Ja, anielica. Wiktoria Biankowska. Tom 2

Jeżeli w pierwszej części „Ja, diablica” spodoba wam się kreacja przedstawionego świata, chociaż bardziej by pasowało napisanie zaświatów 😅 to myślę, że tak jak i mi kolejna część da dużo rozrywki.

Właśnie tym jest dla mnie ta szalenie zakręcona seria, ubarwiająca nasze ogólne założenia na tematy niebiańsko-piekielne; czystą rozrywką, przy której uśmiech nie schodzi z twarzy. Jedynie miesza się tylko czasami z irytacją na teksty, które padają z ust Beletha i jego zachowanie, ale ten typ (a raczej diabeł) tak ma. Jakoś Azazelowi łatwiej wybaczyć podłości i było mi go za mało w tym tomie. Z kolejnej strony podoba mi się to, że mieszkańcy Los Diablos, a przede wszystkim wspomnieni wyżej panowie kontynuują swoją diabelską naturę i mimo wszelkiej wesołości, która towarzyszy przygodom głównej bohaterki Wiktorii Biankowskiej, z ich strony nie można spodziewać się złagodzenia obyczajów i warto mieć na uwadze, że knują coś na każdym kroku. Po tylu tysiącleciach bycia diabłem ciężko wyzbyć się pewnych przyzwyczajeń. 😈

Sytuacja Wiktorii zmienia się diametralnie w porównaniu z tomem pierwszym. Tym razem oprócz Piekła odwiedzamy też Niebo i sam fakt przemieszczania się między tymi zaświatami jest niezwykle intrygujący i jeszcze bardziej burzy nasze wyobrażenia na ten temat, chociaż autorka często bawi się tym co znamy z wierzeń, mitologii, historii czy popkultury. Wracając jeszcze do zachowań bohaterów to ten tom odmienia ocenę ziemskiego chłopaka Wiktorii Piotra, a na czele postaci, które rozbrajają mnie za każdym razem, gdy się pojawiają to znana z wcześniejszego tomu Śmierć i nowo poznany putto Borys. 😂

Jak w przypadku tomu poprzedniego i tutaj na końcu dochodzi do walki, która na celu ma zapobiegnięcie kataklizmu. Podobało mi się jego zakończenie, chociaż myślałam, że w związku z tym co przydarzyło się Wiktorii zostanie inaczej potraktowana. Jednak z tą oceną jej losów to ja jeszcze poczekam, bo tom trzeci i czwarty jeszcze przede mną i chociaż w dwóch wydarzyło się już tak wiele, to podejrzewam, że tam to dopiero będzie się działo. 🔥

Ja, anielica to drugi tom cyklu diabelsko-anielskiego pióra Katarzyny Bereniki Miszczuk. Na pierwszy rzut oka widać cudowną i dopracowaną okładkę - anielskie pióra idealnie komponują się z granatem okładki. Po przeczytaniu kilku stron okazuje się, że Wiktoria jest studentką i wiedzie dość spokojne życie. Od pewnego dnia coraz częściej spotyka na swej drodze przystojnego mężczyznę. Wydaje się znajomy... Jednak budzi mieszane uczucia. Zaraz, zaraz! A gdzie te anioły? Podstępne diabły Azazel i Beleth znów będą mieszać w życiu Wiktorii? Coś tu nie gra! - chciałoby się zakrzyknąć.

Spokojnie, z każdą kolejną stronę zbliżamy się do bram nieba. Nieba, która Was zaskoczy. "Nienachalne z urody" putta serwują herbatkę, masę tu zmarłych "podglądaczy" swoich rodzin i skrzydlatych, które odbiegają od standardów zainteresowanych ludzkim losem aniołów stróżów. A w tym wszystkim Wiki i jej kompani, którzy chcą dokonać pewnym zmian na linii piekło-niebo.

A jak moje wrażenia z czytania? Bawiłam się chyba lepiej niż przy pierwszej części. Może dlatego, że piekło jest takie oczywiste... A tu, w niebie, nawet putta mnie zaskoczyły.

