Jesteś moim jutrem

Książki Hannah Bonam-Young poznałam już jakiś czas temu. Książki autorki zawsze poruszają trudne tematy i są urocze. Tak samo było i tym razem. "Jesteś moim jutrem" to historia pełna wzruszeń i uczuć. To historia, która porusza temat niepełnosprawności, ale w taki sposób, że to nie przytłacza. Ta historia jest optymistyczna i urocza. Sposób w jaki autorka przedstawia nam bohaterów, sytuacje, przyjaźnie jest genialny. Autorka nie szczędzi im krępujących, ale i zabawnych sytuacji.

Uwielbiam relację Win i Bo, oboje mają specyficzne poczucie humoru, które nie każdemu pasuje. To tak jakby w wielkim świecie odnalazło się dwoje ludzi o podobnym, sarkastycznych i samokrytycznym charakterze. Nie boją się śmiać się ze swojej niepełnosprawności, nie traktują jej jak coś gorszego. Po prostu tacy są, wyjątkowi🥰.

Ich relacja zaczyna się w Halloween. Jedna noc, która ma długofalowe konsekwencje. Połączył ich los, a raczej wpadka😅. Teraz muszą nauczyć się razem współpracować.

Uwielbiam Bo, za to jak traktuje Win. Na każdym kroku stara się szanować zasady i nie przekraczać jej granic. Czeka cierpliwie, aż ona będzie gotowa na pierwszy krok, by zmienić ich relację.

Win, nie będzie łatwo się przełamać. Wcześniej była w bardzo toksycznym związku i teraz po prostu boi się, że może tak być znowu. Jej strach jest silniejszy niż rodzące się uczucia.

Ta historia jest urocza na maxa🥰🥰🥰. Inaczej nie da się jej opisać. Mimo, że porusza motyw za którym nie przepadam, czułam się kupiona i razem z bohaterami wszystko przeżywałam. Ich zagubienie, niepewność, a potem rodzące się uczucie. Uwielbiam wszystko. Nie da się inaczej. To jedna z takich książek, które otulają i napawają optymizmem. Idealna historia dla każdej romantycznej duszy. Polecam🥰🥰🥰

~współpraca reklamowa gorzka czekolada~

Jesteś moim jutrem to moja pierwsza książka od tej autorki. Po okładce postawiłam książce wysoką poprzeczkę, a sam opis sprawił że moje oczekiwania tylko wzrosły. Treść mnie zaskoczyła, a powolne tempo było w sam raz.

Co znajdziecie w środku;

𖦞 narrację pierwszoosobową z rozdziałami opisującymi płód dziecka jako owoce;

☂ motyw osób z niepełnosprawnością zarówno taka od urodzenia jak i nabytą poprzez chorobę;

𖦞 wspierający przyjaciele traktowani jak członkowie rodziny;

☂ relacja dwójki głównych bohaterów budowana na przyjaźni i wolniejszym tempem pełna wątpliwości ale i komunikacji;

𖦞 miłość do kwiatów doniczkowych i dungeons and dragons;

☂ nie ma trzeciego aktu ale jest super słodkie zakończenie.

"Życie z pewnością nie było dla Ciebie łatwe, ty jednak nie stałaś się przez to jak kamień, lecz jak woda. Płyniesz razem z tym wszystkim. Jesteś delikatna, ale pełna siły".

Podobało mi się. I mi się nie podobało.

Moje oczekiwania co do tej książki rozminęły się z tym co faktycznie się w niej znalazły. Liczyłam na większy aspekt niepełnosprawności i rośnięcie tego tematu, a tu dostaliśmy raptem kilka zdań, żebyśmy mogli to sobie wyobrazić i na tym w sumie temat się urwał. Ważniejsza okazała się ciąża i budowanie zdrowej relacji gdy mocno sparzyło się w przeszłości. I to jest okej, ale też nie jest.

Bo - główny bohater to idealny książkowy mąż/chłopak nad którym można się rozpływać. Jego doświadczenia, wcale nie były miłe i przyjemne ale mimo to pozostał sobą z większą dozą empatii. Każdy z Was kto posiada w życiu własnego Bo - szczerze Wam zazdroszczę. To piękne. Budować zdrową relację i wiedzieć, że ma się wsparcie 24/7.

A wszyscy z Was, którzy mocno się sparzyli i nie wierzą już w happy end (jak ja) to cechy głównej bohaterki powinny być Wam dobrze znane. Każda jej niepewność jest uzasadniona i choć zrozumienie trwa ciut dłużej, to wcale nie wydaje się słodko - gorzkie a właściwe.

