Pozorność

Anna i Piotr są po ślubie. Dla Piotra Anna rzuciła swojego narzeczonego Janka. Na kolana powalił ją czar Piotra. Czuła się, jakby wygrała los na loterii. Małżeństwo mieszka u rodziców Anny, ale już widać kredyt na nowe mieszkanie, już coraz bliżej życie na swoim, to wymarzone i wyśnione, idealne i pozorne. Pierwsze poronienie Anny, zasmuca ją, ale nie jest końcem nadziei. Jednak problemy z utrzymaniem drugiej ciąży są już kamykiem, który porusza lawinę, kompleksową, absolutną. Zmienia się jej mąż, obwiniający żonę, że nie rodzi mu tego potomstwa, które ma dopełniać jego obraz jako samca idealnego. Gdy wypomina to kobiecie, na przyjęciu, wśród przyjaciół, Anna najpierw nie wierzy, później dostaje histerii, co tylko powiększa gniew męża. Czarujący, przystojny facet, idealny zięć, za drzwiami sypialni staje się potworem, okrutnym i bezwzględnym. Rani fizycznie i psychiczne. Anna pogrąża się w dziwnym stanie, który przypominał mi pełną mroku, psychodeliczną prozę Terakowskiej. Jak daleko posunie się Piotr, nim Anna odważy się wyjść z tej pozorności, przestać udawać? Czy do końca życia będzie niewolnicą socjopaty?

Połknęłam tę książkę błyskawicznie. Pozorność jest powieścią, która momentalnie mnie wciągnęła. I chociaż jestem zasadniczo na tak, nie mogę skrytykować kilku rzeczy. Po pierwsze, bardzo dużo opisów, dialogi są krótkie, jest ich niewiele, jakby Autorka miała do nich awersję i wszystko wolała opisać. Rozumiem, że ponieważ nacisk jest położony na świat przeżyć wewnętrznych Anny, to je zdecydowanie lepiej oddać w taki sposób. Osoby dotknięte przemocą domową, niechętnie dzielą się swoimi przeżyciami, tymczasem autorka, bardzo głęboko wpuszcza nas w umysł kobiety, której życie z bajki, stało się koszmarem. Fantastyczne są te przeplecione fragmenty, z jednej strony ona nie może tego zrozumieć, nie podoba jej się takie traktowanie, z drugiej czuje się osaczona i zaczyna czuć się winną.

Drugą wadą według mnie jest to, że fabuła, w moim odczuciu jest za mało rozbudowana, rozumiem, że temat przemocy w rodzinie jest bardzo ważny, ale zasadniczo poza wewnętrznymi przeżyciami Anny, kolejnymi scysjami w domu niewiele się dzieję, co sprawia, że jakkolwiek jej współczuję, nie mogę się z nią zżyć. Jeżeli ją lubię to za sprawą Jana, chociaż jego też znam niewiele. Moim zdaniem za mało poznajemy bohaterów, ale trzeba przyznać że poznajemy ich od tych najskrajniejszych form, kochają, nienawidzą, wariują, rozpaczają…

I te dwie krople goryczy, chociaż takie niezupełne jak widać odczułam czytając tę książkę. Bo zasadniczo dałam się bezgranicznie tej powieści porwać. Bardzo zaangażowałam się w przeżycia Anny, do tego stopnia, że wieczorem nie mogłam usnąć bo czułam niepokój, rano – czytając w parku, przed pracą, kończyłam książkę z duszą na ramieniu. Czyta się jak thriller, z przejęciem.

Moim zdaniem warto po tę powieść sięgnąć. Natalia Nowak – Lewandowska porusza ważny i trudny temat, o którym mówi się za mało. Wciąż zbyt wiele jest taki Ann, które się boją, które wolą żyć dla tych pozorów, które zadręczają się obwinianiem siebie. Może ta książka pomoże komuś zrozumieć, połączyć tropy i komuś pomóc!!

Moim zdaniem naprawdę bardzo dobry debiut, bardzo dobry, znając perfekcjonizm Natalii sądzę, że następna książka będzie jeszcze lepsza!!

Pozorna słabość, pozorna obojętność, pozorne małżeństwo, które powinno być zgodne, szczęśliwe i trwałe. Ale ból, rozczarowanie, strach powodowane przez wydawałoby się najbliższą osobę są w przypadku głównej bohaterki debiutanckiej powieści Natalii Nowak-Lewandowskiej jak najbardziej prawdziwe i przeszywające czytelnika na wskroś.

