Oświadczyny

Rok 1958. Londyn. Georgia Hamilton kończy 18 lat i rodzice chcą, by wzięła udział w eleganckim balu debiutantek. Dziewczyna marzy jednak o tym, by zostać znaną pisarką, a nie żoną. Wkrótce wydarza się tragedia, która na zawsze przypieczętowuje jej los.

Rok 2012. Niepoprawna romantyczka Amy Carrell kolejny raz przeżywa zawód miłosny. Ze złamanym sercem, opuszczona i zdesperowana, odpowiada na ogłoszenie o damę do towarzystwa dla intrygującej starszej pani, z którą udaje się do Nowego Jorku. Jeszcze nie wie, że odkryje tajemniczą love story, która czekała pięćdziesiąt lat, zanim ktoś ją opowie.

Powieść opowiada o dwóch kobietach. Amy szuka swego celu w życiu. Tuż przed Bożym Narodzeniem zostaje porzucona przez chłopaka. Georgia – samotna starsza pani chce wyruszyć w podróż do Nowego Jorku i szuka towarzyszki, która będzie chętna jej towarzyszyć. Ich losy krzyżują się i obie udają się na wycieczkę. Historia, którą Gorgia skrywała w sobie przez pięćdziesiąt lat, jest niesamowita. Nie od razu jednak dowiadujemy się, co takiego wydarzyło się w jej życiu. Autorka powoli dozuje czytelnikowi fakty, naprzemiennie przeplatając akcję między rokiem 1958, a 2012.

Opowieść Georgii wpływa na decyzje Amy, która miota się w swoim życiu. Obie kobiety uczą się wiele od siebie i poprzez własne doświadczenia zaczynają inaczej patrzeć na rzeczywistość. Jedna, pomaga drugiej, mimo iż różnica wieku między nimi jest dość duża.

Bardzo mi się spodobała kreacja głównych bohaterek, autorka nakreśliła je bardzo autentycznie i wyraziście. Poznajemy je bardzo dokładnie i mimo różnic jakie je dzielą, każda z nim ma swoje wady, zalety, marzenia, radości i smutki.

Na początku mi się wydawało, że ta historia okaże się nudna, nużąca i że za wiele nie będzie się w niej dziać. Zapewniam Was, że się myliłam ani przez chwilę tak nie jest, bo to opowieść niebywale ciekawa, której pojawia się wiele zwrotów akcji, a zakończenia nie można być pewnym do samego końca.

W książce jest prowadzona narracja trzecioosobowa, która nie do końca przypadła mi do gustu. W powieściach obyczajowych moim zdaniem zdecydowanie bardziej sprawdza się pierwszoosobowa, dzięki czemu mogę dogłębniej poznać samych bohaterów oraz emocje im towarzyszące.

Okładka jest bardzo ładna, ale zabrakło mi na niej „tego czegoś”, co obrazowałoby w dosadny sposób treść książki.

„Oświadczyny” Tasminy Perry to opowieść o dwóch wyjątkowo silnych kobietach, które wspólnie wyruszają w piękną podróż. To historia nieszczęśliwej miłości. Mnie ta historia porwała i myślę, że Wam również może się spodobać.

[Adres usunięty]

Tasmina Perry napisała wspaniałą, czarującą, będącą swoistym balsamem na duszę opowieść.

Akcja toczy się na dwóch płaszczyznach czasowy - współcześnie w Londynie i Nowym Jorku oraz tuż po II wojnie światowej w Londynie, Francji.

Bohaterkami są kobiety i miasta :Amy z zamiłowania tancerka usiłująca zrobić karierę, ale na razie ledwo wiążąca koniec z końcem;

Georgia, którą poznajemy współcześnie, gdy jest nobliwą starszą panią i tuż po wojnie, gdy jest młodziutką dziewczyną, której świat wali się na głowę.

Georgia zabiera Amy w podróż, a może jest odwrotnie? Zależy, jak na to spojrzeć. Jest to podróż zarówno z jednego miasto do drugiego, jak i podróż w czasie, ale także podróż w poszukiwaniu innego ja i tego co naprawdę w życiu ważne.

Płaszczyzny czasowe, obyczaje, miasta, uczucia, opowieści przeplatają się ze sobą tworząc bardzo ciepłą, ciekaw opowieść, którą czyta się w mgnieniu oka.

Co się wydarzy, gdy w magicznym okresie Bożego Narodzenia zetkną się ze sobą dwie niezwykłe kobiety, z których każda ofiaruje tej drugiej coś niezwykle cennego?

Niby fabuła banalna, niby taka z jaką spotkałam się już wiele razy, a jednak Oświadczyny są wyjątkową książką. Nic dziwnego, iż od kilku tygodni książka znajduje się w czołówce listy z napisem bestsellery.

Gorąco zachęcam do lektury. Oświadczyny czyta się wspaniale, lekko, z uśmiechem na ustach, a po odłożeniu książki na półkę w sercu i głowie pozostaje tylko ciepło i sama pozytywna energia. Tym samym jest to doskonała książka dla kobiet na trudne momenty, których od czasu do czasu doświadcza każda z nas.

Powieść obyczajowa ”Oświadczyny”- zawiera w sobie dwie strefy czasowe.

Rok 1958-gdzie młoda Georgia Hamilton bardzo chce zostać pisarką, choć jej rodzice pragną by wzięła udział w balu debiutantek i znalazła sobie odpowiedniego kandydata na męża.

Rok 2012 - Amy Carrel - jest kelnerką, ale bardzo kocha się w bogatym i z wyższych sfer mężczyźnie - Danielu.

Rodzina Daniela nie akceptuje w swej rodzinie kelnerki, bowiem uważa, że to byłby dla Daniela mezalians.

I oto obie kobiety się spotykają i po bliższym poznaniu bardzo przypadają sobie do gustu.

Georgia umieściła ogłoszenie, że chce wyjechać do Nowego Yorku - jednego, wielkiego miasta Zachodu, w którym nigdy nie była, z osobą godną zaufania, aby jej towarzyszyła.

Georgia była już po siedemdziesiątce i w starości nie widziała nic dobrego, ale Amy wcale to nie przeszkadzało, bowiem bardzo polubiła starszą panią.

Przyjaciele Georgi zaczęli odchodzić z tego świata i jedyną jej pociechą były marzenia o ukochanym, o którym wciąż myślała i o życiu, które mogliby razem wieść, gdyby nie ten jeden wieczór, który zmienił jej życie na zawsze.

Gdy Georgia poznała Amy bardzo się polubiły.

Amy kochała Daniela lecz jego rodzice nie chcą, by ich syn miał przy boku utalentowaną, piękną kobietę.

Chcą laleczki Barbie w kostiumiku od Chanel, taką, która zna swoje miejsce.

Amy nigdy nie będzie pasowała do ich ograniczonego, małego światka.

Więc Amy skorzystała z oferty pracy i odpowiedziała na ogłoszenie ”Dama w dojrzałym wieku poszukuje miłej towarzyszki do przygód na Manhattanie. Podróż jest między 23 a 27 grudnia”- a więc Święta w Nowym Yorku.

