Matka śmierci i świtu. Wojna straconych serc. Tom 3

„Matka śmierci i świtu” to nie jest finał, który daje ukojenie. Najpierw łamie, potem skleja, a na końcu zostawia z dziwną ciszą, w której trzeba sobie wszystko poukładać. Nie macie pojęcia, jak długo czekałam na zwieńczenie historii Tisaanah i Maxantriusa. Polubiłam pióro autorki, dlatego też nie wyobrażałam sobie tego, aby nie przeczytać tej historii, ani kolejnych książek Carissy Broadbent. w tej historii nie będzie już miejsca na półśrodki. Bohaterowie znaleźli się w punkcie, z którego nie ma łatwego odwrotu, a konsekwencje wcześniejszych decyzji zaczynają zbierać swoje żniwo. Brzmi intrygująco, ciekawie i mrocznie.

Główną bohaterką książki autorstwa Carissy Broabent pod tytułem „Matka śmierci i świtu” jest Tisaanah, kobieta była niewolnicą, jej życie było bardzo ciężkie. Tisaanah nie potrafi pogodzić się z utratą człowieka, który stał się dla niej kimś więcej niż tylko sprzymierzeńcem. Postanawia zrobić wszystko, by go odnaleźć nawet jeśli oznacza to kolejne ryzyko i jeszcze większe poświęcenie. Max trafia do niewoli w Ilyzath, gdzie jego umysł i wspomnienia są stopniowo niszczone. Zmuszony do konfrontacji z własną przeszłością, staje się cieniem samego siebie, a jego przyszłość zależy od tego, czy zdoła odzyskać kontrolę nad własną tożsamością. Królowa Ary jest wyjątkowo okrutną kobietą. Czy Tisaanah uda się ocalić świat, czy pogrąży się w upadku?

„Matka śmierci i świtu” to książka obszerna, ale ani przez moment nie miałam poczucia, że coś się dłuży. To nie tylko finał Wojny Straconych Serc, ale przede wszystkim emocjonalne domknięcie historii, która przez trzy tomy konsekwentnie budowała napięcie, pogłębiała relacje i zmuszała bohaterów do coraz trudniejszych wyborów. To jedna z tych książek, które nie kończą się na ostatniej stronie, nie dla czytelnika. Fabuła książki jest gęsta, intensywna i momentami przytłaczająca, w bardzo pozytywnym sensie. Wojna między ludźmi, a Feyami nie jest tylko tłem. Ona zmienia bohaterów, wymusza decyzje, których nikt nie chce podejmować. Magia nie jest czymś pięknym i zachwycającym, jest ciężarem, odpowiedzialnością, a czasem wręcz przekleństwem. Każdy dar coś odbiera, a zwycięstwo coś niszczy. Autorka ukazuje, że nie ma sposobu, żeby wyjść z problemów bez ran. Pod względem konstrukcji to bardzo dynamiczna opowieść, krótkie rozdziały, zmieniające się perspektywy, ciągłe napięcie. Dla mnie to nie tempo było najważniejsze, ale emocje. „Matka śmierci i świtu” to zakończenie, które naprawdę robi wrażenie. Bolesne, momentami brutalne emocjonalnie, ale jednocześnie niezwykle satysfakcjonujące. Ta książka spełniła moje oczekiwania, może nawet je przekroczyła. Nie była łatwa, nie była komfortowa, ale była szczera.

Tisaanah i Maxantarius ponieśli druzgocącą porażkę i zostali rodzieleni. Bohaterka za wszelką cenę stara się uwolnić Maxa z niewoli, nawet jeśli w tym samym czasie ludzie, na których jej zależy, coraz zacieklej walczą o wolność. W murach Ilyzath umysł Maxa stał się tylko cieniem dawnego siebie - skrywając jego przeszłość w mroku, a przyszłość pozostawiając na łasce okrutnej nowej królowej Ary.

Tisaanah stoi przed dylematem - musi wybrać czy uwolnić Maxa z więzienia czy pozostać tak jak obiecała i pomóc rebeliantom. Jej decyzje są bardzo brane pod uwagę, ale gdy wysyła kolejny oddział, który ma uwolnić jej ukochanego staje się porażką. Giną kolejni dobrze wyszkoleni wojownicy, którzy tak bardzo są potrzebni w innych walkach.

Do tego bohaterowie nie pamiętają nic z przeszłości. Czasami w różnych sytuacjach mają przebłyski, ale to tylko tyle.

Maxowi udaje się wydostać z więzienia i spotyka swojego brata Brayana. Udaje sie im uciec dalej zdala od więzienia. Niestety zostają złapani i ponownie umieszczeni w osobnych celach, ale tym razem Max staje się przynętą dla Tisaanah.

Tisaanah na wieść o ucieczce i złapaniu ukochanego, nie waha się i udaje się na ponowne odbicie go. Niestety on jej nie pamięta, ale w głębi serca czuje że ona dla niego wiele znaczy.

Więcej Wam nie opowiem bo bym bardzo popsuła przyjemność z czytania. Osobiście zdarzały mi się momenty w których byłam w szoku, uroniłam łzę albo niedowierzałam, że coś się stało. Całość książki napisana bardzo dobrze i dla mnie jest to idealne zakończenie serii. Środek trzyma w napięciu, a zakończenie jest takie jakie powinno być. Bardzo się z tego zakończenia cieszę - nie mogło być inaczej. Zatem, nie wahajcie się czy zacząć czytać tę książkę - warto!