Postacie umieszczone w powieści (część z nich jak diabły, Kleopatrę czy Śmierć znamy z pierwszego tomu cyklu) są dobrze wykreowane. Azazel, który jest mocno zadufany w sobie (aż dziw, że jego nadmuchane ego nie pozwala mu latać) oraz wykorzystujący swą urodę Beleth są postaciami, które nakręcają akcję, ich próby powrotu do nieba pełne są intryg, kłamstw i oszustw. Śmierć, choć mała i niepozorna, jest postacią, która chętnie włoży w kij w mrowisko (lub widelec do kontaktu albo co gorsza czarną dziurę do gabinetu Lucyfera), by tylko zobaczyć czy wywoła to falę katastrof. A w tym wszystkim Wiktoria i jej chłopak Piotr, którzy w naiwny sposób wierzą, że uda im się wszystko naprawić.

Aha, i jeszcze anioły... Z racji wieku pamiętam jak na przełomie lat dziewięćdziesiątych i dwutysięcznych nastąpił wyspy polskiej literatury fantastycznej. Literatury, w której Anna Kańtoch, Maja Lidia Kossakowska i Jakub Ćwiek jako bohaterów umieszczali anioły. Ale łamali idealny obraz tych istot, czym byłam zachwycona. I ten zachwyt poczułam ponownie przy czytaniu powieści Ja, anielica Katarzyny Bereniki Miszczuk. Bo tu żaden "skrzydlaty" z anielskich zastępów nie jest idealny. Bo przecież żaden świat nie jest czarno-biały. A anioły mogą być znudzone, skorumpowane i przede wszystkim łamać zasady mody i nosić skarpety do sandałów.

Wartka fabuła, zaskakujące zwroty akcji i sporo humoru. Tego ironicznego także. Są idealnym przypisem na świetną powieść i miło spędzony czas przy jej lekturze. A ja teraz z podejrzliwością patrzę na moje ukochane zielone jabłka. Chyba się skuszę... Może trafię na to jedne konkretne.

Dziękuję Wydawnictwu Mięta za cudowną świąteczną niespodziankę.

Instagram ksiazki_moja_chwila❄️ Książka „Ja, anielica” to kontynuacja losów Wiktorii znanej z powieści „Ja, diablica”, Katarzyny Bereniki Miszczuk. Byłam bardzo ciekawa, czy autorka zdoła utrzymać tempo, humor i tę charakterystyczną mieszankę ironii z fantastyką. We wcześniejszej recenzji pierwszego tomu wspominałam, że fantastyka nie jest moim ulubionym gatunkiem, ale mimo to ta historia naprawdę mnie wciągnęła. „Ja, anielica” tylko utwierdziła mnie w przekonaniu, że Kasia potrafi pisać fantastykę przystępną także dla tych, którzy na co dzień po nią nie sięgają.

❄️Niebo – które teoretycznie powinno być uporządkowane, spokojne i idealne – w tej książce okazuje się miejscem pełnym chaosu, intryg i absurdów. Wiktoria ponownie zostaje wplątana w nadprzyrodzone spiski, a podróż do Arkadii staje się źródłem zarówno humoru, jak i problemów, z których nie da się wyjść bez konsekwencji. Fabuła jest dynamiczna, lekka w formie, ale niepozbawiona emocji.

❄️Bohaterowie to zdecydowanie jeden z najmocniejszych punktów powieści. Znani już Beleth i Azazel wciąż kradną sceny, a ich obecność gwarantuje błyskotliwe dialogi i sporo ironii. Wiktoria natomiast coraz wyraźniej dojrzewa – nadal jest bezpośrednia i charakterystyczna, ale staje przed wyborami, które nie są już tylko zabawnym elementem fabuły, lecz realnym dylematem. Wątek uczuciowy został poprowadzony z wyczuciem, bez przesady i zbędnego dramatyzmu, za to z wyraźnym napięciem.

❄️„Ja, anielica” to książka, która pokazuje, że fantastyka może być lekka, zabawna i jednocześnie angażująca emocjonalnie. To idealna propozycja dla tych, którzy szukają historii na poprawę humoru, ale także dla czytelników, którzy – podobnie jak ja – na co dzień nie przepadają za tym gatunkiem, a mimo to chcą dać mu szansę w nietypowym wydaniu.

Polecam każdemu, kto lubi inteligentny humor, wyraziste postacie i fantastykę podaną z przymrużeniem oka.

❄️Dziękuję Wydawnictwu za przekazanie egzemplarza książki do recenzji.

Prawda jest prosta, nie trzeba z nią kombinować i pozwala na spokojne życie, bez wyrzutów sumienia, po prostu wystarczy ją poznać… No cóż czasem przynosi z sobą przysłowiowe trzęsienie ziemi, nagłe zmiany i co najmniej jeden motyw do zbrodni, cała reszta to początek historii, która nawet anioła wyprowadzi z równowagi!