Jakie przygody ich tam czekają?

Jak zakończy się ta wesoła historia?

Czy obie kobiety spędzą miło święta?

Czytaj Droga czytelniczko, bo ta książka jest właśnie dla Ciebie, piękna, przepiękne opisy Nowego Yorku, bardzo urokliwe miejsca zwłaszcza w okresie Świąt Bożego Narodzenia.

Pod koniec książki autorka umieściła przewodnik po współczesnym Manhattanie.

Niektóre miejsca umieściła w „Oświadczynach”, aby jeszcze bardziej oddać klimat tam panujący.

Opisała przepiękne restauracje, knajpki z jedzeniem na wynos oraz najsłynniejszy węzeł kolejowy w Nowym Yorku.

Zachwycający sklep z zabawkami, hotel księżnej Diany oraz jedną z najbardziej kultowych restauracji na Manhattanie.

Zachęcam bardzo do przeczytania tej książki.

Droga czytelniczko - fajna i ciepła książka, którą warto przeczytać.

Książka zapowiadała się bardzo dobrze. Uwielbiam rozgrzebywanie rodzinnych tajemnic i uwielbiam staruszki osadzone w rolach pierwszoplanowych. Nie pytajcie dlaczego, ciężko byłoby mi to uzasadnić, ale one zawsze bardziej mi łamią serce. Jednak czegoś mi tutaj brakło. Czegoś bardzo istotnego.

Fabuła rozkręca się bardzo szybko. Amy po krótkim wprowadzeniu nas w swoją sytuację natychmiast kontaktuje się z osobą z ogłoszenia. Panie podejmują błyskawiczne decyzje. Obie są zdecydowane i nie mają nic do stracenia. Obie w towarzystwie zupełnie obcej sobie osoby wyruszają w pełną sentymentu i bolesnych wspomnień podróż, która ma odmienić ich życie. Oczywiście jeszcze o tym nie wiedzą.

Dwutorowa fabuła prowadzi nas przez ulice współczesnego Manhattanu i Londynu lat 50-tych.

W czasie podróży za ocean Georgia dzięki swojej dostojności i niewymuszonej elegancji wzbudza podziw młodej, prostej dziewczyny z Queens. Umacnia w Amy pewność siebie i wymazuje z jej psychiki poczucie niższości. Amy z kolei obdarza starszą panią ciepłem i przyjaźnią, jakiej ta nie czuła zbyt dawno. Szereg przygód i wydarzeń, których doświadczą w czasie tych kilku dni zbliża je do siebie bardziej niż mogłyby przypuszczać.

Tuż obok nowojorskich wydarzeń wiedzie nas retrospekcja do lat wczesnej młodości Georgii, kiedy to była jedną z debiutantek przedstawionych samej królowej. Rok pełen przyjęć i pozornej zabawy miał połączyć panny z doskonałym wykształceniem i manierami z kawalerami z najlepszych brytyjskich rodów. Na jednym z takich przyjęć Georgia poznaje Edwarda. Szybko okazuje się, że obydwoje kompletnie nie są zainteresowani poszukiwaniami współmałżonka. Szeregiem przypadków i wypadków zbliżają się do siebie.

A to czego mi brakowało od samego początku to klimat. Nie czułam ani mikroklimatu brytyjskiego, ani amerykańskiego rozmachu. Najlepszym dowodem jest to, że nie było żadnych różnic między bohaterami przedstawiającymi te dwie narodowości. Owszem, były wyraźnie zaznaczone różnice klasowe pomiędzy bogaczami, a klasą robotniczą, ale nic poza tym. Nie kupiłam historii z debiutanckim rokiem ani nie „poczułam” nastroju Londyńskich ulic. Tak jak na przykład w Trylogii Czasu, która była cudownie brytyjska, mimo że napisana przez Niemkę.

Książka mniej więcej do połowy jest niczym więcej niż zwyczajną, leciutką obyczajówką. Całkiem miłą, nawet mądrą, ale przeciętną. Dopiero po połowie z radością przywitałam emocje, które dogoniły pęd fabularny. I jak już te emocje uderzyły przepadłam na całe dwieście stron…

Historia Georgii okazała się piękna, romantyczna i tragiczna zarazem. Starsza dama urzekła młodzieńczą pasją w retrospekcjach i mądrością, jaką wyniosła ze swoich przeżyć w czasie teraźniejszym. Amy z kolei wyszła z kokonu zagubionej myszki i okazała się inteligentną, zaradną i bardzo empatyczną kobietą. Potrzebowała tylko bodźca, który ją do tego pobudzi.

Ostatecznie historię oceniam bardzo dwojako, bo przecież porwała mnie dopiero po połowie. Chociaż początek nie był przecież zły, a zakończenie bardzo dobre i urwane w najodpowiedniejszym momencie. Zamykając książkę czułam lekki niedosyt, co spowodowało, że historia została mi w pamięci na dłużej.

Książka opowiada o dwóch silnych i zaradnych kobietach, i dwóch odległych w czasie o pięćdziesiąt lat historiach młodości i miłości. O przyjaźni pomimo różnicy wiekowej i klasowej. To dwa różne pokolenia, które znalazły klucz do wspólnego języka. Jaki? Odnajdźcie go sami 😉

Artykuł pochodzi ze strony: [Adres usunięty]

Kiedy Amy, młoda tancerka znajduje w szufladzie pudełeczko od Tiffany'ego jest niemal przekonana, że chłopak chce się jej oświadczyć. Okazuje się jednak, że dostał ON prestiżową pracę w Waszyngtonie i właśnie z nią zrywa. Jego rodzina uważa, że Amy nie jest odpowiednią partnerką dla przyszłego ambasadora. Amy ma złamane serce i nie zastanawiając się długo odpowiada na ogłoszenie starszej pani, która potrzebuje towarzyszki w podróży do Nowego Jorku. Będzie to dla dziewczyny wymarzona okazja by spotkać się z rodziną. Georgia Hamilton to prawdziwa dama, emerytowana właścicielka wydawnictwa. Dla niej podróż do Nowego Jorku znaczy dużo więcej. Różni je dosłownie wszystko, jednak szybko zaprzyjaźniają się i dzielą swoimi przeżyciami. Georgia opowie Amy o pewnym wieczorze, który zmienił całe jej życie.

Pomimo tego, że akcja dzieje się w czasach współczesnych, rok 1958 nie wydaje się zbytnio oddalony od 2012. Georgia i Amy są do siebie bardzo podobne. Obie uparcie dążą do celu, pomimo wielu przeciwności losu. Każda z nich utraciła wielką miłość, za którą wciąż tęskni. Wspólny wyjazd będzie ważnym etapem w życiu każdej z nich. Amy dostrzeże co w życiu jest naprawdę ważne a Georgia spełni swoje marzenie i spróbuje rozliczyć się z przeszłością. Tasmina Perry udowodniła, że chociaż od pewnych wydarzeń minęło prawie pół wieku to w dalszym ciągu pewne sprawy wciąż zostały takie same.