Anna i Piotr Sokołowscy to para kochających się i wspierających ludzi. Nad ich związkiem z wolna zaczynają się jednak gromadzić czarne chmury, ponieważ wielokrotne starania o powiększenie rodziny kończą się porażką i frustracją obu stron. Niepostrzeżenie Piotr ewoluuje z troskliwego małżonka w perfidnego tyrana, który całą odpowiedzialność za trudności w donoszeniu ciąży zrzuca na Annę, osaczając ją coraz bardziej w kręgu zastraszenia i poczucia winy. Z kolei Anna z pogodnej i optymistycznie nastawionej do życia kobiety zamienia się w kulącą się pod wzrokiem męża, rozdygotaną osobę, tłumaczącą sobie zmiany w zachowaniu męża jako reakcję na stres. W parze z terrorem psychicznym bardzo szybko zaczyna iść przemoc fizyczna, tak dotkliwa, że Anna tracąc w jej wyniku kolejne dziecko przechodzi potężne załamanie nerwowe, ocierające się o granice szaleństwa. Szczęśliwie na jej drodze staje doktor Stanisław Niewiadomski, który jako powiernik Anny okazuje się wsparciem w najtrudniejszych momentach. Anna nie pozostaje również bez deklaracji pomocy ze strony Jana Zawadzkiego, mężczyzny, którego skreśliła ze swojego życia, wiążąc się z Piotrem. Pomoc tę jednak odrzuca, wiedziona fałszywym przeświadczeniem, że raz złożona przysięga małżeńska tłumaczy wszystko.

Czy Anna pozostanie jednak w swoim uporze do końca życia? Jaki sposób działania ostatecznie obiorą dr Niewiadomski oraz Janek, któremu Anna nigdy nie będzie obojętna? Zachęcam Was z całego serca do zakupu książki i znalezienia odpowiedzi na te pytania.

„Pozorność” to książka, która bardzo mocno miesza w naszych duszach i umysłach, ponieważ dotyka tak trudnej i szokującej tematyki jaką jest przemoc domowa. Znamy ją z telewizji, kiedy dochodzi do rodzinnych tragedii, znamy z opowiadań znajomych, może sami jesteśmy świadkami niepokojących wydarzeń za ścianą, może nawet… w tym najczarniejszym scenariuszu, sami jesteśmy ofiarami niczym nieuzasadnionego nadużywania siły ze strony członka rodziny. Stworzona przez Natalię historia jest uniwersalna, bo z brutalną szczerością obnaża fakt, że to co przydarzyło się Annie Sokołowskiej, mogło czy może przytrafić się każdemu z nas.

Jeszcze ważniejsze przesłanie jest takie, że nie można pozostać głuchym na krzywdę drugiego człowieka, bo to znieczulica i ludzka obojętność z kategorii „mnie to nie dotyczy” prowadzą do największych dramatów. Należy być jednak świadomym, że pomoc niesiona na siłę i wbrew woli poszkodowanej osoby może odbić się od ściany zaprzeczeń i wyparcia problemu. Nie oznacza to jednak przyzwolenia na wycofanie się i pozostawienie ofiary samej sobie. „Pozorność” jest bardzo ważnym głosem w dyskusji nad prawami kobiet i społecznym napiętnowaniem sprawców przemocy fizycznej i psychicznej nad swoimi najbliższymi.

Gorąco polecam tę powieść, przy czym ostrzegam: jeśli rozpoczniecie lekturę wieczorem, nie ustaniecie dopóki nie dowiecie się, jak zakończyła się ta historia. Ponadto trudno będzie Wam zasnąć z nadmiaru myśli i wrażeń.

Często jest tak, że decydując się na życie z drugą osobą, do końca jej nie znamy. Nieczęsto przed ślubem kobieta może zauważyć w partnerze skłonność do stosowania przemocy, jednak prawdziwej natury nie da się długo ukrywać i prędzej, czy później wychodzi na jaw. Z biegiem czasu ciepłe spojrzenia, czułe słówka i pocałunki znikają, a ich miejsce zastępują słowa goryczy i przemoc fizyczna, okazuje się, że wszystko, co było to tylko piękne pozory.

Anna i Piotr pozornie są normalnym, młodym małżeństwem. Zaraz po ślubie Anka zachodzi w ciążę, ale dochodzi do poronienia, a Piotr obarcza winą żonę. Pod wpływem szoku, kobieta przechodzi załamanie. Bardzo szybko przekonuje się, że sielanka, która miała trwać wieki, dobiegła końca, a jej miejsce zajęło życie pełne przemocy i okrucieństwa. Do młodej kobiety dociera brutalna prawda: poślubiła despotę.

O pozornej miłości w swej debiutanckiej powieści pisze Natalia Nowak-Lewandowska, na przykładzie głównych bohaterów ukazując, jak diametralnie może się zmienić życie w ciągu kilku miesięcy. Miłość i namiętność obracają się w ból, nienawiść i gniew. Dla osób z zewnątrz wyglądają jak idealne małżeństwo, kochające się i wspierające, ale nikt nie wie, co naprawdę kryją cztery ściany ich domu. Ludzie nie wiedzą, że Anna jest maltretowana i skrywa pod ubraniem siniaki i rany na duszy.

Autorka pisze lekko i obrazowo. Bardzo wyraziście kreśli obraz ofiary i oprawcy, pokazując czytelnikom brutalną rzeczywistość, z jaką zmagają się niektóre kobiety. Dzięki przemyślanej fabule szybko wkraczamy w świat bohaterów i wspólnie z nimi przeżywamy całą historię. Podczas lektury niejednokrotnie odczuwałam chęć dokonania mordu: na Annie za jej głupotę; na Piotrze za jego zachowanie; na autorce, że tak, a nie inaczej poprowadziła losy bohaterów. Jestem niemal pewna, że większość czytelników Pozorności będzie tak jak ja gotować się z wściekłości.

