Zdążyć przed wrogiem

" [...] Jak człowiek ma dar przekonywania, to wszystko da się zrobić... [...]"

Uwielbiam czytać retro kryminały, dlatego z przyjemnością sięgnęłam po najnowsze dzieło Roberta Michniewicza pod tytułem "Zdążyć przed wrogiem". Jest to drugi tom serii "Carl von Wedel". Niestety nie znam pierwszej części. Mam zamiar to nadrobić. Nie trzeba znać "Doliny szpiegów", żeby zrozumieć i odnaleźć się w powieści "Zdążyć przed wrogiem".

Podobało mi się tło historyczne, w którym została umieszczona ta historia. Autor umieścił fabułę w bardzo niebezpiecznych ostatnich dniach powstania warszawskiego. "Zdążyć przed wrogiem", to oczywiście czysta literacka fikcja, która moim zdaniem wygląda bardzo realnie. 

Spotkałam tutaj mnóstwo szpiegów i kolaborantów. Ewidentnie ktoś tutaj nie gra fair. Donosi obcym służbą na swoich rodaków. Czy bohaterowie odkryją w porę, kim jest osoba, która za judaszowe srebrniki zdradza najważniejsze informacje? Sprawa nie będzie wcale taka prosta, ale o tym przekonacie się podczas czytania. 

Postacie są bardzo wyraziste. Polubiłam Carla von Wedel i jego poświęcenie dla naszej ojczyzny. Był byłym agentem polskiego wywiadu. Obecnie jest mężem i przyszłym ojcem. Czy zostawi rodzinę i ruszy do Polski w celu odnalezienia ukrytych bardzo ważnych dokumentów AK? Powiem wam, że na szali będą życia tajnych agentów. Chętnie poznam dalsze i wcześniejsze losy Carla von Wedel.

Mamy tutaj ciekawe szpiegowskie intrygi, które na zawsze zmienią losy postaci tutaj występujących. 

Fabuła jest tak dobra, że nie da się uciec od niej nawet na minutkę. Robert Michniewicz dopracował ją w każdym szczególe. Aż chce się powiedzieć: szkoda, że tak szybko się skończyła.

Mamy tutaj do czynienia z kilkoma wywiadami. Każdy z nich chce przechytrzyć innych. Kto wyjdzie z tego w całości, a kto będzie wielkim przegranym?

Podoba mi się okładka tej powieści. Od razu przyciąga wzrok. 

 Jeżeli jeszcze nie znacie twórczości Roberta Michniewicza, to radzę wam to nadrobić. Ten autor jest godny waszej uwagi.

Zostawiam was z pytaniem: czy bohaterowie zdążą na czas, czy raczej wróg ich przechytrzy?

Znakomita książka. Nieodkładalna i niezapominalna. Dla mocnych facetów i dla kobiet lubiących szpiegowskie klimaty, których nie powstydziłby się Bond, ten James Bond.

Wciąga w walkę wywiadów, pełną akcji i adrenaliny. Do końca nie można być pewnym, kto jest przyjacielem, a kto wrogiem.

Wszyscy są przekonani, że wojna się niebawem skończy, a miejsce Niemców zajmą Sowieci. Komenda Główna AK podejmuje decyzję o ukryciu archiwum. Zajmuje się tym dwóch ludzi. Tylko oni wiedzą, gdzie dokładnie schowano bardzo cenne listy agentów. Obaj znikają, a archiwum chcą dostać dosłownie wszyscy. Trwa Powstanie Warszawskie, a tuż obok rozpoczyna się wielki pojedynek szpiegów poszukujących ukrytych skrzyń z dokumentami. Są Polacy, a głównym poszukiwaczem jest Niemiec, agent polskiego wywiadu, Carl von Wedel, są Niemcy, Sowieci, Anglicy. Prawdziwi patrioci i zdrajcy. Nie wiadomo kto w tej sytuacji jest kim. Trwa wojna podczas wojny i wszystko wydarzyć się może.

Czyta się na wdechu. Autor potrafi wciągnąć czytelnika w wir wydarzeń. Postaci są zarysowane wyrazistą kreską, choć niektórzy doskonale potrafią ukryć swoje prawdziwe ja. Są tacy, których od razu lubimy, innych odrzucamy instynktownie. Akcja jest tak intensywna, że nie pozostawia czasu na zastanawianie się.

„Zdążyć przed wrogiem” to kontynuacja „Doliny szpiegów”. Dobrze je czytać w kolejności, ale tak naprawdę nie jest to warunek. Można zacząć od drugiej części. Powieść jest połączeniem kryminału, historycznej, wojennej i szpiegowskiej historii na najwyższym poziomie.

Robert Michniewicz wie, o czym pisze jako były oficer wywiadu. Doskonale zna mechanizmy, wie, jak działały i jak działają służby, jak się werbuje zdrajców i na czym tak naprawdę zależy rządzącym. To się czuje od pierwszych stron i ufa się autorowi. Nie trzeba co chwilę sprawdzać, czy to prawda, czy jest to możliwe – wiemy, że tak.

