Pierwsza na liście

Byla to moja pierwsza ksiazka Pani M. Witkiewicz.

Ksiazka jest fajna, ciekawa aczkolwiek czegos mi zabraklo w niej.

Magdalena Witkiewicz nie zawodzi. Kolejna bardzo dobra książka tej autorki. Z jakże ważnym przesłaniem. Opowieść o tym jak łatwo jest komuś pomóc, jeśli tylko się chce i o tym, jak niewiele trzeba czasami, by uratować komuś życie. Wspaniale ukazana siła przyjaźni. Książka tak rzeczywista, że każdy z nas może znaleźć w sytuacji któregokolwiek z bohaterów. Każda z nas może być Patrycją, może być Grażyną, może być Karoliną. Wartościowa książka. Szczerze polecam.

Wiele razy mówiłam sobie, że sięgnę po książki autorki, ponieważ czytałam wiele pozytywnych opinii na ich temat. Nie byłam do końca przekonana od której zacząć, jednak problem ten rozwiązał się sam ;)

Kiedy książka pojawiła się w skrzynce pocztowej byłam bardzo zaskoczona i zaintrygowana za razem. Przepiękna okładka przykuła mój wzrok, ale moja ciekawość odrobinę spadła, kiedy znajoma uznała, że według niej to jedna ze słabszych książek autorki. Cóż.. Jako że nie zawsze opieram się na opiniach innych osób tak czy siak postanowiłam ją przeczytać.

Czy się zawiodłam?

O tym poniżej.

"Pierwsza na liście" bardzo mnie zaskoczyła. Oczywiście pióro autorki bardzo przypadło mi do gustu a historię czytało się dość szybko. Miałam mały problem ze spamiętaniem bohaterów, ale było to chwilowe. Pozostając w kwestii bohaterów, to bardzo się cieszę, że są to zwykli, przeciętni ludzie z problemami, a nie biznesmeni, sekretarki itp postacie, które tak właściwie mi się przejadły.

Muszę przyznać, że jest to jedna z tych książek, które pozostają w pamięci na długo. "Pierwsza na liście" to historia, która oczarowała mnie od pierwszej strony i sprawiła, że czytałam ją z zapartym tchem. To powieść o prawdziwej przyjaźni, która mimo krętych dróg potrafi przetrwać najgorsze i zrodzić się na nowo, to historia o miłości, która pojawia się niespodziewanie paląc serce i duszę bohaterów tak silnym uczuciem, którego można im zazdrościć, ale które jest bardzo realne. Nie jest to oczywiście bajkowa, sielankowa powieść. Autorka wprowadza pewien wątek, który wystawia bohaterów na ogromną próbę, podczas której przekonają się, czy potrafią trafnie wybierać. "Pierwsza na liście" jest również o ogromnej sile kobiet, nadziei i o przebaczeniu, którego często nie potrafimy okazać.

Zdecydowanie polecam!

Niezmiernie cieszę się, że moją pierwszą na liście książką przeczytaną w 2015 roku jest własnie "PIERWSZA NA LIŚCIE" Magdaleny Witkiewicz. Powieść pisarki ukaże się dokładnie 14 stycznia 2015 roku. Jest to już jedenasta książka w jej dorobku. Choć Pani Magdalena jest autorką tak wielu powieści, ja spotykam się z nią po raz pierwszy. Wiem na pewno, że nie ostatni.

Pomysł na powstanie tej powieści, jak to często bywa, przyniosło samo życie. Autorka leżąc w szpitalu rozmyślała, co zrobiłaby, gdyby okazało się, że zostało jej niewiele życia. Diagnoza na szczęście okazała się pomyślna dla Pani Magdaleny, ale myśli pozostały. Tak własnie powstała "Pierwsza na liście".

Powieść przybliża nam postać Iny Rybińskiej, samotnej dziennikarki w średnim wieku. Nie jest ona jednak starszą panią w wygodnych kapciach. Jest niezależna, silna, skupiona na sobie. Stuprocentowa egoistka. Pewnego dnia do jej drzwi puka młodziutka dziewczyna Karolina Szafranek i próbuje wytłumaczyć jej, że jest pierwsza na liście. O co tu chodzi? Początkowo Inę zupełnie to nie obchodzi, ale dziennikarski nos wyczuwa ciekawą historię. Nie myli się... Nie wie tylko, że za chwilę będzie musiała zmierzyć się z ogromną traumą z przeszłości.

Na kolejnych kartach powieści poznajemy Patrycję, która choruje na ostrą białaczkę szpikową. Pati ukazana jest jako wspaniała kobieta, kochająca matka. Dobra i serdeczna osoba. Ma jednak swoje mroczne sekrety, które z powodu choroby muszą zostać ujawnione.

Poznajemy też Grażynkę, kobietę po przejściach, która nie chce i nie umie pogodzić się z przedwczesną śmiercią męża. Przypadkiem służbowo trafia do hospicjum, gdzie poznaje Panią Różę, kobietę, która oswoiła śmierć. Czy jest to możliwe? Czy śmierć da się oswoić? Jeśli chcecie się tego dowiedzieć, koniecznie zapiszcie sobie ten tytuł.

