Niebieskie soczewki

Osiem krótkich opowiadań to prawdziwa uczta dla miłośników psychologicznego suspensu, niepokojących wizji i subtelnej grozy.

————

W opowiadaniach du Maurier nie znajdziemy tanich efektów ani dosłownych potworów – największym zagrożeniem jest tu ludzka psychika: nieprzewidywalna, pełna lęków, obsesji i pragnień. Autorka konstruuje sytuacje, w których bohaterowie stają w obliczu nie tyle nadprzyrodzonych sił, co własnych iluzji, błędnych przekonań, czy niezrozumienia świata i siebie nawzajem.

Centralne opowiadanie zbioru to niezwykle sugestywna i alegoryczna historia kobiety, która po operacji oczu widzi świat inaczej – dosłownie. Twarze ludzi zastąpione zostały głowami zwierząt. Czy nowa percepcja bohaterki jest objawem choroby? A może to właśnie prawda została jej w końcu ukazana?

Pozostałe opowiadania, choć zróżnicowane tematycznie, łączy wspólny mianownik: niejednoznaczność. W „Alibi” śledzimy człowieka targanego wewnętrznymi impulsami, w „Ganimedesie” – opowieść o zimnym egoizmie i wykorzystywaniu drugiego człowieka. „Staw” to przerażająca podróż do psychiki dziecka, w której niewinność miesza się z przeczuciem tragedii.

Du Maurier nie boi się poruszać trudnych tematów: inności („Niebianie”), manipulacji politycznej („Arcyksiężna”) czy toksycznych relacji („Groźny”). Wszystko to jednak podane jest w formie literackiej precyzyjnej jak mechanizm zegarka. Nie ma tu zbędnych słów. Każde zdanie buduje nastrój, każdy szczegół ma znaczenie.

Historie przypominają starannie wykadrowane sceny teatralne – czasem statyczne, czasem duszne, jednak zawsze gęste od znaczeń. Napięcie rośnie powoli, niepostrzeżenie – aż do często zaskakującej, czasem bolesnej puenty. Du Maurier nie zostawia czytelnika z prostymi odpowiedziami. Jej opowiadania prowokują do myślenia, zmuszają do konfrontacji z własnym lękiem i niepewnością.

Czasem otwierasz książkę tylko na chwilę, na jedno opowiadanie - a potem budzisz się kilka godzin później, z lekkim drżeniem, jakbyś wróciła z długiej wędrówki przez czyjeś sny.

Tak właśnie było z tym zbiorem. Daphne du Maurier nie tylko snuje historie. Ona je... wycina skalpelem.

Zaczęłam od „Alibi” - niby prosty pomysł, a jednak niepokój narastał z każdą stroną. I ta cienka granica między pragnieniem zmiany a destrukcją tożsamości… jak łatwo ją przeoczyć. A potem „Niebieskie soczewki” - surrealistyczna, niemal sennie niepokojąca wizja kobiety, która po operacji wzroku widzi świat zupełnie inaczej. Nie mogłam się otrząsnąć. Bo przecież tak często widzimy innych przez filtr własnych lęków...

Każde z tych opowiadań to osobne lustro. Czasem krzywe, czasem przejrzyste do bólu.

W „Ganimedesie” odnalazłam to wszystko, czego w literaturze często mi brakuje - subtelność, napięcie, niedopowiedzenie, które mówi więcej niż tysiąc słów.

„Staw” - to była podróż do dzieciństwa, ale z cieniem na twarzy. Nerwica, wyobraźnia, natura… i to pragnienie przynależności, które zna chyba każdy z nas.

Z kolei „Arcyksiężna” - trochę jak baśń, trochę jak sen o władzy i o nieśmiertelności. A może o samotności, która przetrwa każdą rewolucję?

Du Maurier pisze tak, jakby zaglądała człowiekowi w duszę - z miłością, ale bez litości.

To nie są historie na dobranoc. To opowiadania, które zostają pod powiekami.

Niepokojące, nieoczywiste, psychologicznie gęste.

