To był tylko żart...

Okładka książki prezentuje się idealnie. Pole do gry w szachy czy warcaby i dzieci/młodzież. Nawet ich trochę dużo. Można zinterpretować je jako pionki w grze. Pionki w grze Momotarö... Podoba mi się, że jest twarda oprawa. W ten sposób powieść ta już się wyróżnia, bo nie często mamy lektury w twardych oprawach, a te zazwyczaj dłużej są odporne na zniszczenia. Jedyne, co mi tu zgrzyta, to bardzo cienkie strony, że tekst z drugiej strony niemal przebija na wcześniejszą. Idzie się do tego przyzwyczaić, ale mnie na początku irytowało, bo dawno nie spotkałam się z czymś takim. Podzielona na wielu narratorów, czcionka jest wystarczająca, odstępy między wersami i marginesy zostały zachowane.

To nie jest moje pierwsze spotkanie z piórem Karoliny. Jednak dotychczas była to taka typowa powieść obyczajowa czy romans. Ostatnio dwie wydane książki, odnoszę wrażenie, były skierowane dla nieco młodszych czytelników niż zawsze, a ta już w ogóle. Kompletnie mi nie przeszkadzało, że akcja ma miejsce w szkole. Pomysł na fabułę to strzał w dziesiątkę, ale zdaję sobie sprawę, jak musiało być autorce trudno przebić się przez temat trudny, tabu, spychany wciąż na bok. Tym bardziej dla niej wielkie brawa, ponieważ wykonała kawał dobrej roboty. Czyta się szybko i lekko, nie ma tu jakichkolwiek blokad, które utrudniałoby czytanie.

Tym razem książka może nie przemówić do każdego. Po pierwsze, że akcja rozgrywa się w szkole średniej, a co za tym idzie, są młodsi bohaterowie. Po drugie, nie uświadczycie tutaj typowej powieści obyczajowej, bo prędzej to młodzieżówka z trudnymi tematami. I wreszcie po trzecie, porusza wiele nieprzyjemnych tematów, między innymi hejt, presja, szydzenie, zaburzenia odżywiania i wiele innych. Te tematy wciąż są spychane, a cały czas aktualne, przede wszystkim w szkołach. Powinna być co jakiś czas w szkołach pogadanka na ten temat, bo nie wierzę, że w danej placówce wybranej losowo, nie ma przemocy czy hejtu. Zazwyczaj jest, dobrze skrywany, a ofiary siedzą cicho. Uderzyło to wszystko, co się w książce znajduje, z dużą mocą. Sama zderzyłam się z hejtem, wyśmiewaniem, odrzuceniem przez rówieśników i wiem jak to jest. Wiem, co czuły postacie z tej książki. Mam nadzieję, że Was to nie spotkało, ale że będziecie potrafili zrozumieć tę historię. Osoby dotknięte przemocą będą wiedziały, ale Ci, których to nie spotkało to już inaczej...

Autorka wykreowała ciekawe postacie, a każda z nich jest inna. Ma inny charakter, inne grzechy z przeszłości, które po jakimś czasie wychodzą na jaw. Noszą maski i udają kogoś całkowicie innego... Momotarö krok po kroku odkrywa tę prawdę, sprawiając, że postacie zrzucają maski, a raczej on im je ściąga i rozbiera z odzieży, pozostawiając do oceny przez innych. Większość ważnych bohaterów jest naszymi narratorami, dzięki czemu poznajemy książkę różnymi oczami, z różnych punktów widzenia. Dla mnie to świetny zabieg, bo nikt nie myśli identycznie, a tutaj autorka odarła bohaterów z ich myśli. Dzięki tej wielonarracyjności książka staje się jeszcze bardziej przystępna.

Dzieje się naprawdę sporo i szybko, nie ma czasu na nudę. Jest tu całe mnóstwo emocji, które odczujemy tak, jak bohaterowie. Podczas czytania czułam jak boli mnie serce i dusza, a przy tym powracają wspomnienia z przeszłości. Ja już tak mam, że jak dzieje się coś złego, to się izoluję. I ktoś w tej powieści też tak robi...

Reasumując chciałabym Wam bardzo polecić tę książkę. Wierzę, że o trudnych tematach tabu się nie rozmawia, ale chociaż często myśli. Że pojawiają się osoby odważne, które pomogą, które nie ominą proszącego niemo o pomoc. Jest to pozycja, która wzbudza wiele refleksji, podejmuje się trudnych i wrażliwych tematów... Zdecydowanie warto po nią sięgnąć. Nie będziecie zawiedzeni.

