Wianki i wiano. Zakryte lustra. Tom 2

Po przeczytaniu pierwszego tomu cieszyłam się, że mam drugi, a dokładniej mówiąc- najlepiej mieć całą serię nim zacznie się czytać, bo jest to historia, od której ciężko się oderwać. Autorka pisze tak pięknie, że ciągle chce się wiedzieć co dalej.

Po upadku Powstania Listopadowego mieszkańcy Przylipia mimo represji, strachu o jutro, o przyszłość ojczyzny starają się żyć normalnie. Do tej pory było tu bezpiecznie, zamieszki były w Warszawie, jednak obecnie to się zmieniło, jest coraz bardziej niebezpiecznie, wszelkie przejawy patriotyzmu są karane. Dzieją się straszne rzeczy, żołnierze cara mordują, grabią majątki i podpalają.

Edward długo zabierał o Antoninę, ta wreszcie ulega i biorą ślub. Niestety musiał być skromny, gdyż przez udział kobiety w powstaniu są narażeni.

Antonina zmieniła się, nie podoba mi się, chce zaznaczyć swoją pozycję, a wiadomo, że dwie gospodynie w jednym majątku to po prostu nie może się udać. Edwarda mi żal, nie ma szczęścia do kobiet- najpierw zmarła mu Eliza, druga żona jest oziębła.

Niestety człowiek jest istotą śmiertelną, tak więc i w Przylipiu przyjdzie mieszkańcom pogodzić się ze stratą bliskich. Po śmierci Rozalii czuć brak gospodyni, niby służba wie doskonale co ma robić, jednak brak jej jest odczuwalny. W dworku zrobiło się pusto, służby jest więcej niż państwa. Bardzo brakuje mi seniorki rodu i trudno zaakceptować tak nagłą śmierć.

Do Przylipia dołączają nowe postacie- ocalony chłopiec Imre, oraz ochmistrzyni Elżbietka.

Zjawia się też Malwina, a serce Edwarda znów mocniej zabije.

"Dość krzywdy kobiet. Od stuleci tyle się zmienia. Wojny, powstania, rewolucje i ewolucje. Kobiety wciąż traktowane są jak należne mężczyznom trofea".

Niezmiennie rytm życia w Przylipiu wyznaczają pory roku oraz święta. Dzieci dorastają, rodzą się nowe uczucia.

Życie biegnie dalej. Żal mi ludzi, którym przyszło żyć w takiej Polsce, w kraju którego nie było na mapach... Aż trudno sobie to wyobrazić, nie mogli żyć swobodnie w swoim kraju! Ponownie odczuwam wdzięczność, że żyję tu gdzie żyję i w takim, a nie innym czasie.

Autorka pięknie kreuje nam obraz, oddaje klimat epoki, wspaniałe opisy zarówno przyrody, otoczenia jak i domowej krzątaniny. To wszystko sprawia, że czytając czujemy się świadkami opisywanych wydarzeń. Lektura dostarcza ogromu emocji.

A zakończenie tej części mocno zaskakuje. Tak więc trzeba od razu sięgnąć po kolejny tom.

Jestem zachwycona historią rodu Stalickich. Przypomnę, iż inspirowana jest prawdziwymi wydarzeniami.

Idealna lektura dla lubiących sagi rodzinne, powieści osadzone w dawnych czasach, czy z tłem historycznym.

Życie w Przylipiu toczy się własnym tempem. Czas odmierzany jest tu porami roku, przygotowaniami do poszczególnych świąt i pracami w gospodarstwie. Powstanie upadło, ale mieszkańcy dworu próbują żyć normalnie. Jedni pojawiają się, inni odchodzą na zawsze w różnych okolicznościach. Zosia dorasta i zaczyna zastanawiać się nad tym, jak ma wyglądać jej przyszłość. Coraz trudniej jej godzić się z ramami i schematami narzucanymi kobietom. Chciałaby być niezależna i decydować o sobie. Pojawienie się nowej mieszkanki, Antoniny, jest dla niej wypełnieniem luki po zmarłej matce, ale dla Stasia to powód do buntu i gniewu. Ta sytuacja pokazuje, jak dwoje dzieci może w różny sposób przeżywać stratę. Sama Antonina nie ułatwia sprawy, bo jest postacią dość niejednoznaczną. Sama jeszcze nie zdecydowałam, czy to bohaterka pozytywna, czy może wręcz przeciwnie. Z jednej strony sanitariuszka w powstaniu, z drugiej - kobieta, która nie jest do końca szczera uczuciowo wobec mężczyzny, którego poślubia.

Ale to nie jedyne zwroty akcji w tej historii. Pojawia się Irme, chłopiec, któremu odebrano rodzinę i wszystko to, co znał i kochał. W Przylipiu znajduje jednak dla siebie miejsce i ... poznaje Zosię, w której widzi swoją przyszłą żonę. Wśród mieszkańców pojawia się także nowa ochmistrzyni, co nie wszystkim się spodoba.

🪡🪡🪡Druga część sagi przepełniona jest obrzędami i tradycjami, od codziennych, prostych domowych zwyczajów, po te symboliczne (rzucanie wianków czy rozmowy przy kuchennym stole). Warto też zwrócić uwagę na to, że jakichkolwiek wyborów dokonują bohaterowie - autorka nie ocenia, nie wskazuje, czy uważa to za słuszną drogę, czy też nie. Takie oceny pozostawia czytelnikowi, a sytuacje te często są niejednoznaczne.