I choć każdy tekst to inna opowieść, inne tło, inni bohaterowie - łączy je coś niewyrażalnego. Taki dziwny chłód na karku, który czujesz, gdy coś w środku cię poruszy, ale nie potrafisz tego jeszcze nazwać. I język… o matko, jaki ten język jest precyzyjny! Skromny, ale celny jak cięcie brzytwy.

Czy to literatura na każdą porę roku? Nie.

Ale jeśli, tak jak ja, lubicie momenty zawieszenia między jawą a snem, jeśli szukacie w książkach nie tylko rozrywki, ale też prawdy o człowieku – sięgnijcie po Niebieskie soczewki.

Tylko nie czytajcie przy zgaszonym świetle. Albo… może właśnie wtedy?

Nie jestem wielką fanką opowiadań, ale jeśli będę trafiać na takie historie, jak te, które wyszły spod pióra Daphne du Maurier, to jest wielka szansa, że bardziej polubię tę formę.

"Niebieskie soczewki i inne opowiadania" to zbiór ośmiu historii, które łączy jedno: mroczne strony ludzkiej psychiki. Balansują one na granicy realizmu, fantasy oraz grozy. Pełne symboli, niekoniecznie aspektów podanych wprost, a zmuszających czytelnika do głębszych analiz i interpretacji.

Każde z opowiadań zbudowane jest z niepokoju, niesamowicie silnego napięcia, mroku i strachu. Du Maurier udowadnia, że to nie potwory w dosłownym znaczeniu, mary czy inne duchy mogą wywoływać lęk, a to my sami, ludzie, możemy być wystarczająco przerażający, a szczególnie to, co rodzi się w naszych głowach, myślach, sercach. Autorka każdą z tych historii udowodniła, że ludzka psychika może w jednej chwili zamienić normalność w szaleństwo lub obsesję.

Czytało mi się te opowiadania bardzo dobrze. Myślę, że idealnie sprawdzą się jesienią, w okresie Halloween. To niezwykle klimatyczne opowieści, które potrafią przyprawić o gęsią skórkę.

Moje top 3 historii, które zawiera zbiór, to:

"Alibi" - opowiada o mężczyźnie, który znudzony monotonią życia postanawia popełnić zbrodnię. W jakiś niezrozumiały sposób wybiera dom, którego mieszkańcy zostaną jego ofiarami.

Tytułowe "Niebieskie soczewki" to historia o kobiecie, która po operacji oczu zaczyna widzieć ludzi z głowami zwierząt. Czy to spisek przeciwko niej? Czym naprawdę są

niebieskie soczewki, które uratowały jej wzrok? I czy można w tym wypadku mówić o ratunku, czy raczej o przekleństwie?

"Arcyksiążna" jest opowieścią o jedynej ocalałej z Królestwa Rondy, które niegdyś było rajem na ziemi. Rewolucja wszystko jednak zmieniła. Zatraciła to, co wyjątkowego było w tym kraju — zamieniła się w skomercjalizowane miejsce dla turystów, tradycje zostały zatarte, a Ronda przestała istnieć w swojej dawnej formie. Przetrwała jednak arcyksiężna, jedyna potomkini królewskiego rodu, która zna sekret wiecznej młodości.

Jeżeli lubisz historie z ukrytym przekazem, pełne niewiadomych, tajemnic, dotykających najmroczniejszych zakamarków ludzkiej psychiki, to pani du Maurier poleca się ze swoimi opowiadaniami.

Po znakomitej antologii Autorki „Ptaki i inne opowiadania”, którą miałam okazję czytać ponad dwa lata temu również w pięknej butikowej oprawie doczekaliśmy się w tym wydaniu kolejnych opowiadań Daphne du Maurier „Niebieskie soczewki i inne opowiadania”. I po absolutnie doskonałych „Ptakach”, które w sumie zdominowały tamten zbiór obawiałam się, czy ten mu dorówna. Jak się okazało, zupełnie niepotrzebnie, bo aż pięć z ośmiu historii w nim zawartych wywarło na mnie niezatarte wrażenie, a moje myśli samoczynnie biegną ku nim, mimo że od lektury minęło trochę czasu.

Wszystkie łączy to, że bohaterowie znajdują się w swoim życiu na rozdrożu i doświadczają pewnego przełomu, który diametralnie odmienia ich życie.