Laura wraca do swojej starej szkoły, liczac, że nikt jej nie pamięta. Uczennica próbuje odkryć, kim jest Momotarō. Powracają do niej lęki, kłamstwa i wspomnienia, od których chciała uciec. 

Karolina Klimkiewicz w tym jakże ważnym thrillerze psychologicznym porusza temat hejtu i nienawiści wśród szkolnej młodzieży. Na pewno wielu z nas mierzyło się z tym problemem, będąc nastolatkiem. Każdy był w jakiś sposób oceniany, a rzadko zrozumiany, prawda? 

Jak często chowamy się za maskami, filtrami, kłamstwami i ciszą? Dlaczego nie walczymy o prawdę? Słowa - to od nich najczęściej zaczyna się przemoc. Niewinny żart nakręca spiralę nienawiści. Czy możliwy jest jej koniec? Kto będzie na tyle odważny, by powiedzieć: dość!?

Nikt z nas nie jest jednowymiarowy, tylko dobry lub zły. Można być zarówno ofiarą, jak i sprawcą. Ale i też niemym obserwatorem. Czy ta ostatnia kwestia nie wydaje się najgorsza? Czy będąc świadkiem przemocy, który patrzy i nic z tym nie robi, nie jesteśmy w równym stopniu winni? Nie można milczeć, gdy ktoś cierpi. Ale w odpowiedzi na przemoc nie można również używać przemocy. 

Ta książka opowiada o granicach. Granicach między pamięcią a obsesją, między bólem a zemstą. Bardzo ważną rolę odgrywa tu wybaczenie. Trzeba zrozumieć, że aby wybaczyć innym, najpierw musimy wybaczyć samym sobie. Wybaczenie nie oznacza zapomnienia, lecz wolność. 

"To był tylko żart..." to poruszająca historia o tym, do czego może doprowadzić przemoc, nienawiść i poczucie osamotnienia. To książka o potrzebie zauważenia, walce i sile, by być sobą. O tym, że czasem trzeba stracić wszystko, by zobaczyć, co jest prawdziwe. O bolesnych upadkach i podnoszeniu się po nich. O próbie naprawy tego, co zrobiliśmy źle i potrzebie wybaczenia. O tym, że zawsze można zacząć od nowa. To książka, którą powinien przeczytać każdy. Rozmawiajmy! Reagujmy!

Książka, którą każdy powinien przeczytać. Od podstawówki po starość.

Myślę, że wielu z Was na pewnym etapie życia zmagało się z hejtem. Jednak czy tak naprawdę jest hejt? Dziś można zauważyć, że nawet zwykłe zwrócenie komuś uwagi zostaje nazwane właśnie hejtem. Ta książka pokazuje czym naprawdę jest to zjawisko. Bawi tylko jedną stronę. Wiąże się z upokorzeniem, często publicznym. Jego konsekwencje potrafią być nieodwracalne.

Nasza bohaterka to Laura. Wraca do rodzinnego miasta z mamą, ojczymem i przybraną siostrą. Zmieniła się przez tych kilka lat. Kiedyś była pulchna i wyśmiewano się z niej. Od tamtej pory zmieniła się diametralnie. Schudła, zaczęła się malować i postanowiła, że w nowej szkole będzie pewna siebie jednak to tylko gra pozorów. Okazuje się, że w szkole pełna osoba pod pseudonimem Momotarõ zaczyna publikować w internecie treści, które mają obnażać hejterów. Wiele osób zostaje przez to zdemaskowanych. Wiadomości trafiają również do grona pedagogicznego i rodziców. Uczniowie chcą się dowiedzieć kim jest tajemnicza postać. Laura także. Rozpoczyna własne śledztwo jednak niewiele ono daje. Jednak Momotarõ zna również i jej sekret z przeszłości…

Książka ma bardzo ważne przesłanie. Często też jako rodzice nie zauważamy, że nasze dzieci są agresorami bądź ofiarami. Nie widzimy jak się zmieniają z biegiem czasu. Albo stają się bardziej pewne siebie i opryskliwe albo ciche i wycofane. Sama byłam kiedyś ofiarą. W podstawówce. Wyróżniałam się w klasie bo i nas w domu się nie przelewało. Jeden chłopak się nade mną znęcał. Mówiłam mamie, Ona rozmawiała z wychowawczynią i nic się nie zmieniało. Wiecie co było najlepsze? Że rodzice tego chłopaka było zdziwieni, że ich syn może tak się zachowywać bo przecież w domu to anioł. No właśnie. W domu siedzi się pod miotłą bo tata trzyma twardą rękę, a w szkole się wyżywają takie osoby na niewinnych ofiarach. Ile takich sytuacji jest nawet dzisiaj… aż strach pomyśleć.

