Pieśń dla Elli Grey

Miłość znajdujemy w różnych książkach, filmach, i spotykamy się z nią w życiu. Niektórzy tylko zdają się doszukiwać takiego gatunku w mitach.

Mity powszechnie uważane są za materiał do szkoły, a czytanie ich nie przydaje się w ogóle.

Mit o Orfeuszu i Eurydyce jest znany chyba wszystkim. Piękna historia miłości pomiędzy królem Tracji, a nimfą drzewną. Oczywiście wiemy jak tragicznie kończą się losy kochanków.

Warte uwagi jednak jest wielkie poświęcenie i odwaga, kiedy Orfeusz schodzi do samych bram Hadesu w poszukiwaniu duszy ukochanej.

Tym razem autor, pomiędzy zwykłymi nastolatkami naszego wieku wplótł wątek mitologiczny.

Obserwatorką i jednocześnie uczestniczką w fabule jest najbliższa przyjaciółka głównej bohaterki. Praktycznie od pierwszego rozdziału zaczyna opowiadać nam historię miłości dwóch osób, którzy nie powinni być razem.

Ella Grey jest piękną nastolatką, która wiedzie bardzo przyziemne życie. Chodzi do szkoły, uczy się i spotyka z przyjaciółmi, lecz pragnie czegoś innego, nieziemskiego.

Pewnego razu nad morzem dziewczyna spotyka przystojnego młodzieńca, który przedstawia się jako Orfeusz. Jego piękna gra na lirze może ujarzmić nawet najdziksze zwierzęta.

Para zakochuje się w sobie, jednak dzieje się coś złego co rozdziela Ellę i Orfeusza na zawsze.

Podobnie jak w micie młodzieniec schodzi do podziemi, lecz potem dzieje się coś dziwnego. Nieoczekiwane zwroty akcji i splątana fabuła wprawiają czytelnika w zamęt i zagubienie.

Historia, która od początku bardzo mi się spodobała, tak jak i pomysł autora na książkę. Na początku czytania od razu można poznać, że połowa jest wzięta z mitów, jednak koniec jak najbardziej nieoczekiwany i skrajnie inny.

Książka bardzo mi się spodobała, pomimo że tak szybko się skończyła, to i tak dobrze wspominam ją do dzisiaj.

Pamiętajcie, nawet w najbardziej krwawym micie można doszukać się historii zakazanej miłości, która tylko czeka na odkrycie.

Polecamy, zespół [Adres usunięty]

Główne bohaterki mają siedemnaście lat, żyją współcześnie, są buntowniczkami, które chcą być wolne, bywają zagubione, towarzyszy im wiele emocji. Pojawia się w tej książce pierwsza miłość, która dla niektórych jest wspaniała, a dla innych okazuje się być wołaniem o pomoc, powoduje odrzucenie, oraz zagubienie w świecie. Szczerze mówiąc Claire i Ella nie wydały mi się być jakoś bardziej barwnymi postaciami. To dziewczyny które ze swojej codzienności uciekają się do wyobraźni, słuchają pieśni Orfeusza, spędzają czas ze swoimi znajomymi i czasami mają dość szarej codzienności, wtedy spędzają czas z dala od domu, a niektóre ich zachowania mogą świadczyć o ich niedojrzałości, czy naiwności.

"Pieśń dla Elli Grey" to powieść bardzo młodzieżowa, jednak wyróżniająca się pewnym elementem, odrobinę fantastycznym, nawiązującym do mitologii. Wydaje mi się, że pomysł na powieść był rewelacyjny, aczkolwiek styl w jakim autor napisał tę książkę, nie do końca mi się spodobał. Książkę przeczytałam bardzo szybko, przez to że jest ona krótka, co może być jej autem, jednak wiele rzeczy było opisane zbyt krótko, jakby bez większej uwagi. Spora ilość dialogów, na dodatek bardzo krótkich sprawiła, że czegoś mi w niej brakowało, jakby było to streszczenie, lub jakaś bardzo wstępna wersja książki... Dialogi bowiem nie wyglądały jak z książki, a jak z bardzo ubogiej wymiany słów między nastolatkami, przez co może odczułam, że nie są oni zbyt dojrzali, ani niczym się nie wyróżniają.

To książka skierowana moim zdaniem głównie do młodzieży. Czytając ją czułam się jakbym trochę cofnęła się w czasie, był to miły czas, jednak nic nie wniósł do mojego życia. Szkoda, że autor nie rozwinął jakoś bardziej ciekawie albo barwnie tego motywu z mitologii, że było to potraktowane tak prosto, jakby na skróty. Wydaje mi się, że "Pieśń dla Elli Grey" miała szansę aby być naprawdę rewelacyjną książką, nie tylko dla młodzieży, ale ta szansa nie została do końca wykorzystana. Chyba spodziewałam się czegoś lepszego, dlatego teraz czuję lekkie rozczarowanie, szkoda...

