Przekroczyć granice

Wakacje sprawiły, że częściej zaczęłam sięgać po literaturę dziecięcą i młodzieżową. Jeszcze tą pierwszą jestem w stanie zrozumieć - czytam córeczce, ale młodzieżowa? Chyba potrzebne mi było wytchnienie od tych ciężkich i trudnych tematycznie książek. Mając na myśli literaturę młodzieżową, myślę o książkach lekkich, niezobowiązujących, z ciekawym przesłaniem i zwyczajnie prostych. Czy Przekroczyć granice spełniło moje oczekiwania?

Nikt nie wie, co zdarzyło się tego wieczoru, kiedy Echo Emerson, z popularnej dziewczyny stała się outsiderką z dziwnymi bliznami na rękach. Nawet Echo nie pamięta całej prawdy o tym strasznym wieczorze. Jedyne, czego pragnie, to aby jej życie wróciło do normalności.

Kiedy pojawia się Noah Hutchins, zabójczo przystojny i wykorzystujący dziewczyny samotnik w czarnej skórzanej kurtce, świat Echo zmienia się w niewyobrażalny sposób. Pozornie nic ich nie łączy. Z tajemnicami, które oboje skrywają, bycie razem w zasadzie jest niemożliwe.

Jednak niezwykłe przyciąganie pomiędzy nimi nie chce zniknąć. W takiej sytuacji Echo musi zadać sobie pytanie, jak daleko mogą przesunąć granice i co ryzykuje dla chłopaka, który może nauczyć ją znowu kochać.

Tematyka książki właściwie jest dość przewidywalna i początkowo niczego konkretnego się po niej nie spodziewałam. Ot lekka młodzieżówka na wakacyjne wieczory. Chwila wytchnienia po kolejnym dniu zmagań z moją małą pociechą. Tak myślałam, jednak nie do końca moje przypuszczenia się sprawdziły. To za sprawą poruszanych przez autorkę wątków. Sięgając po tę książkę, trafiłam na pozycję mówiącą o stracie bliskich nam osób, braku zaufania do otoczenia i siebie samego, czy braku kontroli nad własnym życiem. Obok takich tematów nie potrafię przechodzić obojętnie. Katie McGarry przytacza również wątek braku akceptacji ze strony innych ludzi. Uwielbiam, kiedy pisarz umiejętnie wplata ciekawe i mądre aspekty życia do książki, która zdawałoby się będzie zwykłą, miłosną historią nieszczególnych nastolatków. No bo jakie oni mogą mieć problemy? Okazuje się, że mogą mieć i to spore.

Podoba mi się to, że pomimo pewnej schematyczności, dotykającej książki młodzieżowe, autorka wplotła w treść niezwykle mądre i pouczające tematy. Pisarz, który swoimi dziełami nie tylko umila czas, ale i zmusza do pewnych refleksji, otrzymuje ode mnie dodatkowe punkty. Nie powiem, że Katie McGarry włada pięknym i wyjątkowym językiem, bo nie włada. Jej styl jest prosty, ale lekki i przyjemny w odbiorze. Książkę pomimo jej sporych gabarytów czyta się wyjątkowo szybko. Uważam, że relacje głównych bohaterów mogły być trochę bardziej rozciągnięte w czasie, tak, żebym mogła odrobinę dłużej podumać nad ich losem.

Przekroczyć granice nie jest zwykłą książką młodzieżową, którą się przeczyta i po chwili zapomni. To powieść, która pomimo pewnej schematyczności porusza mądre i pouczające wątki, które choć na chwilę zmuszą do refleksji nad życiem. Pojawią się momenty wzruszenia, które poruszą emocje nie tylko wśród młodzieży. Polecam.

[Adres usunięty]

Katie McGarry jest młodą autorką YA, która uwielbia szczęśliwe zakończenia. Jednakże nie stoi to na przeszkodzie temu, aby jej bohaterowie zmagali się z traumatycznymi przeżyciami. Historia Noaha i Echo idealnie odzwierciedla przysłowie „Po burzy zawsze wychodzi słońce”. Typowy bad boy i zagubiona dziewczyna… co by się musiało stać, aby ta dwójka nie zaczęła się mieć ku sobie? Każde z nich ma za sobą mroczną i bolesną przeszłość, która nie daje im spokoju. Wydarzenia te odbiły na nich swoje piętno – choć na każdym w inny sposób. W jednej chwili stali się zupełnie innymi osobami i mimo że oboje mają za sobą inną traumę, to jednak wiele ich łączy, a przede wszystkim ogromny ból.

