PLAN Błogosławiony

Czy Waszym zdaniem cel uświęca środki? Czy złe uczynki, które robimy w imię większego dobra łatwiej wybaczyć?

Lubię debiuty, a ,,Plan błogosławiony" to debiut, który zabiera nas nie tylko w świat sensacyjnych wydarzeń i moralnych rozterek, ale także serwuje sporą dawkę czarnego humoru.

Janusz jest proboszczem w niewielkiej parafii. Swoją misję traktuje bardzo poważnie, wkładając serce w to, by parafia się rozwijała, a parafianie angażowali w życie kościoła. I choć to wszystko świetnie mu wychodzi, ma jedno marzenie - otworzyć ośrodek dla młodzieży, by ta, zamiast sięgać po alkohol i inne używki, zwróciła się w stronę kościoła. Plan piękny, ale... No właśnie, tu zaczynają się schody, bowiem takie przedsięwzięcie wymaga funduszy i to niemałych. Kiedy wszystkie sposoby na zdobycie pieniędzy zawodzą - rodzi się plan, z pozoru bardzo prosty:

porwanie --> okup --> ośrodek. Szybko, sprawnie i bez ofiar. Brzmi jak plan idealny! I taki miał być do momentu, w którym do akcji wkracza wynajęty przez ojca ofiary Kosin zwany Kosą - były policjant kontrterrorysta, znany ze swej skuteczności i niekonwencjonalnych metod.

,,Plan błogosławiony" to bardzo dobrze skonstruowana historia. Wciąga od samego początku, a tego, co wydarzyło się po wstępie, kompletnie się nie spodziewałam. Ksiądz Janusz zaskoczył. Całość napisana z lekkością i swobodą, jakby Autor opowiadał historię, która wydarzyła się naprawdę. Bardzo naturalne dialogi, akcja, która nie zwalnia tempa i miejsce na refleksję nad tym, czy zawsze cel uświęca środki? Czy dobre intencje zwalniają z odpowiedzialności? No i przede wszystkim, czy istnieje coś takiego, jak plan doskonały?

Jest to debiut bardzo udany i takie chcę czytać. Wciągający, miejscami zabawny, nie zwalniający tempa. Bohaterowie dobrze skonstruowani, bardzo prawdziwi, a przede wszystkim dający się poznać i polubić. Bawiłam się świetnie, więc i Wam polecam lekturę, a ja z niecierpliwością czekam na kolejną. Może plan C? Kto wie...

Gdy tylko zobaczyłam tytuł i opis tej książki, wiedziałam, że to nie będzie zwyczajna historia. „Plan Błogosławiony” to debiut Dariusza Gieronia, który od pierwszych stron wciąga w świat, gdzie granice między dobrem a złem są niewyraźne, a szlachetne intencje prowadzą na bardzo niebezpieczne ścieżki. To kryminał z domieszką czarnego humoru i thrillera psychologicznego, który od razu chwyta za serce (i za gardło).

Nie zdradzając szczegółów jest to historia opowiada o księdzu Januszu, człowieku o naprawdę dobrym sercu. Jego pragnieniem jest zbudowanie ośrodka dla młodzieży, która, jego zdaniem, potrzebuje pomocy. Gdy tradycyjne metody zawiodą, rodzi się szalony, „prosty” plan: porwanie dla okupu. Jednak w życiu, podobnie jak w tej książce, proste plany nie istnieją. Wszystko komplikuje się, gdy do akcji wkracza były kontrterrorysta, Kosin – człowiek, który nie zna litości i ma własne pojęcie sprawiedliwości. Gra, która się rozpoczyna, stawia pytanie: czy sutanna jest wystarczającym alibi?

Bohaterowie książki to ludzie z krwi, kości i wątpliwości. Postacie nie są czarno-białe.

Ksiądz Janusz i jego przyjaciel Paweł to nie pomnikowe figury, ale ludzie pełni pasji, znużenia rzeczywistością i wewnętrznych konfliktów. Ich walka o „wyższe dobro” jest tak ludzka, że aż bolesna. Kosin, były kontrterrorysta, to postać, która budzi skrajne emocje, od lęku po mimowolną fascynację. Jest brutalny, skuteczny i bezkompromisowy, co czyni go idealnym przeciwnikiem dla głównego bohatera. Autentyczność ich dylematów sprawia, że cały czas zastanawiałam się: „A co ja zrobiłabym na ich miejscu?”.