Książka Davida Almonda nawiązuje do mitu o Orfeuszu i Eurydyce. Została uwspółcześniona, jednak jej główny korpus został zachowany. Ja uwielbiam książki oparte na mitologii i uważam, że jest ich wciąż za mało, ponieważ są to emocjonujące i niesamowite historie, angażujące swojego czytelnika od początku do ostatniej strony.

Głównymi bohaterkami książki są dwie nastolatki – Claire i tytułowa Elli Grey. Historia opowiedziana jest z perspektywy siedemnastoletniej Clarie, która już od pierwszej strony zawiadamia swoich czytelników, że muszą być przygotowani na najgorsze. To, co charakteryzuje pióro Davida Almonda to sposób pisania, ponieważ w treść książki trzeba się wczytać. Wszystkie wydarzenia, tragizm jest zapisany między wierszami. „Pieśń dla Elli Grey” to historia o młodych ludziach, zdominowanych przez współczesność, to buntownicy chcący czerpać z życia całymi garściami. Clarie wraz z przyjaciółmi, oprócz Elli, spędza przerwę świąteczną w północnej Anglii. Elli nie mogła do nich dołączyć, ponieważ rodzice zakazali jej wyjazdu z powodu zaległości w szkole. To właśnie podczas tego wyjazdu młodzież pewnego dnia spotykają chłopaka z lirą w rękach – Orfeusza.

W klasycznym micie, Orfeusz był królem Tracji. Miał ON talent do grania na lutni. Jego żoną była Eurydyka – nimfa drzewna, hamadriada. Była tak piękna, że jej uroda sprawiała, że każdy kto na nią spojrzał zakochiwał się w niej. Aristajos był synem Apollina i nimfy Kyreny. Zobaczył Eurydykę w dolinie Tempe i nie wiedząc, że jest ona żoną Orfeusza, zaczął ją gonić. Kiedy Eurydyka przed nim uciekała, ukąsiła ją żmija, po czym zmarła. Orfeusz szukał swojej ukochanej, ale nie mógł jej odnaleźć, więc postanowił, że wybierze się do podziemi, zabierając ze sobą tylko czarodziejską lutnię. Grając na niej udało mu się za darmo przejechać na drugi koniec Styksu. Kiedy Orfeusz stanął przed władcą i dalej na niej grał, a swoje skargi przeobraził w pieśń. Hades oddał królowi Tracji Eurydykę. Jedynym warunkiem, jaki musiał spełnić to nie mógł ON patrzeć na żonę, jednak chęć spojrzenia na ukochaną była silniejsza i stracił ją na zawsze. Eurydyka została w podziemiu, a Orfeusz wrócił do Tracji.

W książce Davida Almonda jest wiele nawiązań do klasycznej wersji mitu, jak np. śmierć Elli, wyprawa Orfeusza do Piekieł, utrata ukochanej na zawsze, rozpacz Orfeusza i jego tragiczna śmierć. Jedyną różnicą, jaka różni te dwie opowieści od siebie to uwspółcześnienie mitu, która osadzona jest we współczesnym świecie, z telefonami komórkowymi, zbuntowaną młodzieżą, dostępem do Internetu. Ważnym elementem powieści jest muzyka, która towarzyszy nam przez całą książkę. Muzyka Orfeusza gra w książce pierwsze skrzypce. Jest to gra przesiąknięta tragizmem, emocjami. Buduje to niesamowitą aurę podczas czytania powieści.

Oprócz treści, jaką dostaje czytelnik to też szata graficzna tej książki. Okładka jest przepiękna w szarych odcieniach, które ładnie łączą się z czerwonym tytułem. Z kolei w środku książka też bogata jest rysunki i grafikę, która oddaje charakter przeczytanej książki. „Pieśń dla Elli Grey” czyta się błyskawicznie, a treść zawarte na czarnych stronach z białym nadrukiem – przekazują wiele emocji – to właśnie wtedy Orfeusz poszukiwał Ellę.

Podsumowując książka specyficzna i przewidywalna, ponieważ mit o Orfeuszu i Eurydyce jest nam znany to warto przeczytać tę powieść. Książka opowiadająca o młodości i wielkiej miłości, dla której jest się w stanie poświęcić wszystko. Myślę, że fani mitologii mogą być usatysfakcjonowani taką prezentacją znanego mitu. Polecam tę pozycję z działu nowości!

[Adres usunięty]