Drogi obu kobiet połączyło jedno ogłoszenie. Obie przeżyły miłosne załamanie ale wspólnie spędzony czas odmieni ich życie. Dwie historie w dwóch różnych czasach połączone ogromną potrzebą miłości.

Jestem oczarowana. "Oświadczyny" okazały się niezwykłą historią, pełną baśniowości i magii Nowego Jorku. To powieść o dwóch wyjątkowych, silnych kobietach, nieszczęśliwej miłości i wielkiej tęsknocie. Choć cel podróży każdej z nich był zupełnie inny okazuje się, że wiele je łączy. Urzekł mnie wątek historyczny i wzruszająca historia osiemnastoletniej Georgii i jej prawdziwej miłości. Ciężko było się od niej oderwać i zamiast czytać wprost ją pochłaniałam. Ta historia naprawdę łapie za serce.

"Oświadczyny" to przepiękna historia o nieszczęśliwej miłości. Historia romantyczna i niezwykle wciągająca. Tasmina Perry niewątpliwie stworzyła cudowną baśń o wielkiej, zranionej miłości.

[Adres usunięty]

Choć akcja umiejscowiona jest w czasie świąt Bożego Narodzenia i Sylwestra, ja tego klimatu nie poczułam. I choć pewnie w normalnych okolicznościach byłoby to przeze mnie odebrane jako wada powieści, to w tym wypadku niczego takiego nie mogę przyznać.

A to dlatego, że autorka zrealizowała swój pomysł w taki sposób, że Czytelnik skupia się na smutnej historii Georgii i problemach Amy, zupełnie zapominając o jakiejkolwiek “potrzebie” klimatu świąt.

Mniej więcej od drugiej połowy zaczęłam brnąć przez tę książkę ze wzruszeniem w gardle. Szlag mnie trafiał na niesprawiedliwość losu, jednak autorka nie trzymała mnie w niepewności. Szybko rozwiała wątpliwości, odpowiedziała na pojawiające się w mojej głowie pytania.

Świetne pióro autorki sprawiło, że czułam ból bohaterki, jej gorycz względem rodziny, rozczarowanie i smutek.

W książce pojawia się przeplatanie współczesnych wydarzeń z przeszłością, a choć przeszkadzało mi to ogromnie w książce "Gwiazdy, które spłonęły", to tutaj takie zagranie pasowało idealnie. Świetnie poskładane i z pewnością nie męczy podczas lektury.

Okładka. Czy Wy widzicie tę piękną grafikę? Śnieg, Nowy Jork i para trzymająca się za ręce. To cały obraz powieści zawarty w tych kilku elementach. Do tego porządne wykonanie, okładka ze skrzydełkami i zachwycam się samym widokiem!

Jedyne, co nie do końca mi się podobało, to zakończenie. Trochę rozczarowujące. Spodziewałam się chyba bajki. Ale życie to nie bajka, niestety czasem jest inaczej, niż byśmy chcieli i o tym pamiętała Tasmina Perry.

Jest to piękna, choć niezwykle smutna opowieść o niespełnionych nadziejach, marzeniach i miłości silnej tak, jak tylko może być silną ta prawdziwa. Dla czytelników o słabych nerwach polecam chusteczki, ale naprawdę warto przeczytać “Oświadczyny”.

[Adres usunięty]

Życiowe decyzje

„Wszystko, co miała, to marzenia o życiu, które mogliby razem wieść, gdyby nie ten jeden wieczór, który zmienił jej życie na zawsze” – ileż osób zmieniło swoje życie na gorsze w ciągu zaledwie kilku chwil. Jedno zawahanie, jedna nierozsądna decyzja, jeden unik bądź po prostu nieobecność w danym czasie i miejscu wystarczy, by zaprzepaścić szansę, by zmienić koleje naszego losu.

W jaki sposób w jednej chwili zmieniło się życie dwóch kobiet, które dzieli pięćdziesiąt lat? Jakich wyborów dokonały bądź przed jakimi je postawiono? Dowiemy się tego z pięknej, niezwykle wzruszającej powieści „Oświadczyny”, która nie tylko dodaje nam odwagi do tego, by wreszcie zacząć marzyć, zacząć żyć, ale zabiera nas w niezwykłą podróż do czasów, w których wciąż istniał system klasowy, w którym do debiutu młodych panien przywiązywano niezwykle wielką wagę. Książka autorstwa Tasminy Perry, opublikowana nakładem Wydawnictwa Kobiecego, to wyjątkowa propozycja nie tylko dla kobiet, ale dla wszystkich osób ceniących sobie dobrze opowiedziane i pobudzające wyobraźnię historie.

Poznajemy Amy Carrell, młodą mieszkankę Londynu, kelnerkę zatrudnioną w jednej z najmodniejszej restauracji na Upper Street. Praca w Forge jest jednak tylko sposobem na zdobycie środków finansowych, niezbędnych do opłacenia maleńkiej kawalerki. Tak naprawdę jej życie to taniec, tyle tylko, że od ostatniej kontuzji nikt nie jest zainteresowany jej zatrudnieniem. Na dodatek tuż przez Bożym Narodzeniem porzuca ją ukochany, wybierając prestiżowe stanowisko i obce jej wyższe sfery. Wydawać by się zatem mogło, że jej życie straciło sens. Kiedy przez przypadek trafia na dość niezwykle ogłoszenie kobiety, poszukującej towarzyszki wyprawy do Nowego Jorku Amy wie, że nie ma nic do stracenia. Co więcej, jest to dla niej szansa, by – wobec tak ograniczonego budżetu – wrócić choć na chwilę do domu i spotkać się z rodziną.

Kobietą, która umieściła ogłoszenie, jest Georgia Hamilton – legenda rynku wydawniczego. Dystyngowana, siedemdziesięcioletnia pani, pragnie odwiedzić miasto, w którym nigdy nie była, a tak naprawdę, w pewien sposób powrócić do przeszłości. Kiedy wyruszają w drogę, role bohaterek się zmieniają – Amy, zamiast być przewodnikiem po własnym mieście, staje się uczennicą, zaś Georgia przejmuje rolę ofiarnej nauczycielki, która nie tylko wprowadza dziewczynę w świat dobrych manier, ale pokazuje jej również, jak żyć. Jednocześnie wraz z Amy poznajemy niezwykłą choć bolesną historię z przeszłości starszej pani, przenosimy się do roku 1958, kiedy to osiemnastoletnia Georgia przybywa wraz z matką do Londynu, by wziąć udział w balu debiutantek i … znaleźć bogatego męża.

Jak zakończy się ta opowieść? Z pewnością poszukując odpowiedzi na to pytanie warto sięgnąć po powieść autorstwa Tasminy Perry, która rzuca na czytelnika czar. Dzięki plastycznym opisom wirujemy w tańcu wraz z młodymi debiutantkami, targają nami takie same emocje, które przeżywa Georgia, doświadczamy również upokorzenia Amy. Doskonale zbudowana historia, przedstawiająca nie tylko miłosną opowieść, ale również tło społeczne wydarzeń, przyciągnie wielu czytelników, którzy z rozmarzeniem zgłębiać będą skomplikowane losy bohaterek.