Nie ma czasu na nudę! Akcja toczy się błyskawicznie. To jedna z tych książek, przy których czeka się na czerwone światło, żeby przeczytać jeszcze jeden akapit. Dariusz Gieroń pisze lekkim, ale bardzo obrazowym językiem, a czarny humor pojawia się w najmniej spodziewanych momentach, znakomicie równoważąc napięcie. Trudno uwierzyć, że to debiut, bo narracja jest dojrzała i pewna siebie.

🎯 Dla kogo jest ta książka?

Szczerze polecam ją, jeśli:

📍Lubisz thrillery i kryminały, które nie boją się trudnych tematów.

📍 Cenisz historie zmuszające do refleksji nad moralnością.

📍 Szukasz polskiego debiutu, który naprawdę robi wrażenie.

📍 Potrzebujesz lektury, od której nie można się oderwać.

❌ Unikaj jej, jeśli oczekujesz lekkiej, rozrywkowej sensacji bez drugiego dna. To książka, która zostaje w głowie na długo.

MOJA OCENA: 8/10 ⭐

„Plan Błogosławiony” to mocny, inteligentny i wciągający debiut. Brakuje mu może finezji najwybitniejszych thrillerów psychologicznych, ale emocje, tempo i autentyzm bohaterów rekompensują to z nawiązką. To jedna z tych pozycji, które czyta się jednym tchem, a potem długo się o nich myśli.

BRUNETTE BOOKS

Za każdym razem, gdy otwieram nową książkę, towarzyszy mi ciche napięcie: czy trafiłam na historię, która mnie poruszy i zaskoczy?

Zastanawiam się również, czy jej tytuł rzeczywiście odda istotę opowieści, bo dla mnie jest on pierwszym kluczem…zapowiedzią tego, co czeka w środku. Bywa, że prowadzi prosto do świata intensywnych emocji, bywa też, że myli tropy…ale niemal zawsze rozpala ciekawość. A gdy w dodatku mam w rękach debiut autora, każda strona staje się zaproszeniem do zupełnie nowego literackiego świata. Świata, który chce poznać…

Czy „ Plan Błogosławiony” spełnił tę obietnicę?

Ksiądz Janusz, człowiek o dobry sercu i jeszcze z lepszymi intencjami, pragnie pomóc młodym ludziom i wybudować świetlicę, miejsce, do którego zawsze mogliby przyjść, zamiast trafiać w sytuacje i miejsca, w których nie powinni się znaleźć. Chce dać im szansę, ratunek i wskazać właściwy i dobry kierunek.

Jednak szybko się przekonuje ,że brak środków finansowych oddala go od realizacji tego marzenia. Wtedy wpada na plan z pozoru prosty i szybki …jedno porwanie, okup, żadnych ofiar. Wdraża go, bo wierzy, że to jedyna droga do osiągnięcia tak szczytnego celu…

Sytuacja wymyka się z pod kontroli gdy do akcji wkracza Kosin były kontrterrorystą, kierujący się własnym kodeksem sprawiedliwości. Wtedy zaczyna się gra, w której to sutanna może okazać się zbyt słabym alibi..

Powiem Wam szczerze…ta książka naprawdę pozytywnie mnie zaskoczyła. Zarówno samym pomysłem, jak i sposobem, w jaki ta historia została skonstruowana. Świetne połączenie kryminału, sensacji i nutki czarnego humoru sprawiło, że historię czytało się z rosnącą ciekawością, a uśmiech niemal niepostrzeżenie miesza się z niepokojem.

Podoba mi się styla autora pełen lekkości a jednocześnie nie pozbawiony głębi.

Gdy trzeba, potrafi być mocniejszy i dosadny, ale zawsze pozostaje naturalny. Widać to szczególnie w kreacji bohaterów i dialogach, które brzmią prosto i prawdziwie, jak w codziennym życiu…

Autor serwuje nam także świetne zwroty akcji, i umiejętnie buduje napięcia, prowadząc historię w sposób nieprzewidywalny. Kolejne wydarzenia zaskakują i zmieniają bieg, sprawiając, że czytelnik cały czas pozostaje w stanie czujności i ciekawości.

Jestem pod dużym wrażeniem, jak autor świetnie i z wyczuciem sięgnął po temat związany z Kościołem i postacią księży, którzy zdecydowali się na tak kontrowersyjny krok. Musze przyznać, że rzadko sięgam po powieści osadzane w takich realiach, bo obawiam się jakiegoś braku szacunku do samego tematu religii. Tutaj jednak czuć wyraźnie, że autorowi zależało na uczciwym pokazaniu tych tematów…bez moralizowania, bez taniej prowokacji.