Jesteś moim jutrem głównie skupia się na ciąży Win, na budowaniu relacji opartych na wzajemnym szacunku i wsparciu, a także o trudnych doświadczeniach rodzinnych i mocy przyjaźni. Z niepełnosprawnością niestety ma najmniej wspólnego, co mnie smuci. Ale nie można mieć wszystkiego.

Sięgając po tę książkę, nie spodziewałam się, że będzie ona w stanie tak bardzo poruszyć moje serce. Bardzo polubiłam historię Win i Bo, do tego stopnia, że przeczytałam ją w zaledwie trzy godziny. Sama jestem zaskoczona, jak szybko mi to poszło i mam ogromną ochotę sięgnąć po nią jeszcze raz.

To piękna opowieść o tym, jak kobieta przechodzi przez cały proces ciąży. Oczywiście, w tym samym czasie Win musi mierzyć się z przeciwnościami losu, a przede wszystkim z samą sobą i swoim myśleniem o sobie.

Postać Win została stworzona przez autorkę na wzór samej siebie. Autorka, podobnie jak główna bohaterka, ma nie do końca wykształconą prawą dłoń i odczuwała podobne emocje w chwili, gdy dowiedziała się o swojej ciąży. Wiele scen, w których Win rozmyśla o tym, czy poradzi sobie z wychowaniem dziecka, potrafi naprawdę wzruszyć.

Nasz tajemniczy mężczyzna, Bo, mimo własnych problemów zdrowotnych, stanął na wysokości zadania jako przyszły ojciec. To mężczyzna przypominający “zranionego golden retrievera”, pełen ciepła, lojalności i oddania. Każda kobieta zasługuje na takie wsparcie i troskę, a Bo jest idealnym przykładem, jak je okazywać.

Jeśli szukacie książki napisanej lekkim piórem, z piękną, ale momentami bolesną historią, poruszającą realne ludzkie problemy, koniecznie sięgnijcie po tę powieść. Potrafi rozbawić, zaskoczyć nieoczekiwanymi zwrotami akcji i głęboko wzruszyć.

*współpraca reklamowa*

Okładka sugerowała mi nostalgiczną powieść, zaś opis historię pełną emocji i przeszkód rzucanych pod nogi. To książka, po którą sięgałam z lekkim zawahaniem, z powodu motywu przewodniego, którym była nieplanowana ciąża, a ten motyw ostatnimi czasy działa mi na nerwy, jednak tutaj byłam ogromnie ciekawa, bo to wokół niego rozgrywało się wszytko wokół, i to właśnie ten motyw stworzył całą tą historię, tak inną ale równocześnie tak cudowną i piękną, że ja jestem nią szczerze zachwycona.

Win zmaga się z trudami swojej codzienności, ale te trudy spowodowały u niej ogromne parcie na uczucie niezależności. Kiedy na jednej z imprez poznaje Bo i oboje spędzają ze sobą upojną noc, kobieta nie przewidziała, że jej życiowa sytuacja tak bardzo się skomplikuje. Win staje przed wizją macierzyństwa, którego dotychczas nie brała pod uwagę, jej rzeczywistość wywraca się do góry nogami, a jej poczucie własnej niezależności jest zagrożone. Z kolei Bo podchodzi do sprawy bardzo optymistycznie i z nadzieją na lepsze jutro, widzi w sytuacji szansę na lepsze życie. Oboje wkrótce dochodzą do impasu pomiędzy przyjaźnią, a chęcią czegoś więcej.

Szczerze mówiąc nie spodziewałam się, że ta książka tak bardzo mi się spodoba, i że wzbudzi we mnie tyle emocji. Jak zaznaczyłam już na samym początku jestem już zmęczona motywem nieplanowanej ciąży, po pojawia się ona w moich lekturach stanowczo za często. Jednak tutaj sytuacja jest całkowicie inna, bo tutaj ta nieplanowana ciąża stanowi ognisko zapalne całej powieści, ona jest tutaj początkiem, a nie efektem działań bohaterów. Choć wydawało mi się, że ten motyw będzie tutaj dominował, to autorka mnie zaskoczyła, bo był on tylko jednym z kilku głównych wątków. Autorka większą uwagę skupia na macierzyństwie, na przygotowaniu się do roli rodziców, na podejmowaniu wyborów odnośnie przyszłości, na tym jakich poświęceń wymaga rodzicielstwo. Treść w przepiękny i zajmujący sposób pokazuje zmianę zachodzącą w Win, nie tylko tą fizyczną ale również psychiczną, pokazuje etapy przez jakie przechodzi większość kobiet spodziewających się dzieci, jednocześnie wskazując, że jej jest trudniej z powodu jej niepełnosprawności.

