o ład. Z wielką obawą spoglądamy na los całego ula. Pszczeli świat rządzi się odwiecznymi prawami, surowymi, bezwzględnymi, podległymi przetrwaniu gatunku. Nadrzędne przebrzmiewające wartości to podporządkowanie, posłuszeństwo i służba. Interesujące, że nawet w tak ściśle określonej hierarchii społecznej pojawia się niespodziewanie niezwykły osobnik, wybrany przez naturę, nie podlegający utartym standardom, postrzegany jako odmienny czy ułomny, szkolony do służby, poświęcenia, cennej pracy na rzecz ula, ale również mocno osadzony w indywidualności. A to właśnie on, a właściwie ona, jednostka Flora 717, wywodząca się z dołu hierarchii społecznej, zdaje się mieć moc zmieniania przeznaczenia, naczelnej inwestycji we wspólne dobro, niesienia prawdziwej inteligencji zbiorowości. Przypatrujemy się typom walk, w jakich uczestniczą pszczoły, ulowym perturbacjom, skutkom niesprzyjającej pogody czy wojnom z odwiecznymi wrogami. Obserwujemy potęgę kultu, niestabilność roju po śmierci królowej, stopniową degradację wartości i wydaje się, że nieuchronny rozpad ula.

Laline Paull niezwykle pasjonująco przedstawia wkład i zaangażowanie poszczególnych grup pszczelej społeczności w kluczowy sens jej istnienia. Czytając powieść odnosimy wrażenie, jakbyśmy zespolili się z tą wspólnotą, doskonale wyczuwali jej niepewność, obawy i lęki, ale też oddanie, poświęcenie, radość i dumę z przynależności. Patrzymy jak degradacja środowiska, dokonywana przez człowieka ingeruje w pszczele życie, naraża na groźne choroby, doprowadza do głodu, destrukcji uli, śmiertelnej pułapki zimowego snu pszczół niemających okazji do należytego przygotowania się. Czy jako gatunek ludzki nie jesteśmy zobowiązani do chronienia innego gatunku? Dlaczego tak wielu z nas nie chce dostrzec grożącego pszczołom śmiertelnego niebezpieczeństwa? Ile jeszcze musi ich wyginąć, aby wywołana została prawdziwa chęć uczestniczenia w walce o ich ocalenie? Czyż nie jest to już naprawdę ostatni moment, aby obudzić ekologiczną świadomość człowieka i skłonić go do współpracy z naturą?

[Adres usunięty]