Wilcza chata

Podczas treningu na bieszczadzkich szlakach Agata zostaje brutalnie zaatakowana przez zamaskowanego napastnika i tylko cudem uchodzi z życiem. Ciężko ranna odzyskuje przytomność w chacie tajemniczego Piotra. Mężczyzna to najbardziej znany w Polsce autor kryminałów, który kilka lat temu po stracie żony i syna w wypadku na Mazurach zniknął z życia publicznego…

Czy tytułowa „Wilcza Chata” to ratunek, czy raczej pułapka?

Michał Śmielak kolejny raz serwuje swoim czytelnikom nie lada zagadkę. Odcięta od świata górska chata, której klaustrofobiczny, duszny klimat oplata nas swymi lepkimi mackami. Na każdym kroku towarzyszy nam uczucie niepokoju, a narastające nieznośnie powoli napięcie staje się trudne do wytrzymania.

Podejrzenie nasuwa się samo: Piotr i zamaskowany napastnik to jedna osoba, sądzi tak również Agata. Ale czy nie byłoby to nazbyt oczywiste, a może niebezpieczeństwo wciąż czyha na zewnątrz? Autor igra z nami, raz karząc nam wierzyć, że właśnie tak jest, by za chwilę, obrócić wszystko wniwecz.

Tymczasem trwają poszukiwania, a komendant miejscowego posterunku wydaje się wiedzieć, kto odpowiada za zaginione kobiety, tak, bo zaginionych jest znacznie więcej.

Kolejny raz mój jeden z ulubionych motywów - książka w książce. Tym razem przedstawiona w bardzo intrygujący sposób, który sprytnie namieszał mi w głowie.

Agata w trakcie treningu biegowego zostaje napadnięta. Nieodpowiedzialnie nie zostawiła nikomu informacji jaką trasę obiera. W całej tej dramatycznej sytuacji pomaga jej lokalny samotnik - pisarz. Połamaną kobietę zabiera do swojej chaty. Właścicielka pensjonatu, w którym zatrzymała się kobieta zgłasza zaginięcie. Sypiący śnieg wstrzymuje jednak akcję poszukiwawczą. Czas płynie, a tajemniczy napastnik nadal pozostaje nieuchwytny.

Zdecydowanie jednym z głównych bohaterów jest tutaj również nieprzejednana zimowa aura Bieszczad. Góry niedoceniane, bagatelizowane, a jednak groźne. Piękna przyroda, niezmącona nadmiarem cywilizacji. Do tego zima w całej swej okazałości. Wszystko to stworzyło klaustrofobiczny, duszny klimat.

Trochę irytowała mnie naiwność Agaty, ale w obliczu ogólnego, bardzo dobrego wrażenia, świetnego klimatu i poczucia humoru autora, przełknęłam tę małą niedogodność.

Oczywiście polecam!

Agata odzyskuje przytomność w chacie tajemniczego mężczyzny po tym, jak została napadnięta w trakcie codziennego treningu biegowego, cudem uchodząc przy tym z życiem. Młoda kobieta szybko odkrywa, że jej wybawcą z opresji jest najbardziej znany w Polsce autor kryminałów, który kilka lat wcześniej zniknął z publicznego życia po przeżyciu rodzinnej tragedii. Zniknięcie Agaty może być powiązane z podobną sprawą sprzed lat, a o czym przekonana jest właścicielka pensjonatu, w którym pomieszkiwała, a która przy pomocy swego partnera zamierza ją odnaleźć…

„Wilcza chata” autorstwa Michała Śmielaka zapowiadana jest jako pełen zwrotów akcji thriller, w którym autor popycha czytelnika w ślepe zaułki fabuły, budując jednocześnie atmosferę niepokoju w dusznym, górskim klimacie. Szczerze powiedziawszy ja poza charakterystyczną dla autora lekkością pióra i górskim klimatem Bieszczad, nie uświadczyłem w tej książce żadnego z powyższych. Z pewnością nie w takiej ilości, jakiej sobie życzę, wciąż mając w pamięci genialnego „Inkwizytora” i rewelacyjny cykl z Kosmą Ejcherstem.

W powieści zdarzają się lepsze momenty, ale jest ich w mojej ocenie bardzo niewiele, a sama fabuła totalnie niczym nie zaskakuje zbyt szybko narzucając mnie jako czytelnikowi jej zakończenie. Brakuje nie tylko napięcia, ale i emocji. Jest niestety nudno i monotonnie, co w połączeniu z wyjątkowo płytkimi bohaterami i miejscami dziurawą niczym ser szwajcarski fabułą, daje obraz książki lekko rozczarowującej i bardzo przeciętnej. No i ta korekta, na którą należy już tylko spuścić zasłonę milczenia…

Współpraca z wydawnictwem Skarpa Warszawska.

Na pierwszą książkę Autora trafiłam w sumie przypadkiem, ale ten przypadek sprawił, że od tamtego czasu sięgam po każdą nową jego pozycję,  a i te starsze mam w planach nadrobić.

