Promyk słońca. Seria mazurska. Tom 2

„Promyk słońca” to kolejna powieść Katarzyny Michalak, autorki wielu bestsellerów.

Z pewnością wiele czytelniczek (i czytelników) czekało na nią z niecierpliwością :)

„Promyk słońca” to historia trójki przyjaciół, która dostaje szansę na szczęście.

Czy wszyscy ją wykorzystają, czy uda im się spełnić marzenia? Nie powiem, bo odbiorę Wam radość czytania. Zachęcam do lektury, przenieście się w niesamowity świat „Promyka słońca”, przeżyjcie przygodę!

Katarzyna Michalak ma w swoim dorobku naprawdę ciekawe książki, ale trafiają się też takie, które z trudem można doczytać do końca. ,,Gwiazdka z nieba" czyli jej pierwszy tom nowej serii należał do drugiej kategorii. Na szczęście ,,Promyk słońca" okazał się ciekawszy.

Marta wróciła, na chwilę obecną była Wigilia, na której spotkali się z Mateuszem, małą Emilką i Oliwią, która okazała się być córką pani doktor. Nat nadal miał bóle nogi, jednak najważniejsza kwestia została wyjaśniona - ratownik, który uratował Oliwię i jej chłopaka przed laty wcale nie umarł. Przynajmniej w tej jednej kwestii mogli odetchnąć z ulgą, bowiem życie szykowało dla bohaterów inne niespodzianki.

Po skończeniu ,,Gwiazdki z nieba" byłam przekonana, że po dalsze tomy na pewno już nie sięgnę. Książka okazała się dla mnie bardzo naiwna. Korzystając jednak z okazji, że powieść pojawiła się w bibliotece i w każdej chwili bez żadnych kosztów mogłam ją zwrócić, postanowiłam skusić się na najnowszą powieść Katarzyny Michalak. Nie ukrywam, że nie jest to arcydzieło, ale w moim odczuciu jest o wiele lepsza niż jej poprzedniczka.

Bohaterów też spotyka dość sporo tragedii, jednak nie wszystkie, jakie można spotkać na świecie. Autorka nadal wyprzedza wydarzenia, co niezmiernie mnie irytuje. Wolałabym o wszystkim dowiadywać się w odpowiednim czasie. Zakończenie okazało się smutne, ale zaskakujące. Z racji tego, że przeczytałam już dwa tomy, pewnie skuszę się też na zwieńczenie trylogii.

,,Promyk słońca" to pozycja, którą trzeba koniecznie czytać po zapoznaniu się wcześniej z ,,Gwiazdką z nieba". Krążą różne opinie, więc może wy będziecie pierwszym tomem tej serii zachwyceni.

Książka warta uwagi i godna polecenia, historia wciąga i niech Was nie zwiedzie sielankowy tytuł oraz okładka. Książa pełna emocji tych pozytywnych, ale również negatywnych. Polecamy ją bardzo serdecznie.

„Promyk Słońca” Katarzyny Michalak to druga część „Gwiazdki z Niebia”. Premiera książki planowana jest na 28 lutego, czyli nastąpi niebawem, na co z pewnością wiele osób czeka z ogromną niecierpliwością. Ja miałam to szczęście zapoznać się z nią odrobinę wcześniej dzięki uprzejmości Wydawnictwa.

Zagubiona wśród mazurskich lasów wioska stała się dla Nataniela spokojną przystanią.

I nie tylko dla niego. To tutaj swój nowy dom znalazła mała Emilka,

tutaj walczą o swoje szczęście inni życiowi rozbitkowie.

Czy Senna stanie się miejscem, gdzie spełniają się marzenia?

Nataniel nie może przestać myśleć o tajemniczej dziewczynie, którą uratował w wigilijną noc. Marta pragnie odbudować relacje z córką, a Mateusz kocha kobietę, która niestety nie jest mu przeznaczona. Wszyscy spalają się w pogoni za tym, czego pragną ich serca, nie wiedząc, że marzenia często spełniają się nie w porę i nie tak, jak to sobie wyobrażamy.

Okazuje się, że szczęście to droga do celu, a nie sam cel.

„Promyk Słońca” Kasi Michalak zwala z nóg, dlatego jeśli spodziewacie się spokojnej i wyważonej powieści, gdzie wszystko ma swój „happy end” to od razu Wam powiem, że tego nie dostaniecie.