Opowiadanie „Niebieskie soczewki” słusznie zyskało miano tytułowego, bo choć początkowo jego tematyka może wywoływać uśmiech, gdy główna bohaterka zamiast ludzkich twarzy widzi zwierzęce, to szybko odkrywamy jej dużo głębsze przesłanie. Pokazuje, że wszyscy skrywamy za maskami przywdziewanymi na użytek innych nasze prawdziwe ja. Zamknięte głęboko, którego czasem nawet sami sobie nie uświadamiamy. A gdyby maski opadły? Aż boję się pomyśleć, jakim zwierzęciem okazałabym się w oczach bohaterki.

Kolejnym, które poruszyło struny mojego serca było pełne nostalgii opowiadanie „Staw”. Było niczym pełen nieposkromionej i zabarwionej mrokiem fantazji powrót do dzieciństwa. Do czasów, gdy wszystko wydawało się możliwe. Dobitnie pokazujący, co bezpowrotnie tracimy wchodząc w dorosłość.

„Alibi” to znowuż bardzo mocny i niepokojący początek zbioru. Ukazuje człowieka, który, by przerwać codzienną rutynę wynajmuje pokój w przypadkowo wybranym domu. Nie kieruje nim jednak chęć wsparcia biednej, samotnej matki. Prawdziwy motyw skryty jest w głębokim mroku.

Uśmiech wzbudziło natomiast opowiadanie „Groźny”. To historia Barry’ego, słynnego aktora, którego kariera może szybko i boleśnie upaść, jeśli siła jego głosu nie dostosuje się do wymogów nowej technologii. Widzimy tu, jak bardzo oczekiwania ludzi mogą się różnić, jak inne rzeczy są dla nas ważne i sprawiają nam przyjemność. I co równie istotne, jak często zdarza nam się mierzyć innych swoją miarą.

Ostatnim, o którym chcę Wam wspomnieć jest „Arcyksiężna” różniąca się w dużym stopniu od pozostałych, bo bohaterem jest tu cały kraj. Widzimy, jak idylliczna kraina, miodem i mlekiem płynąca, pełna piękna, młodości i erotyzmu jest stopniowo zabijana przez najniższe ludzie pobudki. Znajdziemy w nim wiele mechanizmów manipulacji, tak dobrze nam znanych z codziennych doniesień medialnych.

Mniejsze wrażenie zrobiły na mnie opowiadania „Ganimedes”, „Polowanie” i „Niebianie”, ale myślę, że i one znajdą swoich miłośników.

Daphne du Maurier udowodniła po raz kolejny, że jest znakomitą obserwatorką skupiającą się szczególnie na mrocznej stronie człowieka - jego frustracji, lęku, żądzy władzy, kompleksach i samotności. Atmosferę niepokoju buduje krok po kroku, niemal niedostrzegalnie pokazując, że największe lęki rodzą się w naszej własnej wyobraźni.

Rzadko kiedy zdarza mi się sięgać po krótką formę, jaką są opowiadania, jednak jeśli chodzi o twórczość Daphne du Maurier, nie jestem w stanie sobie jej odmówić 😊 „Niebieskie soczewki i inne opowiadania” to zbiór ośmiu historii, które po raz kolejny mnie zaintrygowały i wciągnęły na długie godziny.

Mimo, iż poszczególne opowiadania opisują zupełne inne wydarzenia, łączy je wybitnie nakreślony portret psychologiczny postaci. Autorka nie jeden już raz udowodniła swój ogromny talent do snucia fantasmagorycznych opowieści z pogranicza snu i jawy, w których główną rolę odgrywa właśnie człowiek i jego psychika. Wybitne pióro i świetnie zarysowana atmosfera zagubienia, rosnące z każdą stroną napięcie oraz tajemnica prowadzące do zaskakującego finału sprawiają, iż dzieła du Maurier wciąż zachwycają, pozostawiając czytelnika z uniwersalnymi i ponadczasowymi prawdami na temat ludzkiej natury. To idealny przykład prozy z pogranicza powieści grozy, thrillera psychologicznego oraz literatury obyczajowej.