Bardzo rzadko sięgam po romanse, zwłaszcza jeżeli skupiają się one na nastoletniej miłości. Prawdopodobnie nie ma rzeczy bardziej ulotnej i mniej trwałej niż licealne zauroczenie. Taka miłość rządzi się swoimi prawami. Podobnie jak i książki, które do niej nawiązują. Przede wszystkim główną wadą tego typu powieści jest zbyt szybki rozwój uczucia pomiędzy głównymi bohaterami, co w wyjątkowy sposób działa mi na nerwy. Wiecie, bardzo nie lubię, jak ludzie rzucają na prawo i lewo słowami „Kocham Cię”, zwłaszcza kilka dni po zawarciu znajomości. Niestety, często ma to miejsce w romansach YA. Jednak w przypadku Echo i Noaha jest to dosyć uzasadnione, chociaż i tak słowo „kocham” pada dopiero pod koniec tej historii. Chemia pomiędzy nimi jest widoczna już od pierwszej chwili, chociaż jak na mój gust, ponownie wszystko się dzieje za szybko – jednak mimo wszystko w nieco powolniejszym tempie niż czasami zdarza mi się spotkać w książkach, więc tak na dobrą sprawę przymknęłam na to oko.

Noah to typowy zły chłopak, który jednak jest w stanie zrobić wszystko dla osób, które kocha. I nie chodzi tutaj tylko o dziewczynę, ale również o rodzinę. Jest zdeterminowany, pewny siebie i jak na swój wiek naprawdę dojrzały. Podobnie Echo. W dużej mierze wynika to z tego, co spotkało ich oboje. Chcę się obejść bez spoilerów i ujawniania szczegółów fabularnych, powiem jednak tyle, że naprawdę są to wydarzenia traumatyczne, które nie pozostają obojętne na psychikę i usposobienie człowieka. Cieszy mnie to, że autorka nie przedstawiła błahych powodów ich zachowania, bowiem byłoby to po prostu infantylne. Mówi się, że w tak młodym wieku nie można mieć za sobą wielkiego bagażu doświadczeń – owszem, wielkiego ze względu na ilość wydarzeń być może nie, ale jeżeli weźmiemy pod uwagę sam ciężar, to czasami jedno wydarzenie może być gorsze niż dziesięć innych. Zwłaszcza w tak młodym wieku. Autorka naprawdę doskonale poradziła sobie z przedstawieniem tego, co ich spotkało i w jaki sposób ich zmieniło.

Echo jest dziewczyną, z którą bardzo łatwo było mi się zidentyfikować – być może nie pod każdym względem, ale jednak. To zagubiona dziewczyna, którą targają wewnętrzne rozterki. To osoba, która zamyka się przed światem, mimo że niegdyś była otwarta na wszystko i wszystkich. Ma swoje zasady, których się trzyma, ale mimo wszystko potrafi pokazać pazur. Ciężko jej nie lubić. A Noah? No dobra, przyznaję po raz kolejny, że mam słabość do książkowych przystojniaków. A Noah zdecydowanie się do nich zalicza! Z całą tą siłą, która od niego emanuje, z całym swoim sposobem bycia… Okej, nadużywa słowa „skarbie”, ale doskonale wiem, dlaczego w brzuchu Echo szalały pterodaktyle i uginały się pod nią nogi. Chyba zmierzam w złym kierunku… podobają mi się licealiści? Czy można to uznać za kryzys u osoby kończącej studia?

„Przekroczyć granice” to książka, która naprawdę mnie wciągnęła. Mimo że rządzi się tymi samymi prawami, co większość romansów YA, to przypadła mi do gustu – a to nie zdarza się w przypadku tego gatunku literackiego zbyt często. Pięknie prezentuje chemię pomiędzy bohaterami, a także traumę i sposób, w jaki Noah i Echo sobie z nią radzą, a przy tym wspierają się nawzajem. Co więcej, ta książka potrafi wzruszyć – nawet nie przez miłosne wzloty i upadki głównych bohaterów, ale raczej przez ich walkę z przeszłością i tytułowe przekraczanie granic. To coś więcej niż typowy romans, mimo że całość sprowadza się do uczucia pomiędzy dwójką nastolatków – jednak autorka w bardzo umiejętny i sprytny sposób włączyła tutaj inne, bardzo istotne elementy. Jestem mile zaskoczona!