Autor pokazuje tu też księży jako ludzi, którzy mają wątpliwości i nie potrafią już spokojnie patrzeć na to, co dzieje się w ich otoczeniu i właśnie to nadaje tej historii prawdziwą głębię.

Książka zmusza też do zatrzymania się i refleksji. Autor sprytnie wciąga czytelnika w grę sumienia i nie daje prostych odpowiedzi, zamiast tego pokazuje jak łatwa i cienka bywa granica między dobrem a złem. Jak łatwo dobre intencje mogą zaprowadzić na zła drogę…

Książkę bardzo Wam polecam i wyczekuję kolejnych publikacji autora. Z wielka przyjemnością przeczytam.

Kochane moje moliki, dziś przybywam swoim małym autobusikiem z krótką opinią na temat intrygującej książki. „Plan Błogosławiony”, bo taki właśnie nosi tytuł i muszę przyznać, że nie jest on wcale taki przypadkowy. To była dla mnie bardzo ciekawa i świetnie wykreowana lektura, lekko groteskowa, momentami zabawna, a jednocześnie pełna testosteronu dzięki silnemu bohaterowi. Znajdziemy w niej również elementy dobrego, surowego kryminału, bez lukru i ugładzonych schematów. Wiecie doskonale, że na co dzień sięgam po zupełnie inną literaturę, ale dobrym kryminałem czy thrillerem nigdy nie pogardzę. „Plan B” to propozycja interesująca zarówno dla kobiet, jak i mężczyzn. Przyznam szczerze, że nie czytałam wcześniej żadnych opinii na jej temat ani nawet samego opisu z okładki. Tak naprawdę nie wiedziałam, z czym przyjdzie mi się zmierzyć, a opis przeczytałam dopiero wtedy, gdy książka trafiła w moje ręce.

Na początku może się wydawać, że to zwyczajna, obyczajowa opowieść o młodym proboszczu, który pragnie zmienić coś w swoim otoczeniu i pomóc młodzieży. Otóż moi drodzy, zdecydowanie nie! Autor rewelacyjnie buduje nastrój, stopniowo podkręca napięcie i zmusza czytelnika do refleksji. I powiem Wam, że naprawdę zgadzam się z młodym księdzem. Samo zestawienie słów „ksiądz” i „dzieci” budzi w nas jednoznaczne skojarzenia, a środowisko, w którym dorastają młodzi ludzie, często warunkuje ich przyszłość. Nie zawsze, ale bardzo często i w tym przypadku również zgadzam się z autorem. Aby pomóc młodzieży, ksiądz Paweł wraz ze swoim przyjacielem z seminarium wpadają na pewien… plan.

Pewnego dnia zostaje porwana młoda dziewczyna, córka jednego z najbogatszych ludzi w regionie, potocznie nazywanego „Midasem” oczywiście z powodu swojego bogactwa. Czarnota, zamiast wzywać policję, kontaktuje się z biurem detektywistycznym. Do sprawy zostaje przydzielony były policjant Kosin, który nie cieszy się dobrą sławą wśród bandytów. Kosin wyrusza wraz z klientem, by jak najszybciej odnaleźć porwaną Annę…

Co było dalej, koniecznie musicie odkryć sami. Mogę Was jednak zapewnić, że mamy tu do czynienia z mocnym, męskim piórem. Historia wciąga, a akcja płynie wartko. Oprócz księży, którzy pobłądzili w szczytnym celu, ale pokazani są jako zwykli ludzie ze swoimi wadami, mamy też Kosina — dalekiego od ideału policjanta. Do tego wszystkiego autor dorzuca wątki mitologii słowiańskiej, które świetnie urozmaicają całość. To bardzo przyjemna lektura z wyrazistymi, charakterystycznymi postaciami. Pan Dariusz stworzył naprawdę ciekawą historię, prowadzoną naprzemiennie z perspektywy księży i Kosina. Uwielbiam taką narrację, bo pozwala zajrzeć bohaterom do głowy. Styl autora sprawił, że nie mogłam oderwać się od książki, a fabuła pochłonęła mnie całkowicie. Przyznaję się bez bicia, spodziewałam się czegoś innego, ale może właśnie tak miało być. Książkę zaliczam do bardzo udanego debiutu. Bawiłam się świetnie i polecam ją na ciekawie spędzony wieczór.