Jak wiadomo droga do piekła wybrukowana jest dobrymi chęciami. Znane jest tez powiedzenie, że gdzie diabeł nie może tam kobietę pośle. Tak dokładniej mówiąc nie obojętnie jaką, lecz konkretną. Wiktorię. Diablicę z przedrostkiem ex lub mówiąc po polsku byłą, jednak z Iskrą Bożą, dosłownie nie w przenośni. Co to oznacza przekonali się już śmiertelnicy, ci z piekielnych czeluści również. Tym razem zawitała do nieba i to żyjąc! Kłopoty się szykują i to z pewnością spore, bo kto jak kto, lecz Wiktoria po prostu przyciąga je jak magnes. Na dodatek w tej niecodziennej podróży nie jest sama. Putta pomocne są, lecz nie aż tak by uchronić od chaosu niebiańską Arkadię, pozostają jeszcze jej towarzysze. Na miejscu jest sielsko, anielsko i tak jakby spokojnie, chociaż czy to ni cisza przed burzą. Golemy ze złota o czymś świadczą, raczej jakoś ni chce się wierzyć, iż mają pokojowe zamiary. Z pewnością coś się szykuje, jak wiadomo tam gdzie Wiktoria to i jakieś turbulencje muszą się zdarzyć. Koniec świata już prawie był, udało się jej pożegnać z życiem, spiski też nie są jej obce, chociaż to ostatnie to już specjalność piekielnych znajomych. Co więc tym razem wydarzy się? Pewnie coś takiego, czego jeszcze anielskie oczy nie widziały…

Dobry humor, znani bohaterowie i to nawet z dziejów annałów oraz przede wszystkim intrygi diabelsko-niebiańskie. Mało? Dodajmy do tego śmiertelniczkę, przed jaką powinni drżeć zastępy aniołów i diabłów. W końcu nie tak łatwo zostać anielicą, oczywiście doświadczenie w życiowym cv o byciu diablicą wyróżnia się, lecz wszystko przed nią i czytelnikami. Postacie z charakterami dalekimi od zwyczajowych wyobrażeń, entourage`e takoż, to tak na wstępie, gdyż później robi się jeszcze bardziej ciekawie, by nie rzec intrygująco. Jeśli myślicie, że niebiańskie otoczenie to jedynie sielskość i anielskość to już autorka zadbała by obalić ten mit i równocześnie go co nieco podtrzymać, ale szczegóły najlepiej poznać samemu. Śmiech nieraz będzie słyszany podczas lektury, bo co jak co, lecz dialogi podszyte ironią i równocześnie humorystyczne są na porządku dziennym. Nie zapominajmy o sekretach i knowaniach oraz oczywiście głównej bohaterce, w końcu wokół niej wszystko się kręci i jeśli nie zawsze jest sprawczynią zamieszanie to bez wątpienia znajdzie się w jego centrum. Niech Was nie zmyli tytuł „Ja, Anielica”, będzie akcja i reakcja oraz zawitacie do Arkadii, gdzie wydarzy się dużo i jeszcze więcej niż ktokolwiek z nieśmiertelnych i śmiertelników spodziewa się!

Kto tęsknił za przygodami Wiktorii, tak bardzo, jak ja?

Nasza diablica po burzliwych wydarzeniach z poprzedniego tomu żyje sobie na Ziemi nieświadoma istnienia otaczających ją istot pozaziemskich. Spotkania tajemniczego mężczyzny w pelerynie i kapeluszu wzbudzają w niej pytania.

Mówi się, żeby nie przyjmować podarunków od nieznajomych, a Wiktoria popełniła ten błąd i wzięła jabłko. Po zjedzeniu go wszystko zaczęło się od nowa.

Czy Wiki gotowa jest na powrót do świata diabłów ?

Tym razem wraz z bohaterami celujemy wyżej i wybieramy się do Arkadii, do Nieba. Już sam tytuł mógł sugerować, że będzie anielsko, czysto i biało.

Uwielbiam to, w jaki sposób autorka kreuje rzeczywistość w książce. Tu nie ma chwili na nudę, bo gdy Wiktoria chce uniknąć kłopotów, to one same do niej lgną. A nie jest łatwo, gdy prześladuje Cię pewien anioł, który chce zdobyć władzę nad światem.