[Adres usunięty]

Zapraszam dziś na recenzję książki „Przekroczyć granice” Katie McGarry.

Echo kiedyś była bardzo popularną dziewczyną w szkole, miała wielu znajomych i chłopaka. Pewnego dnia zniknęła, a gdy po kilku miesiącach pojawiła się ponownie była już całkiem inną osobą. Zamknięta w sobie próbowała się uporać ze swoimi problemami. Jednak jak poradzić sobie z czymś, czego się nie pamięta. Z bliznami na ciele i duszy próbuję przypomnieć sobie, co wydarzyło się w przeszłości.

Echo na swojej drodze spotyka Noaha, który ma złą opinię między rówieśnikami. Na pierwszy rzut oka nic ich nie łączy jednak gdy poznają się bliżej, okaże się, że mogą sobie wzajemnie pomóc. Czy uda im się odkryć tajemnice, którą owiane jest życie Echo? Czy Noah odzyska to, na czym najbardziej mu zależy?

„Przekroczyć granicę” to powieść dla młodzieży, która potrafi chwycić za serce. Ta historia doprowadziła mnie do łez, ponieważ autorka tak pięknie opisała uczucia, jakie towarzyszyły bohaterom. Pomysł na problemy Echo i Noaha są oryginalne, niby schemat ten sam co w każdej książce tego typu, a jednak znajdziemy tu powiew świeżości.

Najbardziej poruszyło mnie uczucie, jakim darzył Noah swoich braci. Nie cofnąłby się przed niczym, aby dać im odrobinę bezpieczeństwa.

Opisy i charakterystyka postaci jest dopracowana a każda scena dokładnie przemyślana. Podoba mi się także że historia przedstawiona jest z punktu obojga bohaterów. Możemy poznać każdą sytuację oraz dowiedzieć się co czują Echo i Noah. Lekki styl pisania autorki działa jak najbardziej na korzyść i książkę, która liczy prawie 500 stron, pochłania się w mgnieniu oka.

„Przekroczyć granicę” to piękna i wzruszająca powieść o uczuciu, które przetrwa najgorsze burze. O prawdziwej braterskiej więzi, której nikt nie da rady zniszczyć. Znajdziemy tu wszystko, począwszy od bólu i smutku po radość i miłość. Warto mieć tę książkę na uwadze i poznać bliżej losy bohaterów.

Każdy z nas stawia sobie oraz innym pewne granice, jakich nie chce lub nie pozwala przekraczać. Staramy się trzymać tych niewidzialnych granic, jednak nie zawsze udaje się nam tego dopilnować. Wystarczy sekunda nieuwagi, aby ktoś przeszedł przez nasze mury. W wyniku tego możemy gryźć pięści ze złości, rzucać nieprzychylnymi epitetami i obrazić się na lata albo... wpuścić drugą osobę do naszego świata, pozwalając jej na poskładanie roztrzaskanych części w jedną całość.

Kiedyś Echo była popularną i lubianą dziewczyną, z którą każdy pragnął się zaprzyjaźnić. Dzisiaj jest zamknięta w sobie, traktowana jak powietrze niemal przez wszystkich w szkole, a do tego musi ukrywać blizny znajdujące się na jej rękach. Kiedyś Noah miał kochaną rodzinę, jakiej mogliby pozazdrościć mu wszyscy dookoła. Dziś zostali mu tylko bracia, których może widywać wtedy, gdy dostanie pozwolenie, a sam najczęściej spędza czas paląc trawkę i flirtując z coraz to nowszymi dziewczynami. Pewnego dnia staną na swojej drodze - dwie zupełnie różne jednostki posiadające odmienne poglądy na życie. Czy istnieje coś, co może ich połączyć?

