Krwawe zwierciadło. Powiernik Światła. Tom 4

Najbardziej podoba mi się, że to już 4 część serii a autor dalej potrafi mnie zaskoczyć. Niby pewne wątki były już pewne, niby nic w nich nie można na logikę zmienić a Brent Weeks nie dość, że to zrobił to jeszcze w jakim stylu!!! Z książki na książkę zaczynam coraz bardziej dostrzegać iloma mocnymi postaciami jest ta seria obsadzona. Każdy z nich ma swoje problemy, wahania, cele i motywy, które nimi kierują. Bardzo mi się podoba, że autor potrafił słowami oddać trud poszczególnych decyzji jakie stoją przed postaciami. W tej części największe wrażenie zrobiła na mnie Tisis, wcześniej dała się ograć Gavinowi, potem Andross nią sterował i przyznam, że obstawiałem dla niej role piątego koła u wozu albo rozpieszczonej lady. Fajnie czasem się mylić po tej części bardzo polubiłem tą postać. Szkoda tylko, że Kip dalej  nie potrafi w siebie bardziej uwierzyć, ale na szczęście ma odpowiednich ludzi obok siebie. Książka bardzo dobra, niczym nie ustępuje od poprzednich części. I to też jedna z głównych zalet sagi powiernika światła poziom,poziom i jeszcze raz poziom.

Moja przygoda z Brentem Weeksem zaczęła się kilka ładnych lat temu, kiedy koleżanka podsunęła mi trylogię Cienia (Nocny Anioł). Byłam sceptycznie nastawiona, bo nie czytałam wtedy fantastyki - zaczęłam czytać i przepadłam. Do dziś uwielbiam książki tego Autora, a Czarny pryzmat, który otwierał sagę Powiernik Światła, jest bardzo bliski memu sercu. Od tego zaczęła się bowiem opowieść o Gavinie Guile, jego bracie, walce o władzę i niesamowitej magii, która spotkacie w Sarapiach.

Autor przenosi nas ponownie do Satrapii, których z siedmiu zostało tylko cztery. Nie tylko to się zmieniło.... Zmienił się sam Pryzmat, czyli Gavin Guile, potężny człowiek i mag, który po wielu przejściach stał się zagubionym, okaleczonym i zupełnie niepodobnym do siebie człowiekiem, więźniem, który utracił swoją magię. Andross Guile, pomaga Karris Białodąb w utrzymaniu w całości rozpadającego się cesarstwa, co do łatwych nie należy, tym bardziej, że Andross kieruje się swoim własnym planem i dobrem, knuje i mataczy. Jest dwulicowy, ale sprytny.

Tymczasem Kip Guile koncentruje swoje siły, aby powstrzymać hordy Białego Króla, który robi wszystko,, aby zdobyć Siedem Satrapii. Teia poznaje zakres coraz to nowy swoich talentów i stara się je wykorzystywać w starciach z wrogiem.

Czy uda im się utrzymać cesarstwo i uratować swego Powiernika?

Krwawe zwierciadło jest znakomicie napisane i ani odrobinę nie ustępuje swoim poprzednikom. Akcja mknie jak burza i jak nawałnica zgarnia nas w wir wydarzeń. Sceny przewijają się przed oczami niczym kadry z filmu. Weeks ma niezwykle plastyczne pióro, jego barwne opisy bezpośrednio oddziałują na wyobraźnię czytelnika. Uwielbiam tę niesamowicie barwną i oryginalną magię, którą znaleźć można tylko tutaj :) I jeszcze jeden wielki pozytyw tego cyklu - grubaśne tomy, które sprawiają, że długo można cieszyć się ich lekturą. I mimo tej objętości, nie ma tutaj ani odrobiny nudy. Wszystkie części trzymają wysoki poziom, zaskakują czytelnika i sprawiają, że pomimo ogromu treści, które otrzymujemy, ja zawsze czuję niedosyt i chcę jeszcze. Weeks jest bardzo oryginalnym pisarzem, który ma swój niepowtarzalny styl, unikatowy. Ja delektuję się każdą stroną jego powieści i chętnie do nich powracam. Zawsze znajduję coś nowego, coś, co mi umknęło. Mogę śmiało powiedzieć, że książki Weeksa są w moim ścisłym Top 10 na wysokim miejscu :) :) :) Jeśli jeszcze ich nie czytaliście - to szybko musicie to nadrobić, a lato i długie popołudnia i wieczory, idealnie się do tego nadają.

Niesamowitej przygody z Brentem Weeksem Wam życzę !

[Adres usunięty]