Niech Was nie zwiedzie delikatny i ciepły tytuł oraz sielankowy charakter okładkowej grafiki.

W powieści bardzo dużo się dzieje, akcja pędzi do przodu, los zapętla swoje obręcze wokół bohaterów i nie daje im wytchnienia.

Na drodze do spokoju i szczęścia stają bowiem nienawiść i zazdrość. A zawiść z jaką przyjdzie zmierzyć się bohaterom sprawi, że Wasze emocje będą sięgać zenitu.

Katarzyna Michalak wiedzie swoich bohaterów na manowce życia, nie przebiera w środkach, nie rozwiązuje ich problemów za nich. Wyposaża ich jedynie w dobre serca i wiarę oraz uczciwość wobec innych.

Czy starczy im sił, do walki z kryzysami?

Czy będą mieć dość siły, by pokonać niesprawiedliwość losu?

O tym przekonacie się sięgając po powieść. Gwarantuję Wam, że nie oderwiecie się od niej ani na moment.

Akcja powieści prowadzi się praktycznie sama i jak to w życiu bywa, gna do przodu nie robiąc przerw na złapanie oddechu. A to co planujemy, co zamierzamy, do czego dążymy nie zawsze przynosi zamierzone efekty.

W powieści nie zabrakło jednak ciepła i radości, pomimo wszystkiego co się dzieje. Odrobina czułości i szacunku, mnóstwo przyjaźni i niezawodnego wsparcia. Wiara i nadzieja to wciąż są przewodnie myśli, którymi autorka kreśli ścieżki swoich bohaterów.

Katarzyna Michalak porusza w powieści kwestię problemów w komunikacji rodzinnej pomiędzy rodzicami a dziećmi. Niezrozumienie i konflikty w tej sferze niejednokrotnie przyćmiewają to, co w życiu powinno być najważniejsze. Autorka zauważa, słusznie zresztą, że dziecko wychowane w miłości i otoczone czułą opieką nie zawsze wyrasta na dobrego człowieka. Czasami dzieje się tak, że egoizm bierze górę w człowieku i panoszy się w jego sercu tak długo, że zaczyna psuć go od środka, niszcząc przy okazji wszystko wokół. Autorka pomiędzy linijkami swej powieści ukryła wyjaśnienie, które jest niejako przestrogą dla rodziców, żeby w miłości i czułości do dziecka nie przechylić szali na drugą stronę. Nie ma bowiem nic gorszego niż nadopiekuńczość, która może obrócić się przeciwko dawcy miłości i zbudować podwalinę do egoizmu i roszczeniowej postawy dziecka. Wniosek nasuwa się sam – kochać całym sercem, ale również wymagać i stawiać konsekwentne warunki wspólnego życia.

Jedna z bohaterek powieści nie potrafiła znaleźć tego złotego środka i w efekcie przyniosło jej to mnóstwo cierpienia.

W powieści „Promyk Słońca” znalazłam również źródło ludzkiej zawiści i niegodziwości. Faktycznie jest tak, że w wielu przypadkach biorą się one z tego, iż człowiek który nie osiągnął w swoim życiu żadnego konkretnego celu, nie zmierzył się problemami, przeżył cząstkę życia bazując na innych, przenosi swoje żale i złość na innych i cały świat. Przecież ktoś musi być winny. Tacy ludzie zawsze znajdą sobie kogoś, by obarczyć innych własnymi porażkami i niepowodzeniami, własnym lenistwem i niespełnieniem. Zwykle bywa tak, że Ci co mają za uszami najwięcej, krzyczą najgłośniej. Ze smutkiem muszę stwierdzić, że niestety takich ludzi jest coraz więcej, w sobie nie widzą niczego złego, nie czują się winni, wręcz uważają się za idealnych. A niszczącą pożogę emocjonalną jaką roztaczają wokół siebie można z pewnością przyrównać do płonącego lasu. Pożar nienawiści nie zna granic i wypala na swej drodze całe dobro.

Autorka podsumowuje to zjawisko w bardzo subtelny acz konkretny sposób.

„Promyk Słońca” to również powieść niosąca zgoła inne przesłanie. O czym mówią ostatnie stronice.

Autorka z całą pewnością zaskoczy swych czytelników, co osobiście potwierdzam.