Ta książka to także świetna lekcja historii. Może dzięki niej ktoś będzie chciał dowiedzieć się więcej i więcej, i więcej. Tajemnice, sekrety, zakulisowe działania i układy, o których nie wiedzieliśmy. Odrobinę tak jak w „Sensacjach XX wieku” Bogusława Wołoszańskiego, bo tutaj też zaglądamy za kulisy II wojny światowej. Gra wywiadów, które wiedzą, że układ sił na świecie się zmienia. Ludzie też się zmieniają, szukają dla siebie miejsca, niektórzy za wszelką cenę.

Ciężko się oderwać. Rozdziały są krótkie, więc spokojnie sobie można tłumaczyć, że tylko jeszcze jeden i koniec, a potem nagle za oknem świta. Ciekawość jednak nie pozwala przerwać i ten dreszczyk emocji, co będzie dalej, czy mu się uda, czy odkryje, kto jest zdrajcą? Te emocje nie mijają do ostatniej strony, więc lepiej z czytaniem poczekać na weekend, bo do pracy pojedziecie niewyspani.

Zamiast napisu „Koniec” na ostatniej stronie powinien być zupełnie inny - „już?!!!” Bo chce się jeszcze.

Końcówka Powstania Warszawskiego. Carl Von Wedel odpoczywa w Szwajcarii obok swojej ukochanej po wydarzeniach, które znamy z „Doliny szpiegów”. Oboje z Lotte spodziewają się potomka i nikomu nie jest na rękę szukać kolejnych wojennych wrażeń.

Gdzieś z polskiej ziemi dzieją się wydarzenia kluczowe dla losów wojny. Po raz kolejny ważne dokumenty muszą zostać ewakuowane, tym razem chodzi o archiwum agentury Oddziału II Komendy Głównej AK, które zostały ukryte pod samym nosem niemieckich żołnierzy.

Zadanie to zostaje zlecone cichociemnym pod wodzą Mularczyka, jednak niezbędna będzie pomoc kogoś kto wie jak przechytrzyć wroga. Idealnym do tego zadania wydaje się być Carl Von Wedel. Pomimo początkowym oporów przyjmuje zlecenie i rusza w sam środek konfliktu.

Teraz nie będzie już tak łatwo. Dla wielu niemieckich oficerów Carl jest wrogiem numer jeden, a do tego jego tożsamość jest już znana. Zaczyna się gra, w której nie będzie remisu, a stawką są losy wojny.

„Zdążyć przed wrogiem” to bezpośrednia kontynuacja „Doliny szpiegów”. Ta pierwsza była jedną z najlepszych książek jaką miałem okazję przeczytać w poprzednim roku. Najnowsza również zajmie wysokie miejsce na mojej liście.

Napiszę od razu, nie jest to klasyczny kryminał. Bardziej mowa tu o wojennej sensacji z elementami szpiegowskiej rozgrywki, ale takiej na najwyższym poziomie.

Zasadzki, tajemnice, szpiegowskie zagrywki i najwyższy cel – walka o zwycięstwo – to ostateczne.

Jestem ogromnym fanem twórczości autora. Jego książki to świetna nauka historii i uczta dla miłośników akcji. Kiedyś z tatą namiętnie oglądałem Sensacje XX Wieku z genialnym Bogusławem Wołoszańskim i filmowe hity o tematyce wojennej. Dzisiaj czytam książki Roberta Michniewicza.

Wam również gorąco polecam.

Miłe jest podejście autora do czytelnika, bo na podstawie indywidualnych relacji wie, czym ma się kierować, gdy ma się chęć na podstawie kolejnych losów głównego bohatera, który mu się spodobał nie zawsze od tego, w jakiej sytuacji się znajdował. Ogromny też szacunek kierowany dla wydawnictwa to ma również wpływ na moją ocenę książki, bo wówczas wiem, że autor zyskuje u mnie uznanie.

Zdarzają się sytuacje, kiedy pomimo najszczerszych chęci pomysł nie do końca spełnił oczekiwania, lecz należy docenić całokształt pracy pisarskiej, czy w tym przypadku też tak będzie, postanowiłam, się przekonać spotykając po raz drugi z twórczością Pana Roberta Michniewicza i głównym bohaterem agentem polskiego wywiadu Carlem von Wedlem w książce należącej do gatunku literackiego kryminał - ''Zdążyć przed wrogiem''.

Nadany tytuł książce ''Zdążyć przed wrogiem'' od samego początku wzbudzał u mnie pozytywne emocje, zanim rozpoczęłam ją czytać, gdyż wiąże się to z zaufaniem, jakim obdarzyłam agenta polskiego wywiadu Carla von Wedla i zechciałam poznać jego kolejne losy na czele wraz z przyjaciółmi i wrogami, którymi nie zawsze nimi są, lecz tylko z nazwy.