„Oświadczyny” jest z pewnością jedną z tych powieści, które czyta się wielokrotnie mimo świadomości biegu wydarzeń. Lektura dostarcza nam bowiem nieskończenie wielkiej przyjemności, płynącej zarówno z fabuły, jak i obecnego w książce niezwykłego klimatu retro. Nie można zapomnieć również o przesłaniu powieści, która dowodzi, że każdy czas jest dobry na zmianę życia, na nowe doświadczenia, na miłość. Trzeba się tylko poddać tym zmianom…

Justyna Gul

Qultura słowa

Dwie kobiety. Dwie całkowicie inne historie, które połączyło jedno niepozorne ogłoszenie w gazecie. Wieczór w Tower, na który szykowała się tego dnia Amy miał raz na zawsze całkowicie odmienić jej dotychczasowe życie. Znalezione przez nią w szafie skrzętnie schowane pudełko od Tiffany'ego mogło oznaczać tylko jedno, oświadczyny. Kiedy jednak sprawy obierają całkowicie inny obrót, a jej związek z Danielem w najmniej spodziewanym momencie staje się przeszłością, dziewczyna całkowicie się załamuje. Nagle Londyn, który niegdyś miał stać się otwartymi drzwiami do wymarzonej kariery tancerki, zaczyna coraz bardziej ją przytłaczać. Niewielka kawalerka, praca kelnerki, kolejne nieudane przesłuchanie i zbliżające się wielkimi krokami Boże Narodzenie sprawiają, że Amy zaczyna tęsknić za miejscem, w którym się wychowała - Nowym Jorkiem. Pod chwilą impulsu podyktowanego zbyt dużą ilością winą, dziewczyna postanawia odpowiedzieć na ogłoszenie osoby poszukującej towarzyszki do zwiedzenia jej rodzinnego miasta. Nie wie jeszcze wówczas, że podróż ta na zawsze odmieni jej życie.

"Gdy znalazła się tu po raz pierwszy, była pod wrażeniem: wszystkie te dzieła sztuki, książki, wspaniały widok z okna. Teraz postrzegała je tak, jak niekiedy musiała je widzieć Georgia w trakcie minionych lat: wielkie i puste, w najlepszym razie nagroda pocieszenia, kiepska imitacja wspaniałego domu i szczęśliwego życia, jakie miała wieść."

W pozycji tej jest prowadzona narracja trzecioosobowa, która niestety nie do końca przypadła mi do gustu. W powieściach obyczajowych moim zdaniem zdecydowanie bardziej sprawdza się pierwszoosobowa, dzięki czemu możemy dogłębniej poznać samych bohaterów oraz emocje im towarzyszące. Natomiast wielki plus za akcję, która dzieje się naprzemiennie na dwóch płaszczyznach, a mianowicie w Londynie, 1958 roku oraz w Nowym Jorku, 2012 roku. Główne bohaterki to kolejna spora zaleta tej pozycji. Amy to młoda, niespełniona tancerka, marzycielka, osoba niezwykle ciepła i pogodna. Momentami może była odrobinę zbyt wścibska (choć jej zdaniem to Anglicy bywają zbytnio powściągliwi) i naiwna, jednak to właśnie te jej niewielkie niedoskonałości czyniły ją tak bardzo realną. Z kolei Georgia to niezwykła, ponad 70-letnia kobieta z niesamowitą klasą, dobrym gustem i wielką karierą w świecie wydawniczym. W jej wspomnieniach z 1958 roku poznajemy ją natomiast jako całkowicie inną osobę, przepełnioną młodzieńczym buntem debiutantkę, wciąż szukającą własnej drogi, która niekoniecznie pokrywa się z wizją jej matki. Także postaci drugoplanowe zostały świetnie wykreowane. Wśród nich jest chociażby Daniel, partner Amy pochodzący z zamożnej i liczącej się w Anglii rodziny, dla którego zdanie jego rodziców i prestiż są ważniejsze od własnego związku.

Przyznam, że jest to moja pierwsza pozycja tej autorki, ale jestem pewna, że prędzej czy później sięgnę również po inne jej dzieła. Styl, którym się posługuje jest niezwykle lekki, a mimo to wyróżnia się na tle innych. Barwne i szczegółowe opisy Londynu oraz Nowego Jorku pochłaniają, przenosząc czytelnika do całkiem innego świata. Doskonale przemyślane stopniowanie nadchodzących po sobie wydarzeń sprawiło, że nie jest to pozycja, której zakończenie da się z góry przewidzieć. To, co jednak ujęło mnie w tej książce najbardziej, to zdecydowanie napięcie, które autorka w niesamowicie sprawny sposób tworzyła manewrując pomiędzy tymi dwiema historiami. Historiami, które poruszały na swój własny, wyjątkowy sposób i szczerze mówiąc sama nie wiem, która z nich w ostatecznym rozrachunku bardziej na mnie wpłynęła. "Oświadczyny" ukazują nie tylko różne oblicza miłości, ale także to, jak ważne jest uświadomienie sobie, czego tak naprawdę to właśnie my chcemy od życia, abyśmy nie zatracali się w wizjach i oczekiwaniach innych.

Nie wiem, czy to wina panującej za oknem pogody, jednak pozycja ta wydała mi się wręcz melancholijna. Wzruszająca, skłaniająca do przemyśleń, nie pozwalająca odłożyć jej chociażby na minutę. Z pewnością wrócę do niej przyszłej jesieni, gdyż zdecydowanie należy do tych książek, z których za każdym razem można wyciągnąć coś więcej. "Oświadczyny" to tytuł, z którym zakończyłam mój czytelniczy, 2017 rok. Wam polecam rozpocząć z nim 2018.

„Oświadczyny” mają w sobie coś baśniowego, coś, co mimo czasów współczesnych, w których toczy się akcja powieści, przenosi czytelnika do bajkowej krainy, w której istnieje wiele złamanych serc oraz nadziei na odnalezienie swego „księcia z bajki”. Ta książka rozgrzewa serca i uczy jak być damą.

Powieść opowiada o dwóch kobietach. Amy szuka swego celu w życiu. Tuż przed Bożym Narodzeniem zostaje porzucona przez chłopaka przywiązanego do swej snobistycznej rodziny, do której ona pasuje jak pięść do nosa. Georgia – samotna starsza pani chce wyruszyć w podróż do Nowego Jorku i szuka towarzyszki, która będzie chętna jej towarzyszyć. Ich losy krzyżują się i obie udają się na wycieczkę.

Ależ mnie ta książka wzruszyła! Historia, którą Gorgia skrywała w sobie przez pięćdziesiąt lat, jest niesamowita. Nie od razu jednak dowiadujemy się, co takiego wydarzyło się w jej życiu. Autorka powoli dozuje czytelnikowi fakty, naprzemiennie przeplatając akcję między rokiem 1958, a 2012. Jest to idealna pozycja na okres zimowy, choć nie tylko, aczkolwiek muszę stwierdzić, że w tym czasie najlepiej mi się czyta tego typu pozycje.