Sama Kasia powiedziała ostatnio, że czytelnicy będą na nią źli. (Filmik dostępny jest na fanapagu Katarzyny Michalak → Filmik z Kasią :) )

Czy ja byłam zła? Nie.

Moja osobista reakcja, wynikała jednak z mojego doświadczenia.

Mimo to, wiele z Was, faktycznie może poczuć złość i rozczarowanie przebiegiem fabuły.

Niezmiennie wszystko to, co się dzieje w powieści, powiedzie czytelników do wyciągania kolejnych istotnych i mądrych wniosków.

Czas to pojęcie względne i niezmierzone. Nie mamy wpływu na jego ilość w naszym życiu.

Dlatego warto jest wziąć sobie do serca to ostatnie przesłanie zawarte w „Promyku Słońca” i zdać sobie sprawę z tego, że nie jesteśmy w stanie niczego przewidzieć.

„Promyk Słońca” Katarzyny Michalak to powieść, którą koniecznie trzeba przeczytać, ponieważ pod zgrabną, dobrze skonstruowaną fabułą oraz pod postaciami, które znane są nam od pierwszej części, autorka ukryła mądrości i prawdy, o których zbyt często zapominamy. Warto jest sobie je przypomnieć i przemyśleć przy okazji tej lektury.

Ja tymczasem niecierpliwie czekam na maj – kiedy to ukaże się trzecia część mazurskiego cyklu pt. "Kropla nadziei" :)

Recenzja na: [Adres usunięty]

"Gwiazdka z nieba", czyli pierwszy tom mazurskiej serii Katarzyny Michalak, była bardzo przeze mnie wyczekiwaną powieścią. Magiczna okładka wabiła i nie odkrywała zbyt wiele ze skrywanej treści. Autorka wpisując swój najnowszy pomysł w mazurską scenerię, odsłoniła przed czytelnikami nowy fragment pięknej Polski. Zaś finałowe niespodzianki sprawiły, że powieść nabrała rumieńców i podnosiła poziom adrenaliny przed lekturą drugiego tomu - "Promyk słońca".

Wigilijny 'prezent' Nataniela, który schronił się po życiowych traumatycznych wydarzeniach w Sennej, okazał się być ogromnie sympatyczną, miłą i słodką dziewczynką - Emilką. Mężczyzna nie potrafi do końca zrozumieć, dlaczego to właśnie jemu matka dziecka powierzyła opiekę nad swoją córeczką... Przecież mała ma ciotkę! Czy Nat odważy się pojechać na widzenie z Iwoną? Czy wybaczy jej tak perfidną zdradę? A może jego uczucia skierują się ku Oliwii, dziewczynie która dotarła do jego chaty w wigilijny wieczór? Czy jej pojawienie się w mazurskiej głuszy było przypadkiem? Pewne jest jedno - Oliwia i Nataniel po krótkiej chwili rozmowy usłyszeli głuchy łomot kamieni, które spadały im z serc... Wszak oboje od sześciu lat myśleli, iż to drugie nie żyje... Że los nie pozwolił im cieszyć się szczęściem czy słońcem odbierając tamtej strasznej nocy życie w polskich górach.

"Pozwólmy, by przeszłość została w przeszłości." *

Marta Kraszewska pomagając Natanielowi w opiece nad dzieckiem, bardzo zżyła się z Emilką, chyba nawet zbyt bardzo... Nie powinna przywiązywać się tak do kogoś, kto przecież nie przybył do Sennej na zawsze. Tylko, że Marta już tak wiele straciła... ukochaną pracę, wymarzony dwór a przede wszystkim relacje z jedyną córką. Może więc Emilka jest odkupieniem win? Kruszyną, która ma pomóc pani doktor w podjęciu decyzji o powrocie do zawodu?

Powieść jest napisana w bardzo charakterystyczny dla Michalak sposób - nie brakuje sensacyjnych wydarzeń, 'czarnych charakterów' czy niespodzianek wbijających w fotel. Nowe życie kontra śmierć, radość kontra smutek, euforia kontra rozpacz oraz pomoc kontra zemsta - to liczne, ale przecież jeszcze nie wszystkie przeciwieństwa, które dostrzegamy w tej powieści. Wielobarwne oblicza wykreowanych postaci powodują, że pośród sielankowego życia na prowincji zostajemy postawieni przed obliczem kilku tragedii. Dobro nieustannie walczy ze złem, jednak na którą stronę ostatecznie przeważy szala? Czy któryś z bohaterów pokona wewnętrzne demony i dostrzeże swoje błędy? A może cenę za nie zapłaci ktoś inny?