Natalia Nowak-Lewandowska porusza bardzo wrażliwą kwestię przemocy psychicznej i fizycznej w małżeństwie. Temat niebywale bolesny, często zamiatany pod dywan. Kobiety nie mówią o takich problemach głośno, ze względu na strach i wstyd. Dobrze więc, że takie książki powstają, bo przerywają ciszę i są swego rodzaju apelem do ludzi, aby reagowali na cierpienie innych.

Pozorność uważam za bardzo udany debiut, który, choć jest fikcją literacką, tchnie autentycznością. Dojrzała, mocno poruszająca i wstrząsająca książka, dlatego zostaje w pamięci na długo. Bo jak można zapomnieć o ogromie cierpienia, z jakim zmagała się Anna?

Czy zastanawialiście się kiedyś, co się dzieje za zamkniętymi drzwiami tej miłej pary z bloku naprzeciwko? Ona taka piękna, ON przystojny i widać, że sporo zarabia. Auto sobie nowe kupili, widzieliście? Tacy to pożyją, szczęściarze! O, w ciąży jest. Idealna rodzina. Pozornie.

Ania, młoda mężatka z jednego z łódzkich osiedli pozornie wiedzie właśnie takie szczęśliwe i idealne życie. Jej mąż - przystojny i zaradny Piotr, to jej wielka miłość, dla której zakończyła wieloletni związek i dała się porwać namiętności. Teraz, już po ślubie, młoda para zaczyna rozglądać się za własnym mieszkaniem i stara się o potomstwo. Pierwsze, nagłe i niekontrolowane ataki złości Piotra, Ania tłumaczy właśnie zmianami, jakie zachodzą w ich życiu i związanym z tym stresem. Kiedy dochodzi do poronienia, dziewczyna załamuje się i bierze na siebie całą winę za to zdarzenie. Co z resztą skutecznie sugeruje jej mąż…

„Pozorność” to debiutancka powieść Natalii Nowak-Lewandowskiej, która swoją literacką karierę zaczyna mocnym akcentem. Jej książka to brutalnie prawdziwa i okrutna powieść o przemocy domowej – tej fizycznej i przede wszystkim psychicznej. Autorka w sposób niezwykle autentyczny kreuje postać głównej bohaterki uwikłanej w toksyczną relację, z której nie potrafi się wyswobodzić. Ukazuje również uniwersalny obraz ofiary przemocy nieradzącej sobie z własnymi emocjami, co dotkliwie odbija się na jej psychice i daję pożywkę dla sadystycznych skłonności oprawcy. Podkreśla jej niezwykłą samotność i niemoc, poczucie obezwładniającego wstydu, który o problemach zabrania mówić najbliższym.

Książkową Anną są tysiące polskich kobiet, które mijamy na ulicy każdego dnia. Problem przemocy domowej od dawna zamiatany jest w naszym społeczeństwie pod dywan, przemilczany i niewygodny. Dzięki takim historiom, jak ta opowiedziana przez Natalię Nowak-Lewandowską, mamy możliwość choć trochę zrozumieć te kobiety, to dlaczego po pierwszym brutalnym akcie nie pakują walizki i nie wychodzą trzaskając drzwiami. Nie ukrywam, że podczas lektury książki szarpały mną skrajne emocje – od współczucia dla Anny i nienawiści do jej okrutnego męża, po niechęć do samej bohaterki, której wyrzucałam w myślach bierność i całkowity brak charakteru. W końcu zrozumiałam jednak, że dla ofiary przemocy domowej nie jest to wszystko tak czarno-białe jak dla mnie, że bezwzględny oprawca, który w mojej ocenie powinien zgnić w więzieniu, dla niej jest również czułym kochankiem, za którego postanowiła kiedyś wyjść i spędzić z nim resztę życia. Że często na drodze do wolności, kobiety takie jak Anna, trafiają na przeszkody w postaci braku wsparcia rodziny, pozostając z oprawcą z powodu dzieci czy braku funduszy.

„Pozorność” nie jest książką lekką i przyjemną, przy której odprężycie się w piątkowy wieczór i którą po przeczytaniu rzucicie w kąt. To lektura, której czytanie boli, wywołuje skrajne emocje i sprawia, że na skórze pojawiają się ciarki. To historia brutalna, bolesna i szczera. A wszystko to, co opisałam powyżej, to jej wielkie i niepodważalne plusy. Autorka nie była dla swoich czytelników jednak aż tak okrutna i w książce pokazała także inny obraz miłości – tej prawdziwej, czułej i bezwarunkowej, takiej, która cierpliwa jest i łaskawa jest. Gorąco polecam Wam lekturę książki i wierzę, że podobnie jak we mnie, historia Anny pozostanie w Was na długo.