Pogromca grzeszników

Warszawski półświatek lat 30.

„Lata dwudzieste, lata trzydzieste / Kiedyś dla wzruszeń będą pretekstem” – śpiewała Ludmiła Warzecha, roztaczając przed nami wspomnień czar. Nie była wówczas świadoma, że lata 30. nie wszyscy mogą wspominać z sentymentem, a już na pewno nie czytelnicy powieści kryminalnej autorstwa Grzegorza Kalinowskiego. Wszechstronny zawodowo autor dał się już poznać wirtuozerią słowa za sprawą powieści sensacyjno-historycznej „Śmierć frajerom”, teraz zaś powraca znowu, bo odsłonić przed nami tajemnicę stołecznego półświatka.

Opublikowana nakładem Wydawnictwa MUZA książka „Pogromca grzeszników”, to mocne uderzenie w przestępcze środowisko Warszawy w latach 30., to również wyjątkowy klimat kabaretów i dusznych redakcji, a także osobliwe podejście do pracy przedstawicieli służb państwowych. Po książkę sięgnąć mogą wszyscy miłośnicy powieści retro, a także doskonale skonstruowanych opowieści o zbrodniach, choć zapewne nie każdy odnajdzie się w tej dusznej atmosferze, pełnej wspomnień o artystach i wydarzeniach sprzed lat.

Punktem wyjścia do snucia opowieści, jest brutalne morderstwo do którego doszło w jednej ze stołecznych kamienic, zamieszkiwanych przez Żydów. Ofiara – jedna z najbardziej znanych warszawskich prostytutek, a po zakończeniu kariery, stręczycielek, jest kandydatką na pierwsze strony dla prasy. Znaleziona w swoim mieszkaniu ze zmasakrowaną twarzą Gołda Ejzenberg, znana w środowisku jako Madame Gala, to kobieta o fascynującym życiorysie. Urodzona w rodzinie bogatych kupców z Witebska, w wieku siedemnastu lat uciekła z domu, zostając luksusową prostytutką, a następnie – w nieznanych okolicznościach – udało jej się wyrwać spod kontroli i rozpocząć działalność na własna rękę. Czy miała bogatego sponsora? A może protektorem była ochrana – tajna policja zapewniająca jej bezpieczeństwo w zamian za informację?

Wygląda na to, że usunięciem Madame Gali byłaby zainteresowana spora rzesza ludzi, tym trudniejsze zadanie mają prowadzący śledztwo dochodzeniowcy z Urzędu Do Spraw Ciężkich Zbrodni. Aspirant Kornel Strasburger i przodownik Zygmunt Stolarczyk, zwani w Urzędzie Śledczym Dodkiem i Sztekkerem ruszają do pracy, choć śledztwo zapowiada się wyjątkowo ciężko. Na miejscu zbrodni nie ma żadnych śladów, zaś zabójstwo wygląda tak, jakby było konsekwencją włamania – znikają bowiem cenne przedmioty, które luksusowa dziwka z pewnością posiadała. Wkrótce jednak okazuje się, że morderstwo burdelmamy to dopiero początek serii zbrodni, zaś śledczym po piętach depcze lokalny dziennikarzyna ze stołecznego brukowca „Expressu Warszawskiego” Edward Giez, który w sprawie morderstw w środowisku sutenerskim upatruje trampoliny do awansu na stanowisko redaktora.

Co tak naprawdę dzieje się na ulicach Warszawy w latach 30.? Czy w zaułkach czai się przebiegły zbrodniarz, który doskonale wie, jak pozbawiać ofiary życia, nie pozostawiając przy tym śladów? Czy z morderstwami może mieć coś wspólnego niemiecki zbrodniarz Peter Kürten, „Wampir z Dusseldorfu”? A może współczesne zbrodnie mają swoje korzenie w wydarzeniach sprzed lat, we wspominanym w książce „alfons-pogromie” z roku 1905 (które to wydarzenia rzeczywiście miały miejsce)?

Odpowiedzi na pojawiające się pytania szukać możemy w powieści „Pogromca grzeszników”, która nie przejdzie bez echa na polskim rynku wydawniczym. Choć osobiście ciężko mi się było odnaleźć w klimatach stołecznych spelunek, zadymionych klubów i kawiarni, wolę bowiem zdecydowanie współczesne realia, to jednak docenić muszę mistrzostwo, z jakim Grzegorz Kalinowski kreśli zarówno tło wydarzeń, jak i sam ich przebieg. Czytelnik ma możliwość zanurzenia się w środowisko warszawskich sutenerów, prostytutek, poznaje również artystów, którzy w tamtych czasach robili karierę, a także niezwykłą atmosferę, charakteryzującą międzywojenną Warszawę. Tym samym powieść Kalinowskiego jest prawdziwą gratką dla miłośników gatunku, pióra autora i osób zafascynowanych dziejami Warszawy, szczególnie tymi mniej oficjalnymi.

Justyna Gul

Qultura słowa

Autor zabiera nas w podróż do przedwojennej Warszawy. Poznajemy polsko-żydowski światek przestępczy oraz raczkujące burdele.

Nasz główny bohater, aspirant Kornel Strassburger za wszelką cenę chce znaleźć złoczyńcę, który popełniał zbrodnie na prostytutkach i alfonsach.

Autor umiejętnie zabiera nas w tamte czasy co da się odczuć, a co najważniejsze starannie oddziela prawdziwe fakty od fikcji.

Wszystko wydaje się ładnie i pięknie opisane, prawda?

No cóż każda książka ma swoje plusy i minusy.

Brakowało mi w tej książce czytelniczej niepewności, za dużo bohaterów spowodowało, że po 10 stronach zapominałam kto kim jest.

Gdyby książka zawierała mniej zbędnych objaśnień możliwe, że byłaby fajniejsza.

Momentami po prostu byłam znudzona.

Muszę jednak przyznać, że mniej więcej w połowie książki wszystko zaczynało nabierać barw i sensu.

Jest to zdecydowanie kryminał i tego nie da się odjąć.

Ale jest to kryminał retro, który nie każdy czytelnik lubi.

Słyszałam wiele dobrych opinii na temat kryminałów retro na które mam wielką ochotę ale chyba zaczęłam od złej powieści.

Będę z Wami szczera.

Tej pozycji brakuje emocji, na które ja liczyłam.

A Wam moi drodzy proponuje sprawdzić czy może jednak Wam spodoba się ta książka.