Gdy zgaśnie nadzieja

Warszawa ogarnięta wojną, Anna młoda Polka dołącza do ruchu oporu by przeprowadzać kanałami uciekinierów z getta. Dziewczyna wspólnie z ojcem i bratem poświęcają się dla ratowania ojczyzny. Niestety kobieta wpada w ręce SS i trafia do obozu koncentracyjnego, gdzie panuje nieludzkie okrucieństwo, głód, strach i warunki uwłaczające człowiekowi. Strażniczki wręcz dla rozrywki znęcają się nad więźniarkami, w tym piękna Bestia, którą stosuje wymyślne tortury na Ani. Dziewczyna zostaje przeniesiona do innego obozu, gdzie za drutem kolczastym rozpoznaje Johnniego Anglika, któremu pomagała opuścić Warszawę. Młody lotnik zauroczony dziewczyną postanawia wspólnie z nią uciec z obozu.

"Gdy zgaśnie nadzieja" to inspirowana prawdziwymi wspomnieniami brutalna opowieść o wojnie, okrucieństwie, odarciu z godności ale też o sile miłości, która daje nadzieję. To debiut literacki, który powstał na podstawie pamiętnika ojca autorki i jej wieloletnich badań, spotkań z kombatantami. Ta książka pokazuje jak wyniszczajaca jest wojna, co robi z ludźmi ich życiem, całymi narodami i krajami. A mimo to na świecie dalej nie ma spokoju. Gorąco zachęcam do lektury.

Joanne Kormylo nakreśliła przeszywającą, sięgającą najciemniejszych zakamarków duszy opowieść, której lektura przygniata ze zdojoną mocą. Czytanie o okrucieństwach wojny zawsze było dla mnie rozdzierającym przeżyciem, tym razem jednak historia opisywała przemycanie kanałami niewinnych dzieci z getta warszawskiego, które dla głównej bohaterki skończyło się dramatycznie, dlatego lektura wyjątkowo mnie przytłoczyła. Od pewnego momentu nawet musiałam staranne dawkować sobie strony, tak, by mnie doszczętnie nie zmiażdżyły... Naszkicowana wizja obozów wyryła się w moim sercu dosadnie, a nadzwyczaj błyskotliwe pióro autorki sprawiło, że niektóre obrazy będą pojawiać się przed moimi oczami jeszcze długo po odłożeniu książki na półkę.

Joanne Kormylo nakreśliła przerażającą, przeszywającą na wskroś, napełniającą serce bólem opowieść, będącą swoistym hołdem dla wszystkich osób, które musiały stanąć w obliczu wojny. Język pisarki wyróżnia wyjątkowa ekspresyjność, w skutek czego powieść angażuje wszystkie zmysły. Czytelnik nie tylko czuje się jak naoczny świadek naszkicowanych zdarzeń, ale wręcz jak uczestnik, widzi oczami naszych bohaterów, słyszy ich uszami, niemal wszystko staje się boleśnie prawdziwie. Nakreślona opowieść odurza niczym silny narkotyk, a opisywane przez nią wydarzenia są źródłem tak wielu silnych emocji, iż ukojenie ich jest zadaniem niełatwym nawet po odłożeniu książki na półkę. Tak, to jedna z tych lektur, które pozostają w sercu na bardzo długo!

„Gdy zgaśnie nadzieja” to iście wirtuozyjne połączenie konkretnej porcji okrutnej historii z lawiną skrajnych, odurzających emocji, które zmiażdży wiele czytelniczych serc. Mistrzowskie kreacje bohaterów, dopracowane tło historyczne, nadzwyczaj plastyczne pióro autorki, a wszystko to zainspirowane prawdziwymi wydarzeniami! Gwarantuję, że ta wyjątkowa, przeszywająca opowieść o niewiarygodnej miłości, ogromnym poświęceniu, nadziei i wytrwałości, w jednym z najbardziej przerażających okresów w całej historii, dotknie waszej najczulszej struny i zostanie w pamięci na bardzo długo! Wybitna i jakże wartościowa uczta literacka! Polecam gorąco.