Bohaterki polubiłam od samego początku. Mają w sobie coś, co sprawia, że nie da się ich nie lubić. Obie są tak prawdziwe, że nieomal uwierzyłam, iż istnieją naprawdę. Georgia przypomina mi moją własną babcię i to właśnie ją widziałam oczami wyobraźni przy lekturze tej książki. W Ami spodobało mi się to, że nie użala się nad sobą, mimo przeciwności losu, idzie raźno przez życie i nie boi się, co będzie dalej. Nawet „czarne charaktery” zostały ciekawie wykreowane, choć nie od razu wiadomo, kto jest przyjacielem, a kto wrogiem.

Książka doskonale ukazuje różnice społeczne. Można to zaobserwować na przykładzie głównych bohaterek. Różnią się one dosłownie wszystkim: wiekiem, pozycją materialną, pochodzeniem, charakterem, ale to, co ich łączy, to tęsknota za prawdziwym uczuciem. Każda z nich utraciła miłość, a jej nie da się kupić za żadne pieniądze. Choć nie każdemu bogaczowi woda sodowa uderza do głowy, to tak właśnie się utarło, że za nic mają klasę średnią. Do czego może doprowadzić zazdrość i chęć zdobycia prestiżowej pozycji, nawet za cenę pójścia po trupach do celu?

„Oświadczyny” wędrują na półkę z moimi ulubionymi pozycjami. Czuję, że jeszcze kiedyś do niej powrócę. Serdecznie Wam polecam tę książkę. Koniecznie muszę sięgnąć również po „Pocałunek na pożegnanie”, gdyż nie miałam okazji czytać innych dzieł autorki, a jej styl bardzo przypadł do gustu.

Bardzo lubię książki, w których akcja przedstawiona jest na dwóch płaszczyznach czasowych, więc nie mogłam przejść obojętnie obok powieści Tasminy Perry pt. „Oświadczyny”. Sam tytuł dla nas kobiet jest magiczny, bo każda z nas marzy o tym jedynym, który poprosi nas o rękę. W tej powieści poznajemy historię z przeszłości Georgii Hamilton oraz tą teraźniejszą, która należy do młodej Amy Carrell. Zapraszam na recenzję.

„Rok 1958. Londyn. Kiedy Georgia Hamilton kończy osiemnaście lat, rodzice chcą, by wzięła udział w stylowym balu debiutantek. Młoda kobieta pragnie dla siebie innej przyszłości – chce zostać pisarką, a nie żoną. Wkrótce następuje tragedia, która sprawia, że jej los zostaje przypieczętowany.

Rok 2012. Niepoprawna romantyczka Amy Carrell znowu zawiodła się na mężczyźnie. Ze złamanym sercem, opuszczona i zdesperowana, odpowiada na ogłoszenie o damę do towarzystwa dla intrygującej starszej pani, z którą udaje się do Nowego Jorku. Jeszcze nie wie, że odkryje tajemniczą love story, która czekała pięćdziesiąt lat, zanim ktoś ją opowie.”

„Oświadczyny” to jedna z takich powieści, która wciąga już od pierwszej strony. Poznajemy dwie kobiety, które różni praktycznie wszystko, wiek, narodowość, pozycja społeczna, ale jest także coś, co je łączy… tym czymś jest potrzeba miłości. Myślę, że to takie coś, co łączy wszystkie kobiety, bo każda z nas chce być kochana, chce mieć kogoś u swego boku. Czas, który kobiety spędzą razem odmieni ich życie. Georgii uda się rozliczyć z bolesną przeszłością, a Amy odnajdzie w sobie odwagę i siłę, by stawić czoła piętrzącym się problemom i przeciwnościom losu.

Bardzo mi się spodobała kreacja głównych bohaterek, autorka nakreśliła je bardzo autentycznie i wyraziście. Poznajemy je bardzo dokładnie i mimo różnic jakie je dzielą, każda z nim ma swoje wady, zalety, marzenia, radości i smutki. Bardzo łatwo jest nam się z nimi utożsamić, bo to kobiety, dokładnie takie same jak ja, czy Wy.

Mogłoby się wydawać, że ta historia okaże się nudna, nużąca i że za wiele nie będzie się w niej dziać. Zapewniam Was, że ani przez chwilę tak nie jest, bo to opowieść niebywale ciekawa, której pojawia się wiele zwrotów akcji, a zakończenia nie można być pewnym do samego końca.

„Oświadczyny” to moje pierwsze spotkanie z twórczością Tasminy Perry, ale zapewniam Was, że nie ostatnie, bo wyczytałam, że wydawnictwo Kobiece wydało także inną powieść tej autorki, więc przy nadarzającej się okazji nadrobię zaległości. Jeżeli i ona będzie tak cudowna, jak „Oświadczyny” to będę wniebowzięta.

Dwie kobiety, dwa różne pokolenia, dwie tak samo wciągające historie. Ja mogę Wam tę powieść tylko i wyłącznie polecić i jestem przekonana, że tak jak ja miło spędzicie przy niej czas. To powieść, która wzrusza i daje nadzieję. Polecam!

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Kobiecemu.

Lubię jak w książce teraźniejszość przeplata się z przeszłością. Tak jak w "Oświadczynach" Tasminy Perry, wydanej przez Wydawnictwo Kobiece. Kolejna lektura ze świętami Bożego Narodzenia w tle.

Amerykanka, tancerka Amy Carrell, mieszkająca obecnie w Wielkiej Brytanii przed świętami zostaje porzucona przez ukochanego, który miała nadzieję, właśnie ma zamiar się jej oświadczyć. Czuje się oszukana, samotna i rozgoryczona, a rodzina daleko za oceanem. Przez przypadek czyta ogłoszenie, w którym starsza pani, poszukuje osoby do towarzystwa, podczas podróży do Nowego Jorku. Ta propozycja wydaje się być idealną, szczególnie Georgii Hamilton, która wydaje się być przemiłą staruszką.

Podczas podróży do Ameryki, Amy pokazuje swój świat, dom i rodzinę Georgii, a ona odwdzięcza się jej historią swojego życia i miłości. Jest to historia bolesna, mimo upływu wielu lat. Przenosimy się w lata 50-te, kiedy to odbywały się bale debiutantek, chcących znaleźć odpowiedniego męża. Georgia pomimo swojej niechęci, jest jedną z tych panien, zmuszona przez sytuację rodzinną. Poznaje pochodzącego z bardzo bogatej i znanej rodziny - Edwarda Carlyle. Młodzi zakochują się w sobie i pragną być ze sobą do końca życia. Jednak nie jest to im pisane.

Opowieść Georgii wpływa na decyzje Amy, która miota się w swoim życiu. Obie kobiety uczą się wiele od siebie i poprzez własne doświadczenia zaczynają inaczej patrzeć na rzeczywistość. Jedna, pomaga drugiej, mimo iż różnica wieku między nimi jest dość duża.

Czy można naprawić błąd sprzed wielu lat? Czy zranione serce da się uleczyć? Czy warto wchodzić drugi raz do tej samej rzeki? Czy pierwsza miłość pozostaje tą najważniejszą? Czytając, znajdziemy odpowiedzi na te pytania.