Nie było zatem innej możliwości niż sięgnięcie po najnowszą pozycję, która dodatkowo skusiła mnie umiejscowieniem fabuły w Bieszczadach. Świetnie przedstawiony krajobraz tych gór i ich klimat, spowodował, że w trakcie czytania można było idealnie odczuć panujące tam warunki.

Ta historia od pierwszych stron trzyma dodatkowo w napięciu i mroku, co moim zdaniem cechuje twórczość Autora i jak na początku lekko się tego obawiałam, tak teraz nie wyobrażam sobie, aby było inaczej. Z każdym rozdziałem miałam wręcz zaciśnięte pośladki z napięcia, czekając na to co też zaraz się wydarzy. Czy ten, kogo podejrzewam, że jest mordercą, za chwilę będzie działać?

No właśnie! W tej książce dosłownie do ostatnich stron nie będziecie mogli z pełną gwarancją przewidzieć zakończenia. Jak już myślicie, że wiecie, to Autor wprowadza taką scenę, że już nic nie wiecie. A ja to właśnie uwielbiam w tego typu historiach, a tym bardziej w tym gatunku.

Zapraszam Was zatem gorąco do lektury i zachęcam również do sięgnięcia po jej wersję w formie audio, która za sprawą lektora nabiera jeszcze większego realizmu. Ja tymczasem już wypatruje kolejnych pozycji, które dam sobie rękę uciąć będą tak samo dobre jak ta i pozostałe przeczytane przeze mnie pozycje tego Autora.

📖 Pisarz to taki gość, który jest swoim największym fanem i tak bardzo nie może się doczekać kolejnej książki ulubionego autora, że sam ją musi napisać. 📖

Michał Śmielak - Wilcza Chata.

Oto najnowszy thriller Michała Śmielaka. Tym razem autor zaprasza nas w samo serce Bieszczad, do odciętej od świata, tytułowej Wilczej Chaty.

Tylko, czy naprawdę chcielibyśmy się w niej znaleźć?

Agata raczej chwilowo nie ma wyjścia. Napadnięta podczas treningu w górach, dochodzi do siebie pod okiem tajemniczego pisarza Piotra.

A my zdajemy sobie pytanie: czy to przyjaciel, czy może wróg?

Jesteśmy wciągnięci w sam środek akcji. Wiemy, że niebezpieczeństwo czai się tuż za rogiem. Jednak nie potrafimy dostrzec rysów twarzy, która wyłania się z mroku...Do kogo należy?

Czytając, czułam niepokój i obezwładniający strach.

Włączyłam telewizor, wszystkie lampy w domu, jednak nie przerwałam lektury, chcąc jak najszybciej poznać zakończenie tej historii. Choć raczej nie wybieram się w najbliższym czasie do piwnicy.

To kameralna powieść, jest w niej dosłownie kilka postaci, więc wytypowanie czarnego charakteru teoretycznie powinno być proste. Tak myślałam - dopóki nie przeczytałam epilogu.

Gwarantuję, że będziecie zaskoczeni. Ja byłam. I to bardzo.

Jeśli ktoś lubi góry, na pewno się odnajdzie w tym klimacie, bo wszystko jest opisane niezwykle plastycznie. Myślę, że znajdą się osoby, które po lekturze „rzucą wszystko i pojadą w Bieszczady”. Ze mną nie wyszło, ale zawsze muszą być jakieś wyjątki, prawda?

Sama opowieść jest świetnie skonstruowana, wszystko tu jest logicznie poukładane, nie ma dziur, dłużyzn, niepotrzebnych opisów. Duży plus za świetnie zarysowane postaci i pokazanie, że miłość może przytrafić się w każdym wieku. Podobało mi się, że w książce są zarówno młodzi bohaterowie, jak i nieco starsi.

Widać dużą wiedzę Michała Śmielaka na temat gór, ratownictwa górskiego, specyfiki życia w Bieszczadach zimą. Równie sporo wie o sprzęcie górskim i turystycznym. Ja nie wiem nic, więc trochę się podszkoliłam.

Sama lektura jest dosłownie hipnotyzująca. Mąci w głowie, przeraża, podnosi poziom adrenaliny i trzyma w niepewności niemal do samego końca. Oderwać się nie sposób. Tego się nie czyta, to się połyka, a czytelnik czuje się nieustannie trzymany za gardło. Atmosferę dodatkowo nakręca przedstawienie wydarzeń z kilku różnych punktów widzenia – kiedy napięcie sięga zenitu, autor zgrabnie przeskakuje do kolejnego bohatera i każe patrzeć jego oczami.

Pełna recenzja w serwisie W Roli Mamy

Znając już twórczość Michała Śmielaka bez zawahania sięgnęłam po jego najnowszą powieść „Wilcza chata”. Opis tej książki bardzo mocno mnie zaintrygował, że z niecierpliwością czekałam, aż trafi ona w moje ręce! Dziękuję serdecznie wydawnictwu Skarpa Warszawska, że dane mi było poznać kolejną powieść autora!