"Od tego są przyjaciele, prawda? By pomagali wzrastać twoim marzeniom. **

"Promyk słońca" jest lekturą wskazującą nam drogę do szczęścia, która zwykle prowadzi przez wąwozy, zakręty i pułapki. Autorka zaserwowała nam książkę przepełnioną emocjami - pozytywnymi i negatywnymi, które nie pozwalają przejść obojętnie wobec perypetii bohaterów. Niemal każdy bohater otrzymał swoją porcję problemów i rozterek. Marta ma problemy z córką, Oliwia nie jest do końca szczera, Mateusz wciąż bezskutecznie wzdycha do ukochanej, Natanielowi wielokrotnie grunt usuwa się spod stóp a na horyzoncie pojawia się ponownie Siergiej. Chwilami jest naprawdę mocno czy groźnie! Ból, strach i cierpienie wpływają na nasze postrzeganie wydarzeń a te końcowe spowodowały, że moje usta ułożyły się w słowa 'nie tego się spodziewałam!'.

Autorka zwróciła również uwagę na fakt, iż powinniśmy dziękować za to co mamy a nie oczekiwać zbyt wiele od życia, bowiem możemy się srodze zawieść. Są takie momenty, w których nawet wrogom należy pomagać, ale najlepsze za decyzje podejmujmy umysłem a nie pod wpływem chwili, gdyż wtedy nietrudno o błędy rzutujące na przyszłość. W powieści znalazło się też współczesne ujęcie niewolnika jednak nie zdradzę czego dotyczyło. Bardzo podobała mi się wypowiedź Mateusza na temat różnych rodzajów samotności - we dwoje, w tłumie, z wyboru i ta najtrudniejsza "do zniesienia: gdy chcesz być z kimś, kogo kochasz nad życie, lecz nie możesz." ***

Podsumowując - powieść Katarzyny Michalak jest dowodem na drzemiące w człowieku uczucie złości oraz chęci do ranienia innych a nawet dokonania zemsty. Nie brakuje tutaj również chorobliwej obsesji i zazdrości, dobroci, podłości, szaleństwa, bezinteresownej pomocy, niespełnionej miłości, poczucia winy oraz konfliktów między rodzicami a dziećmi, ale też niezwykłego blasku matki, która odzyskała dziecko. Nie dajcie się zwieść uroczej okładce, bowiem kryje historię pełną zaskoczeń, wzruszeń, zwrotów akcji i bynajmniej nie jest przesłodzoną bajką z 'happy endem'. Nie mogę się już doczekać na trzeci tom tej serii - "Kropla nadziei".

"Zawsze wydaje nam się, że mamy czas. Mamy mnóstwo czasu, by prosić o wybaczenie.

Całą resztę życia. I nagle okazuje się, że jest za późno. Na wszystko.

Na wybaczenie również. ****

* K. Michalak, "Promyk słońca", Wyd. Znak Literanova, Kraków 2018, s. 19

** Tamże, s. 178

*** Tamże, s. 45

**** Tamże, s. 312

„Zagubiona wśród mazurskich lasów wioska stała się dla Nataniela spokojną przystanią.

I nie tylko dla niego. To tutaj swój nowy dom znalazła mała Emilka,

tutaj walczą o swoje szczęście inni życiowi rozbitkowie.

Czy Senna stanie się miejscem, gdzie spełniają się marzenia?

Nataniel nie może przestać myśleć o tajemniczej dziewczynie, którą uratował w wigilijną noc. Marta pragnie odbudować relacje z córką, a Mateusz kocha kobietę, która niestety nie jest mu przeznaczona. Wszyscy spalają się w pogoni za tym, czego pragną ich serca, nie wiedząc, że marzenia często spełniają się nie w porę i nie tak, jak to sobie wyobrażamy.

Okazuje się, że szczęście to droga do celu, a nie sam cel.”

