Moja wina, twoja wina

Przyznaję, że minęło sporo czasu od mojego ostatniego spotkania z Liane Moriarty. Tęskniłam! Gdy „Moja wina, Twoja wina” w końcu trafiła w moje ręce, od razu poczułam ten charakterystyczny dreszczyk ekscytacji. To uczucie wyczekiwania na lekturę, która obiecuje coś więcej niż tylko rozrywkę, towarzyszyło mi od pierwszej strony. Już po kilku rozdziałach przypomniałam sobie, za co tak bardzo uwielbiam tę autorkę – Moriarty posiada rzadki dar wnikania w najgłębsze zakamarki ludzkiej psychiki, tworząc postacie tak autentyczne, że mogłabym przysiąc, że istnieją naprawdę.

Fabuła skupia się wokół dwójki skrajnie różnych przyjaciółek. Clementine to emocjonalna artystka, wiolonczelistka stojąca u progu życiowej szansy, natomiast Erika to uosobienie pragmatyzmu i powściągliwości. Ich relacja, choć skomplikowana i naznaczona wspólną przeszłością, wydaje się nierozerwalna– aż do feralnego popołudnia.

Wszystko zaczyna się od niezobowiązującego zaproszenia na grilla u ekscentrycznych sąsiadów Eriki. Clementine, szukając oddechu przed ważnym przesłuchaniem, pojawia się tam z mężem i dziećmi. Nikt nie przypuszcza, że to spotkanie, podczas którego Erika decyduje się wyjawić przyjaciółce niezwykle intymną prośbę, zakończy się tragicznie. Jedna chwila sprawia, że życie niektórych uczestników przyjęcia rozpada się na kawałki, a pytanie o to, kto zawinił, zaczyna zatruwać ich codzienność.

Moim zdaniem każda powieść Moriarty powinna być definiowana przede wszystkim jako literatura psychologiczna, ponieważ mało który autor potrafi z taką szczegółowością i finezją rozkładać relacje międzyludzkie na czynniki pierwsze. Autorka fenomenalnie portretuje trudy małżeństwa oraz codzienne wyzwania macierzyństwa, nie uciekając przy tym od tematów trudnych i wstydliwych. W swojej książce dotyka kwestii samotności ukrytej pod maską pozorów, patologicznego zbieractwa będącego metaforą gromadzonych urazów oraz tragedii z przeszłości, które determinują naszą teraźniejszość. Szczególnie poruszająca była dla mnie postać Harry’ego, którego poznajemy już w pierwszych rozdziałach. Gdy odkrywamy jego historię, zaczynamy rozumieć go o wiele głębiej, a fragmenty pisane z jego perspektywy kompletnie mnie rozbiły– dawno nie płakałam tak bardzo podczas lektury. To właśnie w takich momentach widać kunszt Moriarty, która sprawia, że w pełni rozumiemy bohatera dopiero wtedy, gdy poznamy cały bagaż jego bolesnych doświadczeń.

W obliczu traumy i nietypowej prośbie Eriki relacja przyjaciółek zostaje poddana ostatecznemu sprawdzianowi. Czy więź budowana od dziecka jest w stanie przetrwać? Moriarty zmusza nas do refleksji nad tym, jak łatwo jest oceniać innych, dopóki sami nie staniemy w obliczu pewnych wydarzeń.

Zatem czyja to była wina? Odpowiedź wcale nie jest oczywista i poznajemy wiele punktów widzenia. Gorąco zachęcam do lektury i wypracowania własnego zdania na przedstawioną historię. Ja jestem zachwycona!

O twórczości Liane Moriarty słyszałam już naprawdę wiele, jednak dotychczas nie miałam za bardzo okazji do tego, by samej przekonać się, czy jej powieści są dla mnie. Dzięki uprzejmości wydawnictwa Znak otrzymałam egzemplarz powieści Moja wina, twoja wina, która od samego początku wzbudzała we mnie naprawdę wiele pytań. Czy była to udana lektura i czy zachęciła mnie do sięgnięcia po inne powieści autorki? O tym w poniższej recenzji.

Clementine i Erika są najlepszymi przyjaciółkami od dzieciństwa. Spędziły razem masę czasu i przeżyły wiele przygód. Można powiedzieć, że znają się jak łyse konie. Jednak ich relacja jest dość... specyficzna, aczkolwiek zawsze mogą na siebie liczyć. Kiedy Erika zaprasza swoją przyjaciółkę na grilla organizowanego przez jej sąsiada i jego żonę — była striptizerkę, Clementine od razu się zgadza. Kobieta właśnie przygotowuje się do ważnego przesłuchania, więc odrobina rozrywki zdecydowanie jej się przyda. Na grilla zabiera męża i dwie córeczki. Wtedy też Erika postanawia przedstawić przyjaciółce ważną i jednocześnie dosyć problematyczną prośbę. Po tym jednak wydarza się coś, o czym żadne z nich nie będzie w stanie zapomnieć... ale kto ponosi w tym wszystkim prawdziwą winę?