Agata przygotowując się do biegu w maratonie wybiera się w Bieszczady. Po kilku dniach pobytu zaplanowała sobie trasę biegu i wyruszyła. Jednak na jej drodze staje niebezpieczny mężczyzna. Kobieta uciekając spada z wysokości boleśnie raniąc nogę. Kiedy już myśli, że udało jej się uciec mężczyzna znów się pojawia… Kobieta traci przytomność i budzi się w domu Piotra, który okazuje się jej wybawcą. Ale prawda okazuje się przerażająca…

Michał Śmielak zdecydowanie nie zwalnia tempa! Ta historia mnie pochłonęła na tyle, że przeczytałam ją w ciągu jednego dnia. Nie mogłam się od niej oderwać. Musiałam jak najszybciej poznać zakończenie, które było bardzo mocno szokujące. Takiego obrotu spraw zupełnie się nie spodziewałam.

Michał Śmielak stworzył kolejną niebanalną i wciągającą historię. Fabuła jest zrealizowana po mistrzowsku. Napięcie jest zbudowane już od pierwszej strony i nie opuszcza nas aż do ostatniej. Czytając tę książkę przez praktycznie cały czas czułam niepokój. Dawno nie miałam aż takich odczuć podczas czytania. Zatopiłam się w tym świecie bez reszty. Razem z bohaterami przeżywałam wszystko uczucia i emocje. Gratulacje dla autora, że potrafi w tak genialny sposób oddziaływać na czytelnika.

Cała historia jest przedstawiona bardzo realistycznie! Dosłownie po przeczytaniu niektórych fragmentów bałam się spojrzeć w okno! (Mieszkam na 4 piętrze). Chce tym podkreślić jak mocno autor wpłynął na mają psychikę. To niezwykła umiejętność, którą posiada niewielka ilość twórców.

Reasumując, „Wilcza Chata” to książka, którą z czystym sumieniem mogę polecić wszystkim fanom dobrych i wciągających thrillerów. To historia pochłaniająca czytelnika bez reszty. Zatracamy się w niej i świat wokół przestaje istnieć. To powieść z tych, w których nic nie jest takie jak się wydaje. Mamy tutaj nieoczekiwane zwroty akcji, które niejednokrotnie sprawiają, że jesteśmy mocno zaskoczeni tym co się dzieje! Po raz kolejny jestem zachwycona twórczością autora i na pewno sięgnę po jego kolejne powieści!

IG: LIBRESUNN

Co powiecie na wyprawę w Bieszczady?

Uwielbiam góry i raz miałam też okazję wędrować po szlakach Bieszczadzkich. Polecam są piękne widoki i bardzo przystępne szlaki, choć na drodze można spotkać niedźwiedzia.

Tak, więc chętnie sięgnęłam po książkę Michała Śmielak „Wilcza chata”, wydawnictwo Skarpa Warszawska i wybrałam się ponownie do tej uroczej krainy. 

Na kartach książki dostałam świetny thriller, mroczny, duszny, trzymający w napięciu i pełen emocji, a strach było czuć z każdej strony. Autor wodził mnie za nos przez cały czas, już myślałam że wiem kto za tym wszystkim stoi, a tu autor daje mi kolejny wątek, kolejne zdarzenie, które zasiewa moje wątpliwości. Postać Agaty momentami drażniła i czasem miałam ochotę złapać za ramiona i potrząsnąć.

Książkę Wam polecam, a ja wyczekuję kolejnej powieści autora.

Pewne miejsca mają więcej tajemnic niż inne. Źródło kryje się w nich? Czy może ludzi, którzy do nich trafili? W końcu nic nie dzieje się bez przyczyny, a ta często ukryta jest pod sekretami. Jednak prędzej czy później, jedno i drugie wyjdzie na jaw, czasem tylko cena tego jest bardzo wysoka.

Kto bierze pod uwagę napad, kiedy wybiera się na trening? Mało kto albo jeszcze mniej. Agata również nie wzięła tego pod uwagę, co o mało nie zakończyło się dla niej śmiercią. Jednak udaje się jej przeżyć, lecz Bieszczady nie wybaczają błędów, nawet, jeśli są one wynikiem dramatycznych wydarzeń. Pomoc przychodzi z nieoczekiwanej strony i wcale nie uspakaja kobiety, zresztą nie ma się co dziwić. Kiedy budzisz się w nieznanym miejscu i widzisz obcego sobie człowieka, po tym, co właśnie było twoim udziałem, poczucie strachu jest jak najbardziej zrozumiałe. Pomoc, na jaką liczyła Agata zostaje udzielona, natomiast wciąż pozostaje uwięziona na górskim pustkowiu przez pogodę i swój stan zdrowia. Niepokój okazuje się na wyrost, nieznajomy jest znanym autorem kryminałów, a dotarcie ekipy ratunkowej to jedynie kwestia czasu, chociaż czy na pewno? Gospodyni kwatery gdzie się zatrzymała jest zaniepokojona, w okolicy zaginęła jeszcze jedna dziewczyna i wcale nie jest to pierwsza sprawa tego typu w ostatnim czasie. No i dlaczego ktoś wciąż zagląda w okna pensjonatu? Co dzieje się na bieszczadzkim szlaku, który równocześnie nie jest aż tak oddalony od ludzkich siedzib, lecz jak się okazuje czai się na nim więcej zagrożeń niż podejrzewano… Przecież ktoś zaatakował Agatę i jeżeli zrobił to raz pewnie nie zawaha się zrobić tego po raz kolejny!