Nie da się przewidzieć wydarzeń. Tu na każdym kroku czytelnik jest zaskakiwany niespodziewanymi zwrotami akcji. I to takimi, że czasami wręcz absurdalnymi, ale nadal nadającymi całości pewnej logiki.

Bawiłam się wyśmienicie podczas czytania, nawet nie spostrzegłam się, a już byłam na końcu. Pytam się, dlaczego tak szybko ? Już Wam mówię, bo książka wciąga na całego i nie pozwala się od siebie oderwać.

Kto z was lubi historie z dużą nutą humoru i małym romansem w tle, oraz dużą dozą aniołów i demonów?

“Ja, anielica” to drugi tom trylogii opowiadającej o przygodach młodej diablicy Wiktorii Biankowskiej. Jestem zachwycona światem, jaki stworzyła dla nas Katarzyna Berenika Miszczuk. Bohaterowie, których stworzyła autorka, znaleźli swoje miejsce w moim serduszku i nigdy ich nie zapomnę.

Wiktoria po wydarzeniach w poprzedniej części , wiedzie życie normalnej studentki na ziemi. Nie jest już diablicą, nie pamięta nic z czasów gdy przebywała w Los Diablos, a jej ukochany Piotruś jest jej chłopakiem. Jednak, gdy na horyzoncie ukazuje się Beleth wszystko się zmienia. Wiktoria wraz z Piotrusiem zjadają zielone jabłko, które przywróciło ich wspomnienia, oraz obdarzyło ich mocami, tymi samymi, którymi była obdarzona wcześniej Wiktoria. Łatwo można się domyślić, kto stoi za tym, że to jabłko znalazło się właśnie w mieszkaniu Wiktorii. Piotrek nadużył ogromnie zaufania Wiktorii, co doprowadziło do tego, że nasza bohaterka ucieka do swego mieszkania w Los Diablos. Oczywiście Beleth jest wielce uradowany takim obrotem spraw, a gdyby się mocno zastanowić, można się domyśleć, że wszystko, co spotkało Wiktorię, jest winą naszych cwanych diabłów. Mają nowy plan, który ma ich doprowadzić do Nieba, aby teraz tam mogli też namieszać, w końcu mieszanie, knucie i rozwalanie wszystkiego jest ich specjalnością.

Jak pisałam na początku, jest to kolejna część, która mnie nie zawiodła. Uwielbiam humor tej książki, ponieważ to on jest, czymś nieodzownym w tej serii. Świetnie napisane postacie są wielkim atutem tej serii, ale to już wszystko było, zmieniła się tylko lokalizacja. Wiktoria wraz z diabłami nie rozrabia już w Piekle, tym razem zabrali się za Niebo. Znajdziemy w tym tomie nowego antagonistę, który również potrafi wmieszać Wiktorię w swoje plany. Szkoda, że to już było i trochę już to nudzi, lecz w ogólnym rozrachunku, książka nadal zachwyca.

Kolejnym plusem na rzecz książki jest relacja Szatan-Gabriel. Jest to relacja komiczna ale również mająca jakąś głębie w sobie. Całą książkę czytało mi się bardzo przyjemnie, język jest prosty i bardzo przystępny. Wprowadzone anegdoty bardzo długo krążyły mi po głowie i bawiły mimo upływu czasu.

Po tym jak za sprawą diabelskiego spisku Wiktoria doprowadziła do zniszczenia świata i gdy cofnięto czas, Wiktoria z powrotem wiedzie życie śmiertelniczki, dzieląc swój czas pomiędzy studia i spotkania z ukochanym Piotrkiem. To, co zwraca uwagę dziewczyny, to podążający za nią mężczyzna o egzotycznej urodzie, którym okazuje się diabeł Beleth. Za jego sprawą i oczywiście jabłka (tak, tego jabłka), którym Wiktoria dzieli się z Piotrkiem, dziewczynie wracają wspomnienia, a Piotr uzyskuje moce, których nigdy nie powinien posiąść. Oczywiście, piekielny Beleth ma w każdym działaniu swój cel i tym razem nie jest nim tylko uwiedzenie dziewczyny. Beleth i Azazel chcą wrócić do Arkadii, znanej katolikom jako niebo (a w nim zobaczyć można „miasta Walhalla, Nawie i Wyraj, na północy Omeyocan i Yao Chi, a wschodzie Pola Elizejski otaczające Elizjum, a na zachodzie góry Maszum”, które są ziemskimi określeniami zaświatów zaczerpniętymi z różnych religii). Wiktoria jako jedyna jest w stanie odtworzyć zabrane „upadłym aniołom” skrzydła. Jaką intrygę planują Azazel i Beleth tym razem? I czy są jedynymi, którzy chcą wykorzystać umiejętności dziewczyny?