Mimo, iż to „Niebieskie soczewki” stały się moim ulubionym opowiadaniem, wszystkie zasługują na ogromną pochwałę, gdyż stanowią odrębne dzieła pełne mroku, gęstniejącej atmosfery wywołującej uczucie strachu i czającej się za rogiem nienazwanej makabry. Jeżeli lubujecie się w takich klimatach, to zapewniam, iż twórczość Daphne du Maurier zaspokoi Wasze czytelnicze doznania, zachwycając dodatkowo pięknym wydaniem Serii butikowej Wydawnictwa Albatros. Polecam

Uwielbiam pióro Daphne du Maurier. Jej literacki geniusz, umiejętność snucia opowieści z elegancją i olśniewającym wyczuciem nastroju sprawiają, że każda jej książka to dla mnie czytelnicze święto. Du Maurier pisze z klasą, niepowtarzalnym rytmem i precyzją, która zachwyca od pierwszego zdania. Zachwyca też w krótkich formach literackich, pozostając jedną z największych mistrzyń literackiego suspensu i psychologicznego niepokoju.

W zbiorze znajdują się takie tytuły jak „Alibi”, „Ganimedes” czy „Polowanie”, jednak to tytułowe opowiadanie Niebieskie soczewki pozostaje w pamięci najdłużej. Marda West, bohaterka opowieści, odzyskuje wzrok po operacji, ale to, co widzi, nie pasuje do żadnego znanego porządku rzeczy. Chirurg z głową psa, pielęgniarka z łbem krowy. Wszystko to brzmi absurdalnie, niemal groteskowo, ale u du Maurier ten surrealizm wchodzi głęboko pod skórę. Bo może to tylko halucynacja, a może coś więcej?

Każde opowiadanie to mikrokosmos ludzkiej psychiki. Autorka z niespotykaną empatią i psychologiczną precyzją zagląda w zakamarki ludzkich słabości, lęków, potrzeb i złudzeń. Umie rozłożyć bohatera na czynniki pierwsze, nie odbierając mu przy tym godności. A kiedy już czytelnik jest pewien, że wie, dokąd zmierza historia, wtedy przychodzi puenta. Zaskakująca. Czasem brutalna. Zawsze błyskotliwa.

Du Maurier nie musi epatować przemocą czy makabrą, by przerazić. Groza u niej rodzi się z niepewności, z tego, co nieznane i niedopowiedziane. Napięcie budowane jest powoli, na oczach czytelnika, aż do kulminacyjnego momentu, gdy świat pęka i pokazuje swoją prawdziwą, często upiorną twarz.

Jeśli szukacie literatury, która nie tylko sprawia przyjemność dzięki literackiemu kunsztowi, ale i zostawia ślad, Niebieskie soczewki to lektura obowiązkowa. Z jednej strony przypomnienie o ponadczasowym talencie du Maurier, a z drugiej to zachęta do ponownego odkrycia krótkiej formy literackiej, która w jej wykonaniu staje się dziełem sztuki.

Idealne na letnie wieczory z dreszczykiem. Kocham niezmiennie.

Daphne du Maurier to, niestety już nieżyjąca, bardzo znana angielska pisarka, autorka popularnych powieści i opowiadań. Żyła w latach 1907-1989. Najbardziej jest znana ze świetnego opowiadania, które sama czytałam, „Rebeka”. „Niebieskie soczewki i inne opowiadania” to zbiór jej opowiadań. Książka oprócz tego tytułowego zawiera opowiadania: „Alibi”, „Ganimedes”, „Staw”, „Arcyksiężna”, „Groźny”, „Polowanie” oraz „Niebianie”.

Opowiadania nie są ze sobą powiązane i każde opisuje historię różnych bohaterów.

„Niebieskie soczewki” to tytułowe opowiadanie i jedno z najbardziej pamiętnych. Główna bohaterka, pani M., przechodzi operację oczu. Po rekonwalescencji zakłada specjalne niebieskie soczewki, które – ku jej przerażeniu – ujawniają szokującą prawdę: każda osoba w jej otoczeniu ma... głowę zwierzęcia. Lekarze – węże, mąż – lis, pielęgniarka – ptak. Du Maurier mistrzowsko buduje napięcie, a z pozornie absurdalnego pomysłu rodzi się przerażająca opowieść o utracie zaufania, tożsamości i rzeczywistości.