Jest to lektura przyjemna i prosta, ale w swej prostocie wzbudza emocje. Nie jest tandetna. Bardzo chciałam dowiedzieć się, co takiego zaszło między Georgią i Edwardem i nie ukrywam, że ta część bardziej mnie porwała, niżeli perypetie miłosne Amy. Ostatnia scena niezwykle rozczulająca :-) Książka również uświadamia jak ważne jest decydowanie o sobie samym i postępowanie zgodnie z własnymi przekonaniami. Nie warto żyć tak, jak by chcieli tego inni.

Lektura idealna dla czytelników poszukujących wzruszeń i historii miłosnych.

[Adres usunięty]

Od dziecka uczą nas, jak funkcjonować w świecie. Mówią, co jest dobre, a co złe. Dzięki temu jako ludzie jesteśmy w stanie żyć między sobą w względnym pokoju. Mamy podobne mniemanie o tym, co powinnyśmy robić, a czego nie. Mimo to jest wiele różnic między nami i nasze wychowanie nie zawsze sprawia, że zachowujemy się odpowiednio. Taka jest nasza natura. Jednak dorośli uczą również dzieci, co wypada, a co nie, kto jest kim i jaka jest jego rola w zależności od urodzenia w świecie. To daje harmonię i normy społeczne. Ale czy na pewno jest dobre? Czy nie determinuje to życia młodej osoby, które ma własne pragnienia i chce je spełnić, choć nie ma takiej możliwości przez swoje urodzenie? Czy tak właśnie powinno być?

Amy jako młoda dziewczyna przeniosła się z Nowego Jorku do Londynu, by rozwijać swój talent i zrobić karierę tancerki. Jej marzenia są olbrzymie, a kobieta jest już od dwóch lat w Anglii, lecz nie postępuje do przodu. Mimo to nie poddaje się – ma wsparcie w swoim ukochanym Danielu, który zarzeka się, że ją kocha i w dodatku jest przystojny oraz bardzo bogaty. O czym więcej może marzyć kobieta? Z takim mężczyzną ostatecznie wszystko będzie dobrze. Aczkolwiek jeden bankiet i spotkanie z rodzicami, którzy wymagają wiele od wybranki swojego syna, może wiele zmienić. W końcu kim jest zwykła tancerka przy wykształconych, bogatych i sławnych osobach? Odpowiedzą oni bardzo dobitnie w bestsellerze Tasminy Perry – "Oświadczynach".

Gdy zaczynałam czytać tę książkę, to nie wiedziałam o niej nic. Jedynie opis z tyłu okładki nakierował mnie na tematykę. Byłam trochę sceptycznie do niej nastawiona, ponieważ często takie historie są urocze, ale zbyt skrajnie urocze, a ja za takimi nie przepadam. Mimo to coś mnie pociągało w tej książce i teraz już wiem, co to było i przede wszystkim wiem, że warto było dać jej szansę i wejść w świat wyższych sfer i etykiety. Za tymi pozornie banalnymi stwierdzeniami kryje się niesamowita i bardzo wzruszająca opowieść o miłości oraz walce z ograniczeniami.

Nie oszukujmy się – sam pomysł jest bardzo oklepany, więc raczej nie przyciąga, jeśli nie jest się fanem takich książek. Jednak są to tylko pozory. Czytelnik nie zostanie zaskoczony raczej nagłymi zwrotami akcji i niespodziewanymi wydarzeniami. Jest to tradycyjna fabuła, ale poprowadzona w bardzo dobry i przede wszystkim wciągający sposób, który pozwoli na oddanie się historii całą duszą. Tym bardziej że splatają się tutaj historie dwóch niezwykłych kobiet. Każda z nich przeżywa swoje tragedie w innych czasach. Są one odmienne, ale łączy je wspólna nić i właśnie to tak bardzo mi się podoba i sprawia, że książka jest na swój sposób niezwykła. Pobudza ona naszą wyobraźnię i powoduje, że zaczynamy się zastanawiać nad swoim postępowaniem.

Styl pisarki jest przyjemny w odbiorze, co pozwala przebrnąć szybko przez "Oświadczyny" i zrozumieć dokładnie całą fabułę. Przy tym nie ma się wrażenia, że jest infantylna i naiwna, a zauważyłam ostatnio, że jest tendencja do tworzenia niedojrzałych historii, gdzie są ujęte istotne problemy. Tak nie powinno być i cieszę się, że w tej powieści nie spotkałam się z tym. W dodatku Tasmina Perry pisze w płynny sposób, co przypadło mi do gustu i z chęcią zapoznam się z innymi jej książkami.

Jestem pod wrażeniem, że autorka tak spójnie potrafiła połączyć historię Amy i Georgii. Są to dwa różne czasy łączące się w teraźniejszości, więc nie każdy poradziłby sobie z tym wyzwaniem. Tymczasem wszystko jest przejrzyste i zrozumiałe. Urzekła mnie przede wszystkim opowieść Georgii, która była wyjątkowo wzruszająca. To są wydarzenia, o których nie można tak po prostu zapomnieć. Pamięta się je długo i ciągnie się z nich naukę. Był moment, gdy pragnęłam całą tragedię tej kobiety naprawić, lecz to już dawno nie było możliwe. Nie dało się już zrobić prawie nic. I to właśnie mnie tak poruszyło. Baśnie nie zawsze mają dobre zakończeni, o czym Georgia dobrze wie. Jednak życie Amy niestety nudziło mnie i momentami tak bardzo irytowało. Czasami w ogóle nie rozumiałam tej kobiety.

Ostatecznie całe swoje serce oddałam Georgii, ale tej młodej osiemnastoletniej dziewczynie gotowej na poświęcenia w imię marzeń i rodziny. Jej postawa była zaskakująca oraz pełna podziwu. Czasami może nie do końca moralna, ale wtedy wszystko dało się wytłumaczyć. Zresztą marzenia póki nie robią krzywdy innym zawsze da się wytłumaczyć i młoda Georgia jest najlepszym tego przykładem. Co do Georgii po kilkudziesięciu latach mam trochę inne odczucia. Stała się zgorzkniała. Zaczęła żyć przeszłością, co było okropnie smutne, lecz mimo wszystko zrozumiałe. I jej bujna kariera pokazuje, że jeszcze długie lata walczyła z tragedią swojego życia, zanim ostatecznie ta ją pokonała. Szkoda, że Amy właśnie taka nie była. Nie zrozumcie mnie źle – to nie jest tak, że jej nie lubię. Moje uczucia są ambiwalentne. Wiem, że z tej postaci dałoby się wyciągnąć o wiele więcej. Tym bardziej że w powieści jest naprawdę wiele dobrze wykreowanych bohaterów, z którymi się utożsamiałam.

Sam wątek romantyczny po prostu mnie urzekł. A zdarza mi się to wyjątkowo rzadko. Był taki delikatny, naturalny i niewymuszony. Dokładnie tak sobie wyobrażam prawdziwą miłość. Jest ON romantyczny i pełen uniesień, ale też nieprzesłodzony. Choć też zależy, o których bohaterach mówimy, ale nie będę wam psuć zabawy. Sami przekonacie się, o czym dokładnie mówię.

