Pan pierdziołka spadł ze stołka

Dostałam tę książkę w prezencie od dziecka, które miałam w grupie przedszkolnej. Od razu się zakochałam w tej książeczce. Kupiłam książkę wraz z innymi książeczkami z tej serii dla swojego wnuka na urodziny. Książka przypomniała mi moje dzieciństwo. To babcia często uczyła mnie tych wierszyków i rymowanek. Miłe wspomnienia. Czyta się świetnie. Książka wprawia czytelnika w dobry humor. Polecam

Każde dziecko powinno mieć tą książkę nasze dzieci w dobie internetu nie potrafią się bawić a ta książka uczy rymowanek naszych dziadków żałuje że nie ma tylko jeszcze dołączonych gier które my bawiliśmy się w łodości jak wpadła bomba do piwnicy, pan kapitan, sisi smerfetka itp.

Na książki o Panu Pierdziołce natknęłam się na wielu blogach - szybko doszłam do wniosku, że to świetne lektury, które warto mieć w domowej biblioteczce. Mniej lub bardziej znane rymowanki zebrane w jedną całość? Nic lepszego nie można byłoby wymyślić! Z tego względu zaopatrzyłam się w dwie pierwsze części, wracając wspomnieniami do dzieciństwa.

Poczułam niebywały zachwyt, kiedy ujrzałam wierszyki i rymowanki, które niejednokrotnie powtarzałam, mając kilka czy kilkanaście lat. Aż łezka zakręciła mi się w oku, gdy pomyślałam, że moje dziecko też będzie mogło poznać to, czego ja doświadczałam jeszcze nie tak dawno temu. Jednak kiedy zaczęłam przewracać kartki, mój entuzjazm nieco zbladł... Świetnym utworom takim, jak "W pokoiku na stoliku stało mleczko i jajeczko...", "Wlazł kotek na płotek...", "Lata mucha koło ucha...", "Ele mele dutki..." czy "Idzie kominiarz po drabinie", towarzyszą rymowanki, których nie chciałabym pokazać nawet dziesięciolatkowi, a co dopiero kilkunastomiesięcznemu czy kilkuletniemu maluchowi.

"Pan Pierdziołka spadł ze stołka" dzieli się na dwie części - "Raz, dwa, trzy..." oraz "Fiku - miku. Wyliczanki niegrzeczne". Pierwsza z nich składa się z rymowanek, ale nie tylko tych liczbowych. Podejrzewam, że ta część bardzo spodoba się mojemu synkowi, bo zawiera jego ulubioną rymowankę "Idzie rak, nieborak, jak uszczypnie, będzie znak!" - Jaś ma ubaw po pachy, kiedy mówię mu ten wierszyk. W zasadzie zaczyna śmiać się już, gdy usłyszy pierwsze słowo. Z kolei druga część wywołuje we mnie zdecydowanie mniej entuzjazmu, ponieważ zawiera niezbyt ładne rymowanki, których nie chciałabym czytać małemu dziecku.

Ogromną zaletą tych książek jest twarda oprawa, duży format oraz spora czcionka, która umożliwi samodzielne czytanie dziecku posiadającemu już tę niełatwą umiejętność. Ilustracje autorstwa Kasi Cerazy idealnie oddają klimat opowieści, jednak z pewnością nie wszystkim przypadną do gustu - niekiedy są dość turpistyczne i przerażające. Na pewno fani Pana Pierdziołki będą zachwyceni i skompletują całą serię, bo na rynku wydawniczym znajdują się także kolejne części, czyli "Wiejskie gryzmołki Pana Pierdziołki" oraz "Sny i tobołki Pana Pierdziołki".

Duża liczba utworów jest tak żenujących, nieodpowiednich, przerażających oraz wymagających ocenzurowania, że tak naprawdę niewiele zostaje do poczytania z dzieckiem. Książka, która miała stać się wspaniałą przygodą i okazją do zabawy oraz nauki wierszyków, okazuje się lekturą, na jaką należy uważać, a na pewno nie zapoznawać z nią młodych czytelników. Może kogoś cieszy czytanie o trupach, śmierci, alkoholu, przemocy czy wyzwiskach - ja na pewno nie należę do tego grona. Szkoda, że nie wydano tych rymowanek w dwóch wersjach - jednej zawierającej zwyczajne wierszyki, z którymi można zapoznać maluszka, a także drugiej z niegrzecznymi rymowankami.

Teraz jestem w kropce, ponieważ wcześniej byłam chętna na zaopatrzenie syna we wszystkie części, a aktualnie nie jestem w ogóle przekonana do tego, gdyż wiem, co zawierają kolejne... Aż boję się momentu, gdy moje dziecko zacznie samo czytać i dorwie te wierszyki. Doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że nie uchronię go przed całym złem, dlatego kiedyś pozna pewne niezbyt ładne rymowanki, jednak sądzę, że lepiej będzie, gdy ów czas nadejdzie jak najpóźniej. Tym bardziej, jeśli nie ja będę osobą, która mu je pokaże.

Na pewno niejednokrotnie powrócimy z Jasiem do niektórych rymowanek i śpiewanek, ponieważ szybko zapadają w pamięć, jednak wiele z nich będziemy omijać. Nie chciałabym, aby w przyszłości moje dziecko rzuciło takim, a nie innym wierszykiem w czasie zajęć przedszkolnych lub lekcyjnych - wizyta u pani wychowawczyni byłaby murowana.

[Adres usunięty]

Nie znałam Pana Pierdziołki wcześniej. Pierwsze rymowanki, wzbudziły mój zachwyt. Było dużo które znam z dzieciństwa, ale też bardzo dużo takich które nie znałam. Niektóre bardzo szybko wpadają w uch i po chwili już bez zaglądania w książkę, mówiłam je na głos mojej córce, która zaśmiewała się przy nich. Niestety druga część ""Fiku - miku. Wyliczanki niegrzeczne", trochę jednak ostudziły mój zachwyt. Są tam wierszyki które, są moim zdaniem, nie są odpowiednie dla dzieci! Przeczytałam je kilku innym dorosłym i podzielają tą opinię. A już wierszyk "W małym mieszkanku, na Mariensztacie..." nie wiem dlaczego i po co znalazł się w tej książce. Pomimo tego jestem zadowolona z tej książeczki.

Z tego co ja pamiętam ze swojego dzieciństwa rymowanka była o Panu Pierdołce, który spadł ze stołka, a nie Panu "pierdziołce", chyba, że autor nie mógł użyć pierwotnej nazwy, tylko musiał coś zmienić ze względu na szerokorozumiane prawa autorskie. Też ze względu na nazwę nie chciałabym polecać tej książki. Chociaż być może zawartość jest tego godna.

Może i książeczka fajna, ale tytuł jak dla mnie okropny