Kolejne opowiadanie „Alibi” - John Fenton, zmęczony życiem, postanawia uciec od codziennej rutyny. Wymyśla podwójne życie i wybiera losowe mieszkanie, gdzie planuje zbrodnię — tylko po to, by… pomalować portret mieszkanki i jej syna. To opowieść o wewnętrznym konflikcie, potrzebie artystycznego wyzwolenia i niemożności wyrwania się z własnej tożsamości

„Ganimedes”, to jedno z opowiadań, które było dla mnie niekomfortowe i trochę niepokojące. Klasyczny uczony zakochuje się w młodym kelnerze spotkanym w Wenecji. Obsesja prowadzi tragicznego finału. Jest to historia o granicach obsesji, ideału i niedoścignionego piękna.

Wszystkie opowiadania w jakiś sposób są nietypowe i wyjątkowe, pochodzą z oryginalnego zbioru „The Blue Lenses and Other Stories” wydanego w 1959 roku. Du Maurier pisze w okresie osobistego kryzysu psychicznego — opowiadania odzwierciedlają napięcia i walkę z własną świadomością. Tematy przewodnie to: obsesja, granice percepcji, ludzkie kompleksy, przełamywanie norm społecznych; mimo różnorodności tonów — od baśniowego po groteskowy — całość spaja styl psychologicznej głębi i napięcia.

Zbiór stanowi esencję du Maurier w krótkiej formie: mistrzowskie budowanie napięcia, silna symbolika, celne obserwacje psychologiczne i puenta skłaniająca do refleksji. Choć ton opowiadań różni się — od niepokoju do liryzmu — wszystkie są spójne w przedstawianiu wyobcowania jednostki wobec świata. Ta książka bardzo mi się spodobała, a opowiadanie, które wzbudziło we mnie przeróżne emocje i które zapamiętałam najbardziej to Alibi.

„Niebieskie soczewki i inne opowiadania” to fascynująca, niepokojąca i bardzo inteligentna lektura. Daphne du Maurier udowadnia, że opowiadanie może być równie głębokie i pełne napięcia jak powieść. Zbiór ten nie tylko bawi i przeraża, ale też zmusza do refleksji nad tym, co naprawdę widzimy – i co być może chcielibyśmy widzieć. W skali od jeden do dziesięć oceniam ją na 9 i polecam ją każdemu.

H.D.

