Odbicie przeszłości. Cienie prawdy. Tom 1

„Odbicie przeszłości” to książka, która od samego początku wciągnęła mnie na dobre. Ciekawość co wydarzy się dalej nie pozwalała mi się od niej oderwać. Już od pierwszych stron intryguje zapowiadając ciekawą, nietuzinkową historię. Nie jest to powieść sielankowa opleciona wizją „i żyli długo i szczęśliwie”, to splot różnych wydarzeń mających wpływ na czyny i wybory, a to wszystko niesie za sobą nieodwracalne konsekwencje. To opowieść o wewnętrznych zmaganiach i cienkiej granicy między winą a odkupieniem. Powieść porusza tematy wielu nam znane: zdradę, poczucie winy, lęk o chore dziecko, potrzebę przebaczenia i odpowiedzialność za własne decyzje. Książka skłania do refleksji. Styl, którego używa autorka znakomicie buduje atmosferę napięcia i niepewności. Realistyczne, obrazowe opisy, znakomicie zbudowane dialogi pozwalają utożsamić się z bohaterami, czujemy, że ich dobrze znamy, wciągamy się w psychologiczne rozgrywki i zmagania postaci. Książkę czyta się bardzo płynnie co jest jej niewątpliwym atutem. Aż trudno uwierzyć, że to debiutancka powieść tej autorki. Głównym bohaterem jest Daniel, współwłaściciel pracowni architektonicznej, jest żona, są dzieci … Dlaczego, na pozór dotąd zwykłe życie przewróci się do góry nogami? Jak potoczą się losy tych bohaterów? Czy sprawy z przeszłości, nieprzepracowane relacje z matką wpłyną na życie i wybory głównego bohatera? Czy zdrada wszystko zmieni, czy da się ją wybaczyć? Nic więcej nie powiem, zobaczycie sami, a zapewniam, że naprawdę warto. Gorąco zachęcam wszystkich czytelników do zakupu tej książki. To pozycja, która od początku do końca - ciekawi, intryguje, zaskakuje, wzrusza i skłania do refleksji! A autorce gratuluję bardzo udanego debiutu.

“Jeśli oszukasz samą siebie, z całą resztą pójdzie ci łatwo”.

Daniel jest mężem, ojcem dwóch córek, razem ze wspólnikiem i przyjacielem prowadzi dobrze prosperującą firmę. Właśnie odniósł znaczący sukces zawodowy, ma zamiar odpowiednio go uczcić. Trafia do agencji towarzyskiej, tam spędza noc z Martą. Następnego dnia budzi się z moralnym kacem, duszą go wyrzuty sumienia, bo przecież żona i dzieci. Jednak fascynacja poznaną kobietą jest coraz silniejsza, Daniel wraca do agencji. Zgubiony w agencji pendrive i lusterko, które wzbudza przyjemne wspomnienia, powodują, że Daniel zwierza się Marcie, mówi jej o ciężko chorej córce, która potrzebuje przeszczepu. Kobieta, próbując odkupić swoje winy - nie udało jej się zapobiec śmierci brata, postanawia pomóc Danielowi. Tym samym burzy spokój jego rodziny i zagraża pozornie szczęśliwemu małżeństwu.

Bardzo pozytywne zaskoczenie i bardzo udany debiut. Akcja powieści toczy się swoim rytmem i intryguje. Fabuła ciekawie utkana, dopracowana w każdym szczególe, niesie spore emocje, i wzbudza delikatne nerwowe oczekiwanie. Przeszłość bohaterów idealnie współgra z teraźniejszością. Ukazuje skomplikowane relacje międzyludzkie, popełnione błędy, które mają swoje konsekwencje. Autorka ma lekki, barwny, naturalny styl, z wnikliwością i empatią oddaje emocje, jakie targają bohaterami, nie ocenia ich. A ci rewelacyjnie ukazani, to zwykli, nieidealni, barwni ludzie, złożone osobowości. Narracja poprowadzona z kilku perspektyw, daje nam możliwość zajrzenia w serca i myśli bohaterów. Daniel wzbudzał we mnie mieszane odczucia, nie polubiłam go. Jego relacja z matką, mężczyzna wyraźnie igra z losem… Marta, prostytutka, której działania wywołują niepokój, kobieta ma swoje tajemnice.