Zostawić wszystko i wyjechać w Bieszczady. W końcu za taką decyzją może kryć się więcej niż ktokolwiek mógłby przypuszczać, a nawet dużo więcej. Bieszczadzkie krajobrazy jak doskonale nadają się jako tło dla thrillera. Michał Śmielak po mistrzowsku wykorzystał ich tajemniczość i przede wszystkim atmosferę, jaka je otacza. To tak w ramach wstępu, dającego przedsmak tego, co czeka czytelników. Im dalej jest tylko lepiej, bo do akcji wkraczają bohaterowie i zaczyna się czytelnicza zabaw z gatunku tych, w których wiadomo, że coś się wydarzy, lecz zawsze ma to miejsce w najmniej niespodziewanym punkcie. Dzieje się tak w „Wilczej Chacie” niejednokrotnie, lecz za każdym razem jesteśmy zaskakiwani. Autor od pierwszych zdań buduje narrację, jaka będzie towarzyszyć tej historii do samego końca. Z jednej strony wpierw niepokoi, z drugiej zaraz potem uspakaja, lecz wrażenie, że zło kryje się gdzieś niedaleko pozostaje. Jednak kiedy uderza nie jesteśmy na to przygotowani. Do tego dodać trzeba dodać narastające napięcie, zdające się nie mieć pokrycia w rzeczywistości, ale nie do końca dające się uciszyć logicznym argumentom. Zresztą te ostatnie również przechodzą ewolucję, co zagęszcza fabułę, aż do momentu gdy jesteśmy pewni, że znamy finał. Nic bardziej mylnego, Michał Śmielak jest mistrzem nieoczekiwanych zakończeń, dalekich od tych prostych, lecz nie można powiedzieć, ze linia pomiędzy dobrem i złem jest rozmyta. Ona rysuje się wyraźnie i krwawo…

Każdy z Nas na pewno ma swoich ulubionych bohaterów czy też autorów, których bierze w ciemno. Jedno z moich jest Michał Śmielak, z którego twórczością jestem na bieżąco i czekam z niecierpliwością na każdą następną.

Agata podczas treningu biegowego w górach zostaje napadnięta przez zamaskowanego napastnika i tylko cudem uchodzi z życiem. Budzi się w dziwnej chacie z boląca kostką nie wie gdzie jest i czy osoba która jest w chacie to wróg czy przyjaciel. Ze względu na złe warunki atmosferyczne zostaje uwięziona i nie można wezwać pomocy. Poznaje swojego wybawcę, który okazuje się być autorem kryminałów, który po stracie bliskich ucieka w góry i odcina się od wszystkich. W tym czasie właścicielka pensjonatu zgłasza zaginięcie Agaty i bo się, że jej zniknięcie może mieć związek ze sprawą sprzed lat. Kto zaatakował Agatę? Czy chatka jest wybawieniem, a może pułapką?

Jakie to było dobre Bieszczady i na koniec moje ukochane Karkonosze ale nie będę zdradzać szczegółów. Już od pierwszych stron czytelnik zostaje pochłonięty i nie może się oderwać. Jest akcja, tempo nagłe zwroty akcji i trzyma w napięci, aż do ostatniej kropki. Do tego góry, zamknięta przestać i wszystko praktycznie dzieje się w jednym miejscu. Sama główna bohaterka momentami mnie irytowała ale w sumie ciekawe jakby człowiek sam się zachował w takiej sytuacji i zamkniętej przestrzeni. Jednak jej późniejsza determinacja godna podziwu. Autor pokazał nam zarówno lęki, pragnienia, traumy ale jak trudno komuś zaufać, do tego irracjonalne zachowanie i jak wydarzenia z przeszłości wpływają na nasze życie, relacje z ludźmi i postrzeganie świata. Dialogi między bohaterami dobre nie brakuje czarnego humory, sarkazmu czy ironii ale do tego autor nas już przyzwyczaił. Także nie pozostaje nic innego jak rzucić wszystko i pojechać w Bieszczady.

Zakończenie totalne zaskoczenie coś tam podejrzewałam, ale jak zwykle autor mnie zaskoczył.

#współpracareklamowa Dziękuję wydawnictwu za egzemplarz recenzencki.

Kolejne moje spotkanie z autorem i po raz kolejny w cudownych okolicznościach przyrody w Bieszczadach, w miejscu zarówno urokliwym jak i niebezpiecznym. Akcja książki goni jak lawina nie sposób się oderwać, z resztą z piórem autora już tak jest, że jak się człowiek rozpędzi to musi skończyć czytać, ciekawość nie pozwoli odłożyć książki na później. Czarny humor i te dialogi momentami wywołują uśmiech na twarzy. Super spędzony czas, doskonały pomysł na fabułę, a te opisy aż się chce wszystko rzucić i wyjechać w Bieszczady.

