Od urodzenia

Oblicza macierzyństwa

„Czasami, kiedy jestem z dzieckiem, myślę sobie: jesteś moim sercem i moją duszą, oddałabym za ciebie życie. Innym razem myślę: ty mały debilu, zostaw mnie, kurwa, w spokoju, żebym mogła podciąć sobie żyły w wannie i spokojnie umrzeć”. Zaszokowana? Jeśli jesteś jedną z tych kobiet, które w dziecięcej kupce widzą ósmy cud świata, to zapewne tak – słowa te podniosły ci ciśnienie i zmotywowały do wygłoszenia mowy pochwalnej na cześć macierzyństwa. Jeśli rzeczywiście fakt, że wyciągnęli z ciebie kilka krzyczących i wydalających kilogramów, że twoje sutki są całe popękane i bolące, że po ciąży masz kilka (kilkanaście?) kilogramów więcej sprawia ci radość i plasuje cię w gronie najszczęśliwszych z ludzi, to gratuluję. Bardziej jednak prawdopodobne, że wstając po raz kolejny w nocy do płaczącego dziecka sama masz ochotę wyć, że zmieniając po raz kolejny śmierdząca pieluchę, masz ochotę podstawić ją mężowi pod nos, że patrząc na siebie w lustrze płaczesz i jedyne czego pragniesz, to stać się choć przez godzinę niewidzialną dla ryczącego potwora, który jest krwią z twojej krwi. Nie znaczy to, że darzysz dziecko nienawiścią – po prostu zmieniło się twoje życie, a ty wciąż przechodzisz proces przyzwyczajania się do myśli, że już nigdy nie będzie tak, jak było przed wydaniem na świat nowego człowieka.

Takie skrajne nastroje, skłębione myśli prowadzące od nadziei po zwątpienie, od miłości po nienawiść, towarzyszą Ari, bohaterce kontrowersyjnej i do bólu prawdziwej książki o życiu i umieraniu, powstawaniu i przemijaniu, o cieniach i blaskach bycia matką. Elisa Albert w powieści „Od urodzenia” zmusza nas do polemiki ze sobą, do stawienia czoła fałszywemu wizerunkowi matki, do weryfikacji przekonania, że macierzyństwo to pełnia szczęścia i moment w życiu kobiety, na który warto czekać z utęsknieniem. Sięgnąć po książkę powinny szczególnie te matki, które nękane są wyrzutami sumienia z powodu bycia gorszą, z powodu pragnienia, by robić karierę, a także – by jej nie robić. Na stronach wydanej przez Wydawnictwo Kobiece książki znajdą one wszystkie rozterki, z którymi codziennie się mierzą, a także nadzieję, że nie są same i zapewnienie, że już nie muszą się wstydzić swojej niedoskonałości.

Kiedy Ari obdarzyła uczuciem starszego od niej o piętnaście lat Paula nie przypuszczała, że za jego sprawa jej życie aż tak bardzo się odmieni. Ich związek miał posmak skandalu – ON profesor nadzwyczajny, ona obiecująca doktorantka pisząca o feminizmie, o „Algorytmach Dziewczyńskich”. Kto by pomyślał wówczas, że nie tylko połączą się węzłem małżeńskim, ale na dodatek z ich miłości narodzi się mały Walker. Jego przyjściu na świat towarzyszyła niezgoda na zaistniałą sytuację i bunt – Ari pragnęła urodzić o własnych siłach, zaś cesarka stała się dla niej traumatycznym przeżyciem, z którym nie może się pogodzić. Nieustannie ogląda filmy z różnych porodów, umieszczane przez rozentuzjazmowane kobiety na stronach internetowych, popadając jednocześnie w coraz większą depresję. Nie sprząta, nie ma siły o siebie zadbać, porzuciła nawet pracę nad doktoratem, choć na ten czas Walker ma zapewnioną opiekunkę. Kawałek po kawałku rozsypuje się, zaś symptomem poważnego stanu, w jakim się znajduje, są jej rozmowy prowadzone ze … zmarłą na raka matką.