„Ja, anielica” to drugi tom cyklu diabelsko-anielskiego Katarzyny Bereniki Miszczuk i moim zdaniem, aby dobrze rozumieć wszystkie związki przyczynowo-skutkowe, powinny być czytane w odpowiedniej kolejności.

Jak śpiewała Tatiana Okupnik z Blue Cafe „Do nieba, do piekła, pójdę tam, gdzie się da.” I ten cytat idealnie odzwierciedla losy Wiktorii, która „podróżuje” pomiędzy piekłem, czy jak ktoś woli Niższą Arkadią i niebem, czyli Arkadią i ze znanych tylko powodów siłom wyższym, no dobrze, bądźmy szczerzy – aniołom, archaniołom i upadłym aniołom pakuje się w coraz to inne tarapaty, albo lepiej byłoby napisać, jest w nie pakowana, często wbrew jej woli. Tym razem w większości kabał partneruje jej Piotrek i przyjaciele, których zdobyła jako diablica. A do przyjaciół zdecydowanie można zaliczyć Śmierć – tu muszę od razu napisać, że pomysł na tę postać autorka miała genialną, polubiłam ją bardzo i mam nadzieję, że w kolejnych tomach Śmierć będzie pojawiać się częściej, diabeł-traswestyta Belfegor, sekretarka Szatana – kolejny genialny pomysł, putto Borys, trzymający w majteczkach paczkę papierosów i któremu daleko do idealnego renesansowego grubiutkiego i uroczego bobaska, no i najbardziej znana diablica, niegdysiejsza władczyni Egiptu, neurotyczna Kleopatra.

Ilość postaci wykreowanych przez autorkę, którym nadała wyrazisty charakter, czerpiąc przy tym z historii, kultury i popkultury jest znaczny, ale każda postać ma swój wkład w fabułę.

Całość historii to idealna mieszanka intryg i humoru zarówno sytuacyjnego jak i słownego. Powieść czyta się błyskawicznie, za sprawą giętkiego pióra autorki i częstego puszczania oczka do czytelnika. Humor serwowany w powieści idealnie trafił w moje gusta, więc jeśli lubicie błyskotliwe, często ironiczne dialogi, to wiedzcie, że ta powieść jest dla was.

Ta powieść to idealna kwintesencja powiedzenia „Gdzie diabeł nie może, tam babę pośle”, a jeśli tą babą, jest baba z Iskrą Bożą, to można spodziewać się wszystkiego, bo i pomysły niebiańskich i diabelskich istot, a przede wszystkim wyobraźnia autorki jest nieograniczona.

Ta powieść jest idealna na poprawienie humoru w szary jesienny dzień.

Serdecznie polecam!

*współpraca reklamowa*

Drugi tom świetnej anielsko-diabelskiej serii, już sama okładka czaruje a wraz z tytułem powieść chce nas zabrać do nieba. Tutaj możecie się spodziewać różnych anomalii, a autorka po raz kolejny we wspaniały sposób oddała tutaj moje ukochane demony i anioły. Fantastyka pomieszana z komedią, romansem i młodzieżówką.

Wiktoria wróciła do swojej ziemskiej codzienności, nie pamiętając swojego życia piekielnego. Jednak ta niepamięć nie trwa długo, zjada jabłko podarowane jej przez nieznajomego, przez co przypomina sobie wszytko oraz dokonuje przełomowego dla siebie odkrycia. Druga połówkę jabłka zjada też niczego nieświadomy Piotrek, który po raz kolejny zostaje wplątany w rozgrywki pomiędzy niebem i piekłem. Wiktora zaś ponownie stoi w centrum całego zamieszania, jej diabelscy znajomi mają wobec niej ambitne plany, a ona jak to ona, raz za razem jest coraz bardziej zagubiona, choć jej diabelska natura daje o sobie coraz bardziej wyraźnie znać.