#wilczachata Michała Śmielaka to mroczny thriller psychologiczny, który od pierwszych stron wciąga w duszną, pełną niepokoju atmosferę i nie pozwala złapać oddechu aż do samego końca. 🔥 Autor po mistrzowsku gra napięciem i ludzką psychiką, udowadniając, że groza nie zawsze musi wynikać z brutalnej akcji, a często rodzi się w ciszy i strachu. Historia zrobiła na mnie ogromne wrażenie, choć nie obyło się bez zgrzytów - literówki i błędy redakcyjne momentami wybijały z rytmu czytania. Szkoda, bo przy tak dobrym klimacie naprawdę dało się tego uniknąć. 🫣

•

W surowych, zimowych Bieszczadach dochodzi do wypadku. Agata, przygotowująca się do Biegu Biesa, podczas samotnego treningu cudem unika napaści, jednak spada z wysokości i trafia do tytułowej Wilczej Chaty. Z dala od cywilizacji, odcięta przez śnieżycę i unieruchomiona kontuzją nogi, zdana jest na pomoc jedynego człowieka w okolicy. Jej wybawcą zostaje Piotr, znany autor kryminałów, który po tragicznej śmierci żony i syna zaszył się w górach, uciekając od świata. Milczący, zamknięty w sobie, skrywający bolesną przeszłość… Czy może mu ufać? Zwłaszcza gdy nocą pojawia się wrażenie, że ktoś obserwuje chatę z zewnątrz, a granica między rzeczywistością a paranoją zaczyna się zacierać.

Równolegle w pensjonacie, w którym mieszkała Agata, narasta niepokój. Właścicielka prosi swojego partnera - policjanta o pomoc, podejrzewając, że zaginięcie kobiety może mieć związek z tajemniczymi wydarzeniami sprzed lat. Z każdą godziną napięcie rośnie, a kolejne tropy prowadzą w coraz mroczniejsze rejony.

•

Postacie są intrygujące, pełne sprzeczności i sekretów, przez co długo nie wiadomo, komu można zaufać. Ogromnym atutem książki jest klaustrofobiczna atmosfera oraz konsekwentnie budowane napięcie, prowadzące do zaskakującego finału. 🤯 Styl autora jest prosty, ale sugestywny. Krótkie rozdziały sprawiają, że czyta się błyskawicznie. Świetna propozycja dla fanów thrillerów psychologicznych, którzy lubią mroczny klimat, izolację, grę pozorów i tajemnice z przeszłości. 💙 Lektura przypomina, że największe niebezpieczeństwo nie czai się w lesie czy górach a w ludziach. 😱

Współpraca barterowa z Wydawnictwem Skarpa Warszawska

"Strach ma największy wpływ na nasze wspomnienia i potrafi wyryć w pamięci dziecka coś, co następnie przez lata obrasta w kolejne warstwy, pogłębia się, rezonuje."

Ostatnio mam szczęście do historii, których akcja rozgrywa się w górach. Najpierw Pieniny, potem Tatry, a teraz Bieszczady.

Agata zostaje napadnięta podczas treningu biegowego na szczyt Dwernika. Cudem uchodzi z życiem. Ciężko ranna odzyskuje przytomność w chacie tajemniczego Piotra.

Właścicielka pensjonatu, w którym Agata wynajęła pokój, zaniepokojona jej nieobecnością prosi o pomoc swojego partnera, który jest policjantem.

Czy Wilcza Chata to miejsce, gdzie dziewczyna znajdzie ratunek, czy może pułapka?

Muszę przyznać, że książka trzyma w napięciu od samego początku. Autor świetnie oddał klimat Bieszczad, ich urok i niebezpieczeństwa, na jakie mogą natrafić turyści.

"Bieszczady nie były wysokie, ich szczyty liczyły raptem od sześciuset do tysiąca metrów wysokości, ale przez to wszelkiego rodzaju wichury i burze przetaczały się przez nie z wielką mocą."

Element napięcia i grozy jest jak najbardziej wyczuwalny, zwłaszcza, gdy nie do końca wiadomo, co jest fikcją, a co rzeczywistością. A jeśli fikcja staje się naszą historią?

Pomimo tego, że dość szybko możemy wytypować mordercę, to jednak sama opowieść wciąga i angażuje czytelnika.

Autor świetnie gra na naszych emocjach. Jedna rzecz, do której bym się przyczepiła, to zbyt duża ilość wulgaryzmów w ustach Agaty. Gdyby było ich o połowę mniej, byłoby super.

Książkę czyta się szybko dzięki dużej ilości dialogów. Polecam wam również audiobook Wilczej Chaty w wykonaniu Janusza Zadury. Mega klimatyczna interpretacja.

Muszę się również zgodzić ze słowami Michała Śmielaka.