Ale pojawia się też kwestia biernych obserwatorów. Bo oni są tak samo źli jak oprawcy. Nie reagujesz na przemoc - dajesz przyzwolenie sprawcy i poczucie, że tak można robić.

Ta książka to game changer jeśli chodzi o temat hejtu. Bardzo mi się podobała choć były jakieś nieścisłości w fabule. Chociażby to, że lekcja w szkole się dopiero zaczęła, nauczyciel zdążył wymienić kilka zdań z uczniem i nagle już dzwonek na przerwę. Myślałam, że lekcje trwają 45 minut ale może coś się zmieniło odkąd chodziłam do szkoły.

Tak czy inaczej bardzo polecam tę książkę. Ukazuje to, czego wielu nie chce widzeć. Może ktoś po przeczytaniu tej historii zastanowi się zanim kogoś zacznie upokarzać. Może ktoś przestanie biernie przypatrywać się jak ktoś inny jest wyśmiewany. Może ofiara się w końcu odezwie nie bojąc się oprawcy.

Współpraca z wydawnictwem ibis

Jak myślicie? Czy na świecie istnieje jeszcze jakaś malutka cząstka empatii i współczucia? Czy może macie wrażenie, że dotarliśmy do świata, w którym bezwzględność i nienawiść przejęła większość sterów?

Mam dla Was książkę trudną. Książkę pełną bólu, samotności i pustki. Tematem jest hejt. Niby wszyscy to pojęcie znają, ale nie wszyscy przeszli to na własnej skórze. Dzięki tej książce możecie choć trochę poczuć się w roli ofiary. Bo chociaż to historia kogoś innego, to czytanie tego okropnie boli.

„Przemoc to nie tylko cios pięścią. To każde działanie, które ma zranić drugiego człowieka. Słowem, gestem, wykluczeniem. Czasem nawet milczeniem. Bo milczenie też jest wyborem, wyborem niestawania w obronie, kiedy ktoś cierpi.”

Poznajemy dziewczynę, która wydaje się idealna. Ale sama przyznaje, że zakłada maskę. Bo musi, bo inaczej świat jej nie zaakceptuje. Bo przeżyła coś, co ją rozbiło na małe kawałeczki. Tak bardzo boi się, że ją świat odrzuci, że staje się tylko biernym obserwatorem.

Nagle pojawia się nieznajomy, nazywający się Momotaro. Jego celem stają się hejterzy. Tajemnicza postać mówi głosem wszystkich tych, którzy zdecydowali się milczeć. To ktoś, kto nie spocznie, dopóki nie wykona narzuconego sobie zadania.

„A najgorsze jest to, że ona nie umarła, bo była prześladowana, ona umarła, bo była samotna…”

Bo kiedy ktoś zdecyduje się uprzykrzyć Ci życie, to może być tak, że nawet najbliższa Ci osoba się od Ciebie odwróci. Tak na wszelki wypadek, żeby nie oberwać rykoszetem.

„To był tylko żart…” to książka, która ukazuje cały ból i smutek ofiar hejterów. To emocje, zawarte w każdym zdaniu. Nie da się przejść koło tego obojętnie. To coś, co porusza od środka, co gniecie i uwiera, a jednak jest czymś prawdziwym.

Dla ofiar hejtu może to być jeszcze trudniejsze, przejść przez całą fabułę.

Słowa, które bolą

Zdania, które palą

Strony, które trafiają prosto w serce

To jest książka, która powinna być lekturą szkolną. Przerabianą i omawianą wielokrotnie. Dzisiejsza młodzież jest okrutna, a my powinniśmy to naprawić.

„To był tylko żart”

a jednak

„To był moment, w którym ktoś poczuł się martwy, choć jego serce wciąż biło.”

„Macie szczęście. Bo wasza ofiara jeszcze oddycha. Jeszcze można jej pomóc. Jeszcze nie napisano nekrologu.”

JESZCZE.

11/10