Z twórczością Katarzyny Michalak jest tak, że albo się ją lubi, albo nienawidzi, albo po prostu jest się wobec niej obojętnym. Ja należę do tej trzeciej grupy, po prostu jej twórczość ani mnie ziębi, ani parzy, choć nie ukrywam, że gdy byłam młodsza, z przyjemnością zatapiałam się w jej książkach. Teraz po prostu chyba dorosłam i oczekuję od powieści obyczajowych czegoś więcej niż tylko chwytającej za serca historii, przede wszystkim szukam w nich realizmu i autentyczności. Pewnie teraz się dziwicie, dlaczego w takim wypadku wzięłam książkę Kasi Michalak do recenzji, ale odpowiedź jest bardzo prosta, bo po prostu dostałam ją przez przypadek i choć jestem zawalona książkami, które już dawno powinny być przeczytane, to postanowiłam dać autorce szansę. Żeby móc przeczytać tę książkę, musiałam także nadrobić część pierwszą tej serii i o dziwo muszę przyznać, że książka mimo kilku małych minusów przypadła mi do gustu, była prawdziwa, nieprzerysowana, mogłabym rzec, że taka akurat, więc naprawdę miałam nadzieję, że w tomie drugim dostanę do samo. Niestety moja euforia opadła bardzo szybko, gdyż te dwie książki to niebo i ziemia, woda i ogień. Dawno nie czytałam książki, która tak strasznie by mnie irytowała, była tak mało wiarygodna, przerysowana, a momentami nawet absurdalna. Na dodatek napisana została dość kwiecistym językiem, który czasami wręcz mnie śmieszył. Miałam nawet zaznaczonych kilka takich „kwiatków” ale nie chcę do nich znów wracać, więc sobie to odpuszczę. Przez to wszystko z książki zrobiła się taka sentymentalna breja, która w ogóle nie trafiła w moje gusta.

Jeżeli chodzi o bohaterów, to moim zdaniem byli bez wyrazu, po prostu tacy bezpłciowi, nie polubiłam żadnego z nich, przez co niestety nikt nie stał mi się bliski i z nikim nie mogłam się utożsamić. Jest to dla mnie ogromnym minusem, gdyż bohaterowie są najważniejsi w każdej książce i to od nich zależy, jak odbiorę ich historię. Dzięki bohaterom nawet nudna, jak z flaki z olejem książka, może nabrać jakiegokolwiek wyrazu, niestety tutaj byli oni nudni, jak cała historia.

Moja recenzja nie ma na celu nikogo obrazić, są to tylko moje odczucia, które towarzyszyły mi podczas lektury tej książki. Wiem, że autorka ma ogromne grono fanów i szanuję każdego z nich, bo czytelnicze gusta są bardzo różne, a poza tym nie urodził się jeszcze nikt taki, który dogodziłby każdemu. Na pewno nie sięgnę już po żadną książkę autorki, bo nie chcę się męczyć i nie chcę pisać kolejnych złych recenzji. Uważam, że jeżeli lubicie książki autorki, to i ta przypadnie Wam do gustu, mnie niestety nie oczarowała.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Znak Literanova.

Na serię mazurską Katarzyny Michalak składają się trzy książki, które tworzą całość.

Pierwsza -”Gwiazdka z nieba” to historia Nataniela, młodego mężczyzny, który stracił dom i matkę i postanowił przenieść się na Mazury, do wsi Sienna, aby tam odnaleźć swoje szczęście.

Druga - to „Promyk Słońca”, który teraz Wam po krótce opiszę

I trzeci -”Kropla nadziei”, na którą czekam z niecierpliwością, bo ma się już niedługo ukazać.

Druga część sagi, „Promyk Słońca” rozpoczyna się Wigilią Bożego Narodzenia.

Jest to jedyna noc w roku, kiedy spełniają się życzenia, a zwierzęta mówią ludzkim głosem.

I oto tej nocy pod domem Nataniela pojawia się mała dziewczynka.

Kto to jest?

Mała Emilka, córka Iwony - kochanki Nataniela, która siedzi w więzieniu.

Co takiego zrobiła Iwona, że trafiła do aresztu?

Kto jest ojcem Emilki? Bo nie jest nim Nataniel!

I co ma z tym wszystkim wspólnego Siergiej Sodarow? - Ukrainiec, kochający się w Marcie Kraszewskiej - lekarce, która też mieszka w pobliżu.

Marta z kolei ma córkę Oliwię, która znienacka też zjawia się w noc Wigilijną lecz nie darzy matki szczególnym uczuciem.

Dlaczego?

Czy Oliwia potrafi zwabić do siebie Nataniela?

I jakie ma plany wobec mężczyzny?