W powieści silny nacisk kładziony jest też właśnie na niepełnosprawności, które pomimo tego, że stanowią pewne ograniczenie nie są przeszkodą do bycia rodzicem. Co więcej, i co według mnie powinno być dopuszczalne w każdym miejscu na świecie, Win miała możliwość wyboru, mogła zrezygnować z bycia mamą i nikt nie miał prawa jej za to potępić. Ten temat jest ważny i kontrowersyjny, jest wątkiem epizodycznym i może nie odgrywa on w powieści ważnej roli, to cieszę się, że się pojawił.

To lektura, która wzbudziła we mnie szereg emocji, głównie tych pozytywnych. To ciepła i bardzo wzruszająca opowieść o życiu, o problemach, o niesprawiedliwości losu, o życiowych wyborach, o niepełnosprawnościach i walce, może właśnie przede wszystkim o walce, o siebie, o lepsze jutro, o walce ze słabościami i rzucanymi pod nogi przeciwnościami losu. To oryginalna i niezwykła historia miłosna, którą rozpoczął przypadek i przysłowiowa wpadka, historia o relacji, która ewoluowała i dojrzewała z każdym kolejnym tygodniem. To romans dojrzały, pełen emocji, pokazujący zdrową relację, która przechodzi przez wszystkie etapy znajomości, choć poniekąd zaczyna się od końcowego etapu. Nie ma tu tzw. fajerwerków, akcja toczy się w swoim tempie, pozwalając zobaczyć jak cudowanie tworzą się wzajemne uczucia.

Książka jest wspaniała, wciąga od pierwszego rozdziału, napisana jest w cudownym stylu, łącząc przyjemność i lekkość czytania z zajmującą i wartościową fabułą. To lektura, którą mogę polecić każdemu, a w szczególności każdej kobiecie spodziewającej się dziecka, bo dzięki tej powieści uzmysłowi ona sobie, że da sobie radę ze wszystkim. Jestem bardzo pozytywnie zaskoczona tą powieścią, poruszyła mnie ona do głębi i zostanie w mojej pamięci na długo. Szczerze zachęcam do lektury.

*olilovesbooks2*

Czy romans z motywem ciąży może naprawdę wzruszyć do łez i przy okazji… rozbawić?

Sama często łapię się na tym, że temat ten omijam szerokim łukiem – bywa przesłodzony, patetyczny albo wtórny. A jednak są książki, które odczarowują ten motyw całkowicie. „Jesteś moim jutrem” to właśnie jedna z nich – historia, która nie tylko łamie schematy, ale sprawia, że nie możesz przestać się uśmiechać… i wzruszać jednocześnie.

Win McNulty – niezależna, silna, nieco zamknięta w sobie – i Bo, czuły nerd z przeszłością, która wiele go kosztowała. Połączyła ich jedna noc, Halloween i… piracki kostium. Brzmi jak coś przypadkowego? I właśnie tak miało być. Bez zobowiązań, bez przyszłości. Do momentu, w którym Win dowiaduje się, że jest w ciąży.

Zdziwiło mnie, jak naturalnie i bez zbędnego dramatyzmu autorka wprowadza ten niełatwy temat. A może właśnie dzięki temu ta historia tak chwyta za serce? Bo nie jest przesłodzoną bajką o cudzie macierzyństwa, tylko opowieścią o ludziach. Takich jak my – po przejściach, z lękami, ale też z ogromnym potencjałem do miłości. I właśnie ten potencjał tak pięknie rozkwita w relacji Win i Bo.

Ona – z niedorozwojem ręki, który od dziecka wpływa na jej samoocenę. On – po amputacji nogi, wciąż uczący się żyć na nowo. Ich niepełnosprawności nie są tylko tłem – to integralna część ich osobowości, ale przedstawiona z taką czułością i empatią, że zamiast litości czujemy… podziw. I sympatię. Ogromną.

Uwielbiam, jak autorka prowadzi tę historię – z lekkością, humorem i ogromnym sercem. Ich wspólne mieszkanie to nie wielka namiętność od razu, ale wspólne gotowanie obiadu, rozmowy o tym, kto wyrzuca śmieci, i dzielenie się tym, co niewygodne. To historia, która pokazuje, że miłość może rodzić się w prostocie i czułości. W kompromisach i drobnych gestach.

