Zeszyt w skórzanej oprawie

"Czemu ludzie chcą decydować za kogoś? Czemu wydaje im się, że wiedzą lepiej, co jest dla kogoś dobre?" - te pytania zadawała sobie wielokrotnie Sandra, główna bohaterka tej książki.

Kiedy zaczynamy czytać książkę, już w samym prologu dzieje się jakby zwrot akcji. Po początkowej miesięcznej, wakacyjnej sielance, przychodzi do Sandry szara rzeczywistość.

A może to wszystko tylko się jej śniło?

Po zakończeniu roku szkolnego dziewczyna ze swoimi rodzicami spędza dużo czasu, przyjemnego trzeba przyznać, czytając aż pojawiał się błogi uśmiech, po czym mamy uderzenie, jakby obuchem w głowę i wszystko diametralnie się zmienia.

Na początku rodzice jej mówili, żeby nacieszyła się wakacjami, bo gdy dorośnie już nie zazna dwóch miesięcy wolnego czasu, że jeszcze się w życiu napracuje po 8 czy 12 godzin. Po czym przychodzi sierpień i wszystko się zmienia. Jakby zapomnieli, że dopiero co sami jej mówili, żeby odpoczęła.

Matka zmuszą ją do pracy w ich sklepie, zabierając jej praktycznie każdą wolną chwilę. Jej matka jest apodyktyczna, zaborcza i chce wszystkimi rządzić. Zabiera jej nawet możliwość wolnej przestrzeni we własnym pokoju? Jak, zapytacie?

A no tak, że to w pokoju Sandry stawia szafę, w której są ubrania wszystkich domowników, jej matka nie liczy się z niczyim zdaniem.

Ojciec Sandry został całkowicie przez nią stłamszony i nie ma prawa głosu, tak samo jak ich szesnastoletnia córka. Dziewczynę pociesza tylko myśl, że jeszcze dwa lata i będzie mogła się wyprowadzić z tego domu.

Niespodziewanie przychodzi dzień, w którym Sandry nie budzą krzyki matki by przestała się wylegiwać i wstawała. W domu panuje błoga cisza, a to wszystko dlatego, że jej rodzice pojechali do hurtowni po produkty do sklepu. Dziewczyna początkowo postanawia spędzić ten dzień w samotności, rozkoszując się spokojem. Niedługo jednak zaczyna się czuć z tym dziwnie i idzie do swojej przyjaciółki Karoliny, której pomaga w porządkowaniu pokoju po jej babci. Obie dziewczyny liczą, że znajdą jakiś "skarb". Nie spodziewają się jednak, jak duży ten odnaleziony skarb będzie.

Znajdują bowiem Zeszyt w skórzanej oprawie, który zawiera zapiski z lat młodości babci Karoliny. Żadna z dziewcząt nie spodziewała się jednak, że babcia była nieszczęśliwa z powodu miłości. Że w młodzieńczych latach rodzice też zabraniali jej wiele rzeczy. Sandra czuje się trochę jakby czytała o sobie i jest w szoku, że ktoś jeszcze mógł mieć tak jak ona u siebie w domu.

W młodości często odnosimy wrażenie, że jesteśmy jak roboty, którymi ktoś steruje. Że musimy wykonywać polecenia innych. Ale to czasami zostaje, zakoduje się nam w głowach i często, nawet już będąc dorosłą osobą, łatwo się podporządkowujemy i ciągle wykonujemy polecenia innych, często wbrew sobie.

"Można nie kochać człowieka, z którym się jest, ale można go lubić, można go szanować, można się do niego przyzwyczaić, można żyć bez miłości, ale w jakimś uwielbieniu." - to też jest często spotykane w długotrwałych zawiązkach. I choć jest to takie słodko gorzkie uczucie, to jednak jest prawdziwe i w żaden sposób nie jest udawane. Bo można być z kimś bez miłości. Można być z kimś z przyzwyczajenia. Można, ale po co?

"Wiek to tylko liczba, najważniejsze jest to, co ma się wewnątrz siebie." - a co jeśli wewnątrz czujemy się małym, zagubionym, niechcianym dzieckiem? To dlatego nie mówimy głośno o tym o czym myślimy. To dlatego pozwalamy innym decydować za nas. To dlatego jesteśmy tak niepewni siebie.