Echo i Noah to młode osoby, które w swoim życiu przeszły już wiele. Dziewczynę wychowuje ojciec, uwielbiający mieć wszystko pod kontrolą, a także ciężarna macocha, która niegdyś była jej opiekunką. Echo bardzo tęskni za swoim zmarłym bratem oraz matką posiadającą zakaz widywania córki z powodu poważnych problemów psychicznych, jakie swego czasu doprowadziły niemal do tragedii. Od owego wydarzenia dziewczynę dręczą koszmary oraz bezsenność, jednak musi ona stawić czoła demonom przeszłości, aby dowiedzieć się, dlaczego i jak doszło do tej sytuacji. Z kolei Noah rzucany jest z jednej rodziny zastępczej do drugiej, bardzo tęskniąc za małymi braćmi, jakich pragnie objąć opieką. Jednak jego reputacja nie do końca pozwala mu na to. Zarówno Echo, jak i Noah noszą w sobie tajemnice, skrywając je przed światem. Otwarcie się przed kimś nie jest łatwe, bo zawsze istnieje ryzyko, iż druga osoba wykorzysta nasze sekrety przeciwko nam, aczkolwiek... ryzyko czasami popłaca.

Przez średnio trzysta pierwszych stron akcja sunie się bardzo powoli. Czytelnik ma możliwość bliższego zapoznania się z bohaterami - ich poglądami, stanem emocjonalnym, burzą myśli w głowie, radościami i rozterkami. Za to na ostatnich dwustu kartkach następuje szybki rozwój akcji. W końcu dzieje się więcej, ponieważ autorka zaczyna powoli odkrywać prawdę, co z jednej strony intryguje i kusi, a z drugiej przeraża. Może ta powieść nie zaskoczyła mnie niczym nadzwyczajnym, a przy tym spodziewałam się nieco innego (może bardziej mrocznego?) rozwiązania zagadki związanej z bliznami Echo, ale pewne sytuacje wzbudziły we mnie emocje, a to jest najważniejsze.

Ta powieść dotyka wiele istotnych tematów - problemy psychiczne, bezwarunkowa i niezwykle silna miłość między rodzeństwem, plotki potrafiące wiele namieszać w czyimś życiu, brak tolerancji w stosunku osób niespełniających oczekiwań większości, uzależnienia od substancji psychoaktywnych, tułanie się po rodzinach zastępczych i brak swojego miejsca na ziemi, dziecko stające się pionkiem w grze pomiędzy skłóconymi rodzicami, doznanie krzywdy ze strony najbliższej osoby, a także przemoc fizyczna, psychiczna oraz emocjonalna. Okazuje się, że blizny na ciele wydają się niczym w porównaniu z ranami zadanymi duszy i psychice.

"Przekroczyć granice" to powieść z nurtu New/Young Adult, w której występuje popularny motyw złego chłopaka oraz dziewczyny będącej szarą myszką. Oboje mają masę problemów, z jakimi nie potrafią sobie poradzić, ale jak wiadomo - w dwójkę zawsze jest raźniej, a gdy człowiek spotyka swoją drugą połowę, to nawet najgorsze traumy można przezwyciężyć. Do tego młodzież, pojawiająca się w tej powieści, to typowe amerykańskie nastolatki znane z seriali i filmów - lubią imprezować, nieustannie plotkują i za wszelką cenę pragną być popularni oraz lubiani, rozbijają się samochodami, nie stronią od alkoholu i innych używek, a konkretny stolik w stołówce określa ich miejsce w szkolnej hierarchii. Jednak pomimo tak oklepanych motywów, jest w tej książce coś, co urzeka i sprawia, że powieść Katie McGarry wyróżnia się na tle historii tego typu. Co najśmieszniejsze, nie potrafię określić, dzięki czemu ta powieść zasługuje na uwagę, więc... po prostu uwierzcie mi. Jeśli cokolwiek zaintryguje Was w opisie fabuły tej lektury bądź mojej opinii na jej temat, to rozejrzyjcie się za owym tytułem, a nie powinniście żałować.