(...) Jest rok 1942.

Anna, która wraz z bratem i ojcem mieszka w okupowanej Warszawie, postanawia wstąpić do ruchu oporu. Wyprowadza kanałami dzieci z getta. W tym samym czasie pilot RAF-u, Johnnie Nowak i jego samolotowa załoga, trafiają w ręce Niemców i do obozu. Jednak Nowak nie zamierza siedzieć z założonymi rękami i szykuje plan ucieczki. Kierunek jaki obiera to Warszawa. Tam poznaje Annę .... Niestety, najgorsze dopiero przed nimi...

"Gdy zgaśnie nadzieja" autorstwa Joanne Kormylo, to inspirowana faktami powieść, która uderza w czytelnika całym wachlarzem emocji. Książka od której ciężko się oderwać, porwie szczególnie sympatyków tematyki z czasów wojny. Ale polecam ją gorąco każdemu. Nie brak tutaj wątków o niewyobrażalnej odwadze w obliczu bezsensownego i niezrozumiałego okrucieństwa, poświęceniu za cenę utraty własnego życia, ale i tlących się wbrew szalejącej wokół burzy, uczuciach. Fabuła poprowadzona naprzemiennie, ukazująca codzienność Anny i Johnniego, chwyta za serce, wzrusza, ale i burzy krew w żyłach. Autorka umiejętnie odzwierciedliła wojenną rzeczywistość, szczególnie uderza obozowe "życie", czy może raczej egzystencja z dnia na dzień. Przez to, że zżyłam się z bohaterami tej historii, odczuwałam niemal całą sobą ich tragiczne położenie, budzące się uczucia, chęć przetrwania, niezgodę na to co się wokół dzieje.

Ta opowieść jeszcze długo nie pozwoli mi o sobie zapomnieć. Zapada głęboko w umysł i serce.

„Gdy zgaśnie nadzieja” autorstwa Joanne Kormylo to przejmująca i pełna emocji powieść historyczna, której akcja toczy się w jednym z najtragiczniejszych momentów XX wieku – w okupowanej Warszawie w 1942 roku. Główna bohaterka, Anna, po upadku miasta i utracie wiary w spokojną przyszłość, decyduje się działać, dołączając do ruchu oporu. Jej misja jest niezwykle ryzykowna i wymaga ogromnej odwagi – przemyca dzieci z getta, korzystając z sieci kanałów, aby ocalić je przed pewną śmiercią. Każda akcja niesie ze sobą zagrożenie życia, a jednocześnie daje Annie poczucie, że mimo otaczającego zła, może zrobić coś dobrego i znaczącego.

Podczas jednej z takich wypraw los stawia na jej drodze Johnego, pilota RAF-u, który uciekł z niemieckiego obozu jenieckiego. Choć wolny, pozostaje w śmiertelnym niebezpieczeństwie, ponieważ niemiecki aparat bezpieczeństwa przeczesuje Warszawę w poszukiwaniu uciekinierów. Anna, kierowana poczuciem obowiązku i współczuciem, postanawia mu pomóc, choć w pełni zdaje sobie sprawę, że naraża siebie jeszcze bardziej. Ich znajomość, z początku czysto praktyczna, zaczyna nabierać emocjonalnego znaczenia – wśród wojennej zawieruchy rodzi się subtelna więź, oparta na wzajemnym zaufaniu i solidarności w obliczu zagrożenia.