"Dobry autor jest w stanie scalić czytelnika z postacią, tworząc im wspólny układ nerwowy, razem się śmieją, wspólnie smucą, denerwują na świat, przeklinają jednym głosem, płaczą tymi samymi łzami. A gdy autor zabija bohatera, umiera też coś w czytelniku, dlatego należy to robić z rozwagą."

Takie historie są najlepsze.

W powieści znajdziemy trochę błędów, które korekta powinna wyłapać, jednak fabuła i klimat je wynagradzają.

Końcówka nieco zaskakująca, nie do końca sklejała mi się z całą historią, niemniej jednak polecam Wilczą Chatę. Świetna lektura na jesienne wieczory.

Agata zamierza wziąć udział w Biegu Biesa i dlatego udaje się w Bieszczady. Zatrzymuje się w pensjonacie, a następnie udaje się w góry, aby potrenować. Wtedy jeszcze nie wiedziała, jak ta wyprawa zmieni jej życie. Kobieta zostaje napadnięta, a kiedy ucieka, ulega wypadkowi i traci przytomność. Odzyskuje ją w pewnym domku, w którym jak się okazuje mieszka Piotr, znany autor kryminałów. W życiu mężczyzny doszło do pewnej tragedii, przez którą zniknął z życia publicznego. Przez załamanie pogody Agata nie ma możliwości wydostania się z jego chaty. Jaki okaże się Piotr? Czy będzie jej wybawicielem?

Właścicielka pensjonatu, kiedy Agata nie wraca, zaczyna się poważnie martwić. Tym bardziej, dwa lata wcześniej było podobne zdarzenie. Jej partner jest policjantem przed emeryturą i to jego prosi o pomoc. Czy uda im się odnaleźć Agatę? Czy obie sprawy mają coś z sobą wspólnego? Jak zakończy się historia Agaty?

Lubię czasem sięgnąć po inne książki niż tylko romanse i to jest właśnie taka pozycja. Nie znajdziemy tu miłości, za to będą mroczne momenty. Książka mi się podobała, historia, jaką w niej znalazłam, wciągnęła mnie. Autorka dosłownie wodziła mnie za nos i kiedy już byłam czegoś pewna, praktycznie na 100% okazywało się, że ani trochę nie mam racji. Akcja sprawnie poprowadzona, z wieloma ciekawymi zwrotami. Książkę czytało się szybko, a podczas czytania towarzyszyło mi wiele emocji.

Bohaterowie ciekawi, dobrze wykreowani, niebanalni. Niestety nie mogę wam nic więcej o nich zdradzić.

„Wilcza Chata” to ciekawa książka, która mnie zaskoczyła i to nie jednokrotnie. Ze swojej strony polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

📚Tytuł: „Wilcza Chata”

🖋️Autor: Michał Śmielak

📖Ilość stron: 352 strony

🏢Wydawnictwo: @skarpawarszawska

🐺Uwielbiam kryminały osadzone w górach. Tytułowa Wilcza Chata jest zupełnie odcięta od świata. Zamieszkuje ją autor kryminałów, który zaszył się w środku lasu po utracie bliskich. Piotr u podnóża góry Dwernik znajduje nieprzytomną dziewczynę. Poszkodowaną jest Agata, która na kilka dni porzuciła korporacyjne obowiązki, aby w górach przygotowywać się do Biegu Biesa. Niestety zostaje napadnięta na szczycie góry przez tajemniczego mężczyznę. Podczas ucieczki traci grunt pod nogami i cudem unika śmierci.

🐺Piotr decyduje się zaopiekować kobietą i nawiązują przez te kilka dni nietypową relację. I nagle, gdy mężczyzna ma szansę powiadomić ratowników GOPR, których spotyka na szlaku, o odnalezieniu zaginionej, nie robi tego.

Od tego momentu robi się coraz ciekawiej ...

Kim jest gospodarz Wilczej Chaty?

🐺To książka, która powoduje, że przed zaśnięciem sprawdzasz, czy wszystkie zamki w drzwiach na pewno zostały zaryglowane. 🐺Zapadający za oknem zmierzch powoduje niepokój, a każdy odmienny dźwięk wywołuje gęsią skórkę.

🐺Mglisty i wilgotny las pochłonął mnie od pierwszych stron.

Świetna kreacja głównych bohaterów. Trzeźwomyśląca Agata, która jest konkretną babką. Nie lubi niepewności, jest ryzykantką zdeterminowaną w walce o życie. Z jednej strony czułam, że Wilcza Chata jest jej ratunkiem a z drugiej, że śmiertelną pułapką.

Domek w Bieszczadach na odludziu, zima, drewno trzaskające w kominku a za oknem zło i tajemnicza postać o bladej twarzy.

🐺Niesamowite emocje. Zastanawiam się do teraz ile w całym teksie jest samego Śmielaka i z którymi przemyśleniami Piotra Wencla utożsamia się autor.

Gratuluję kolejnej świetnej książki.

"Dobra książka jest jak zasłona w oknie, która odcina nas od świata”.