W całym tym natłoku trudnych wątków można wyłuskać wiele dobrego. Historia Echo i Noaha uświadamia, że nie wolno nikogo oceniać zbyt pochopnie, bo często nastawiamy się do ludzi, nie starając się nawet poznać ich bliżej. Wydaje nam się, że wiemy, jacy są i do czego potrafią się posunąć, co często jest mylne, a my zbyt mocno utwierdzamy siebie samych w tych przekonaniach. Poza tym, należy pamiętać, iż życie nie polega na zadowalaniu innych ludzi, ale postępowaniu zgodnie z własnym sumieniem, a nie cudzymi potrzebami - życie jest tylko jedno, dlatego nie traćmy go na zaspokajanie czyichś oczekiwań. Dlatego niekiedy musimy odciąć się od przeszłości, odkreślając ją grubą kreską, aby rozpocząć wszystko na nowo. Wymaga to ogromnej odwagi, jednak musimy wykazać się siłą i walką, aby nie stanąć na przegranej pozycji.

[Adres usunięty]

Choć okładka mogłaby wskazywać na romans pełen pikantnych szczegółów, to sama treść nijak ma się do tych pierwszych wrażeń. Jest to opowieść o bólu i tęsknocie. Bohaterowie stają przed wyborami, które mogą zaważyć na ich przyszłości. Echo to dziewczyna z bliznami, które już zawsze będą przypominać jej o chorej psychicznie matce. Noah to chłopak, który jest przekazywany z rąk do rąk w rodzinach zastępczych. W wyniku pożaru stracił rodziców, braci odebranych przez opiekę i swoje dawne życie. Echo natomiast przez minę pułapkę straciła brata Aresa, a w wyniku napadu maniakalnego własnej matki usunęła się w cień, kończąc karierę szkolnej gwiazdy. Oboje są uważani za świrusów. Oboje mają sesje terapeutyczne u szkolnego, klinicznego pracownika opieki socjalnej. Czy poradzą sobie z ciężarem, jaki został im umieszczony na barkach? Jak bardzo może zbliżyć ich łatka szkolnego odludka ze złą reputacją?

Mimo, iż opis od początku na to nie wskazywał, to oczekiwałam lżejszej pozycji, przy której zdołam się rozluźnić. Jakie było moje zdziwienie, kiedy okazało się, że ta powieść ma drugie dno i nie wszystko kręci się wokół szkolnego romansu. Śmiem nawet twierdzić, że nie zauważyłam scen opisujących romantyczne wyznania czy erotyczne uniesienia. Autorka skupiła się na problemach bohaterów, na ich uczuciach i charakterach. Odeszła od schematu typowego dla New Adult, ukazując całość przez pryzmat psychologiczny.

Pokazuje wręcz, że miłość nie zawsze stanowi najważniejszy element ludzkiego życia. Skupia historię wokół przeszłości i myśli o przyszłości. Ukazuje wartość rodzinnych więzów, systemu opieki państwa nad dziećmi z rodzin z problemami czy patologicznych.

Fabuła była nieco wyolbrzymiona, jednak powieść na utraciła na ocenie, ponieważ było to coś niecodziennego, okraszonego uczuciem między dwójką nastolatków, połączonych na zawsze cierpieniem.

Niestety jeśli chodzi o konstrukcje bohaterów, to byli oni strasznie irytujący. Denerwowałam się na Echo, która non stop mówiła o egoizmie Ashley, ale sama poza własnym nosem nic więcej nie widziała. Nawet tego, jak nowa żona ojca stara się naprawić między nimi relacje. Nerwy psuła mi również Beth, która bez powodu naskakiwała na główną bohaterkę. Irytował mnie każdy bohater, ponieważ byli oni mocno przerysowani i czasami wykluczali nawzajem swoje wcześniej nadane cechy.

Jednak wielki plus dla powieści, że mimo ciężkiego tematu, jaki został w niej poruszony, to czytało się całość szybko, a bieg wydarzeń był niczym niezmącony.

Recenzja znajduje się również na [Adres usunięty]

ECHO EMERSON Z DNIA NA DZIEŃ STAJE SIĘ OSOBĄ WYBRAKOWANĄ, POSIADAJĄCĄ DZIWNE BLIZNY. TAJEMNICZE ZNAMIENIA NA JEJ RĘKACH POWODUJĄ, ŻE DZIEWCZYNA STAJE SIĘ OTOCZKĄ KPIN WŚRÓD RÓWIEŚNIKÓW. NAJGORSZYM DLA NIEJ OKAZUJE SIĘ WYDARZENIE, KIEDY DOSZŁO DO DOMNIEMANEGO WYPADKU. DZIEWCZYNA MUSI ZA WSZELKĄ CENĘ STAWIĆ CZOŁA PRZESZŁOŚCI I ODKRYĆ JAKIE DRAMATYCZNE PRZEŻYCIE WYPARŁ JEJ UMYSŁ.

