Pokój

Książka na pewno przejmująca i samą tematyką przyciąga. Porwanie ,molestowanie,przetrzymywanie. Jak już uda się wyjść na świat to życie wcale nie jest już takie łatwe. Nawet słońce może zrobić krzywdę. Powietrze ,wiatr przeszkadza. A to wszystko oczami 5-ciolatka.

Język dość trudny i często dla dorosłych niezrozumiały.Podobnie jak postępowanie. Jednak kiedy w końcu uda nam się "wbić " w skórę głównego bohatera wtedy czyta się płynniej i tekst staje się zdecydowanie ciekawszy.

Polecam

Emma Donoghue to autorka powieści współczesnych i historycznych. Największą sławę przyniosła jej książka pt. „Pokój”, obsypana wieloma nagrodami m.in. złotym Globem i Oscarem, a na podstawie tej książki powstał znakomity film.

Jest to historia pięcioletniego chłopca i jego mamy, mieszkających, a raczej uwięzionych w starej szopie ogrodowej, o wymiarach 12 metrów kwadratowych. W dachu zamontowano dźwiękoszczelne okno, w środku zaś mnóstwo pianki i żelatyny aby stłumić wszelkie odgłosy i do tego zamek na szyfr. To tutaj więził przez 7 długich lat młodziutką studentkę, stary Nick, co w języku angielskim oznacza określenie „diabeł”. Co noc była gwałcona, a owocem tych gwałtów był syn, a gdy zaś go urodziła, chowała go do szafy przed starym Nickiem. Gdy mały Jacek skończył 5 lat, matka obmyśliła plan ucieczki dla syna. Otóż, wpadła na pomysł, aby mały Jacek udawał „umarlaka”, ona zaś zawinie go w dywan, a stary Nick wywiezie go i pozbędzie się ciała. Czy ten plan powiedzie się? Co stanie się z małym Jackiem? Czy jego mama też zostanie uwolniona?

Opowieść ta jest tak wciągająca, że musicie państwo ją przeczytać, a dodatkowym atutem jest fakt, że historię tę opowiada właśnie pięcioletni Jacek, a więc dziecko – ofiara despoty, które jest strasznie blade i po długotrwałym więzieniu znajduje się na granicy wytrzymałości. Mały Jacek jest za to bardzo inteligentnym dzieckiem, matka nauczyła go czytać i pisać, zna się także na zegarze, jednak po schodach schodzi na czworakach jak „zwierzątko”, bowiem całe 5 lat spędził w szczelnie zamkniętej celi, w kontaktach z ludźmi jest wycofany i bojący, do tego nie ma żadnej odporności i w mig łapie katar. Czy matka i syn wrócą do samodzielnego i normalnego życia?

To bardzo ujmująca i porywająca historia miłości matki do syna, a momentami nawet zabawna. Książka w miękkiej oprawie, zawiera 400 stron – ale tego wcale się nie czuje, bo jest tak wciągająca, że można się całkowicie zatracić. Zachęcam do czytania, bo jestem pewna, że tak Wam zapadnie w pamięć, że przez długi czas jej nie zapomnicie.

Książka ta to historia nie tylko o miłości, ale też pod względem psychologicznym i socjologicznym świetna lektura, więc nie traćcie czasu i bierzcie się do czytania, a ja mam nadzieję, że Sonia Draga wyda kolejną powieść tej autorki równie fantastyczną jak ta.

Ocena: 10/10

Polecamy, zespół [Adres usunięty]

Rzadko zdarza mi się długo czytać jedną książkę. Po prostu, taki mój urok – uwielbiam coś zacząć i od razu skończyć. Bo chcę jak najszybciej się dowiedzieć jak dana książka się skończy. Nawet opasłe tomiska – jak Harry Potter (mam na myśli całą serie) przeczytałam w zawrotnym tempie.

Jednak teraz wiem, że są takie książki, których nie da się przeczytać za jednym zamachem. I do takich należy „Pokój” Emmy Donoghue.

Główną bohaterką jest 26-letnia dziewczyna więziona przez mężczyznę od siedmiu lat, którego wraz ze swoim synkiem Jackiem, nazywa Starym Nickiem. Pokój, w którym „żyli” miał zaledwie 11 jedenaście stóp kwadratowych. Książka jest niczym innym, jak opisem codzienności. Ale niezwykłym opisem.