Za możliwość poznania „Planu Błogosławionego” dziękuję Wydawnictwu High Heels.

„Plan błogosławiony” to powieść, która zaskakuje intensywnością wydarzeń i nie pozwala czytelnikowi ani na moment zwolnić. Dynamiczna akcja, misterny splot zdarzeń i nieustanny rozwój sytuacji sprawiają, że przez całą lekturę próbujemy rozszyfrować prawdziwe intencje bohaterów. Czy każdemu z nich rzeczywiście przyświeca dobro innych? A może za wzniosłymi hasłami kryją się egoizm, manipulacja i moralna ślepota?

Na pierwszy plan wysuwają się duchowni – księża Paweł i Janusz. Paweł początkowo jawi się jako nieporadny, wręcz zagubiony, jednak z czasem okazuje się mózgiem operacyjnym całego przedsięwzięcia. Z kolei ksiądz Janusz, kierowany ideą pomocy młodzieży i marzeniem o budowie ośrodka, sam opracowuje plan porwania, który w jego mniemaniu ma służyć wyższemu dobru. Brak funduszy staje się barierą, którą postanawia ominąć w sposób skrajnie niemoralny. Niefortunne zdarzenia obnażają amatorszczyznę porwania i nieudolność sprawców, a jednocześnie coraz mocniej komplikują życie wszystkim zaangażowanym.

Akcja rozgrywa się w trzech kontrastowych przestrzeniach: sielankowym Poranowie, dynamicznej Warszawie oraz literackim, klimatycznym wydziale biblioteki w Lublinie. Różnorodność miejsc doskonale współgra z bogactwem postaci i potęguje napięcie, czyniąc lekturę jeszcze bardziej angażującą.

Bohaterowie są wyraziści, obdarzeni charakterystycznymi cechami, które skutecznie sterują emocjami czytelnika. Jednych darzymy sympatią niemal od razu, inni wzbudzają niepokój i podejrzenia. Choć punkt wyjścia historii – pozornie banalne, amatorskie porwanie – mógłby wydawać się schematyczny, autor nadaje mu głębię i dramaturgię, a finałowa sekwencja zaskakuje totalnie i pozostawia w emocjonalnym rozedrganiu.

Na szczególną uwagę zasługuje warstwa psychologiczna i moralna powieści. Obserwujemy przemiany osobowości, próby zadośćuczynienia, ale też całkowity upadek moralności. Poznajemy przeszłość bohaterów, odczuwamy współczucie i żal, choć autor nie próbuje usprawiedliwiać ich czynów. Sprytnie dawkowane informacje pozwalają na samodzielną ocenę postaci i nieustanną weryfikację własnych sądów.

Ciekawym zabiegiem jest wplecenie wątku Jagi – kobiety o niemal mitycznej mocy sprawczej, porównywanej do bogini Łady, dzięki której pomysły księdza Pawła zaczynają się realizować. Przeciwwagą staje się Belemnit, pełniący funkcję ochronnego antidotum. Ten symboliczny element dodaje historii metafizycznej głębi.

Galeria postaci jest imponująca: ojciec pogrążony w rozpaczy, dyrektor uwikłany w lokalną przestępczość, duchowni dokonujący porwania w imię „Bożego planu”, skrzywdzony chłopak z sierocińca pragnący zmiany i lepszego życia, oddana książkom bibliotekarka czy męska przyjaźń policjantów. Szczególnie porusza historia młodzieńca wciągniętego w groteskowy plan księży – jego wewnętrzna rehabilitacja, moment przebudzenia sumienia i odrzucenie mroku niosą autentyczne wzruszenie.

Silną postacią jest również były policjant Henryk Kosin – bohater skuteczny, budzący respekt i ciekawość. Jego legenda w policyjnych kręgach wyprzedza go samego, a metody, choć nie zawsze humanitarne, okazują się niezwykle efektywne. Staje po stronie słabszych, wymierzając sprawiedliwość bez czułości, lecz z konsekwencją.

Dariusz Gieroń porusza wiele ważnych tematów: przestępczość, manipulację, nadużywanie władzy, niemoc kobiet wobec opresyjnych struktur, duchowe rozterki, wiarę w dobro, czystość intencji i miłość do literatury. Relacje między bohaterami, wywodzącymi się z różnych środowisk i struktur, splatają się w spójną, niezwykle wciągającą fabułę.