NOAH HUTCHINS TO Z KOLEI KOBIECIARZ, PRAWDZIWY "ZŁY CHŁOPAK", KTÓRY CHCE POKONAĆ PRZESZŁOŚĆ I SCALIĆ SWOJĄ RODZINĘ. W JEGO PRZESZŁOŚCI, TRAGICZNE WYDARZENIE WYRWAŁO GO Z DOBREGO I POUKŁADANEGO ŚWIATA. JAKO NIELETNI MUSI POKONAĆ SZKOŁĘ I OPIEKĘ SPOŁECZNĄ, KTÓRE WADZĄ W OSIĄGNIĘCIU CELU. CHŁOPAK CHCE ZA WSZELKĄ CENĘ ODZYSKAĆ SWOJĄ RODZINĘ.

TYCH DWOJGA ŁĄCZY NIE TYLKO TRAUMATYCZNA PRZESZŁOŚĆ ALE PRZEDE WSZYSTKIM OKOLICZNOŚCI ICH WSPÓLNEGO POZNANIA. OBOJE POZNAJĄ SIĘ PODCZAS TERAPII U SZKOLNEJ PANI PSYCHOLOG, KTÓRA SZCZERZE PRAGNIE IM POMÓC.

CZY ECHO I NOAH MAJĄ SZANSĘ POGODZIĆ SIĘ Z PRZESZŁOŚCIĄ I PATRZEĆ Z OPTYMIZMEM W PRZYSZŁOŚĆ?

Już dawno nie miałam okazji czytać lektury o tak wspaniałym i ujmującym charakterze. Książkę zaczęłam czytać w sobotni, wolny dzień, dzięki czemu mogłam dać jej szansę na to, aby mnie porwała. Tak właśnie się stało. Lektura ta okazała się świetną odskocznią i wspaniałą chwilą dająca relaks i odprężenie.

Styl autorki już od pierwszych stron nie budzi złudzeń co do tego, że jest ON wyćwiczony i dobrze opanowany. Całości doskonałego efektu dopełnia bardzo ciekawa fabuła i pomysł na rozwinięcie akcji. Bohaterowie stają się nam bliscy i pomimo, że są nastolatkami, nie widzę w nich wad. Jest tak, że zarówno Echo jak i Noah są osobami dojrzałymi i świetnie dopełniającymi się w akcji.

Cała książka opowiedziana jest z dwóch perspektyw. Śledzimy losy Echo i tego o czym myśli i marzy. Raz po raz widzimy jej przeszłość ale przede wszystkim jej ukryte myśli i emocje. Podobnie jest z Noahem. Chłopaka widzimy jako twardego i mocno stąpającego po ziemi młodzieńca, który mimo wszystko pragnie tego, co skradł mu los - rodziny. Oboje tych młodych ludzi powoduje, że śmiało można dojrzeć w swoim życiu superlatywy. Dzięki tej lekturze dostrzegłam, jak wiele miałam pozytywów jako nastolatka. Zauważyłam, że kiedy byłam nieco młodsza, nie musiałam martwic się o innych i być dorosłą nad swój wiek. Byłam po prostu dzieckiem. Głównym bohaterom tej książki, zostało to jednak odebrane.

"Najgorszy rodzaj płaczu to nie ten, który wszyscy widzą - zawodzenie szlochem na ulicy, rozdzieranie szat. Nie, najgorzej jest, kiedy szlochem zanosi się dusza, i bez względu na to, co się zrobi nie sposób jej ukoić. Jej część więdnie i staje się blizną na tym fragmencie, który przeżył."