Niestety, wojna nie pozwala na szczęśliwe zbiegi okoliczności. Anna zostaje pojmana przez SS i wysłana do obozu koncentracyjnego Ravensbrück, gdzie trafia pod brutalne rządy strażniczki znanej jako „Bestia”. W obozie doświadcza upodlenia, głodu i strachu, ale też odnajduje w sobie siłę, by przetrwać – nie tylko dla siebie, lecz również dla tych, których jeszcze może ocalić. Wydaje się, że nadzieja wygasła całkowicie, jednak los ponownie krzyżuje jej drogę z Johnym. Spotkanie w tak dramatycznych warunkach staje się impulsem do opracowania desperackiego planu ucieczki. Ryzyko jest ogromne – każdy krok może oznaczać śmierć – ale oboje wiedzą, że wolność jest warta wszystkiego.

Joanne Kormylo stworzyła opowieść, która, mimo że w dużej mierze fikcyjna, została oparta na rzetelnie odwzorowanych realiach historycznych. Szczegółowe opisy okupowanej Warszawy, nastroju getta, codziennego życia pod terrorem niemieckim oraz brutalnych warunków w Ravensbrück nadają historii wyjątkową autentyczność. Autorka z niezwykłą wrażliwością kreśli portrety bohaterów – zarówno tych fikcyjnych, jak i inspirowanych postaciami historycznymi – ukazując ich wewnętrzną siłę, determinację i człowieczeństwo w świecie, w którym moralność została wystawiona na najcięższą próbę.

„Gdy zgaśnie nadzieja” to nie tylko powieść o wojnie, lecz także o tym, co w człowieku najpiękniejsze – o bezinteresownym poświęceniu, sile miłości i odwadze w obliczu absolutnego zła. To historia, która porusza do głębi i zostaje w pamięci na długo po przeczytaniu ostatniej strony. Jej narracja jest płynna i wciągająca, co sprawia, że nawet trudne tematy można przyswoić z pełnym zrozumieniem, odczuwając emocje niemal tak intensywnie, jak sami bohaterowie. Jest to debiut literacki, który zachwyca dojrzałością stylu i precyzją w oddaniu realiów, a jednocześnie wzrusza i inspiruje.

Ta powieść będzie szczególnie cenna dla miłośników literatury historycznej, ale także dla wszystkich, którzy szukają opowieści dających nadzieję, nawet w najciemniejszych czasach. Książka Kormylo jest dowodem na to, że nawet gdy świat pogrąża się w mroku, w człowieku może tlić się iskra dobra, która rozświetli najczarniejszą noc. To lektura obowiązkowa dla każdego, kto wierzy, że siła ducha jest w stanie pokonać największe przeciwności. Zdecydowanie polecam sięgnięcie po „Gdy zgaśnie nadzieja” – to historia, której nie sposób zapomnieć.

Nie ukrywam, że lubię książki osadzone w pewnych historycznych ramach, które dają świadectwo tego jak kiedyś było i z czym musieli borykać się ludzie. Jeśli zaś chodzi o okres drugowojenny, to powieści z tego okresu pochłaniam wyjątkowo często. Trudno więc było przeoczyć książkę pani Kormylo. I choć nie tego szukałam, to jednak historia wciągnęła mnie tak bardzo, że przeczytała na dwa podejścia.

Jest to historia złożona z opowieści o Annie, dziewczynie należącej do polskiego podziemia oraz kanadyjskim lotniku, którego samolot zostaje zestrzelony podczas akcji. Tych dwoje ludzi skazanych jest na to by ze sobą być. Wojna jednak krzyżuje wszystkie te plany.

Choć tło powieści to dramat wojny, obyczajowość schodzi w niej na dalszy plan. To nie opowieść o codziennych rytuałach życia, ale o adrenalinie, odwadze i walce, dlatego w zasadzie wrzuciłam ją do worka z napisem: powieść przygodowa.

Fabuła oparta jest na prawdziwych wydarzeniach. Są tu i warszawskie akcje kanałowe, getto i powstanie w getcie, jest też opowieść o Ravensbrück, okrucieństwie strażników i strażniczek, życie w warunkach skrajnego zagrożenia, opór wobec okupanta i ucieczka. Kormylo nie wahała się przed pokazaniem pewnych przerażających, ale i łagodnych rzeczy. Myślę tu np. o brutalności strażniczki określanej „Piękną Bestią” (istniała naprawdę!), ale też o dramatycznych ucieczkach i głębokiej więzi między bohaterami, które dodają opowieści wyrazistości i emocji.