"Mówił mi, żebym porzuciła ukochanego na pastwę więzienia, i zabraniał mi go stamtąd wyciągnąć, ponieważ miał mnie – która poświęciła wszystko, która oddała już za wiele – za cholerną przeszkodę."

Przed Tissanah naprawdę wielkie wyzwanie ponieważ jej ukochany został wzięty do niewoli a jego umysł z każdym dniem zaczyna się pogrążać. Kobieta musi stoczyć walkę nad wyzwoleniem swojego ludu ale nie jest to łatwe. Jest jeszcze Aefe która nie jest już bronią a jej umysł należy tylko do niej z czym nie może się pogodzić bo czuje wielką pustkę. No i oczywiście Caduan, władca Feyów który przysiągł zniszczyć ludzi.

Czekałam na tą historię i nie zawiodłam się. Autorka potrafi prowadzić całą akcję tak, aby potrzymać czytelnika w napięciu i na koniec kompletnie zawrócić w głowie. Przez to, że fabuła poprowadzona została z kilku perspektyw była ona jestem bardziej wciągająca i emocjonalna.

Kompletnie nie spodziewałam się zakończenia które jest naprawdę zaskakujące. Miałam wrażenie, że pomimo postaci pierwszoplanowych nie były one tak ważne jak drugoplanowe. Wniosły one do historii powiew świeżości, ale i pokazały, że można stać się dobrym nawet jeśli świat odebrał im wszystko.

Może nie jest to historia idealna, ale wpasowała się w moje gusta. Dobrze się na niej bawiłam i jest to na pewno pozycja którą z chęcią będę polecała.

"Matka śmierci i świtu" to ostatni tom który przenosi nas do magicznego świata gdzie trwa walka pomiędzy ludźmi a Feyami. Historia została opisana niesamowite dobrze bez zbędnych opisów i wynurzeń, jest wciągająca ale i dostarcza wiele emocji.

Są takie finały serii , po których człowiek czuje się spełniony. „Matka śmierci i świtu” właśnie dołącza do tego grona. Po drugim tomie miałam lekki niedosyt i obawiałam się, czy autorka domknie tę historię w satysfakcjonujący sposób. Na szczęście ta książka okazała się absolutnym strzałem w dziesiątkę i dokładnie takim zakończeniem, jakiego ta seria potrzebowała.

Od pierwszych stron czuć ciężar emocji, strat i decyzji, które mogą zmienić cały świat. Bohaterowie zostają postawieni przed szalenie trudnymi wyborami. Nawet jeśli momentami nie rozumiałam wszystkich ich decyzji, to i tak ogromnie im kibicowałam. Szczególnie Maxowi — jego wątek najmocniej mnie poruszył i sprawił, że emocjonalnie byłam całkowicie zanurzona w tej historii.

Ogromnie intrygował mnie też dalszy los Aefe. To jedna z tych postaci, które nie dają o sobie zapomnieć nawet po zamknięciu książki. Bez spoilerów powiem tylko tyle, że jestem w pełni usatysfakcjonowana kierunkiem, w jakim autorka poprowadziła jej historię.

Carissa Broadbent udowodniła, że potrafi tworzyć fantasy nie tylko widowiskowe, ale też emocjonalnie angażujące. Świetnie kreuje zarówno świat, jak i bohaterów — pełnych wad, bólu i pragnień. Magia, polityczne konflikty i relacje między postaciami tworzą tutaj mieszankę, od której naprawdę trudno się oderwać.

Jeśli lubicie fantasy, które poza akcją potrafi też wywołać emocje i sprawić, że autentycznie martwicie się o bohaterów, ta seria zdecydowanie jest warta poznania. A Carissa Broadbent? Bez dwóch zdań trafia na listę moich ulubionych autorek fantasy.

Czy książka musi mieć dobrych bohaterów, żeby była odbierana jako dobra?

✨✨✨✨

Bohaterów tej serii ciężko jednoznacznie zaklasyfikować jako dobrych czy złych i właśnie to jest w nich tak dobre. Mimo wszystko bardzo ich polubiłam.

Zakończenie trylogii Matka śmierci i świru zostało napisane z perspektywy trzech bohaterów, co świetnie pozwala jeszcze mocniej zaangażować się w fabułę i lepiej zrozumieć ich emocje oraz decyzje.

Tisaanah i Max zostają rozdzieleni, a dziewczyna zrobi wszystko, by uwolnić ukochanego z niewoli. W tle toczy się wojna między ludźmi, a bohaterowie dzięki magii, determinacji i ogromnej sile miłości, walczą nie tylko o siebie, ale i o przetrwanie swojego świata.

Początek tej historii był dla mnie trudny. Po tak długiej przerwie od drugiego tomu ciężko było mi się odnaleźć, zapomniałam wielu wątków, a było ich naprawdę sporo. Na szczęście z czasem wszystko zaczęło się układać i wciągnęłam się na nowo.

Cała seria jest bardzo interesująca, ale w tym tomie emocje sięgają zenitu. Polityczne intrygi przeplatają się z potęgą magii, a akcja nie zwalnia ani na moment. To, co najbardziej mnie poruszyło, to relacja Maxa i Tis , silna, intensywna i absolutnie oddana. To uczucie, dla którego byliby w stanie spalić cały świat, byle tylko być razem.

W świecie pełnym brutalności i nieustannych zagrożeń ich relacja jest czymś wyjątkowym.

Jednak oprócz emocji dzieje się tu naprawdę dużo, więc łatwo się pogubić, warto czytać uważnie. Jeśli szukacie historii pełnej akcji, mroku i magii… to zdecydowanie coś dla Was.