Szkolny Klub Recenzenta

to pragnienie

przyszło do mnie

niespodziewanie

tak nieoczekiwanie

sprawiło, że chciałem

niesłychanie

tak niezachwianie

życie im odebrać

rolę nową odegrać

tonęłam w ciemności

lecz wzrok odzyskałam

szukałam w ludziach jasności

a czarne w nich ujrzałam

to twarze fałszu i próżności

skąpane w mroku doczesności

w tej Wenecji

tam piękno miało smak

miejsca na ziemi

tam morze stało się niebem

życie śmiercią się narodziło

a strata bolała bardziej

młody chłopiec odszedł

Ganimedes i moja tęsknota

wtedy staw ją przywołał

i deszcz spadł tak nagle

a staw ten żył

przed ludźmi schowany

i częścią jej duszy był

świat tajemnic nieznanych

wciąż i jeszcze niepoznanych

ta woda

miała smak wieczności

pragnieniem była

nieujarzmionym

miała głos nieśmiertelności

pożądaniem była

niezaspokojonym

sekretem wiecznej młodości

żądzą życia w nieskończoności

strach we mnie

ma smak zagubienia

jest widokiem kozicy

lęku zapomnienia

tam, najwyżej

jest strzałem

jest krzykiem

to mój strach

drżącym jest dotykiem

potrzeba wrócić

by siebie odnaleźć

zatęsknić i poczuć

potrzeba się zasmucić

i wspomnienia znaleźć

by w końcu do siebie powrócić

krzyk i ból we mnie żył

a ja dzieckiem byłem

tylko innym

to mój świat był

niewinnym

nie chciałem, żeby krzyczeli

chciałem, by zrozumieli

szukałem schronienia

gestu przytulenia

we mnie teraz już nic

Osiem opowiadań. O człowieku. Tu wszędzie jest człowiek. Nieidealny. Zagrzebany we własnej skorupie. Czasem mroczny, a czasem poszukujący. Czasem go przepełnia ślepe zapatrzenie w siebie. Innym razem pragnie czegoś więcej. Żyć. I być. Choć o oddech trudno. Bo człowieczy los wciąż rozbija się o fale niezrozumienia i bólu. A wszystko wokół zdaje się być tylko drogą przemierzaną przez własną duszę.

Znów zachwycam się prozą autorki. Uwielbiam uchwycone przez nią momenty życia. Spojrzenie na ludzką duszę. I to, że zawsze w tej prozie odczuwam. Czerpię z niej wiele. Polecam.

Książka zawiera osiem opowiadań Daphne du Maurier, znanej i cenionej angielskiej pisarki:

„Niebieskie soczewki”, „Alibi”, „Ganimedes”, „Staw”, „Arcyksiężna”, „Groźny”, „Polowanie” i „Niebianie”.

Z tych ośmiu opowiadań trzy zrobiły na mnie ogromne wrażenie.

Zdecydowanie są wśród nich tytułowe „Niebieskie soczewki”, które chyba najbardziej zapadają w pamięć. Główna bohaterka po operacji wzroku otrzymuje niebieskie soczewki i zaczyna widzieć w bardzo nietypowy sposób. Dostrzega rzeczy, których nikt inny nie widzi. Czy jest to opowiadanie wywołujące dyskomfort? Dla mnie tak! I tak bardzo mi się to podobało!

„Alibi” niemal od początku zaskoczyło mnie mroczną motywacją głównego bohatera. Tutaj klimat był duszny i klaustrofobiczny. Mało akcji, ale napięcie cały czas bardzo silne!

„Ganimedes” to opowiadanie o mężczyźnie, który odwiedza Włochy i spotyka chłopca, który staje się jego obsesją. Z jednej strony pojawia się zachwyt, z drugiej rośnie niepokój, że coś jest nie tak.

Ale wszystkie - nawet te, których nie wymieniłam wyżej były zaskakujące.

Niektóre opowiadania balansowały na granicy realizmu i elementów nadnaturalnych, inne skupiały się bardziej na psychologicznych aspektach. Wszystkie natomiast łączyła atmosfera niepewności.

Autorka nie zamyka historii jednoznacznie. Zostawia miejsce na domysły, refleksję i niepokój. Czy to był sen? Czy bohater miał rację? A może to on był problemem?

To zbiór dla tych, którzy nie oczekują brutalnych wstrząsów, by poczuć dreszcz niepokoju. Tu wszystko rozgrywa się między słowami, bo największe napięcie kryje się w niedopowiedzeniach. Polecam!

„Niebieskie soczewki i inne opowiadania” Daphne du Maurier to zbiór ośmiu opowiadań to literacka układanka, w której nic nie jest takie, jakie się wydaje. Daphne du Maurier nie potrzebuje krwi, duchów ani morderców, by czytelnik poczuł na karku zimny dreszcz. Wystarczy jej gest, szept, jedno zdanie. To autorka, która subtelnie, niemal niezauważalnie, przesuwa granicę między tym, co zwyczajne, a tym, co mroczne. I kiedy już jesteśmy pewni, że wiemy, dokąd zmierza historia - ona wykonuje zwrot o 180 stopni i zostawia nas z szeroko otwartymi oczami.

W opowiadaniu tytułowym - „Niebieskie soczewki” - poznajemy kobietę po operacji oczu, która widzi ludzi… jako zwierzęta. Brzmi absurdalnie? Może. Ale nie w jej świecie. Nie w świecie, który - jak się okazuje - aż kipi od ukrytej prawdy, złowieszczej metafory i krytyki społecznej. To tekst, który jednocześnie straszy, fascynuje i niepokoi, ale też zmusza do zadania sobie pytania: co ja bym zobaczyła, gdybym naprawdę spojrzała głębiej?