Druga część sagi wiele wyjaśnia, ale i rodzi nowe pytania. Pozostawia po sobie tajemnice, które koniecznie chcę poznać sięgając po kolejną część. Jest przepełniona tęsknotami, marzeniami i rozterkami, co pozwala każdemu z nas zrozumieć bohaterów, którzy, choć żyli długo przed nami - czuli zupełnie podobnie.

Znając pierwszą część wiedziałam czego mogę spodziewać się po części drugiej, a znajomość bohaterów sprawiała, że z większą pewnością i świadomością poznawałam kolejne losy rodu. Akcja jest bezpośrednią kontynuacją "Snów i przebudzeń" i rozgrywa się zaraz po upadku powstania listopadowego. Represje z nim związane stanowią jedynie tło do toczącego się swoim rytmem życia w niewielkim Przylipiu. Mamy tu zagmatwane uczucia wraz z miłosnymi wzlotami i rozczarowaniami, utarte zwyczaje, konwenanse, starodawny model wychowania, zwłaszcza dziewczynek, do którego mała Zosia Stalicka nie zamierza się dostosować 😉.

Podobały mi się wszelkie motywy miłosne, tak odmienne od teraźniejszych relacji damsko-męskich. Wielokrotnie opisane zabobony, wierzenia i gusła ludności z początku XIX wieku wywołały uśmiech na mojej twarzy.

Choć książkę czytało mi się przyjemnie czuję lekki przesyt i na jakiś czas muszę wrócić do moich ulubionych gatunków. 🙂

Druga część „Zakrytych luster” toczy się około sześciu lat po upadku Powstania Listopadowego. W dworku w Przylipiu nie jest łatwo. Z jednej strony trzeba się strzec rosyjskiej straży, która chętną ręką łapie i wysyła na wygnanie za każdy patriotyczny przejaw względem ojczyzny, z drugiej strony pochyloną głowę podnoszą chłopi. Rozalia z Edwardem wciąż na posterunku. Dzieci młodego panicza potrzebują matki, tak więc dochodzą nam tu miłosne perypetie, nie tylko samego Edwarda. Zaskakujące wystąpią tu koligacje, dla których rozwiązania szybciej przewraca się kolejne strony powieści. Ogólnie w najnowszym tomie „Wino i wianki” czas przyspiesza. Dużo się też dzieje, oczywiście zakryte lustra są kluczowe, jeśli chodzi o zmiany, a te w drugim tomie są poważne. Zagmatwane losy bohaterów śledzi się z zapartym tchem, co jest najlepszą rekomendacją książki. Oba tomy polecam na wolny weekend, relaks gwarantowany.

“Zwykle wiedziała lub domyślała się znacznie więcej niż inni, lecz nigdy nie dzieliła się swoją wiedzą”.

Przenosimy się w czasie, do zaborów. Upadek powstania Listopadowego dotknął wszystkich, od tego czasu minęło już sześć lat. Nasiliły się represje, nikt nie może czuć się bezpiecznie. Za każdy przejaw polskości, patriotyzmu, rosyjski najeźdźca zsyła na wygnanie. Coraz śmielej zaczynają odzywać się pokorni do tej pory chłopi. Prześladowanie ze strony zaborców dotyka również mieszkańców Przylipia, w którym od pokoleń żyje rodzina Stalickich. Zosia dorasta, zaczyna dostrzegać pewne rzeczy, rodzi się w niej chęć czegoś więcej niż bycie wzorową gospodynią domu. Przychodzi nowe pokolenie, dzieci dorastają, podejmują własne wybory. Czy słuszne?

Wielowątkowa, złożona, a przy tym bardzo spójna opowieść. Akcja powieści toczy się niespiesznie i intryguje. Pani Ewa pisze piękną polszczyzną, język, jakim operuje, jest bardzo bogaty, lekki, przyjemny, naturalny, subtelny. Autorka inspirowała się prawdziwymi wydarzeniami, nakreśla nam sytuacje, wydarzenia bardzo realnie i wyraźnie. Rewelacyjnie wykreowani bohaterowie, zdecydowanie są atutem powieści. Wyraziste, charakterne osobowości, ukazane ich prawdziwe oblicza. Ludzie z krwi i kości, ich smutki, radości, uniesienia, tęsknoty, żale, namiętności, miłość, samotność. Z niesłabnącą ciekawością przemierzałam razem z nimi ich kręte życiowe ścieżki.

Wyraźnie czujemy klimat tamtych czasów, ludzie i ich codzienność. Wewnętrzne boje, pokomplikowane relacje, niedopowiedzenia, swoista ludzka mentalność. Uczucia, budzącą się namiętność, subtelny erotyzm. Miłosne wzloty i upadki. Patriotyzm, głęboka wiara do Boga, a obok zabobony, zwyczaje, o obrzędy, pogańskie wierzenia. Wyraźnie ukazany niepokój po upadku powstania, strach o jutro, nasilające się represje, niemoc. Barwne, wyraziste, naturalne opisy otaczającej przyrody dopełniają całości.

Wciągająca, wiarygodna, przykuwająca uwagę, emocjonalna opowieść. Spore wrażenia i odczucia. Serdecznie polecam! Tatiasza i jej książki :)