Czy można pokochać kogoś, z kim miało się tylko jedną noc i dziecko w drodze? Można – jeśli oboje jesteście gotowi otworzyć się na to, co nieoczekiwane. I to właśnie ta nieoczywistość tak bardzo mnie urzekła. To nie jest historia „od wrogów do kochanków” czy „od miłości od pierwszego wejrzenia”. To opowieść o przyjaźni, która powoli i pięknie zamienia się w coś więcej.

Autorka nie ucieka od trudnych tematów – porusza kwestie samotnego rodzicielstwa, lęku przed zaangażowaniem, traum i tego, jak niepełnosprawność kształtuje relacje. A jednak robi to w sposób tak lekki i ludzki, że nie czujemy się przytłoczeni – raczej zrozumiani.

Co ważne – humor w tej książce to złoto. I nie chodzi o żarty na siłę, ale o cudowną autoironię, dystans i urocze momenty, w których Win i Bo śmieją się… z siebie nawzajem. I to właśnie te sceny – codzienne, szczere, tak bliskie – sprawiają, że nie chce się odkładać tej książki ani na chwilę.

Ocena 9,5/10 - nie tylko za temat i wykonanie, ale za klimat, bohaterów i to ciepło, które czuje się przy każdej stronie. To książka, która zostaje w sercu i którą chce się podarować przyjaciółce, siostrze, mamie. A może też sobie – na moment, kiedy potrzebujemy historii, która pokazuje, że życie potrafi nas zaskoczyć najpiękniej wtedy, gdy najmniej się tego spodziewamy.

„Jesteś moim jutrem” porusza tak wiele trudnych tematów, a przy tym jest na tyle komfortową i rozczulającą książką, że nie sposób się w niej nie zakochać.

Hannah Bonam-Young juz nie raz przekonała mnie, że pod płaszczykiem romansu potrafi przemycić poważniejsze tematy, i tym razem zrobiła to perfekcyjnie.

Historia Win i Bo niejednokrotnie wzbudziła we mnie szczery śmiech tylko po to, by za moment wywołać łzy. Jak ja uwielbiam relację głównych bohaterów! Los wręcz zmusił ich do wspólnego życia, oni jednak idealnie u swego boku się odnaleźli. Ta relacja pełna była wzajemnego szacunku i zaufania. Gdzieś tle wzajemna fascynacja zaczęła powoli przeradzać się w miłość. Rozwój ich relacji był raczej powolny, dzięki temu ta wydawała się być niesamowicie autentyczna. Win i Bo dużo ze sobą rozmawiali. Szczególnie mężczyzna potrafił czytać między wersami i być oparciem dla swojej przyjaciółki wtedy, gdy ona szczególnie tego potrzebowała.

Długo zajęło im dojście do swoich uczuć, z drugiej strony jednak, jeśli deklaracja miłości padła by wcześniej, czytelnik zostałby okradziony z możliwości czytania o pięknej przyjaźni i wzajemnym szacunku.

Podobał mi się sposób w jaki autorka podchodzi do niepełnosprawności wykreowanych postaci. Nie boi się poruszać wątpliwości Win co do tego, czy poradzi sobie w opiece nad małym dzieckiem. Z drugiej strony jest również Robie, dla którego nowa sytuacje jest promykiem nadziei w jego życiu. Czymś, co rozgoni ciemne chmury tak przysłaniające radość. Miałam wrażenie, że poznał Win w idealnym momencie. To ona stała się motywcją do walki o lepsze jutro nie tylko dla siebie.

„Jesteś moim jutrem” to książka, w której można się zakochać. Nie jest na siłę idealizowana, pozbawiona wad. Pokazuje życie takim jakim jest dając nadzieję na to, że dobre rzeczy mogą nas spotkać w najmniej oczekiwanym momencie.

"Z całego serca pragnęła spotkać na drodze swojego życia kogoś, kogo będzie mogła zaprosić do wspólnej wędrówki. Kogoś, kto chwyci ją za rękę i w trudnej chwili ochroni przed upadkiem, wzmacniając uścisk. Kogoś, kto ją przytuli, kiedy będzie tego potrzebowała. Kto wyczuje tempo odbywanej przez nią podróży i podąży w tym samym kierunku".

Win McNulty i Bo poznają się na imprezie Haloweenowej u przyjaciół. Połączył ich piracki strój i przygoda na jedną noc. Obydwoje zafascynowani sobą i tym, jak łatwo udało im się porozumieć, spędzają razem wyjątkowy czas.

A wtedy okazuje się, że dziewczyna jest w ciąży.

"Zbyt łatwo bytoby się w nim teraz zakochać, wobec tych wszystkich narastających okoliczności i rodzajów bliskości między nami. Nie uważam, aby był gotowy na to, do czego by to mogło doprowadzić".