Oprócz tego na Nataniela czyha jeszcze jedna kobieta - Aśka Jarząbek, którą mężczyzna odrzucił, a kobiety są bardzo zawistne i pamiętliwe.

W ostatnim rozdziale książki rozgrywa się tragedia, w której ginie dobra i niewinna kobieta, za przyczyną właśnie Aśki Jarząbek.

Bardzo są pokręcone losy bohaterów, lecz książka jest tak przepięknie i jasno napisana, a co najważniejsze trzyma czytelnika w niepewności do ostatniej strony rozdziału.

Autorka opisuje losy mazurskiej na ogół spokojnej wioski, gdzie rozgrywają się ludzkie tragedie, smutki i radości i poprzez to autorka ukazuje Wam, że zawsze się nam wydaje, że mamy czas na wyznanie komuś swoich uczuć, czy prosić o wybaczenie.

I nagle okazuje się, że w jednej chwili tracimy wszystko i na wszystko jest już za późno, na wybaczenie również.

Książka wydana jest w miękkiej oprawie, zawiera 25 rozdziałów i 311 stron.

Jednak urzekająca jest okładka książki - dziewczynka z lampionem pośród kwiatów.

Pojawia się nagle jak promyk słońca, mała, słodka a jakże nieszczęśliwa Emilka.

Bardzo wzruszający obrazek.

W trzeciej części, która już niedługo ma się ukazać, na pewno dowiecie się kto jest ojcem Emilki, czy Nataniel i Oliwia będą razem oraz o liście, który zmienił wszystko.

Zapraszam Was do czytania i życzę wielu przeżyć i wzruszeń.

Czy można zabierać się za czytanie, jeśli nie znamy treści pierwszego tomu? Można. Ja tak zrobiłam i bez większego problemu odnalazłam się w temacie. Wiadomo, autorka z jakiegoś powodu zdecydowała się napisać cały cykl i podzielić go na tomy, warto to uszanować i czytać po kolei. Ale jeśli zdecydujecie inaczej, dacie radę :-)

Pierwsza rzecz, o której wspomnę, to okładka. Ten kolor, złote litery, mała dziewczynka wśród pól kwiatów - można przypuszczać, że treść będzie trochę romantyczna, może z jakimś złamanym sercem, ale koniecznie z happy endem. Oceniając książkę po okładce można się pomylić. W “Promyku słońca” sporo jest bardzo negatywnych emocji: furii, zazdrości, gniewu, wyrachowania. Uosobieniem tych cech jest z pewnością Oliwia. Młoda dziewczyna, która pogubiła się w życiu, karmi się bezsilnością matki i naiwnością jednego z głównych bohaterów - Nataniela.

Główni bohaterowie to Nataniel, Mateusz i Marta. Nataniel - młody chłopak, który swój spokój odnalazł w domu na mazurskiej wsi. W moim odczuciu skrajnie naiwny, chociaż znajdzie się pewnie ktoś, kto powie, że uczciwy, wrażliwy i pomagający nawet wrogowi. Poniekąd tak jest, ale z takimi cechami chłopak łatwo w życiu nie ma. W “Promyku słońca” leczy złamane serce i opiekuje się dzieckiem kobiety, która mu je złamała…

Mateusz - prosty, dobry, uczciwy, zakochany po uszy w Marcie. Oczywiście bez wzajemności. A do tego ukrywa swoje uczucie i cierpi w samotności. Ujął mnie tym, że jeździ do niewidomych dzieci, żeby mogły poprzytulać się do jego puchatego psa. Marta - pani doktor po przejściach, podobnie jak Nataniel, znalazła swoje miejsce na wsi. Również leczy złamane serce, a dodatkowo ma córkę, która obwinia ją za swoje nieszczęścia (tak, to Oliwia, o której pisałam wyżej). Oczywiście uczucia Mateusza nie zauważa.

Splot wydarzeń w drugim tomie mazurskiej sagi jest trochę jak w telenoweli. Natłok wydarzeń, które w moim odczuciu nie są bardzo typowe, czasami przypominał mi kumulację w totolotku. Nataniel zajmuje się dzieckiem kobiety, która go zdradziła. A żeby było ciekawiej zdradziła go z partnerem Marty. Co nie wpłynęło na to, że trójka przyjaciół okazała wsparcie zdradzającym kochankom. Do tego tortury, przebiegła Oliwia, podglądająca wszystko zazdrośnica. Mogłabym jeszcze wymieniać, ale nie chcę zdradzić za dużo. Jeśli ktoś lubi takie emocje, to się nie rozczaruje. Fabuła jest naszpikowana smaczkami.