Bieszczady.

Wyjątkowo łagodna zima, pozwalająca na wyprawy na łono natury do „zielonej, cichej i pachnącej lasem świątyni”.

A w niej, piękna, młoda, samotna kobieta na szlaku..

Agata – dyrektor kreatywny największej agencji reklamowej w Polsce. Aktualnie na urlopie właśnie tu. Ambitna, wysportowana i na pierwszy rzut oka, całkiem bystra babka.

Jeden z jej biegowych treningów niestety nie kończy typowo.. Na trasie zostaje niespodziewanie napadnięta przez zamaskowanego mężczyznę. Dzięki wrodzonej inteligencji, instynktowi samozachowawczemu i odrobinie szczęścia w nieszczęściu – uchodzi z życiem. Przytomność odzyskuje w domu tajemniczego mężczyzny. Jest ranna i nieco zdezorientowana. Okazuje się, że zimowa aura uwięziła ją w towarzystwie całkiem przystojnego nieznajomego, który niczym „filmowy Znachor” opatruje jej obolałą nogę. Godny uwagi wybawca to najbardziej znany w Polsce autor kryminałów, który kilka lat temu, po życiowej tragedii zniknął z życia publicznego, i zaszył się w „Wilczej Chacie” w Bieszczadach. Ale nie, nie, to nie jest głupia komedia romantyczna o dziewczynie spotykającej w domku na odludziu miłość swojego życia. To raczej horror..

Czy „Wilcza Chata” to ratunek, czy też pułapka?

Ciekawość nie pozwoli Ci odłożyć tej książki nie poznawszy rozwiązania zagadki.. „Ciekawość zaprasza grzechy do tańca”. I pal sześć, że korekta wystawia nas rufą do wiatru. Nieszablonowa fabuła, charakterni bohaterowie i autorski klawy styl – biją na głowę wszelkie ryski. Emocje powodują szybsze bicie serca. Klimat i „śmielakowe” poczucie humoru tworzą to słynne „coś”, co sprawia, że powieści Autora magnetyzują, rajcują i prowokują do własnych dywagacji na przykład o tym, czy pisarze kryminałów rzeczywiście mają równo pod sufitem..

Polecam.

Lubicie wędrówki po górach lub leśnych ścieżkach? Może lubicie biegać w plenerze? Może samotnie?

Agata główna bohaterka „Wilczej Chaty” też lubiła... i jak się okazało nie skończyło się to dla niej najlepiej, ale od początku...

Młoda dobrze się zapowiadająca projektantka reklam Agata szykuje się do maratonu po Bieszczadach. Dzień rozpoczyna od treningu w plenerze.

Wyobraźcie sobie bajeczny krajobraz : góry, las, śnieg i tylko Ty.. iście idylliczny obrazek, tylko co tam robi facet w zielonej kurtce? Ukryty za drzewami z dala od ścieżki w samym środku lasu? I dlaczego zaczyna za nią biec? Agata ucieka, jednak napastnik jest równie szybki jak ona.. dziewczyna w panice wpada w poślizg, w efekcie którego spada ze zbocza góry...

W małej chatce w jednej z bieszczadzkich dolinek mieszka znany i poczytany pisarz, który po stracie żony i syna zaszywa się przed światem i oddaje się pisaniu. Z dala od ludzi, w swojej samotni tworzy nowe powieści...

Życie pisze przeróżne scenariusze i tak o to poturbowana Agata trafia do chatki Piotra. Mimo, że ten stroni od ludzi to udziela jej pierwszej pomocy, obiecuje wezwać fachową pomoc.. jednak niesprzyjające warunki pogodowe (śnieg i wiatr) uniemożliwiają powiadomienie kogokolwiek. W tym samym czasie poszukiwania zaginionej zaczyna prowadzić miejscowa policja zaalarmowana przez właścicielkę pensjonatu, w którym mieszkała biegaczka.

Książka ma znakomity klimat, trzyma w napięciu, dochodzą nowe fakty i nic nie jest takie czarno-białe jak się może wydać.

Dzięki tej historii - jak to pięknie ujął autor- już sama nie wiem tylko który :P wiele czytelniczek przez dłuższy czas nie wyjdzie biegać samotnie, a już na pewno nie wyjdzie po zmroku... definitywnie jestem jedną z nich.

Ta książka jest pierwszym spotkaniem z autorem i pewnym jest, że Pan Śmielak zyskał nową fankę :)

Czy kryminał/thriller mogą czegoś uczyć? Czy mogą nam coś uświadamiać?

Oczarowana lekturą książki "Osada" Michała Śmielaka od momentu zapowiedzi "Wilcza chata" czułam, że chcę ją przeczytać, więc właśnie z ową ciekawością wgryzłam się w jej lekturę, dałam się pochłonąć dusznej atmosferze Bieszczad, w których nie da się przewidzieć warunków pogodowych, które ostatnio mam wrażenie są bardzo w modzie.