Wiele się naczytałam, że pojawia się klątwa drugiego tomu, ale ja mam całkowicie inne zdanie. Fabuła się zmieniła, stała się nieco bardziej stateczna, choć tych elementów komediowych wciąż jest sporo. Zmieniło się też oczywiście miejsce akcji, które przenosi się na niebiosa, choć i piekło jak i ziemia są obecne. Fabuła płynna, raz nabiera tempa żeby za chwilę zwolnić, dzieje się dużo, i nawet pomimo tego że diabły chcą zostać aniołami to od umów, paktów i oszustw się tutaj roi, natury te czorty nie oszukają.

Co ważne pojawiają się tutaj niemal wszystkie elementy, które są przeze mnie wymagane w fantastyce, począwszy od złożonych (zdrowo pokręconych) bohaterów, poprzez ciekawą i intensywną fabułę, widmo końca świata, aż po konkretnego złola, który ma swój szalony plan. To wszystko składa się na wciągającą, zakręconą, pełną humoru i zwrotów akcji opowieść, która czytała się sama.

Mi się podobało, to książka całkowicie w moim guście, dlatego dodaję do ulubionych, czekam na kolejny tom i szczerze zachęcam do czytania.

*olilovesbooks2*

Drugi tom serii diabelsko anielskiej.

Tym razem Wiki już wie, że może się spodziewać różnych intryg jednakże nie jest w stanie przewidzieć wszystkiego.

Akcja dzieje się w większości w niebie lecz nie tylko, miesza się z piekłem a także są momenty na Ziemii.

Mam wrażenie, że w tej części autorka postawiła bardziej na akcję, która była dynamiczna a w poprzednim tomie więcej było humoru, żartów, ciętych ripost.

Być może dlatego, że w piekle trwała wieczna zabawa a niebo jednak jest bardziej konserwatywne.

Pojawiają się nowe postacie, niektóre z nich skrajną wasze serca a niektóre wręcz przeciwnie.

Jest pewien poronioni Moroni, który od początku nie wzbudzał we mnie zaufania ale pojawia się też Borys, który jest jedyny w swoim rodzaju.

Musicie ich poznać koniecznie!

Śmi3rć pokazuje swoje nowe oblicze, jest jedną z istot, które są przychylne naszej głównej bohaterce.

Zagrożenie nadchodzi z najmniej spodziewanej strony i jak już możemy się spodziewać, w samym centrum dramatycznych wydarzeń jak zawsze stoi Wiki, Piotrek i Beleth.

Za sprawą naszego przystojnego diabła Wiki znów pamięta czas, gdy była diablicą z iskrą bożą, a teraz jej moce zyskują na sile.

Przyjemnie spędziłam czas z książką, nie brakowało humoru, przyjaźni, akcji, tajemnic i intryg.

Kocham, po prostu kocham twórczość autorki, jest lekko, z dystansem do wszystkiego a jednocześnie w jej książkach zawsze czuć inspiracje rozmaitymi wierzeniami.

Do tego wszystko w granicach dobrego smaku i rozsądku.

W przypadku tej książki, tej serii, jest to piekło i niebo, anioły i demony.

W przypadku innych z kolei słowiańskie obrzędy.

Widać, że research został zrobiony prawidłowo a do tego wszystkiego autorka wykreowała całkowicie własny świat, swoje wyobrażenie i wciągnęła nas do tego pełnego magii świata.

Czyż to nie byłoby piękne móc wybrać, gdzie znajdziemy się gdy już przyjdzie czas przejść na drugą stronę?

Czy to nie wspaniale, że w obu krainach można być szczęśliwym?

Czekam na następny tom by dowiedzieć się co dalej, a będę czekała cierpliwie, ponieważ w odświeżonej szacie graficznej ja poznaję tę serię po raz pierwszy i delektuję się każdym zdaniem w niej zapisanym.

Wiktoria wraca! I tym razem to Piekło jest jej azylem, bo rozrabia w Niebiańskiej Arkadii.

Ten tom lubię ciut mniej od JA DIABLICA, bo jest mniej Azazela ( a ja kocham jego knowania). Ale dalej jest to świetna książka pełna humoru, barwnych bohaterów i niebiańsko-piekielnego zamieszania! Czy diabły mogą trafić do Nieba i zachowywać się przyzwoicie? A co jeśli zagrożenie nadciąga zupełnie z innej story?