Pierwsze strony powieści sprawiły, że nie do końca byłam w stanie rozszyfrować, jakiego rodzaju będzie to powieść. Z jednej strony opis podpowiadał mi coś na kształt thrillera połączonego z dramatem, natomiast rzeczywistość okazała się ciut inna. Każdy kolejny rozdział i retrospekcja przybliżały mnie do poznania prawdy, a ta okazała się... całkiem zaskakująca, choć nie mogę powiedzieć, by wyrwała mnie ona z butów.

Jedną z głównych bohaterek jest Erika, co do której mam dosyć mieszane odczucia. Z jednej strony rozumiałam to, dlaczego jest właśnie taka — dość zamknięta w sobie, czasami przesadnie analizująca wszystko, co znajduje się dookoła niej, skupiająca się tylko i wyłącznie na naukowym wyjaśnieniu różnych zjawisk. Z drugiej jednak strony, liczyłam na to, że Erika jednak z czasem się zmieni i pozwoli sobie na odrobinę odstępstw od swojej “normy”. Mimo tego uważam, że jej postać została wykreowana naprawdę dobrze i z zainteresowaniem śledziłam jej losy.

Clementine to z kolei postać, którą zdołałam polubić o wiele bardziej i mogę nawet pokusić się o stwierdzenie, że stanowiła ona ciekawe przeciwieństwo swojej przyjaciółki. Kobieta jest wiolonczelistką, więc jej życie kręci się głównie wokół kariery muzycznej i przygotowań do kolejnych przesłuchań. Muszę przyznać, że w tej kwestii Clementine mi zaimponowała i wzbudziła mój podziw. Jej kreację również oceniam pozytywnie, choć zdarzyło się kilka momentów, gdzie czułam lekki zgrzyt – to tak, żeby nie mówić o niej w samych superlatywach.

Autorka skupia się tutaj przede wszystkim na motywie winy – kto zawinił, w danej sytuacji, gdzie goście będący na grillu mieli oczy? Może nie jest to przedstawione tutaj wprost, ale podczas lektury dość łatwo jest wywnioskować, że tak naprawdę każdy obwinia jednocześnie drugą osobę, ale i samego siebie o to, co wydarzyło się podczas tego niewinnego przecież spotkania sąsiedzkiego. Muszę przyznać, że sposób, w jaki autorka przedstawiła ten wątek oraz jak go poprowadziła, wzbudził jednocześnie moje zainteresowanie, ale i zagubienie. Przeplatają się tutaj rozdziały przedstawiające teraźniejszość — już PO wydarzeniu, ale i te, które opisują grilla W TRAKCIE jego trwania. Dochodzenie do rozwiązania tej sprawy i odkrycia tego, co się wówczas wydarzyło, odrobinę mi się dłużyło, natomiast, kiedy poznałam już wszystkie szczegóły — elementy układanki same wskoczyły na swoje miejsca.

Pióro Liane Moriarty oceniam naprawdę dobrze i muszę przyznać autorce, że doskonale radzi sobie z kreowaniem swoich bohaterów pod względem psychologicznym. Zdecydowanie ich nie oszczędza i rzuca im wszelkie kłody pod nogi, nawet w sytuacji, gdzie teoretycznie więcej mogliby już nie znieść.

Moja wina, twoja wina to powieść, która nie przypadnie do gustu wszystkim. Jest w niej dużo fragmentów, które teoretycznie mogą wydawać się zbędne i zajmujące miejsce w książce, ale myślę, że i takie momenty były potrzebne dla uzupełnienia całej powieści. To książka z gatunku raczej tych dramatycznych, zawierających delikatne elementy dreszczowca, więc znowu – nie każdemu się to spodoba. Ja zdecydowanie poczułam się zachęcona do poznania innych książek autorki i już nie mogę się doczekać, by to zrobić.

"Moja wina, twoja wina" to rasowy dramat psychologiczny, w którym na pierwszy plan wysuwają się bohaterowie - ich emocje, motywacje i decyzje. Postacie są fascynująco niejednoznaczne: nie sposób przypisać im prostych etykiet dobra czy zła, bo każda z nich nosi w sobie oba te pierwiastki. Ich relacje są skomplikowane, pełne napięć, niedopowiedzeń i ukrytych urazów.