Agata szykująca się do maratonu postanawia zrobić rundkę po górach. Wbiegając po raz wtóry na Dwernik Kamień zauważa mężczyznę, którego zachowanie wzbudza jej niepokój. Rozgrzana podczas biegu postanawia uciec, jednak mężczyzna podąża za nią. Chwilę później dziewczyna spada z góry i cała poobijana próbuje się ratować, mężczyzna jednak ją odnajduje. Kiedy po uderzeniu, w wyniku którego traci przytomność, budzi się w łóżku w domu mężczyzny, nie wie, czy to jej oprawca czy wybawiciel. Troska i pomoc jakiej jej udziela sprawia, że dziewczyna zaczyna czuć się bezpiecznie. Piotr, który udzielił jej pierwszej pomocy medycznej, okazuje się samotnikiem, zamieszkującym chatkę umieszczoną na odludziu. Warunki pogodowe się pogarszają uniemożliwiając sprowadzenie pomocy.

Tymczasem zaniepokojona brakiem dziewczyny właścicielka pensjonatu postanawia zawiadomić służby. Nim GOPR ruszy na jej poszukiwania, muszą czekać na poprawę warunków atmosferycznych. Kiedy pierwszego dnia ruszają w trasę, spotykają Piotra, który wyszedł w góry z zamiarem sprowadzenia pomocy - jak poinformował Agatę, jednak przy spotkaniu z ratownikami, twierdzi, że nie widział dziewczyny.

Dokąd może doprowadzić ciekawość?

Książka jest pełna zagadek, trzyma w napięciu, a kolejne poszlaki i wydarzenia z chaty w której przebywa Agata, budzą niepokój i dezorientację. Przerzucajac kolejne strony nie szybko zyskujemy odpowiedzi, co może w pewnym momencie nieco znudzić czytelnika, ale zarazem rozbudza ciekawość.

Książka sprawia, że współodczuwamy strach z główną bohaterką, która wciąż ma wątpliwości czy została ocalona, czy, jak wskazują niektóre zdarzenia, ofiarą, niczym Jaś i Małgosia w domu Baby Jagi, czekając na pożarcie. Która nie wie czy nie jest główną bohaterką kryminału, który własnie czyta.

Choć nie wpadłam w sidła tej fabuły jak w przypadku wspomnianej "Osady" uważam, że książka jest jak najbardziej warta polecenia i poznania. Dzieje się w niej aż do samego końca, a i w samym zakończeniu nie brakuje elementów zaskoczenia. Myślę że lektura usatysfakcjonuje zwolenników thrillerów i będzie cudownym urozmaiceniem urlopów, niekoniecznie w Bieszczadach.

wśród Bieszczad dostojnych

Wilcza Chata się wznosi

wśród bieli niespokojnych

zapach się śmierci unosi

przeszłość tajemnic wymownych

w swoje ramiona ją zaprosi

pragnienie myśli uwolnionych

do tańca o życie poprosi

sam pośród Bieszczad uroku

pisarz mroki duszy skrywający

za oknem twarz blada po zmroku

i w duszy niepokój dojmujący

ten strach dotrzyma jej kroku

ten lęk wciąż niepokojący

w ciemności zatopi się mroku

i śmierci zapach poczuje nieustający

Ta opowieść to Bieszczady śniegiem okryte, wiatrem wiejącym otulone i złowrogą aurą owiane. To miejsce niepokoju przylegającego do skóry i lepiącego się do duszy napięcia. Góry niosą ze sobą szepty tajemnicy znanego pisarza, którego domem jest Wilcza Chata, jego samotnia. Tam dokona się prawda okrutna, wybrzmi tragedią przeszłości, a jej zakończenie nie będzie dobre. A może przeciwnie? Może zmieni swój bieg? Zagłuszy podszepty wyobraźni? Przysłoni to, co wydaje się złe?

Przecież...

„Dobra książka jest jak zasłona w oknie, która odcina nas od świata.

Ale przecież za nią mogą się kryć trupio blade twarze”.

Bo...

Ktoś jest żądny krwi, zapachu śmierci, widoku zastygającej krwi i „łez uciekających z jej oczu”.

Książki Michała Śmielaka częstują mnie zawsze niezwykłym, mrocznym, wgryzającym się pod skórę klimatem. Przeszywającym zmysły i wznoszącym wyobraźnię na szczyty sugestywności. Mimo że górska aura pojawia się w nich często, każda jej kolejna odsłona to dla mnie zachwyt i dosadne poczucie przynależności do opisywanego miejsca. I tutaj nie było inaczej. Klimat to zdecydowanie największy atut tej opowieści, a pomysł na fabułę i zakończenie są równie dobre.

Niestety, mam nieodparte wrażenie, że potencjał drzemiący w tej opowieści nie do końca został wykorzystany. Wspomnieć też muszę o korekcie, która poległa - literówki, ucięte zdania, błędy stylistyczne. Nie czytałam już dawno tak niedopracowanej książki pod tym względem.

Mimo wszystko, nie rozczarowałam się. To jest cały czas autor, którego twórczość uwielbiam. I uwielbiać będę.