Historia jest przerażająca, mrożąca krew w żyłach. Za każdym razem, kiedy sięgałam do tekstu przechodziły mnie ciarki. Nawet nie umiem słowami wyrazić swoich uczuć. Wcielam się w bohaterki, myślę o nich, próbuję je zrozumieć, dlaczego postępują tak a nie inaczej. Ale w tym wypadku, nawet nie staram się wyobrazić sobie jak mogła się czuć. Żyjąc pod kluczem, będąc gwałconą i zastraszaną.

Co mnie jeszcze bardziej uderzyło to narracja prowadzona przez pięcioletniego chłopca. Bo to jego oczami widzimy i jego uszami słyszymy. Skoro narrator jest takim malcem to musimy mieć świadomość, że język nie będzie wyszukany. Raczej infantylny, prosty, bogaty w powtórzenia i neologizmy (ale to uważam za zaletę).

Powieść ta ukazuje dramat matki i dziecka, którzy mimo zamknięcia starają się normalnie funkcjonować i zapełniać sobie czas zabawami, codziennymi rytuałami czy nawet wyprawianiem urodzin. Książka mówi o ogromnej miłości, przywiązaniu, poświęceniu, a przede wszystkim o krzywdzie, jaką może nam wyrządzić drugi człowiek i bestialstwie, do jakiego może być zdolny.

Powieść wywarła na mnie ogromne wrażenie i szybko o niej nie zapomnę.

[Adres usunięty]

Są takie książki które poruszają do głębi. Które jeszcze długo po przeczytaniu zostawiają ślad w pamięci. To książki które rozbijają emocjonalnie, rozdzierają duszę i zmieniają nas samych. Dla mnie jedną z takich powieści jest „Pokój” Emmy Donoghue.

Dla pięcioletniego Jacka Pokój jest całym światem. To tu się urodził, to tu dorasta, bawi się i uczy ze swoją Mamą. Nie zna innego miejsca, niż cztery ściany Pokoju, który stał się dla niego domem i całym światem. Inaczej jest z jego Mamą, dla której Pokój stał się więzieniem. Przed siedmiu laty została porwana i zamknięta w tym pomieszczeniu. Co noc Mama układa małego Jacka do snu bezpiecznie w szafie na wypadek, gdyby przyszedł Stary Nick. Dzięki ogromnej matczynej miłości i pomysłowości udało jej się stworzyć dla synka namiastkę normalności. Dziecko jednak dorasta i zadaje coraz więcej pytań. Kobieta zdaje sobie sprawę, że wkrótce Pokój stanie się dla niego niewystarczający. Czy istnieje jakiś sposób by się uwolnić i uciec z Pokoju? A jeśli tak, to jaki?

Książka Emmy Donoghue od samego początku zrobiła na mnie niesamowite wrażenie. Gdy tylko zaczęłam czytać, wiedziałam, że będzie to strzał w dziesiątkę. Pierwszym ważnym aspektem książki jest to, że została napisana w dość nietypowy sposób. Narratorem jest pięcioletni Jack. Wydarzenia obserwujemy z jego perspektywy, a język jakim posłużyła się autorka, to dosłownie język dziecka! Jestem pod ogromnym wrażeniem tak mistrzowskiej, pomysłowej, a przede wszystkim perfekcyjnej narracji. Domyślam się, że nie było łatwo wcielić się w pięcioletnie dziecko i w całości napisać książkę jego oczami i słowami. To sprawia, że powieść staje się jeszcze bardziej poruszająca i wyjątkowa. Wstrząsa do głębi, a spostrzeżenia małego Jacka w niektórych momentach, aż zwalają z nóg i to dosłownie. Nie da się tej książki czytać i nie uronić ani jednej łzy. Ja wylałam całe morze łez i nawet teraz pisząc te słowa, czuję emocje które się we mnie kłębią. „Pokój” rozbił mnie na kawałki, całkowicie sponiewierał i rozerwał moją duszę na pół. To piękna, emocjonalna i niezwykle wzruszająca opowieść, która poruszy nie jedno serce.