To przykład książki, w której fikcja literacka i historia spotykają się w połowie drogi. Joanne Kormylo nie tylko sprawnie buduje napięcie i prowadzi dynamiczną akcję, ale również widać, że podeszła do tematu z ogromnym szacunkiem dla prawdy historycznej. Odczuwa się tu dbałość o szczegóły, choć w niektórych momentach to jej ubarwianie i nadawanie bohaterom jakiejś takiej etykiety niezwyciężonych, powoduje, że w kilku miejscach nie ma szans na to, by uwierzyć, że pewne rzeczy miały miejsce.

Nie jest to sucha kronika wydarzeń, ponieważ autorka świadomie pozwoliła sobie na odrobinę literackiej swobody, by uczynić opowieść bardziej angażującą i emocjonalną. Ta równowaga między faktami a fabułą sprawia, że powieść czyta się jak pełną napięcia przygodę, a jednocześnie niesie ona ze sobą historyczny ciężar.

Warto podkreślić, że przygotowanie autorki nie wynika jedynie z bibliotecznej kwerendy. Joanne Kormylo jest w pewnym sensie „naznaczona” tą historią, bowiem jej ojciec brał udział w II wojnie światowej, a rodzinne opowieści, wspomnienia i emocje musiały odcisnąć piętno na sposobie, w jaki kreuje swoich bohaterów. To właśnie ta osobista więź z przeszłością sprawia, że książka nabiera dodatkowej głębi i autentyczności.

Jest to więc nie tylko przygodowa powieść z czasów wojny, ale także hołd dla odwagi, determinacji i poświęcenia ludzi, którzy walczyli w najciemniejszych momentach historii. Dzięki połączeniu warsztatu pisarskiego, historycznej rzetelności i osobistego zaangażowania, Kormylo udało się stworzyć opowieść, która porusza, wciąga i na długo pozostaje w pamięci.

Warszawa, Anna, młoda kobieta, której wojna odebrała matkę postanawia włączyć się do ruchu oporu. Jej zadaniem jest przemycanie dzieci kanałami z getta.

Nowak,pilot RAF-u podczas jednej z akcji zostaje zastrzelony i wraz z kompanami przebywa w obozie jenieckim.

W pewnym momencie, drogi tej dwójki się przecinają, czy jednak dane im będzie spotkać się jeszcze raz?

Czy ja mam ostatnio szczęście do świetnych debiutów? Prawdopodobnie tak. Oto kolejny z nich.

Historia wojenna, których, nie oszukujmy się, jest już rynku książkowym wiele. A jednak, w każdej z nich odnajduje coś innego, nowego i ciągle mi mało.

Pomimo iż to w większości fikcja literacka, autorka tak pięknie i solidnie umieściła bohaterów w historii, która wydarzyła się naprawdę, że nie można się od niej oderwać.

Młodość przerwana brutalnie wojną, poczucie niesprawiedliwości wobec agresji wymierzonej w niewinnych i nieustanny strach o jutro.

Przebywanie w zamknięciu, wśród innych jeńców, toczenie walki z samym sobą, szukanie sensu, małej iskierki nadzieji dzięki której uda się wytrwać do końca tego koszmaru.

Dwoje ludzi, naznaczonych przez wojnę, mających w sobie coś co każe im przetrwać.

Romansu tu nie wiele, co akurat mi osobiście absolutnie nie przeszkadza.

Urzekł mnie realizm wydarzeń przedstawionych w powieści, a jeszcze bardziej posłowie od autorki na końcu.

Gratuluję wspaniałego debiutu, a Wam drodzy czytelnicy polecam.