Nie spodziewałam się, że „Plan błogosławiony” okaże się tak znakomitą, intensywną lekturą. To wykwintna uczta czytelnicza, która nie pozwala się odłożyć ani na chwilę. Nie zdradzę więcej, by nie odebrać przyjemności odkrywania tej historii samodzielnie, ale jedno jest pewne – to pozycja absolutnie obowiązkowa, zdecydowane must read.

Co powiecie na idealne wyważenie pomiędzy tym, co święte, a tym, co bez wahania można nazwać grzechem? Bo właśnie na takim cienkim, bardzo niebezpiecznym pograniczu porusza się „Plan błogosławiony” Dariusza Gieronia. I uwierzcie mi, ta historia potrafi mocno namieszać w głowie.

Głównym bohaterem jest Janusz, ksiądz z dobrym sercem i jeszcze lepszymi intencjami. Chce zrobić coś naprawdę dobrego, zmienić rzeczywistość młodych ludzi, którzy zamiast szukać wsparcia i sensu, coraz częściej lądują w miejscach, gdzie łatwiej o zgubę niż ratunek. Problem w tym, że same chęci nie wystarczą. Potrzebne są pieniądze. Duże pieniądze. A skoro cud nie nadchodzi… pojawia się plan. Plan szybki, prosty, w teorii niemal bezbłędny, jedno porwanie, okup, żadnych ofiar. Przecież Bóg widzi intencje, prawda?

No właśnie. Rzeczywistość bardzo szybko pokazuje, jak złudne bywają takie założenia. Sytuacja wymyka się spod kontroli w momencie, gdy ojciec porwanej dziewczyny zatrudnia Kosina, byłego kontrterrorystę, człowieka twardego, bezkompromisowego i kierującego się własnym poczuciem sprawiedliwości. Od tej chwili zaczyna się gra, w której sutanna nie chroni przed konsekwencjami, a wiara zostaje wystawiona na wyjątkowo ciężką próbę.

Ogromnym atutem tej powieści są bohaterowie. Księża Paweł i Jacek to postacie dalekie od ideałów. Są ludzcy, pełni wątpliwości, świadomi zła, które dzieje się wokół i tego, ile krzywd wyrządził sam Kościół. Nie zamiatają tematów pod dywan, nie są papierowymi figurami, tylko bohaterami z krwi i kości. Z kolei Kosin to postać, która budzi skrajne emocje. Brutalny, bezlitosny, skuteczny. Można nie zgadzać się z jego metodami, ale trudno odmówić mu konsekwencji i determinacji. To jeden z tych bohaterów, którzy zostają w głowie na długo po zamknięciu książki.

Fabuła została świetnie rozplanowana. Porwanie, które miało być szybkie i „czyste”, zamienia się w ciąg dramatycznych zdarzeń, błędnych decyzji i moralnych dylematów. Akcja pędzi, nie pozwala złapać oddechu, a każda kolejna strona przynosi nowe emocje. Nie ma tu miejsca na nudę, napięcie jest wyczuwalne niemal od początku do samego końca.

Muszę też przyznać, że choć zazwyczaj trzymam dystans wobec książek poruszających temat wiary, religii i Kościoła, „Plan błogosławiony” totalnie mnie zaskoczył i to pozytywnie. Autor niczego nie idealizuje, niczego nie narzuca. Pokazuje świat takim, jaki bywa: brutalnym, niejednoznacznym, pełnym konsekwencji, które zawsze mają swoją cenę.

Styl pisania Dariusza Gieronia jest dokładnie taki, jaki lubię, lekki, ale z pazurem. Widać ogrom emocji, serca i zaangażowania włożonego w tę historię. Do tego świetnie utrzymany klimat sensacji i kryminału, czarny humor w odpowiednich momentach i bardzo dobra dynamika narracji. Trudno uwierzyć, że to debiut, całość stoi na naprawdę wysokim poziomie, zarówno pod względem fabuły, jak i konstrukcji bohaterów.

To książka, która bawi, niepokoi, momentami szokuje, ale przede wszystkim zmusza do refleksji. O granicach, o intencjach, o tym, jak cienka bywa linia między dobrem a złem. Jeśli lubicie historie odważne, nieoczywiste i takie, które nie boją się trudnych tematów, to „Plan błogosławiony” zdecydowanie warto poznać.