Motyw ciąży nie zawsze należy do tych ulubionych. Niemniej autorka w typowy dla siebie sposób wplata prawdziwą, emocjonalną historię i stwarza bohaterów tak realnych i namacalnych, że czytelnik traci głowę.

Win urodziła się niedorozwojem ręki. Ma z tego powodu kompleks. Posiada najlepszą przyjaciółkę z którą się wychowywała - i kocham ich relację - oraz matkę, z którą nie zawsze się dogaduje. Jest jej wdzięczna za wiele rzeczy, bo tak naprawdę trudno jej było poradzić sobie w pojedynkę. Kiedy McNulty dowiaduje się o ciąży postanawia zatrzymać dziecko i wtedy mówi o wszystkim chłopakowi, z którym spędziła noc.

Myślę, że dla Bo, tamta noc w Halloween to pewnego rodzaju przebudzenie. Ma za sobą ciężki czas. Rak kości pozbawił go części nogi, co odbiło się na jego ego, zakończył się jego długoletni związek i wciąż odczuwa skutki tych mrocznych chwil. A wtedy jego uwagę zwraca prześliczna Winnie. Jest nią oczarowany od pierwszego momentu. A kiedy dowiaduje się o ciąży, zgadzają się razem zamieszkać na próbę oraz poznać się nawzajem. Wszystko oczywiście platonicznie dla dobra malucha.

Myślę, że ta dwójka zrobiła wszystko totalnie na opak. Ale dzięki temu była większa zabawa. Autorka przedstawiła dwójkę ludzi, którzy na swój sposób są samotni i potrzebują oparcia. Czasem świadomość, że ma się obok siebie kogoś bliskiego sprawia, że jakoś wszystko wydaje się być prostsze. Wiadomo, że nie da się z dnia na dzień ruszyć dalej, kiedy nasze życie się wali, bo do tego potrzeba cierpliwości i wiary, że będzie lepiej.

Win i Bo zaczynają jako przyjaciele i na serio podchodzą do wspólnego wychowywania dziecka. Spędzają razem czas, dużo rozmawiają i jest to niesamowite jak dwie osoby wpływają na siebie. Widać, że obydwoje kochają maleństwo w brzuchu Win i pragną, aby im się udało stworzyć odpowiednie warunki dla dziecka. Każde z nich wiedzie swoje życie jak do tej pory, ale w domu, który razem budują wspólnie nawiązują niebywałą więź. I muszę to powiedzieć - kocham to, że Bo jest takim nerdem 😁

Aby wyważyć nieco emocje autorka postawiła na unikalny humor. Ta dwójka potrafi śmieć się ze wszystkiego, a już zwłaszcza z siebie samych. Choć mają kompleksy i wady, to pozwalają sobie na opuszczenie gardy w swoim towarzystwie.

"Ale w głębi duszy wiem, że potrzebowałam także Bo. Kogoś, kto od chwili, kiedy wyciągnęłam rękę, rozumie mnie na tak fundamentalnym poziomie, który dla wielu ludzi jest nieosiągalny. Kogoś życzliwego, empatycznego, pracowitego, wierzącego we mnie. Myślę, że to wystarczy, mieć przyjaciela, który we mnie wierzy".

Ciąża Win to nie przelewki. Mamy pokazane zarówno wzruszające, jak i ciężkie momenty z nią związane. Autorka zwróciła uwagę na to, jakim darem może okazać się pociecha i jak kobiety takie jak główna bohaterka są w stanie bezgranicznie kogoś pokochać, nawet jeśli ta osoba nie pojawiła się na świecie. Z drugiej strony mamy również temat depresji poporodowej i niechciane macierzyństwo. Autorka naprawdę postarała się, aby pokazywać dwie strony medalu. Za to właśnie kocham tę książkę. Za to, że nie jest przesadnie pokolorowana, aby stworzyć uroczą historię.

Myślę, że to historia, która na długo zostanie w mojej pamięci ze względu na ciepło, które w sobie ma i bohaterów. Uwielbiam styl autorki oraz mieszankę emocji, którą dodaje, dzięki czemu jej powieści stają się wielowymiarowe. Z całego serduszka ją Wam polecam ❤️

"(...) całuję go.

Całuję, ponieważ jestem wdzięczna, mimo że bardzo często nie potrafię tego okazać.

Całuję, ponieważ on rzeczywiście pragnie się mną opiekować.

Całuję, poniewaź, myślę, że mu na to pozwolę. Całuję ponieważ go kocham. Z każdym dniem coraz bardziej".