Życie, codzienność, która niesie niespodzianki i potrafi bardzo zaskoczyć. Jeden błąd, który komplikuje wszystko. Niby lekka powieść obyczajowa, a jednak nic tu nie jest takie, jak nam się początkowo wydaje. Autorka porusza szereg trudnych, złożonych problemów. Silna więź syna z matką, chora miłość, zależność, nieodcięta pępowina, teściowa, która nawet po śmierci wciąż domaga się zbytniej uwagi. Pozornie szczęśliwe, zwyczajne małżeństwo, trudna codzienność, ciągły pospiech, brak szczerych rozmów, skomplikowane relacje. Walka o zdrowie dziecka. Nagle pojawia się kochanka, zdrada, która przynosi wyrzuty sumienia, rozterki moralne. Zauroczenia staje się coraz silniejsze, daje złudne poczucie wolności, ale i nadzieję na uratowanie chorej córki. Dokonane wybory, które mają swoje konsekwencje, nie da się od nich uciec, wymazać, zapomnieć. Szczera konfrontacja z samym sobą. Głęboko skrywane tajemnice niespodziewanie zostają ujawnione. Przyjaźń, która pozostawia wiele do życzenia.

Rewelacyjny debiut! Autorka umiejętnie gra na naszych emocjach i zaskakuje. Realna, autentyczna, mocna, dojrzała. I to zakończenie! Z niecierpliwością czekam na dalsze części. Bardzo polecam! Tatiasza i jej książki :)

Nic w życiu nie dzieje się przypadkiem, dlatego wierzę, że ta książka trafiła do mnie właśnie w momencie, gdy potrzebowałam jej najbardziej. Po trudnym doświadczeniu i chwilowym kryzysie czytelniczym 𝑂𝑑𝑏𝑖𝑐𝑖𝑒 𝑝𝑟𝑧𝑒𝑠𝑧ł𝑜ś𝑐𝑖 Marii Weroniki Józefackiej stało się dla mnie czymś więcej niż tylko powieścią. To pierwszy tom cyklu 𝐶𝑖𝑒𝑛𝑖𝑒 𝑝𝑟𝑎𝑤𝑑𝑦 i zarazem debiut autorki, choć trudno w to uwierzyć. Gdybym nie wiedziała, że to jej pierwsza książka, byłabym przekonana, że mam do czynienia z twórczynią, która od dawna porusza się po świecie literatury z pełną świadomością słowa i emocji. Historia, którą stworzyła, jest oryginalna i głęboko poruszająca. To opowieść o tym, jak przeszłość wciąż odciska swoje piętno, jak błędy potrafią wracać, a próba ucieczki od nich bywa tylko złudzeniem. Choć formalnie to powieść obyczajowa, czyta się ją jak pełen napięcia thriller psychologiczny. Bohaterowie są niejednoznaczni, dalecy od ideałów, ale przez to prawdziwi i bliscy. Autorka z niezwykłą empatią porusza trudne tematy, takie jak zdrada, żal, poczucie winy i pragnienie zadośćuczynienia, nie oceniając nikogo, lecz pozwalając samodzielnie odczytać sens ich decyzji. Dzięki tej delikatności i wnikliwości 𝑂𝑑𝑏𝑖𝑐𝑖𝑒 𝑝𝑟𝑧𝑒𝑠𝑧ł𝑜ś𝑐𝑖 staje się opowieścią o ludzkich słabościach, o miłości i o tym, że każdy z nas niesie w sobie echo dawnych wydarzeń.

Autorka zwraca uwagę, jak z czasem rosnący żal i brak porozumienia mogą prowadzić do trudnych wyborów, w tym do zdrady. Stopniowo odsłaniała przede mną tajemnice z przeszłości bohaterów, wprowadzając je w naturalny sposób. W zakończeniu pozostawiła refleksję, że zmierzenie się z własnymi błędami i konsekwencjami jest często konieczne, aby znaleźć spokój i równowagę w życiu.