Plan błogosławiony” Dariusza Gieronia to bardzo udany debiut, który czyta się błyskawicznie i trudno go odłożyć. Głównym bohaterem jest ksiądz Janusz, kierujący się dobrymi intencjami i chęcią pomocy dzieciom oraz młodzieży. Problem w tym, że same chęci nie wystarczą - potrzebne są pieniądze. Tak rodzi się plan porwania córki biznesmena, który w teorii ma być szybki i bez ofiar.

Rzeczywistość szybko weryfikuje te założenia, gdy do gry wchodzi Henryk Kosin, były kontrterrorysta wynajęty przez ojca porwanej - postać brutalna, bezkompromisowa i zapadająca w pamięć. Obok Janusza pojawiają się także księża Paweł i Jacek, bohaterowie dalecy od ideałów, bardzo ludzcy i pełni wątpliwości.

Fabuła jest dobrze zaplanowana, dynamiczna i pełna napięcia. Autor sprawnie łączy kryminał i sensację z czarnym humorem, a całość zmusza do refleksji nad granicą między dobrem a złem oraz pytaniem, czy cel zawsze uświęca środki. Na uwagę zasługuje także subtelny wątek Kosina i bibliotekarki Kasi, który dodaje historii oddechu.

To odważna, moralnie nieoczywista i wciągająca powieść, która jak na debiut robi naprawdę duże wrażenie.

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy recenzenckiej.

Dubiuty rządzą się swoimi prawami, nie znaczy to jednak, że trzeba się z nimi obchodzić jak z jajkami. Zdaje sobie sprawę że mogą pojawić się błędy, które będą wymagały poprawy, że debiuty rzadko bywają idealne, ale potrafią też pozytywnie zaskoczyć.

Do "Planu błogosławionego" przyciągnął mnie opis, który wiele obiecywał, a mnie mocno zaciekawił, więc jakieś tam oczekiwania miałam.

Czy ta książka okazała się być udanym debiutem? No cóż, nie mówię że było źle, bo to jednak praca autora, na której napisanie poświęcił czas, i z tego co widzę zbiera dobre opinie, ale niestety mnie w/w powieść nie usatysfakcjonowała.

Chciałabym się uchwycić czegoś pozytywnego, ale nie jest to łatwe. Na pewno sam pomysł na fabułę był nietuzinkowy, na pewno się wyróżnia, to w jaki sposób związały się losy bohaterów również się wyróżnia,do tego książka nie jest jakoś mocno obszerna, więc przeczytanie jej nie zajmuje sporej ilości czasu, no ale to tyle co mogę dobrego napisać.

"Plan błogosławiony" to historia w której poruszone zostały dylematy moralne, społeczne, balansowanie między tym co dobre, a tym co konieczne, historia pokazująca, że czasami trzeba zejść na złą drogę aby osiągnąć coś pożytecznego.

Rozumiem zamysł jaki autor miał na tą powieść i co chciał przekazać. Początek zapowiadał się naprawdę dobrze, ale im dalej tym było gorzej. W moim odczuciu wiele rzeczy poszło tu nie tak. Przede wszystkim brakowało mi tu spójności, dynamiki, akcji, a wielowątkowość tej historii zamiast mnie zaciekawić zwyczajnie wybijała mnie z rytmu. Ciężko było mi się wciągnąć w fabułę, a ciągłe przeskoki z wątku na wątek sprawiały, że nie mogłam się skupić, a to z kolei sprawiało, że czytanie szło mi topornie. Miałam momenty nadziei, że może coś z tego będzie, ale w chwili następnej ta nadzieja się rozjeżdżała. Sami bohaterowie, też niespecjalnie do mnie przemawiali, brakowało mi w nich wyrazistości, czegoś czym by się wyróżniali i co sprawiłoby, że zapadliby mi w pamięci.

To przykład książki, która miała duży potencjał, której fabuła była bardzo obiecująca, ale wykonanie nie do końca wyszło.

Chciałabym aby ta recenzja wyglądała inaczej, i jestem wdzięczna za możliwość współpracy przy tym tytule, no ale takie są moje odczucia, przykro mi 🤷‍♀️

Liczyłam na świetny kryminał, ale tutaj go nie znalazłam, jestem zawiedziona.

Niemniej jednak to tylko moje wrażenia, a ja zachęcam aby sobie wyrobić własne zdanie. Autorowi zaś życzę powodzenia w dalszym rozwijaniu swojej twórczości.