Historia babci Karoliny zapierała wręcz dech w piersiach. I choć mogłoby się wydawać, że to zwykły pamiętnik, to nie. To jest inspiracja do pisania, inspiracja do spełniania marzeń. Ten Zeszyt w skórzanej oprawie jest czymś więcej niż zwykłym zeszytem z zapiskami. Jest historią, która nie powinna zostać zapomniana. Jest czymś ważnym nie tylko dla jej rodziny, ale i dla Sandry. Dla dziewczyny, która poczuła się tak mocno podoba do kobiety, której nie znała aż tak dobrze. Czy zastanawialiście się kiedyś nad historią waszej rodziny? Czy myśleliście o młodości waszych dziadków? Czy opowiadali wam oni o swoim młodzieńczym życiu?

Niespodziewanie jednak dochodzi do spotkania Królów z parą staruszków, których słowa mają wielką moc na Helenę. Coś w niej zmieniają, przestawiają, dzięki czemu kobieta pozwala sobie na wydanie kilku złotych na chwilę przyjemności, jaką jest zakup lodów na wyjeździe.

Wiecie co, jak skończyłam czytać tę książkę, to faktycznie miałam wrażenie, jakby jakaś taka cząstka Hiacynty była też we mnie. I zapewne dużo z was, po przeczytaniu też odniesie takie wrażenie w stosunku do siebie. Bo przecież często mamy tak, że chcąc wybrać mniejsze zło, zatracamy siebie. Nie pozwalamy swojemu wewnętrznemu głosowi wyjść na wolność. Teraz jest dobry czas, na pokazanie swojego zdania. Powodzenia wam życzę.

Pierwsze spotkanie to zawsze moment, w którym ekscytacja miesza się z lekkim stresem. Tak też było w tym przypadku, nie znałam twórczości autorki, nie wiedziałam czego się spodziewać. Dagmara Rek to doświadczona pisarka, z licznym dorobkiem literackim. Jej styl, prosty język i tematy poruszane w książkach, przyciągają wielu czytelników.

Autorka zaskoczyła mnie lekkością pióra i świetnie zarysowanymi postaciami, z dużym wyczuciem buduje napięcie, a relacje między bohaterami są autentyczne. To czarodziejka, bo jej słowo pisane dociera nie tylko do naszego umysłu, ale podstępnie wkrada się też do naszego serducha i zostaje na dłużej.

Sandra i Karolina dwie nastolatki, różni rodzice — jedni pełni ciepła, miłości i zrozumienia, drudzy surowi, oszczędni, przekonani, że wiedzą wszystko najlepiej. Wśród nich tytułowy bohater, odnaleziony zeszyt w skórzanej oprawie, a w nim tajemnicza historia, która poruszyła serca dziewczyn, ich rodzin i czytelników.

Dagmara Rek z pełną premedytacją dotyka trudnych tematów, wciąga nas w intrygującą fabułę, serwując po drodze wir tajemnic i sekretów z przeszłości.

Obrazowość postaci, konstrukcja zdań i realizm tematów, to fascynująca podróż do świata nietuzinkowych bohaterów.

Tu autorka pokazuje nam, że nie istnieje jeden wzorzec postępowania wobec dzieci. Życzmy im szczęścia, martwy się o nie, ale bądźmy gotowi kochać je bez względu na ich osiągnięcia, oceny, zdobyte nagrody. Pozwólmy im dojrzeć, spełniać własne pragnienia i uznajmy ich za takich, jakimi są, bo każde dziecko jest wyjątkowe, bo to są nasze dzieci i są cząstką nas samych.

,,Zeszyt w skórzanej oprawie’’ ciepła, bardzo życiowa historia, która na początku wydaje się prosta i przewidywalna, ale autorka przygotowała nam wiele zaskakujących i wciągających niespodzianek.

Rodzicu – twoje dzieci są ludźmi, one czują, myślą, mają własne marzenia, ale pamiętaj, mają też oczekiwania wobec ciebie.

Słuchaliście lub słuchacie (ci młodsi) swoich rodziców? Różnie z tym bywało, prawda? Nikt nie jest idealny, każdy popełnia błędy. Nawet rodzice mogą się mylić. Nie odnosicie też czasem wrażenia, że wybierając mniejsze zło, zatracacie siebie? A przecież nie o to w tym wszystkim chodzi. Nie można bez końca podporządkowywać się innym, dawać sobą kierować, wykonując czyjeś polecenia. Ważne jest, aby mieć własne zdanie i potrafić je wyrazić. 