Historie powyższych kobiet splatają się ze sobą i tworzą zintegrowaną całość. Pani Magdalena wykreowała fajne babki, których nie sposób nie polubić. Nawet Inę, która zaimponowała mi swoją postawą i tym jak szybko potrafiła przewartościować swoje dotychczasowe życie. W dzisiejszych czasach jest to raczej trudne zadanie, biorąc pod uwagę jak wrogo nastawiony jest człowiek do drugiego człowieka. Coraz mniej wśród nas bezinteresownej dobroci, zwykłej ludzkiej serdeczności. Chorobą naszych czasów coraz częściej staje się materializm, a nie wartości duchowe i społeczne. Młodą Karolinę polubiłam za to, że potrafiła postawić siebie na drugim miejscu i z całych sił walczyć o dobro ukochanej osoby. Grażynka ujęła moje serce tym, iż pokazała nam czytelnikom, że rzeczy cenne można kupić, natomiast bezcenne tylko i wyłącznie otrzymać. Róża natomiast uzmysłowiła nam to, że człowiek jest istotą niezwykle kruchą i mamy naprawdę niewiele czasu na to, aby spędzić go z ukochanymi osobami.

"Pierwsza na liście" to opowieść pisana przyjemnym, lekkim językiem. Zabawna, wzruszająca, smutna i refleksyjna w jednym. Wyzwalająca w człowieku całą gamę uczuć. Na mojej półce czeka jeszcze "Szkoła żon", którą na pewno w tym roku przeczytam.

Książka Pani Magdaleny Witkiewicz zaimponowała mi realizmem, bo taka historia może przytrafić się każdemu z nas. Powieść porusza trudny problem dawstwa szpiku. W Polsce wiele osób wycofuje się z mogącego uratować życie zabiegu z powodu strachu. Ja sama nie potrafię się zdecydować na zapisanie się w bazie dawców, boję się, ale po lekturze "Pierwszej na liście" przyjrzę się temu tematowi bliżej. Mogę oddać narządy bliskiej osobie, bądź oddać je po śmierci do transplantacji, ale czy odważyłabym się pomóc bezinteresownie obcej osobie? A czy Wy bylibyście na to gotowi? Z tą refleksją Was pozostawiam.

Kiedy los rzuca kłody pod nogi, a wszyscy bliscy zawodzą, niełatwo jest patrzeć w przyszłość, wierząc, że będzie lepiej. Człowiek to istota potrzebująca sporej dawki bliskości i wsparcia, bo bez tego bywa cholernie ciężko. Jednak zawsze warto wierzyć, że po burzy nadejdzie słońce, a nasze życie ponownie wkroczy na właściwy tor.

Karolina, zwana przez wszystkich Iną, jest singielką skupioną na pracy oraz na własnej osobie, co objawia się w jej hedonistycznym i wręcz egoistycznym podejściu do życia. Kobieta podchodzi do innych z ogromną rezerwą, co wynika z braku zaufania do ludzi, którzy niejednokrotnie skrzywdzili ją na tyle, aby dokonać ogromnych zmian zarówno w sferze psychicznej, jak i duchowej. Ina nie ma pojęcia, że jej życie w końcu nabierze barw, kiedy odważy się zaprosić do siebie młodą dziewczynę o tym samym imieniu, która sama zapuka do jej drzwi, ponieważ Karolina okazuje się być... pierwszą na liście.

"Pierwsza na liście" to powieść, która z jednej strony porusza trudne i smutne tematy, a z drugiej daje mnóstwo nadziei, przedstawiając ciepłą historię o pozytywnym wydźwięku. Owa opowieść niezwykle zachęca do pomocy drugiemu człowiekowi - nie tylko w formie wolontariatu, który osobiście polecam, ale również nieco poważniej, czyli poprzez dzielenie się własnym dobrem - w tym przypadku szpikiem kostnym. Zawsze myślałam, że jest to dość inwazyjny zabieg, co okazuje się nieprawdą. Ta książka jest idealną lekturą dla osób, które chciałyby w ten sposób podarować siebie innym, ale mają obawy - autorka wraz z Urszulą Jaworską, założycielką fundacji Bank Dawców Szpiku, rozwiewają je.

Każda z bohaterek poznała bolesne uczucie straty - bliskiej osoby, zdrowia czy zaufania do kogoś, kto wydawałby się jedyną osobą, na jaką można bezgranicznie liczyć. Ina straciła chłopaka i przyjaciółkę, Patrycja zdrowie, Grażyna męża, a Karola powoli, acz sukcesywnie, traci matkę. Losy bohaterek pokazują, że warto niekiedy obdarzyć kogoś drugą szansą, szczególnie jeśli owa osoba była niegdyś bardzo bliska, a jej utrata została okupiona bólem i smutkiem. Czasami nawet lżej jest człowiekowi, kiedy wybaczy zdradę - nie jest to łatwe i wiąże się z wieloma wątpliwościami, jednak życie w złości i taplanie się w złych wspomnieniach nie pomoże pójść do przodu. Magdalena Witkiewicz uświadamia również, że każdy, w zasadzie nic nie poświęcając, może uratować życie drugiemu człowiekowi - tak niewiele dla nas, a tak dużo dla kogoś innego.