Mnie trochę to raziło, podobnie jak naiwność życiowa bohaterów. Może w kolejnym tomie wezmą się w garść i pokażą pazur i odrobinę więcej charakteru.

Domyślam się, że autorka chciała przekazać kilka życiowych prawd, o tym jak przewrotne i kruche potrafi być życie, o tym jak ważna jest przyjaźń, że są ludzie, którzy pomogą... Jednak natłok wydarzeń oraz cechy charakteru bohaterów zakłócały mi ten odbiór. Z ciekawości sięgnę po kolejny tom, ale myślę, że daty premiery nie zapiszę na czerwono w kalendarzu.

RECENZJA PRZEDPREMIEROWA

Polubiłam książki autorstwa Pani Katarzyny Michalak, gdyż pisze z delikatnością i lekkością. Bardzo spodobała mi się książka ''Promyk słońca'', ponieważ mogłam dzięki niej oderwać się od problemów życia codziennego. Trójka przyjaciół Nataniel, Marta, umiejąca kochać prawdziwie. Podobnie jak my czują się samotnie, w chwilach przemyśleń i rozważań nad pytaniami: Jak moje życie się potoczy, gdy mam pod opieką Emilkę ? Czy nadal kocham Iwonę? Czy potrafię Emilkę zaakceptować? Jedynym pozytywnym promyczkiem słońca jest tu Emilka dziewczynka pięcioletnia. Jak każdy dzieciak, potrafi spowodować uśmiech na wielu twarzach, które nie są dla niej obce. Pokochała wujka Nataniela, ciocię Martę, wujka Mateusza. Wzruszające były słowa Emilki, która na swój sposób pojmowała rozumowanie wydarzeń z życia ludzkiego. Pomysłowo została napisana fabuła książki. Akcja powieści toczy się bardzo szybko. Poznamy również innych bohaterów, którzy jak zawsze coś zmienią w życiu całej trójki przyjaciół. Zaskakujące jest tutaj zakończenie, pełne refleksji nad życiem, które mamy tylko jedno. Nie zdajemy sobie sprawy z tego, że na słowa przepraszam, proszę, dziękuję, kocham, jest czasem zbyt późno.

Wydawnictwu Znak Literanova dziękuje za egzemplarz książki.

Polecam przeczytać tę książkę.

DOBRY I ZŁA

Katarzyna Michalak miewa tendencje do budowana wyrazistych, aczkolwiek czasami przerysowanych postaci. Po prostu czarni, albo po prostu biali, brak w nich tego odcienia szarości, a przecież nikt z nas nie jest idealny, albo też skrajnie zły. W tej części, jak i zarazem w serii, mamy do czynienia z trójką nad wyraz uczynnych osób, na czele których stoi Nataniel. Ciepły, serdeczny, choć miewający swoje demony przeszłości, które zżerają go od środka. Chociaż momentami naiwny, to chłopak do rany przyłóż stanowiący całkowity kontrast nieznośnej i kierującej się ukrytymi intencjami Oliwii, która mocno działała mi na nerwy. Bohaterowie wypadli po prostu przeciętnie, ale nie kryję, że były takie momenty, kiedy z uwagą przypatrywałam się ich poczynaniom. W szczególności w drugiej połowie.

SENTYMENTALNIE

Nie brak emocji, którymi autorka stara się operować na każdym kroku. Dość często można natknąć się także na odzwierciedlone pytania kotłujące się w umysłach poszczególnych postaci. Obok akcji i dialogów mamy więc szereg wewnętrznych rozterek, nie zawsze spójnych i jednoznacznych. Pierwsza połowa powieści wypadła słabo. Z kolei druga się broni. Jest przyjaźń, zawiść, nienawiść, są wspomnienia przeszłości, jest żal, są uczucia dziecka i jest też miłość. A wszystko to w towarzystwie sentymentalnego tonu, który choć irytujący, ma w sobie coś, czemu nie mogę odmówić ciepła.