Sandra i Karolina to nastolatki, które wychowują się w różnych rodzinach. Jedna żyje według zasad surowych rodziców, druga w poczuciu ciepła, miłości, zrozumienia i wsparcia. Pewnego dnia dziewczyny znajdują należący do babci Karoliny zeszyt w skórzanej oprawie. Hiacynta zapisała w nim wiele życiowych mądrości. Ale oprócz tego skrywa się tam tajemnica z przeszłości...

Podobało mi się to, że Dagmara Rek nie zdradziła wszystkiego od razu. Czytając fragmenty dotyczące sekretów, moje serce drgało z emocji i przejęcia. Poczucie niesprawiedliwości towarzyszy nie tylko bohaterom, ale i czytelnikowi. 

Autorka dużo miejsca poświęciła problemowi trudnego rodzicielstwa oraz nietrafionym metodom wychowawczym z ich konsekwencjami. Rodzicielstwo powinno opierać się na zrozumieniu, wsparciu. A tu ze strony jednej z rodzin tego zabrakło. 

Mimo iż fabule nie można przypisać dynamizmu, szybkiej akcji to absolutnie w niczym nie przeszkadza. Powiedziałabym, że nawet jest to idealny zabieg ze strony autorki. Klimat, refleksyjna atmosfera i pozorny spokój są tu doskonałym wyjściem pod głębsze emocje i przemyślenia. 

Z reguły nie wierzę w nagłą przemianę człowieka. A w tej historii jest pewna osoba, której postępowanie jak dla mnie zbyt szybko się zmieniło. Zauważyłam również, że niektóre wątki aż prosiły się o rozwinięcie. Może to być minus, ale i plus, bo w jakiś sposób autorce udało się mnie zainteresować, zaintrygować danym tematem. Tak więc widzicie, że w zależności od tego, jak na coś spojrzymy, tak możemy to odebrać. 

"Zeszyt w skórzanej oprawie" to ciepła, wzruszająca, nostalgiczna powieść o dorastaniu, marzeniach, więzach rodzinnych, nastoletniej przyjaźni, poczuciu samotności, braku zrozumienia, wewnętrznych rozterkach, sile miłości i niegasnącej nadziei. To książka inspirująca do tego, by nie bać się żyć na własnych zasadach, odkrywając własne pasje. Pamietajmy: marzenia nie mają daty ważności!

Słuchaliście (Słuchacie? ) swoich rodziców? Pewnie większość z Was powie, że nie. Przyznam, że ja też... I słusznie, bo nie zawsze mają rację. Choć popełniałam błędy, gdy postawiłam na swoim, to wiem, że mnie czegoś nauczyły.

W swojej najnowszej książce, Dagmara Rek opowiada o trudnych relacjach rodzinnych dzieci z rodzicami. Okazuje się, że nasze dzieciństwo, relacje z bliskimi, czasy młodości, mają ogromny wpływ na późniejsze lata i kim staniemy się w przyszłości i co po sobie zostawimy.

Tu mamy powieść, w której tematem przewodnim są relacje rodzinne, tak bardzo odmienne, w domach dwóch przyjaciółek, Karoliny i Sandry. Ale nie tylko. Autorka zabiera nas w piękna, pełną nostalgii podróż, za sprawą znalezionego starego zeszytu w skórzanej oprawie. To on właśnie, będzie stanowił kluczową rolę, bowiem z jego zapisków poznamy losy Hiacynty, babci Karoliny. Jej historię miłosną, poczucie samotności i zawodu oraz jej wewnętrzne rozterki, które potem przelewała na papier i które po latach ujrzą światło dzienne, dając do myślenia wielu osobom.

"Zeszyt w skórzanej oprawie" to bardzo ciekawa i wartościowa lektura o trudnym rodzicielstwie, nie trafionych metodach wychowawczych-brzemiennych w skutki, braku zrozumienia, wybaczaniu, a także pięknej przyjaźni między nastolatkami. Ta książka ukazuje, że stosunki rodzinne bywają trudne. Dagmara Rek porusza w tej powieści bardzo istotne, a jednocześnie delikatne kwestie dotyczące wzajemnych relacji rodziców ze swoimi dziećmi i między sobą również. Znajdziemy w niej ogromny wachlarz emocji, które towarzyszą bohaterom, wpływając również na czytelnika. Nie brakuje tutaj smutku, samotności, niezrozumienia, wściekłości, niedowierzania czy niesprawiedliwości, ale pojawia się też nadzieja na odmianę postępowania i wiara w lepsze jutro.