Tematyka książki skupia się przede wszystkim na ograniczeniach związanych z urodzeniem i etykietą. Nie jest to zbyt często spotykany problem. Ale czy na pewno? Czasami mam wrażenie, że tylko tak się nam wydaje, bo chcemy żyć w sprawiedliwym i równym świecie. Aczkolwiek sami na pewno czasami zderzyliśmy się ze stereotypami dotyczącymi naszej osoby. Ważne by doceniać samego siebie i nie dać się zniszczyć przez ludzi, uważających się bezpodstawnie za lepszych od nas.

Oświadczyny okazały się wyjątkowo dobrą obyczajówką z mocnym akcentem romantycznym. Właśnie takim książkom warto poświęcać swój czas, dlatego jestem bardzo zadowolona, że dałam jej szansę i was też do tego zachęcam.

Późnym wieczorem, najlepiej gdy za oknem słychać uderzające krople deszczu, kiedy nie mam już siły na nic i nic mi się nie chce - lubię sięgać po powieści niezobowiązujące, lekkie i przyjemne. Tasmina Perry już raz idealnie się w tej roli sprawdziła przy lekturze "Pocałunek na pożegnanie" dlatego chętnie sięgnęłam po jej najnowszą książkę z dużą ciekawością czy i tym razem będę mogła przy niej miło spędzić czas.

Autorka pisze w tematyce powieści obyczajowej. Chociaż jej historia ma zabarwienie historii miłosnej, cała akcja przywodzi na myśl dobrze napisaną powieść o życiu. Sprawnie manewruje między wątkami, wprowadza nowych bohaterów i wprowadza proste wątki, które łatwo można zamknąć w dogodnym momencie a które ciekawią i zapraszają do kontynuowania lektury.

Akcja rozgrywa się dwutorowo - dwa wątki z pozoru nic dla siebie nie znaczące tworzą jedną kompletną całość wraz z biegiem fabuły. Rok 1958 przedstawia historię rozgrywaną na tle Londynu. Młoda, zaledwie osiemnastoletnia Georgia Hamilton nie chce wystąpić na balu debiutantek. To marzenia jej rodziców, a dziewczyna nie ma ochoty na małżeństwo. Pragnie realizować się jako znana i ceniona pisarka. Niestety los ma dla niej inne plany i nieuchronne wydarzenia burzą wszystko co dziewczyna zbudowała dla siebie do tej pory. Drugim torem biegną wydarzenia z 2012 roku, w których Amy Carrell po raz kolejny zderza się z murem nieudanej miłości. By przełamać serię niefortunnych zdarzeń decyduje się zostać panią do towarzystwa pewnej starszej pani. Wraz z nią wyrusza do Nowego Jorku i tam poznaje prawdę o prawdziwej, trwającej od pięćdziesięciu lat nienaruszonej historii o miłości.

Jakkolwiek nie interpretować tej powieści - nie niesie ona ze sobą konkretnego przesłania. Ma ona na celu zaczarować czytelnika swoim pomysłem na przedstawienie ponadczasowej love story i ten motyw udał się autorce przekonująco. Wraz z Amy udałam się w nietypową podróż, w której tak naprawdę wszystko było możliwe. Trudno nie polubić dziewczyny szukającej własnego szczęścia, raz za razem zderzającej się z ponurą rzeczywistością w której królują egoiści i zero jest romantyzmu. Charakter Amy nie pozwala jej siedzieć na miejscu i zamartwiać się niepotrzebnie, ponosi ją do wielkich czynów, chce kochać i być kochana jak prawdziwa kobieta. Fakt, że zdecydowała się na tak dużą zmianę w swoim życiu trochę mnie zaskoczył, ale jednocześnie przemówił na jej korzyść, bo wprowadziło to do jej życia trochę powiewu świeżości.

Nie oczekujcie jednak wielkości po tej książce. To dobra powieść dla kobiet, którą czyta się z przyjemnością, ale ani bohaterka ani nawet sama fabuła nie niesie większych uniesień. "Oświadczyny" to historia, która łączy ze sobą w pomysłowy sposób przeszłość i teraźniejszość, opowiada o miłości prawdziwej i ponadczasowej o której warto czytać. To idealna propozycja na długi deszczowy wieczór, zupełnie niezobowiązująca a jednak wciągająca.

Amy jest Amerykanką. Marzy, by zostać tancerką. Ledwo wiąże koniec z końcem. Jej chłopak pnie się po szczeblach kariery politycznej. Jako niepoprawna romantyczka liczy na rychłe zaręczyny. Niestety te nie nadchodzą, a rodzina ukochanego patrzy na nią krytycznym okiem. Kiedy tuż przed Bożym Narodzeniem chłopak ją rzuca, dziewczyna postanawia odwiedzić rodzinę, która znajduje się tysiące kilometrów od niej. Odpowiadając na ogłoszenie o osobę do towarzystwa w podróży dla tajemniczej starszej pani, wyrusza w niezwykłą podróż. Dzięki niej odkryje namiętną historię miłosną sprzed pięćdziesięciu lat.

Powojenny Londyn. Georgia, młoda debiutantka, w jednej chwili straciła wszystko. Teraz rozgląda się za przyszłym mężem, by móc zapewnić sobie i matce godziwe życie, a przecież tak bardzo pragnęła wyjechać do Paryża, zostać pisarką, być niezależna, a przede wszystkim znaleźć tę szaloną, gorącą, namiętną i niepowtarzalną miłość, którą przed laty spotkała matka. Na horyzoncie pojawia się bogaty mężczyzna, ale sytuację komplikuje nieprzemyślana decyzja.

Georgia spędzając czas z dystyngowaną starszą damą, dowiaduje się wiele z jej przeszłości. jednocześnie chce stać się taka sama jak ona. Chce być obyta w świecie, zachowywać się jak na damę przystało, by nikt już nie miał okazji jej upokorzyć i pokazać, że jest gorsza. Między kobietami szybko tworzy się nić sympatii. Amy jest zafascynowana Georgią, a Georgia bardzo dobrze bawi się w towarzystwie Amy.

Czasy obecne i historia miłości młodziutkiej Georgii przeplatają się tworząc cudowną opowieść. Zagłębiając się w powieść poczułam silną więź z bohaterkami. Zazwyczaj większą czułam do bohaterek z przeszłości, tym razem jednak Amy urzekła mnie niemalże równie mocno, więc tym razem nie wywyższam ponad nią Georgii. Musze jednak przyznać, ze Georgia i jej opowieść zawojowała moim sercem. Tak strasznie się wkręciłam w tą historię, że czuję jakby była prawdziwa, a ja sama mogłabym być taką Georgią w przeszłości.

Jak wiecie, uwielbiam powieści, które utrzymane są w dwóch wymiarach czasowych. Tasmina Perry z kolei jest mistrzynią w pisaniu tego typu powieści. To już moje kolejne spotkanie z twórczością autorki, i za każdym razem jestem pod coraz większym wrażeniem jej talentu. Tym razem przeszła samą siebie. Te dwie historie są tak cudowne, tak piękne i wzruszające... A do tego utrzymane w klimacie świąt.