Paradoksalnie, wszystko zaczyna się zmieniać, kiedy Ari zaprzyjaźnia się z Miną, poetką, dawną gwiazda rocka, obecnie zagubioną dziewczyną w zaawansowanej ciąży. Fakt, iż towarzyszące Ari problemy nie są tylko jej udziałem sprawia, że mobilizuje ona wszystkie siły, by pomóc samotnej matce. Czy ta przyjaźń, dla kobiety która dotąd nienawidziła innych kobiet, rzeczywiście okaże się wybawieniem? Czy Ari uporządkuje swoje życie i wspomnienia o umierającej latami matce przestaną ją nękać? Czy poradzi sobie z depresją poporodową? Na te wszystkie pytania znajdziemy odpowiedź w książce, która wstrząsa nami, która przytłacza niekiedy swoim realizmem i emocjonalnością, która obala mit o idealnym macierzyństwie, ukazując jego prawdziwe oblicze.

Powieść „Od urodzenia” nie ogranicza się tylko do tematów związanych z ciążą i wychowaniem niemowlaka. To także przywołanie wojennych historii i faktów z życia babki Ari, to wspomnienia z okresu dorastania wypełnionego powolną śmiercią matki, jej zmianami nastrojów, smrodem lekarstw i wszechobecnym niezadowoleniem, to także ulga po jej odejściu. Na kartach książki znajdziemy również szokujące fakty na temat praktyk podawania kobietom, mającym problem z donoszeniem ciąży, cudownego leku DES, który po latach okazał się przynosić skutki uboczne w postaci zwiększonej podatności zachorowania na raka wśród dzieci, a także deformacji narządów płciowych kobiet. Autorka nie oszczędza czytelnika, nie bawi się w subtelności, z pewną widoczną zaciętością utrwalając swój sprzeciw na papierze. Sprzeciwia się też jej bohaterka, która miota się niczym zwierzę złapane w pułapkę, która nie waha się przed ekspresyjnym wyrażaniem swoich emocji. Ich podkreśleniu służyć mają zapewne liczne wulgaryzmy, choć jestem bliższa raczej negacji zasadności ich użycia. Właśnie one, w połączeniu ze stylem narracji, z przenikaniem się teraźniejszości i przeszłości oraz wydarzeń i osób z tymi okresami związanych, czynią lekturę trudną (nierzadko irytującą) i wymagającą uwagi. Z pewnością nie jest to pozycja, do której wrócę po raz kolejny, ale jednocześnie jestem przekonana, że sięgnięcie po powieść Elisy Albert będzie dla wielu kobiet wybawieniem. Oto w Ari zobaczą samą siebie i zyskają pewność, że oto znalazły przyjaciółkę, która rozumie ich, jak nikt inny. Która obdarza czytelnika wielkim zaufaniem, nie wahając się przez odsłonięciem prawdziwej twarzy, kobiety dalekiej od ideału, dalekiej od zachwytu nad macierzyństwem, ale mimo wszystko kochającej …

Justyna Gul

([Adres usunięty])

I tak oto pojawia się historia pełna smutnych wątków, ale i rodzącej się nadziei na to, że z mroku zawsze można się uwolnić. W powieści wbrew pozorom nie dominuje sam wątek rodzicielski, ale jest chyba najbardziej zakreślonym na tle pozostałych: przyjaźni, nieporozumień w rodzinie i siły kobiet. Dużo w tej książce pojawia się odniesień do feministycznego nurtu, który na pewno trafi do wyzwolonych kobiet, chociaż patrząc z punktu widzenia Arii wcale nie dostrzegłam tej jej pewności siebie i siły. Być może zatraciła ją pod wpływem starszego męża i dziecka, które z czasem zaczęło ją przytłaczać. Historia nie jest łatwa, ale myślę że warta uwagi - nie jest to monotonna powieść bez większego wydźwięku, wręcz przeciwnie! Potrafi naprawdę wstrząsnąć światem czytelnika.