Akcja rozwija się powoli, wręcz leniwie - ale jest to zabieg w pełni świadomy i charakterystyczny dla stylu Liane Moriarty. Autorka celowo usypia czujność czytelnika, pozwalając mu zanurzyć się w codzienności bohaterów, by potem zaskoczyć nagłym zwrotem wydarzeń. Te momenty uderzają z podwójną siłą właśnie dlatego, że wyrastają z pozornie spokojnej narracji.

Fabuła jest rozbudowana i wielowarstwowa, a jej konstrukcja wymaga skupienia i cierpliwości. To nie jest książka do szybkiego 'pochłonięcia' - raczej taka, którą warto smakować powoli, pozwalając sobie na refleksję nad kolejnymi wydarzeniami i decyzjami bohaterów.

To powieść dla tych, którzy cenią literaturę niespieszną, gęstą od emocji i znaczeń. Dla czytelników, którzy chcą zrozumieć ludzi oraz relacje, które ich kształtują i często prowadzą do nieoczywistych konsekwencji.

Eryka i Clementine znają się od dzieciństwa i łączy je przyjaźń pełna oddania i całkowitego zrozumienia. Wiedzą ,że zawsze na siebie mogą liczyć w każdej sprawie. Clementine jest wiolonczelistką i teraz przygotowuję się do najważniejszego przesłuchania w swojej karierze.

Dlatego gdy Erika zaprasza ją na grilla sąsiada, ta uznaje to za świetny pomysł aby się rozerwać. Zabiera ze sobą męża i dzieci i zamierza świetnie się bawić. Na przyjęciu jednak dochodzi do wydarzenia ,które zmienia na zawsze nie tylko główne bohaterki ale też innych uczestników spotkania.

Autorka w tej książce zdecydowanie stawia na emocje i uczucia zarówno jakie są między bohaterami jak i jakie wzbudza w czytelniku. W tej książce nie ma nie wiadomo jak dynamicznej fabuły raczej jest ona spokojna mimo motywu zagadki i tajemniczego zdarzenia.

Czasami w tej książce zdarzały się momenty dość nudniejsze czy po prostu takie które mnie nudziły bo autorka cały czas krążyło wokół pewnego zdarzenia ale nie mówiła nic konkretnego i momentami było to dość nużące bo ile można.

Jednak przez większą część czasu bawiłam się bardzo dobrze na tej książce. Relację i dynamika jaka była między bohaterami wydawały się na maksa fascynujące a relację i bohaterowie bardzo prawdziwi.

Nie będzie to książka dla każdego, ma momentami nudniejsze fragmenty i nie ma nie wiadomo jak zawiłej fabuły,za to emocje jakie wzbudza podczas czytania czasami aż za bardzo intensywne ,rehabilitują wszystko. Jestem zafascynowana piórem tej autorki i nie mogę się doczekać jej następnej książki.

Tekst powstaje we współpracy z wydawnictwem Znak.

Kiedy tylko zaczną Państwo czytać tę powieść, wyczują, że coś wisi w powietrzu. Z każdą stroną atmosfera robi się cięższa, a pytań wciąż przybywa. Odpowiedzi, póki co, brak. Muszą Państwo uzbroić się w cierpliwość. Sądzę, że warto. Tak to właśnie wyglądało. Czytałam i zachodziłam w głowę. O co chodzi. Co oni ukrywają? Bo to że ukrywają – to pewne.

Obserwujemy z pozoru zwyczajny grill. Zwyczajne spotkanie w gronie znajomych. Oprócz tego autorka wprowadza nas w życie bohaterów. Poznajemy wiolonczelistkę Clementine i jej przyjaciółkę od czasów dzieciństwa – Erikę, a także ich bliskich.

Kobiety łączy wyjątkowa więź, ale też wiele przed sobą zatajają. Czy to wyjdzie na jaw?

Życie trzech rodzin, które spotykają się pewnego niedzielnego popołudnia, bez wątpienia nadal biegłoby swoim tempem. Niestety tak się nie dzieje. Zostają postawieni przed koniecznością budowania codzienności na nowo.

Ponad 500 stron. Do pewnego momentu czytałam z wielkim zaangażowaniem. Czułam się zaintrygowana tak dobrze przedstawionymi bohaterami, którzy, mam wrażenie, są niesamowicie „nasi”. Nie odrealnieni. Nie cukierkowi. Dzieje się tutaj wiele, ale w głowach postaci i między nimi. Sama akcja spokojna, choć nie brakowało mi zaskoczenia. „Moja wina, twoja wina” to moim zdaniem thriller psychologiczny. Tak czuję, że to dobre określenie. Wiadomo, nie jest przerażający, można śmiało czytać wieczorami, ale muszę przyznać, wywołuje ciarki.

To było dobre.

Polecam.