Ona

[całość recenzji można znaleźć na moim blogu - [Adres usunięty]]

"Ona" to debiut pisarski Moniki Gomółki, więc siłą rzeczy, ma swoje plusy i minusy i nie boję się o tym powiedzieć głośno. Przecież każdy twórca rozwija się i uczy, poprawia swój kunszt i osiąga wyższe 'poziomy wtajemniczenia'. Jak to mówią 'Nie od razu Rzym zbudowano'.

Przede wszystkim z całego serca życzę autorce, by kolejna część dorobiła się wydania z prawdziwego zdarzenia, ponieważ "Ona" z wyglądu przypomina mi bardziej broszurkę, niż książkę pełną gębą. Już nawet nie chodzi mi o to, że jest cienka, ale jakość papieru, to w jaki sposób została skonstruowana okładka? Nasuwają li i jedynie jedno skojarzenie. Broszura. Nie wiem na ile autorka miała wpływ na wygląd końcowy swojego dzieła, jednak liczę na to, że kolejna książka zaprezentuje zgoła inną szatę graficzną i zdecydowanie większą ilość stron :) Póki co tłumaczę sobie format tej historii w ten sposób, że jest to swego rodzaju preludium do właściwych wydarzeń. Pamiętacie pierwszy tom "Dzikusów"? Tam też można byłoby beznamiętnie punktować słabsze strony pozycji, jednak kiedy podejdzie się do tej historii jak do zapowiedzi tego, co ma się dopiero właściwie wydarzyć? Wszystko nabiera sensu. Bardziej rzucającym się w oczy minusem "Jej" (tak po prawdzie to nie wiem właściwie robię odmieniając ten tytuł...😯) są niestety sceny łóżkowe między głównymi bohaterami. I znowu, pamiętajmy, że jest to debiut i nie bądźmy zbyt surowi w swej ocenie. Ja jedynie chciałabym napomknąć, że w moim odczuciu w tego typu thrillerze należałoby pójść w jedną z dwóch stron, albo być dosadnym i nie bać się scen łóżkowych, albo po prostu podejść do nich z większym dystansem, operując bardziej metaforami, czy domysłem czytelnika. W tej pozycji w moim odczuciu mamy jakąś pewną formę próby połączenia tych dwóch zupełnie przeciwstawnych kierunków, która sprawia, że czytając te fragmenty? Czułam pewien dysonans. Na szczęście scen tych jest niewiele i nie rzutują jakoś specjalnie na całość, jednakowoż wspomniane przeze mnie mankamenty sprawiają, że pozycja ta nie otrzymała ode mnie pięciu gwiazdek. Nie mogłabym dać ich z czystym sumieniem, ponieważ w moim odczuciu 'piątka' = ideał, coś co jest od początku do końca w moim subiektywnym odczuciu po prostu mega dobrą książką.

Jednak z czegoś biorą się te cztery gwiazdki, nieprawdaż? :) Już śpieszę zatem z wyjaśnieniem, dlaczego z podekscytowaniem czekam na dalsze losy Wandy. Książka Moniki Gomółki ma niesamowity potencjał - poruszone wątki, nakreślone postacie, główni bohaterowie? To wszystko jest jak proch w naładowanej broni, która tylko czeka, by ktoś ją wziął do ręki i wypalił z niej. Od samego początku "Ona" wciąga i mimo, że jest to thriller medyczny, obracający się wokół tematu szczepionki na AIDS, badań i naukowców? Autorka przedstawia wspomniane realia w bardzo zgrabny sposób, nie przytłaczając czytelnika żargonem czy niezrozumiałymi pojęciami. Już rozpoczynając swoją przygodę z Wandą mamy wrażenie, że wsiedliśmy do pociągu i nie ważne jest, że nie wiemy do jakiej stacji ów pociąg zmierza, bowiem i tak czujemy, że nigdzie się z niego nie ruszymy, dopóki nie dojedziemy na miejsce. Na kartach kryminału autorka świetnie zaszyła uczucia napięcia i lęku, które towarzyszą nam do samego końca. Krótkie rozdziały powodują, że odczuwamy wręcz 'wewnętrzny przymus', by kontynuować czytanie. Bardzo podoba mi się sposób nakreślenia postaci, pewne historie czy wątki zostały tylko delikatnie wspomniane i pozostawione w swego rodzaju zawieszeniu, co tylko zaostrzyło mój apetyt. Ja zwyczajnie chcę wiedzieć więcej i chcę to wiedzieć 'JUŻ'! Nie da się ukryć, że zabieg, którym posłużyła się autorka w prologu i epilogu sprawił, iż nie mogę przestać się bić z myślami, zastanawiając się wciąż na nowo, czy cokolwiek z tego, co przeczytałam w ogóle jest prawdą? Czy to się rzeczywiście wydarzyło, a może...? Dzięki temu zabiegowi wiem też, że to wydawałoby się zbyt 'szybkie i piękne' zakończenie? Ma jednak drugie dno. Jeśli lubicie dobrze rokujące kryminały, które już od pierwszych stron sprawiają, że ciężko jest się Wam od nich oderwać? To koniecznie sięgnijcie po debiut Moniki Gomółki pt. "Ona". Ja ze swej strony mogę Was tylko zapewnić, że po zakończonej lekturze będzie chcieli więcej. Ja chcę! :)