Powiem wam, że niektóre książki mogą mieć sto lat, dwieście lub nawet dwa dni, a nawet być najnowszą premierą i ludzie przejdą obok nich obojętnie. Są jednak i takie, które okładką dają nadzieję na lepsze życie, na wyjście słoneczka, na letni wiaterek na twarzy, przede wszystkim na nowy początek. Nigdy koniec nie musi być kropką, końcem naszego jestestwa. Nawet zdrada nie jest czymś, co powinno nas zniszczyć, choć boli dochodząc do duszy i raniąc ją uzmysławiając nam, że jesteśmy nikim. Bo tak się poczuła postać z książki. My ujrzeliśmy przystojnego mężczyznę, który zamiast sukces świętować z małżonką, wybrał panienki wolnego wybiegu. Wszystko zgania na alkohol, bo coś zawsze musiało zawinić, że do tego doszło. Co ciekawe, obserwujemy to jakby ukryty film, gdzie zgubiona rzecz zaprowadziła go kobiety o której pomyślał, że nie pojawiła się w jego życiu przypadkiem. Uwierzył, że stanie się dla niego kimś więcej, dlatego wyjął z serca swoje boleści i opowiedział o córce zmorzonej chorobą. Sznurek ciągnie się dalej i odpala lawinę myśli kobiety, której po głowie chodziło bardzo smutne wydarzenie związane z jej bratem. Pomyślała, że oto ktoś dał jej znak, że może pomóc. Ma tą drugą szansę, gdzie wyjmie z siebie wyrzuty sumienia pozbywając się ich za sprawą pomocy dziewczynce. Ojciec coraz bardziej o tym myśli, ale wie, że na szali stoi jego małżeństwo. Co zatem jest ważniejsze, zdrowie dziecka, czy małżeństwo, które i tak w połowie zostało zepsute?

Kochani, przed wami książka, która zagląda do zakamarków porzuconych win, skrytych za pośrednictwem naszego mózgu w celu uniknięcia traumy. Mówią, że kto raz zdradził, dokona tego kolejny raz. Nie jesteśmy jednak lustrem, które zna sytuacje w których do tego doszło. Kto jest bez winy, niech pierwszy rzuci kamień. To bardzo wrażliwa opowieść dotykająca najgorszych obaw rodziców, którzy muszą być nauczycielami życia, lekarzami dzieci i jednocześnie spowiednikami noszącymi ciężar swoich kłamstw. Opowieść jest jakby punktem we wszechświecie, który zauważony przez pierwsze spojrzenia rozprzestrzeniał się do wielkich rozmiarów. Styl bywa przewrotny, czasami luźny, nieraz sztywny, a innym razem tak prosty, jakby za kropką nie było już niczego. Przyznanie się do winy jest bardzo trudne, a im dalej, tym kłamstwa rosną nie tylko w życiu, ale i w nas wywołując ogromny ciężar. Nie chcę wam zdradzać za wiele, ale zapoznajcie się z nią, żeby zanim wydacie werdykt, wziąć dwie strony medalu do przemyślenia:-) Bardzo ją polecam!

Czy można odkupić swoje winy, unikając konfrontacji?

Czy przeznaczenie sprawia, że nic się nie dzieje przypadkiem?

„Odbicie przeszłości” to książka, która wciąga od pierwszych stron — autorka sprawnie buduje napięcie, pokazując bohaterów uwikłanych w sieć kłamstw, słabości i wyborów, od których tak wiele zależy. Nie jest to historia o prostej, idealnej rodzinie, ale o ludziach pełnych sprzeczności — o małżeństwie na zakręcie, o winie, odkupieniu i szansach na zmianę.

Autentyczność emocji bohaterów, to duży plus tej historii. Dzięki temu czyta się o nich tak, jakby się znało taką parę od lat, jakby była tuż obok nas. Ciekawie wypada wprowadzenie wątku dawstwa, walki o życie dziecka, a także dylemat moralny: jak daleko się posunąć, by pomóc bliskim? Autorka pokazuje, jak szukanie sprawiedliwości albo odkupienie win mogą doprowadzić bohaterów do rzeczy, których się po sobie samych nie spodziewali.

Nie brakuje momentów pełnych napięcia, rozdarcia, ale także refleksji, które sprawiają, że zatrzymujemy się na moment, zastanawiając się, jak zachowalibyśmy się na miejscu bohaterów — czy bylibyśmy gotowi wybaczyć, czy szukać zemsty? Pomimo wielu trosk, upadków i kłamstw, autorka pokazuje, że szansa na odkupienie albo wybaczenie zawsze się znajduje — o ile się odważymy.

Język, jakim posługuje się autorka, sprawia, że książkę czyta się niesamowicie płynnie — dialogi są naturalne, opisy pełne emocji, a bohaterowie mają swoje mocne i słabe strony, które sprawiają, że stają się jeszcze bardziej ludzcy.

Jeżeli szukasz książki, która wzrusza, intryguje, zatrzymuje na dłużej i sprawia, że kibicujesz bohaterom pomimo ich błędów, „Odbicie przeszłości” z pewnością przypadnie Ci do gustu. To opowieść o naszych wyborach, o winach, o szansach na odkupienie — o tym, jak wiele znaczy prawda, szacunek i troska o drugiego człowieka. To bardzo dobry debiut, który serdecznie Wam polecam.