"Nie robię tego, ale się nad tym zastanawiam. A to już coś."

Nie jestem mamą i wiem, że gdybym miała własne dzieci ta powieść okazałaby się dla mnie bardziej szokująca niż w przypadku, gdy czytałam ją z obecnej perspektywy. Nie mniej nie mogę nie napisać, że ta powieść mną nie wstrząsnęła, bo właśnie to zrobiła. I to potwornie. To przede wszystkim historia, która piorunuje swoją prawdziwą historią i szokuje jak żadna inna. "Od urodzenia" nie jest powieścią dla każdego, ale ten, który podejmie się jej lektury - nie pożałuje.

Główną bohaterką jest Ari - doktorantka; żona o piętnaście lat starszego Paula, mama rocznego Walkera. Mija rok, od kiedy kobieta urodziła syna, jednak nie cieszy się tym; mało tego, urodziny chłopca są dla niej rocznicą ciężkich przeżyć, którym została poddana w wyniku cesarskiego cięcia. Ari uważa, że dziecko zostało z niej wyjęte; totalnie nie rozumie zafascynowania całą otoczką macierzyństwa... Ból, szycie, długie "dochodzenie do siebie", obolałe ciało, pękające sutki, niewyspanie, brak czasu na podstawowe potrzeby codzienności, jak np. prysznic czy elegancki ciuch, średnie zainteresowanie ze strony męża, nieustanna uwaga poświęcana wyłącznie dziecku, karmienie, przewijanie, nocne wstawanie, krępujące momenty karmienia piersią w publicznych miejscach... To tylko niektóre problemy, z którymi zmaga się każda matka, a które zostały tu przedstawione bardzo obrazowo. O takich rzeczach się nie mówi, gdyż wszędzie panuje przekonanie, że macierzyństwo to błogosławieństwo; że kobieta powinna się cieszyć z możliwości urodzenia nowego człowieka, że powinna mieć dzieci jak najwięcej, że do tego została stworzona. To, jak się czuje zaraz po porodzie, czy później, gdy jej potrzeby schodzą na dalszy plan, przestaje być ważne; najważniejsze jest dziecko i to jemu powinien zostać podporządkowany cały świat.

"Ale człowiek musi mieć jakąś tożsamość, jakieś zainteresowania i zajęcia poza posiadaniem dziecka, po prostu musi. Inaczej dziecko będzie jedynym zainteresowaniem i zajęciem a wszyscy wiemy, jak kończy się coś takiego".

Ari nie przebiera w słowach; jej opowieść jest pełna kolokwializmów, czasem wulgaryzmów, każdą rzecz nazywa wyraźnie po imieniu, bez sztucznego owijania w bawełnę. Jeśli bolą ją cycki, ponadgryzane od karmienia - dokładnie tak o tym mówi, jeśli ma ochotę pieprzyć się z mężem - w tych słowach informuje o tym czytelnika. Bardzo podoba mi się ów styl; dzięki niemu można łatwiej zrozumieć bohaterkę, wejść w jej skórę, szybko otwierają się oczy na pewne aspekty stanu jakim jest macierzyństwo. Prosto, klarownie, dosadnie, szczerze. Autorka nie oszczędza swoich czytelniczek; ale wychodzi jej to całkiem dobrze.

Książkę czyta się niesamowicie szybko; tak jak wspomniałam wcześniej, Ari prowadzi nas przez swoją historię dokładnie, mocno, bez sztuczności i fałszywego wybielania tego, co wcale białe nie jest. Warto zobaczyć, że mimo wszystko, na dziecku świat się nie kończy, a życie toczy się dalej normalnym trybem. Polecam każdej kobiecie; to dobra lektura. Nie tylko dla mam; warto wiedzieć co w macierzyńskiej trawie piszczy ;).