Bardzo dobrze poznawało mi się losy tych dwójki młodych ludzi. Rodzące się miedzy nimi przywiązanie i miłość spowodowały, że nie potrafiłam oderwać się od tej pozycji. Mnie ta lektura całkowicie pochłonęła. Nie w sposób jest mi wymienić wszystkich zalet tej pozycji, mogę jedynie powiedzieć o znaczącej dla mnie wadze. Zauważyłam, że bardzo mnie męczyła zbyt rozbudowana i niepotrzebna wymiana niektórych informacji. Książka w tym też sposobie stała się bardzo obfita w strony, a myślę, że można by było ją nieco skrócić. Wydaje mi się, że przynajmniej kilkudziesięciu informacji było zbędnych. To jednak mnie nie zraziło.

Mimo jednak wszystkiego, książkę będę mocno polecać. To w zupełności wspaniała lektura, która się nie nudzi ani nie zawadza. Jak już zaczniecie się w nią zagłębiać, wtedy nie przestaniecie dopóki nie skończycie. Wszystko w niej mnie uwiodło oprócz tej jednej wady, o której wspomniałam powyżej. Polecam ją gorąco osobom, które lubią ekscytujące emocje, urzekające miłosne zagwozdki oraz przede wszystkim jasną i przyjemną akcję.

W tej książce w ogóle nie czuć upływających stron, mijających godzin. Ostrzegam: zanim weźmiesz do ręki tę książkę, zaplanuj sobie kilka godzin wolnego, bo nie, nie będziesz potrafiła się od niej oderwać. Przekroczyć granice to nie tylko istna sielanka i podglądanie bohaterów w ich miłosnych podchodach. Bardzo podoba mi się ten trend, że teraz książki posiadają dużą część goryczy, bólu i smutku. W końcu jest to książka dla nastolatek, więc jeżeli czytelnikowi zostaje zaserwowana właśnie taka lektura, wie on, że życie nie zawsze jest obsypane brokatem.

Wśród wszystkich młodzieżowych pozycji, które znajdują się na rynku, ta w jakiś sposób się wyróżnia. Fanki twórczości Coleen Hoover na pewno się nie zawiodą.

Zastanawialiście się kiedyś, czy są takie granice, których człowiek nie jest w stanie przekroczyć? Gdybym zadała to pytanie [Uwaga będzie trochę prywaty] naszym wspaniałym siatkarzom, po drodze przez mękę, jaką przeżyli by wywalczyć awans na Igrzyska w Rio, każdy jak jeden mąż odpowiedziałby, że niemożliwe nie istnieje, a wszystko tak naprawdę siedzi wyłącznie w naszej głowie. No właśnie, co w sytuacji, kiedy nasz umysł, zupełnie niezależnie od nas, zatrzaskuje przed nami drzwi i stawia bariery, których nie sposób przekroczyć, przynajmniej w takim żyjemy przeświadczeniu? Co z blokadami emocjonalnymi, gdy nasze serce wznosi wokół siebie mur i wywiesza na nim ogromny transparent, który razi po oczach neonowym STOP! Na te pytania próbowała w swojej powieści odpowiedzieć Katie McGarry, a czy jej się udało?

Powiecie, no dobra, ale to już było. Seksowny bad boy, śliczna outsiderka, dramatyczna przeszłość i walka o przyszłość. Macie rację, ale takimi wymogami rządzi się gatunek do jakiego zaliczana jest powieść i nic na to nie poradzimy. Niestety, zdarzają się takie książki, które w dość nieporadny i czasem nieudolny sposób powielają popularny schemat, a potem przepadają bez echa. Owszem, przyjemnie się je czyta, ale żeby podziałały na nas w jakiś wyjątkowy sposób, albo czymś szczególnie zapadły nam w pamięć – no, cóż… tutaj pojawiają się już schody i to naprawdę kręte. Są jednak takie pozycje wydawnicze, które mimo tego powtarzanego szkicu, na którym opiera się fabuła, mają w sobie to magiczne, bliżej nieokreślone i trudne do namierzenia „COŚ”, które sprawia, że nie są jedynie kolejną marną kopią, ale wprawiając w ruch zakurzone trybiki w naszym umyśle, wysyłają nasze emocje na zupełnie inny poziom i powodują szybsze bicie serca, nieszczególnie się przy tym wysilając. Taką historią właśnie, podzieliła się z nami Katie McGarry.

Jeśli, więc oczekujecie zwykłej młodzieżówki, czy romnasidła bez większego WOW, to nie jest to odpowiednia lektura dla Was.

Reszta recenzji na:

[Adres usunięty]