Londyn, rok 1958. Ostatni w historii Anglii sezon debiutantek. Młode dziewczęta przedstawiane są królowej i oficjalnie wprowadzane do towarzystwa. Bale, koktajle i potańcówki służą jednemu celowi - znalezieniu bogatego męża. Georgia Hamilton nie zamierza wychodzić za mąż i zupełnie nie rozumie, dlaczego matka zmusza ją do udziału w tej farsie, choć nie stać ich nawet na zakup odpowiednich strojów. Jednak wraz z rozwojem sezonu wiele się zmienia.

Rok 2012. Amy Carrell jest tancerką, ale przebyta kontuzja wciąż niweczy jej plany. Aby jakoś utrzymać się w obcym kraju, dziewczyna podejmuje pracę kelnerki. Gdy Daniel zaprasza ją na eleganckie przyjęcie w Tower, jest niemal pewna, że ukochany się jej oświadczy. Niestety wieczór przebiega zupełnie inaczej niż sądziła. Zbliżają się święta Bożego Narodzenia, a Amy zostaje sama. Nie może nawet spędzić ich z bliskimi, bo zwyczajnie nie stać ją na bilet do Stanów. Przypadkiem natrafia w gazecie na ogłoszenie Georgii Hamilton, która wybiera się do Nowego Jorku i szuka towarzyszki podróży. Pod wpływem impulsu odpowiada na nie, zupełnie nie spodziewając się, że ten wyjazd i znajomość ze starszą kobietą odmienią jej życie. Amy jest zachwycona wyjazdem, ale wciąż dręczy ją pytanie, dlaczego Georgia wolała zabrać ze sobą kompletnie obcą osobę zamiast jakiegoś krewnego. Owiane tajemnicą wydarzenia sprzed lat coraz bardziej ją intrygują. Co takiego się stało, że zdołało poróżnić rodzinę Hamiltonów na ponad pół wieku? Czy prawda kiedykolwiek wyjdzie na jaw?

Wyjątkowa lekkość pióra Tasminy Perry urzekła mnie już od pierwszych stron. Momentalnie przypomniała mi, dlaczego tak bardzo spodobała mi się poprzednia powieść autorki, "Pocałunek na pożegnanie". Baśniowy klimat tajemniczej historii sprzed lat znów mnie oczarował. Pochłaniałam kolejne rozdziały, dając się porwać opowieści o miłości i złamanych sercach. Wydarzenia z młodości Georgii płynnie przeplatały się z bieżącą akcją, stopniowo prowadząc do wyjawienia straszliwej tajemnicy, która mocno mną wstrząsnęła. Postać starszej damy została świetnie wykreowana - niezwykle silna kobieta, która nie poddała się mimo ogromnej tragedii, jakiej doświadczyła. Mało tego, swoją wytrwałością i ciężką pracą zdołała odnieść w życiu naprawdę wielki sukces. I chociaż Amy także zdobyła moją sympatię (mimo że momentami irytowała), to wciąż pozostawała w cieniu Georgii, która przyćmiła tę bohaterkę całkowicie.

Sięgając po drugą powieść Tasminy Perry, wiedziałam, że się nie zawiodę. To wszystko, co podbiło moje serce za pierwszym razem, znalazłam i tutaj. Ciekawa opowieść z bardzo intrygującą tajemnicą i szokującym skandalem w tle, otulona magiczną, baśniową wręcz aurą niezwykłości. Napisana lekkim, przystępnym, a jednocześnie bardzo barwnym językiem. Nie zabrakło humoru ani wzruszeń, nie obeszło się też bez ściskających serce chwil. Duże wrażenie zrobiła na mnie również okładka, która w moim odczuciu idealnie wpasowuje się w klimat powieści. Jeśli czytaliście już "Pocałunek na pożegnanie" i przypadł Wam do gustu, koniecznie sięgnijcie także po "Oświadczyny". Szczerze polecam!

Za egzemplarz recenzencki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Kobiecemu!

[Adres usunięty]

"Oświadczyny" to słodko-gorzka opowieść dwóch kobiet, których losy łączą nie tylko przeszłość ale również przyszłość. To książka określana mianem baśni, które rzeczywiście do niej pasuje. Autorka wprowadza czytelnika w świat tajemnicy i prawdziwego życia.

Tasmina Perry w swojej książce zawarła dwie historie, które miały miejsce w dwóch całkiem różnych czasach. Amy poznajemy w roku 2012, natomiast historię Georgii w 1958 roku. A to co łączy te dwie kobiety to całe sedno książki. Amy poznajemy w trudnym momencie jej życia, jednak pragnie podnieść się i rozpocząć nowy rozdział. Wtedy to na jej drodze pojawia się Georgia Hamilton, tajemnicza starsza kobieta, która z upływem dni coraz bardziej odsłania swoje życie przed nową znajomą. Kiedy wyruszają razem do Nowego Jorku, każda z nich ma inne nadzieje, plany z nim związane. A to, co się tam wydarzy, sprawi, że czytelnik nie może oderwać się od lektury ani na sekundę. Cały wyjazd sprawi, że Amy pozna tajemnicę dostojnej damy i zobaczy, że jej życie da się naprawić. Nareszcie odnajdzie drogę do szczęścia, a Georgia rozwiąże niewyjaśnione sprawy z przeszłości. To wszystko dzieje się na przestrzeni pięćdziesięciu czterech lat, które płynnie przechodzą w jedną płaszczyznę, która uwydatnia wszystkie aspekty życia, różnice społeczne i materialne. Książka pokazuje, że wychowanie dziecka wpływa na jego poczynania w przyszłości i na to jakim później staje się człowiekiem, na przykładzie Georgii widzimy silne, konserwatywne wychowanie, które ukształtowało jej obecny charakter. Książka pozornie wydawać by się mogła bardzo emocjonalna, bądź wzruszająca, jednak nie ma w niej jakichś mocnych emocji, jednak pomimo przewidywalności jej lektura sprawia wiele przyjemności i z zaciekawieniem pochłania się kolejne strony. Myślę, że ta książka trafi w serce każdej czytelniczki. Wiadomo, to w głównej części kobiety mają skłonności do sięgania po książki obyczajowe, romanse. Ta powieść to połączenie wszystkich pożądanych cech, które powinna zawierać dobra książka. Mamy nieszczęśliwą, niespełnioną miłość, nowe życie, przygodę życia, która zmienia cały światopogląd i zestawienie dwóch całkiem innych światów, które w świetny sposób przeplatają się ze sobą tworząc spójną całość.

Tasmina Perry stworzyła przyjemną książkę, która umili czas każdego czytelnika. To powieść idealna jako lektura na wieczór, gdzie można przenieść się w całkiem inny wymiar i odciąć się od rzeczywistości.

Powojenny Londyn, współczesny Manhattan... to są klimaty, które kocham. Lubię zanurzać się w historie z dwiema płaszczyznami czasowymi! A taka romantyczna, cudna i orzeźwiająco zimowa powieść naprawdę chwyciła mnie za serce