Młoda dziewczyna imieniem Anna dołącza do polskiego ruchu oporu. Transportuje ona kanałami małe żydowkie dzieci z getta, by uchronić je przed śmiercią. Johnnie jest pilotem RAF-u, który poprzez wypadek samolotu wraz ze swoją załogą trafia do obozu jenieckiego. Gdy młodemu pilotowi udaje się uciec z obozu, na jego drodze staje Anna. To ona daje mu nadzieję na walkę o życie. Po dłuższym czasie ponownie na siebie trafiają. Tym razem niestety w najgorszych z możliwych warunków - obozie. Ona jest jego nadzieją na przetrwanie. On natomiast jest jej siłą, by żyć po stracie najbliższych i okrucieństwach, jakie dziewczyna doznała.

"Gdy zgaśnie nadzieja" to powieść tocząca się w trakcie II Wojny Światowej. Niełatwa w odbiorze, niesamowicie przejmująca, ale szczególnie wartościowa, gdyż mająca odzwierciedlenie w prawdziwych wydarzeniach.

We mnie książka ta wywołała wiele emocji - trudnych, refleksyjnych, ale też tych niosących nadzieję. Czytało się ją praktycznie jednym tchem, mimo niełatwego tematu. Ta powieść jest niezwykłym hołdem dla bohaterów II Wojny Światowej i ogromną lekcją dla wielu pokoleń. Ta powieść będzie miała szczególne miejsce w mojej domowej biblioteczce. Bardzo mi się podobała! A autorka wykonała kawał solidnej roboty, by ta książka miała właśnie taki charakter! Dziękuję za wspaniałą lekturę!

Recenzja

Tytuł: Gdy zgaśnie nadzieja

Autor: Joanne Kormylo

Gatunek: Literatura obyczajowa

Ocena: 9/10

Rok 1942.

Anna dołącza do polskiego ruchu oporu. Jej zadaniem jest przemycanie dzieci z warszawskiego getta kanałami. Kompletnie przez przypadek poznaje Johnniego - pilota RAF, który uciekł z niemieckiego obozu jenieckiego. Dziewczyna pomaga jemu i jego koledze wydostać się z Warszawy. Podczas przeprowadzania dziecka przez ulicę zostaje schwytana przez SS w wyniku czego trafia do obozu koncentracyjnego. W piekle, brutalna strażniczka obiera ją sobie za cel. Gdy Anna zostaje przeniesiona do kolejnego obozu, w pewnym momencie spotyka Johnniego. Mężczyzna wdraża w życie plan, aby uratować dziewczynę.

"Gdy zgaśnie nadzieja" to wzruszająca, trzymająca w napięciu, zapadająca w pamięć historia o niesamowitej odwadze, cierpliwości i poświęceniu. Książka wciąga od pierwszych stron i nie wypuszcza do tych ostatnich. Trzymałam kciuki za Annę, Johnniego i ich rodziny, przyjaciół. Zawsze, gdy czytam książki o tej tematyce jestem pełna wdzięczności dla ludzi, którzy walczyli o wolną Polskę. Gdyby nie oni, to nie wiadomo, gdzie byśmy teraz byli. Autorka potrafi grać na emocjach i widać, że bardzo dobrze zapoznała się z tematem. Historia jest inspirowana prawdziwymi wydarzeniami. To świadectwo ojca autorki i wielu innych poległych, choć także i tych ocalałych. Joanne nie owija w bawełnę. Pokazuje wszystko tak jak było począwszy od brutalności tortur, poprzez pomysłowość jeńców i chęci wrócenia do domu. Wszystko było dla mnie jasne i klarowne. Wiem, że jeszcze nieraz wrócę do tej lektury, a wam z całego serca polecam zapoznanie się z nią. Na pewno się nie zawiedziecie, mimo tego, że tematyka jest trudna.

Bardzo dziękuję wydawnictwu Filia za możliwość przeczytania tej historii.