"Zeszyt w skórzanej oprawie" to niezwykle ciepła i refleksyjna opowieść o życiu, jego trudach i przeciwnościach, które musimy pokonywać, choć wiadomo, że czasem nie jest łatwo. Jest to historia godna polecenia ponieważ wzrusza, zapada w pamięci i zmienia myślenie. Przypomni Ci, czym jest życie i jak wiele zależy od nas samych.

Dagmara Rek idealnie połączyła teraźniejszość z zapiskami z pamiętnika. Choć styl autorki nie jest poetycki, a raczej przystępny i prosty, to udowodnia, że nie potrzeba wielkich fajerwerków, by przykuć uwagę czytelnika. Jej się to zawsze udaje. Po raz kolejny, z niezwykłą czułością i uwagą, zabiera nas w sentymentalną podróż, abyśmy razem z bohaterami spróbowali odkryć swoje pasje i odnaleźli w nich siebie. Dzięki tej książce nie będziesz się bać żyć na własnych zasadach i w zgodzie ze sobą, być autentycznym i cieszyć się każdą chwilą swojego życia. Polecam!

Witam, dziś mam dla was recenzję książki „Zeszyt w skórzanej oprawie” – Dagmara Rek ❤️

Wydawnictwo: WasPos ❤️

Każdy z nas w swoim życiu chciałby być akceptowany a już szczególnie przez własnych rodziców. Chciałby słyszeć, że jest ważny, móc iść do szkoły, która go interesuje, mieć przyjaciół, marzenia i pasje. Niestety, nasza bohaterka nie miała takiego szczęścia.

Jej życie z matką było jak niekończące się tortury. Nakazy, zakazy, brak sprzeciwu. Dziewczyna miała zaledwie 16 lat, a mimo to każdego dnia nawet w wakacje musiała wstawać o świcie tylko po to, by wypić kawę przygotowaną przez matkę, zjeść to, co jej podano, i jak najszybciej znaleźć się w sklepie, w którym nieustannie pomagała. Nie dorabiała, musiała pracować.

Nie miała wolnego czasu, zainteresowań, nie mogła nawet wybrać szkoły, do której chciała iść. Przyjaciółkę miała tylko dlatego, że ta nie odeszła, gdy jej własna matka również zaczęła zmuszać ją do darmowej pracy w sklepie.

Czy da się tak żyć na dłuższą metę?

Co zrobić, gdy człowiek ma już dość i w końcu chce żyć własnym życiem?

W książce poznajemy również historię dwóch przyjaciółek, które w babcinym starym kredensie odnajdują zeszyt, zeszyt w skórzanej oprawie ❤️. W środku znajdują się notatki, zapiski, wyznania miłości i bolesne słowa o życiu, które nigdy nie było takie, jakie powinno. Okazuje się, że los naszej bohaterki jest zaskakująco podobny do losu pani Hiacynty, którą rodzice również traktowali jak swoją własność.

Co zrobią nastolatki ze swoim znaleziskiem?

Czy powiedzą dorosłym o tajemniczym zeszycie?

Wygrana zaprowadza rodziców Sandry nad morze, gdzie zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Matka jednej z dziewczyn stopniowo zaczyna otwierać oczy na relacje z dziećmi, mężem, na sprawy związane z prowadzeniem sklepów, a przede wszystkim… na samą siebie.

Czy osoba, która nieustannie krytykuje, narzuca innym, jak mają żyć, jakie mieć zainteresowania, jaką szkołę wybrać, a nawet jaką kawę pić i ile jeść, potrafi się naprawdę zmienić?

Ta książka pokazuje, jak różne i trudne mogą być relacje rodzinne, jak łatwo zrazić do siebie domowników do tego stopnia, że jedynym wyjściem staje się ucieczka z domu. Pokazuje również, jak wiele tajemnic mogą skrywać nasi najbliżsi i z jakimi przeciwnościami losu muszą się mierzyć.

I wreszcie… jak żyć, kiedy każdy kawałek człowieka boli, bo nie można być ze swoją największą miłością ❤️