W „Alibi” obserwujemy człowieka, który pewnego dnia podejmuje decyzję - i ten impuls prowadzi go do skutków, których nie przewidział. Z kolei „Groźny” to jedna z najbardziej dusznych i sugestywnych historii w całym tomie. Przez cały czas czujemy, że coś się wydarzy. Tylko nie wiemy kiedy.

Du Maurier operuje piórem jak chirurg skalpelem - precyzyjnie, bez zbędnych ozdobników. W jej opowiadaniach czai się samotność, niezrozumienie, lęk przed tym, co nieuchwytne. Ale jest też czułość, zrozumienie dla ludzkich słabości, a czasem nawet - bardzo subtelne - poczucie humoru.

To, co mnie osobiście najbardziej urzekło, to uniwersalność tematów. Każde opowiadanie można czytać dosłownie - jako dziwną historię, która wydarzyła się „komuś innemu”. Ale można też potraktować je jako metaforę - ludzkich lęków, pragnień, ukrytych prawd. Du Maurier nie mówi wprost. Ona sugeruje, prowokuje, zostawia czytelnika z pytaniami, których nie da się zignorować.

I właśnie dlatego „Niebieskie soczewki i inne opowiadania” to zbiór tak mocny. To nie są teksty „na raz”. Po każdym z nich musiałam zrobić pauzę - nie dlatego, że były trudne, ale dlatego, że zostawiały we mnie ślad. A potem… wracałam. Bo du Maurier pisze jak hipnotyzerka - nie da się od niej uciec.

Nie jest to książka dla fanów szybkiej akcji. To lektura dla tych, którzy lubią czuć niepokój, niepewność, dać się wyprowadzić w pole. Dla tych, którzy doceniają klimat i sugestię bardziej niż dosłowność. Dla tych, którzy chcą zobaczyć, jak cienka bywa granica między tym, co realne, a tym, co podszyte grozą.

Ocena: 9/10 - za styl, za klimat, za niesamowitą umiejętność obserwacji psychiki człowieka. Jedyny minus? Chciałoby się więcej.

Daphne du Maurier w "Niebieskich soczewkach" buduje grozę i suspens wokół ludzkiej natury i psychiki (lęków, obsesji, napięć i pragnień) – w ośmiu opowiadaniach portretuje ludzi, którzy doświadczają czegoś nieoczekiwanego. W tych krótkich prozatorskich formach doskonale uwidacznia się literacki talent du Maurier, a także jej żywa wyobraźnia i trafny zmysł obserwatorski. Opowiadania utrzymane są w charakterystycznym dla twórczości autorki stylu – suspens i narracyjne napięcie splatają się z elementami zaskoczenia, surrealizmu i humoru. Du Maurier cenię przede wszystkim za umiejętność wydobywania niepokoju i grozy ze zwykłej codzienności – niepozornych sytuacji i przyrody – a także z ludzkich serc w myśl zasady, że to, co najbardziej przerażające czai się tuż obok, a nawet w nas samych. W świecie du Maurier nigdy nie wiadomo, kiedy ujawni się mrok; kiedy drobna rzecz zamieni się w koszmar – i uwielbiam ten element zaskoczenia. Autorka wspaniale manipuluje lękami, pragnieniami i słabościami, w błyskotliwy sposób (często z odrobiną ironii i subtelnego dowcipu) obnaża hipokryzję i świat pozorów, zagłębia się w zawiłości uczuć, relacji i psychiki. W tej antologii du Maurier tworzy ciekawe ludzkie portrety oraz żywe, intensywne scenerie. Porusza ważne tematy dotyczące zdrowia psychicznego, zaufania i zdrady, moralności, traumy, dojrzewania, przemocy fizycznej i zaniedbania, a przy tym bawi się wyobraźnią, umiejętnie stopniuje napięcie i skłania do refleksji za sprawą celnej puenty.

"Niebieski soczewki i inne opowiadania" to antologia, która pozwala poczuć dreszcz niepokoju, zobaczyć świat, ludzi i nas samych w nieco innym świetle i zachwycić się talentem du Maurier. Must read dla miłośników autorki (i nie tylko).