TRUDY I NADZIEJE

Podobnie jak i pierwsza część serii, „Pomyk słońca” to ckliwa, ale nieprzesłodzona historia. Bohaterowie muszą mierzyć się z rozmaitymi trudnościami, napotykają na swojej drodze chwile prowokujące do smutku i łez. Nie przeszłam obok nich obojętnie, choć nie przeżywałam ich jakoś specjalnie. Mam wrażenie, że nie angażuję się już w książki pani Michalak w takim stopniu, jak to było kiedyś.

Język powieści – momentami kwiecisty. Na szczęście to określenie raczej odnosi się do opisów, aniżeli dialogów, więc nie będę narzekać.

PODSUMOWANIE

Sięgając po drugi tom trzeba oczywiście poznać uprzednio jedynkę. Myślę, że Ci, którzy dali szansę Gwiazdce z nieba i ukończyli lekturę zadowoleni, teraz mają szansę na podobne wrażenia. Dla mnie kolejny raz było to spotkanie z przeciętną historią, która niekoniecznie mnie wynudziła, ale też na pewno nie zachwyciła. Powiem tak, autorce nie brak ciekawych pomysłów, ale trochę zbyt dużo wkłada pomiędzy nie zbiegów okoliczności i skrajności. Czy przeczytam trzeci tom? Pewnie tak, bo nie lubię niedokończonych serii, choć nie będę liczyć na cuda.

[Adres usunięty]

"Promyk słońca" to powieść, w której możemy utwierdzić się w przekonaniu, iż kobiety również potrafią ranić na wiele sposobów.

W wigilijną noc pod domem Nataniela pojawia się kilkuletnia dziewczynka, a także długo wyczekiwana, wytęskniona córka Marty. Czy ten bożonarodzeniowy cud jest w stanie sprawić, by trójka przyjaciół mieszkających w leśnej głuszy mogła zacząć nareszcie żyć spokojnie i szczęśliwie? Kim jest Oliwia? Po co tak naprawdę przyjechała do Marty? Gdzie podziewa się Siergiej Sodarow i co ma wspólnego z Iwoną siedzącą w więzieniu? Kto stoi po stronie Nataniela, a kto życzy mu tak bardzo źle, że gotów jest zrobić krzywdę jemu i jego bliskim?

Drugi tom serii autorstwa pani Katarzyny nie jest przesłodzoną historią z happy endem. Bynajmniej. Kobieca zazdrość, nieopamiętana furia i obsesja może zranić wiele istnień. Serce Nataniela jest w strzępach. Kiedy myśli, że rany się zagoiły dostaje kolejny cios. Czy potrafi zapomnieć o zdradzie? Czy mimo to jest w stanie wyciągną pomocną dłoń do osób, które tak bardzo go skrzywdziły?

Mnóstwo pytań, nowi bohaterowie, kolejne wątki, których rozwinięcie znajdziemy zapewne w trzecim tomie serii.

Kobieca zawiść bywa okrutna. Nie bez powodu mówi się, że pod tym względem "baby są gorsze od facetów".

Jeśli chcecie znaleźć odpowiedź na pytanie dlaczego Oliwia tak bardzo nienawidzi matki? Czy Nataniel poukłada sobie w końcu swoje życie? Czy Marta wróci do zawodu lekarza pediatry, a Mateusz znajdzie miłość, koniecznie sięgnijcie po tę pełną rozmaitych emocji książkę. "Promyk słońca" bowiem to nie tylko opowieść o miłości, przyjaźni, zdradzie, zawiści i problemach w związkach damsko-męskich. Jest to również historia o relacjach rodzinnych między matką, a córką, córką i ojcem. Pojawia się też wątek kryminalno-sensacyjny. Wszystko to powoduje, że w sercu czytelnika wprost buzują skrajne emocje. Kibicujemy zranionemu Natanielowi. Trzymamy kciuki za Mateusza. Przekonujemy się o tym, że podłość ludzka nie zna granic i nie cofnie się przed niczym, a zło pojawia się w najmniej oczekiwanym momencie. Potwierdza się też dobrze nam znany fakt, że nie każdy "zły" człowiek pochodzi z patologicznej rodziny. Czasem zło wkrada się do serca nawet tej pozornie najbardziej kochanej istoty.

Naprawdę nie każdy facet to świnia. A to, czy "Promyk słońca" wyjdzie zza ciemnych chmur dowiemy się w trzecim tomie mazurskiej serii, na którą już teraz czekam z niecierpliwością :)

Więcej na blogu [Adres usunięty]