Wyczuwalny jest strach w oczach, przeczucie przed tym, co się stanie, a może dokonana zemsta za przeszłość u agenta Carla von Wedla przeniesie go do przemyślenia działań, które są dopiero przed nim.

Jest wielu bohaterów drugoplanowych, którzy zrobili na mnie mocne wrażenie, ale ono nie jest tym razem pozytywne, lecz dające do myślenia ze względu na niepewne zachowanie. Wśród nich był pułkownik Oddziału VI Sztabu Naczelnego Wodza Tadeusz Janicki. Jest on co prawda pracowity, doceniający opinie innych, analizujący sytuacje, w jakiej się znajduje, łagodny, stresuje się, kiedy musi podjąć decyzje z zaskoczenia. Czy to wystarczy, aby okazać się dobrym obserwatorem, czy jednak niebezpiecznym graczem świetnie ukrywającym tajemniczą tożsamość?

Kto okaże się wrogiem, czy Carl von Wedel wytrzyma presję czasową, czy jego pomoc okaże, się skuteczna o tym warto, się przekonać czytając ten kryminał przepełniony dawką grozy.

Jeszcze jeden rozdział i idę spać ... Znacie to uczucie? Sięgacie po książkę wieczorem i zanim się zorientujecie jest już środek nocy. Każdy kolejny rozdział wciąga coraz bardziej i nie sposób oderwać się od lektury. Dokładnie to uczucie towarzyszyło mi podczas czytania książki autorstwa Roberta Michniewicza pt. „Zdążyć przed wrogiem”. Pierwszy raz sięgnęłam po książkę z dorobku tego pisarza i nabrałam chęci na poznanie innych jego utworów, a na pewno pierwszej książki z cyklu Carl von Wedel pt. „Dolina szpiegów”. Od razu dodam, że nie miałam problemów, aby odnaleźć się w powieściowym świecie, mimo nieznajomości pierwszego tomu. Owszem, pojawiają się w utworze nawiązania do wątków z „Doliny szpiegów”, ale zaburza to odbioru drugiej części.

Powstanie Warszawskie dobiega końca. Rodzi się konieczność zabezpieczenia polskich archiwów wywiadowczych. Osoba odpowiedzialna za to zadanie zostaje aresztowana przez Gestapo. Dodatkowo na skutek działania zdrajcy dochodzi do wycieku tajnych informacji. Sytuacja się komplikuje, gdyż dokumenty AK próbuje zdobyć również Gestapo, NKWD oraz partyzanci Armii Ludowej. Do gry wkracza agent polskiego wywiadu Carl von Wedel, który zostaje wysłany ze Szwajcarii do pomocy oddziałowi cichociemnych. Ale od początku nic nie układa się zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami. Bohaterowie balansują na granicy życia i śmierci, próbując wykonać powierzone zadanie. Czy zdążą przed wrogiem?

Robert Michniewicz umiejętnie stopniuje napięcie, bez zbędnych słów czy nużących opisów. Atutem książki jest narracja prowadzona z różnych punków widzenia, co może prowadzić do głębszego zrozumienia i bardziej kompleksowego obrazu toczących się wydarzeń. Bohaterowie z krwi i kości, odpowiednio zarysowani psychologicznie, zdają się być wiarygodni. Trochę zaburzała mi tok czytania częsta zmiana miejsca akcji. Następowanie po sobie krótkich rozdziałów opisujących wydarzenia w różnych przestrzeniach sprawiało, że ledwo oczami wyobraźni znalazłam się w jakimś opisywanym miejscu, już musiałam się przenosić w nową przestrzeń, co odrobinę wybijało mnie z rytmu czytania. Książka „Zdążyć przed wrogiem” skłoniła mnie do refleksji na temat zdrady i mechanizmów jej powstawania. Czy zdrada może być uzasadniona? Zastanawiałam się też, dlaczego czasem tak łatwo przychodzi nam innych oskarżać o zdradę, działanie na naszą szkodę.

Historia o losach Carla von Wedela i cichociemnych na pewno przypadnie do gustu miłośnikom powieści szpiegowskich. Autor wyjaśnia:

„Tradycyjnie chciałbym oświadczyć, że fabuła mojej powieści i jej bohaterowie są wyłącznie wytworem mojej wyobraźni. Tworząc ów fikcyjny świat, starałem się wykorzystać fakty historyczne, zdarzenia z życia prawdziwych osób oraz miejsca istniejące w rzeczywistości. Mam nadzieję, że ta mieszanka do Was przemówiła”. Do mnie przemówiła. Zanurzcie się w powieściowy świat książki „Zdążyć przed wrogiem”, aby wyrobić sobie własne zdanie. Gorąco zachęcam!