Bohaterem, który zasługuje na swoje 5 minut jest Borys! Pulchny, malutki aniołek-amorek , pieluchą na pupie, mikroskrzydełkach, zarostem i fajkami... zaraz zaraz. Zarost? Fajki? A no! Genialna postać. Posłuszny, ale swój rozum ma i Lalka (Wiki) ma z nim dobrze.

Diabły dalej są diabłami, knują, kłamią i działają tylko na swoją korzyść. Wiki za to przechodzi kryzys miłosny i pragnie tylko świętego spokoju. Azazel w tym tomie jest dość grzeczny.

Od przygód tej 3 można się uzależnić i nigdy nie wiadomo co może ich spotkać poza problemami Wiki, w które wpakował ją przystojny diabeł i jego kompan.

Czytając 2 raz tak samo parskałam śmiechem.

Wiktoria Blankowska powróciła do swojego życia na Ziemi nie pamiętając co wydarzyło się wcześniej. Związała się z ukochanym Piotrem. Jednak jej spokój burzy przystojny diabeł Beleth, który podrzuca jej jabłko poznania dobra i zła (tak to z Edenu, którym opiekuje się Lucek...znaczy Lucyfer). I tak ona i Piotr odzyskują pamięć. Jednak to nie koniec knowań diabłów. Tym razem Azazel wymarzył sobie zostanie Archaniołem...nie on jeden ma wybujałe fantazje. Okazuje się, że w niebie jest anioł dążący do zostania...samym Bõgiem.

Co nas czeka w tej części? Pościgi, kradzieże, spotkania z wyznawcami sëkt, papieżem, wielka bitwa, boska moc, anielskie więzienie...hmm..i wiele wiele innych wydarzeń. Tutaj akcja nie staje nawet na moment. A wszystko okraszone zdradą, niepewnością komu ufać, nowo poznanymi przyjaciółmi oraz namiętnymi sygnałami wysyłanymi przez Beletha. Tylko czy można mu ufać? Przecież to diabeł...

Oprócz naszych wspaniałych głównych bohaterów w tej części poznamy puffa Borysa - uwielbiam go! Znów w pobliżu będzie się kręciła sama Śmiêrć.

Jak ja tęskniłam za tymi bohaterami i za ich przygodami ❤️ cudownie było znów się z nimi spotkać. I poczuć to co czułam za pierwszym razem gdy miałam w rękach ten tytuł.

Ta seria jest wspaniała i ponadczasowa.

Takiego powrotu do serii to dawno nie czytałam. Anioły i Diabły namieszają, a Weronika będzie w samym środku tych wydarzeń.

No ale po kolei zacznijmy.

Drugi tom zaczyna się od momentu, kiedy Wiktora wraca do świata żywych na ziemię i wiedzie spokojne życie studentki. Jednak pewnego dnia dostaje od tajemniczego nieznajomego jabłko i od tego wszystko zaczyna się zmieniać. Weronika ponownie spotyka Beltha. Diabły mają do dziewczyny nietypową prośbę – chcą ponownie odzyskać skrzydła i wrócić do Nieba. Belth i Azazel bardzo namieszają, prosząc Weronikę o przywrócenie im skrzydeł i podróż do Wyższej Arkadii. Co z tym wszystkim ma wspólnego Piotrek ziemski chłopak Wiktorii? Ileż tu będzie intryg oraz wyścigu z czasem aby znaleźć tajemnicze przedmioty.

Wow, ta druga część bardzo mi się podobała. Ileż tu się działo. Wiktora w drugim tomie stała się dojrzalsza i odważniejsza. Akcja jest tu bardzo dynamiczna zawierająca humorystyczne wstawki. Autorka ukazała Niebo jako miejsce, które jest spokojne i przyjazne dla ludzi, pełne harmonii i dobroci. Jednak nie wszystko tam jest tak idealne.

Katarzyna Berenika Miszczuk świetnie połączyła motywy Nieba i Piekła, dodając do tego kilka ciekawostek i wątek miłosny. No nie mogę tu nie wspomnieć o tym, że styl pisania jest bardzo lekki i przyjemny.

Drugi tom, jak dla mnie jest bardziej dopracowany i bardziej dynamiczny. Ale ta końcówka nie do końca była dla mnie zrozumiała. Może w kolejnym tomie się wyjaśni, na co liczę.

Ja, anielica to historia, przy której będziecie się dobrze bawić i dawka dobrego humoru gwarantowana. Niebo i Piekło czeka na Was.