Historia zawarta w książce uderza i szokuje. Aż się nie chce wierzyć, że na świecie żyją tacy psychopaci, którzy porywają innych i zamykają ich wbrew swojej woli w miejscu z którego nie ma ucieczki. Ofiara zdana jest na łaskę oprawcy, a to co przeżywa jest wręcz niewyobrażalne. Mama Jacka została zamknięta w Pokoju przed siedmioma laty, a po dwóch latach urodziła Jacka, który od tamtego czasu mieszka razem z nią w zamknięciu. Dziecko nie ma pojęcia o tym jak wygląda świat na zewnątrz. Zna go tylko z opowiadań Mamy, która choć bardzo stara się, to jednak nie jest w stanie poprzez słowa ukazać mu tego jak wygląda życie poza Pokojem. Dla Jacka od urodzenia Pokój stanowił dom. Był dla niego namiastką bezpieczeństwa i stałości. Dla jego Mamy, były to jednak katusze. I choć po pewnym czasie przyzwyczaiła się do życia w zamknięciu, nie mogła pogodzić się z zaistniałą sytuacją. Każdego dnia obmyślała plan ucieczki i na wszelkie możliwe sposoby kombinowała jak wydostać się z tego przeklętego miejsca. Nie można zapomnieć o Starym Nicku, który odwiedzał Pokój, brał to co w jego mniemaniu mu się należało i odchodził. Kobieta z obawy o bezpieczeństwo Jacka, zamykała go w szafie i robiła wszystko, by jej oprawca nigdy nie tknął dziecka.

„Pokój” to przede wszystkim niezwykle poruszająca opowieść o potędze matczynej miłości, determinacji i sile przetrwania. To właśnie miłość do dziecka pozwoliła więzionej kobiecie przetrwać. Wiedziała, że musi być silna i zrobić wszystko by mogli powrócić do normalności. Wielokrotnie było mi ich żal, czułam rozdzierający ból, który towarzyszył bohaterce. Nie zgadzałam się z tym przez co muszą przechodzić, jak wiele muszą wycierpieć i doświadczyć. I choć mały Jack w większości nie był świadomy ogromu i dramatyczności sytuacji w jakiej się znalazł, to jednak najbardziej uderzająca była tutaj jego dziecięca naiwność i ufność. To nieświadome godzenie się na życie w takich warunkach. Bo w końcu na ile może być świadomy pięciolatek, zwłaszcza, jeśli od zawsze żyje zamknięty w czterech ścianach...

Wciąż właściwie nie mogę otrząsnąć się po tej lekturze. Wywołała we mnie tak wiele uczuć, że nawet nie sposób tego opisać. Książka potrafi wzruszyć, przerazić, wstrząsnąć, a nawet rozbawić. Wszystkie emocje się ze sobą przeplatają i nie opuszczają aż do ostatniej strony. Akcja jest niezwykle płynna, a język, jak już wspominałam wyżej, po prostu mistrzowski. Przez cały czas wyczuwalne jest napięcie i świadomość tego co nieuniknione. Kwestią domyślną jest w jakim kierunku zmierza ta historia i właśnie to jest tak przerażające, bo im bliżej tego kulminacyjnego momentu, tym czytelnik odczuwa większy stres i niepokój. To sprawia, że książkę czyta się niesamowicie szybko, a nadmiar wrażeń potęguje odczucia. Nie można zapomnieć o perfekcyjnie wykreowanych bohaterach, a zwłaszcza pięcioletnim Jacku i jego mamie. Sposób w jaki autorka ukazała ich portrety psychologiczne, bez dwóch zdań zasługuje na uznanie. Czytelnik ma szansę zagłębić się w dziecięcą psychikę i spojrzeć na otaczający go świat jago oczami.

„Pokój” to rewelacyjna książka. Wyjątkowa pod każdym względem. Poruszająca najczulsze struny wrażliwości i rozdzierająca serce na milion kawałków. Genialnie napisana, doskonale przedstawiona i prawdziwie ujmująca. Książka Emmy Donoghue to niesamowicie refleksyjna, wstrząsająca i rozczulająca lektura, która na długo pozostanie w Waszych sercach. Jeśli macie jeszcze jakieś wątpliwości, to szybko się ich pozbądźcie. Tę książkę po prostu trzeba przeczytać! Gorąco polecam!