[fragment recenzji pochodzi z bloga: [Adres usunięty]]

Ari jest doktorantką - nadal, bo doktorat, który pisze niekoniecznie jej idzie. Jest również feministką, ale i żoną. Paul jest od niej o piętnaście lat starszy, nie tylko wiekiem, ale i stopniem naukowym - jest profesorem. Ta wspaniała kobieta rok temu urodziła syna - Walkera.

Niestety nie wszystko jest takie piękne, jak to opisano w kolorowych magazynach. Z nich dowiemy się tylko, że dziecko jest najwspanialszym darem i najpiękniejszą istotą. Wychowanie go jest banalnie proste, a my kobiety jesteśmy do tego stworzone! Tak właśnie jesteśmy stworzone do rodzenia dzieci i wychowywania ich. Jesteśmy w tym najlepsze. Wszystko jest proste i zarezerwowane tylko dla nas. Nie kosztuje nas to zbyt wiele wysiłku. Nic nas nie boli. Porody są szybkie i bez powikłań. Szybko zapominamy i decydujemy się na drugie dziecko, bo fajnie mieć dużą rodzinę.

Ari burzy świat zbudowany przez kolorowe czasopisma. Po porodzie przez bardzo długi czas nie może się otrząsnąć i nauczyć się żyć w nowej, obcej rzeczywistości. Ciało Ari uległo zmianie. Jej psychika uległa zmianie. Jej stary sposób myślenia nie może dopasować się do tego nowego. Opieka nad małym dzieckiem zaburzyła jej życiowy rytm, a do nowego nie może się dostroić. Dawna Ari powoli znika. Kim będzie ta nowa? Najgorsze jest to, że tą podróż musi odbyć sama...

Jej samotna podróż trochę się odmienia, gdy w jej życiu pojawia się - Mina. Kultowa piosenkarka rockowa w dziewiątym miesiącu ciąży, której trudno przystosować się do nowej sytuacji. Może to z tego powodu Ari widzi w niej bratnią duszę?

Elisie Albert udało się stworzyć książkę inną od wszystkich. Dlaczego? Macierzyństwo wzrusza, rozczula, bawi, cieszy, uczy, jest największą wartością, szczęściem, przeżyciem, spełnieniem a przynajmniej taki jest przekaz większości pozycji na jego temat. Autorka Od urodzenia zupełnie burzy ten pogląd. Pisze o bólu, cierpieniu, nadprogramowych kilogramach, o płaczu dziecka, o karmieniu, które nie zawsze jest przyjemnością, o życiu zawodowym, do którego trudno wrócić, niańkach u których trzeba zostawiać dzieci, a także o zmianach w związku, które niekoniecznie są pozytywne.

Ari cierpi na depresję, która nie pozwala jej się pozbierać, ale w tej książce nie o to chodzi. Depresja poporodowa wcale nie dotyka kobiet, które są złymi matkami i nie powoduje, że odrzucają dzieci. W przypadku Ari sprawia ona jej ból w inny sposób. Codziennie musi walczyć żeby istnieć, kochać swoje dziecko i nie zrobić mu krzywdy. Przy okazji snucia swojej historii porusza także inne trudne tematy obrzezanie, Holocaust, mleczne mieszanki, zachowania położnych i lekarzy, alternatywne metody leczenia, itp.

"Od urodzenia" to jedna z niewielu książek, która nie opowiada o cudownych narodzinach, słodkim dziecięcym pokoiku i dumnym spacerowaniu z dzieckiem po parku. Autorka nie owija w bawełnę i pisze to co czuje, bo poród przecież boli, a skutki uboczne cesarskiego cięcia nie znikają w jeden dzień. Depresja poporodowa wcale nie dotyka wyrodnych matek, a wyciągnięcie "cyca" nadal wprawia ludzi w osłupienie.

Od urodzenia to przede wszystkim bardzo trudna książka. Jeśli spodziewacie się miłej lektury na jeden wieczór, odpuśćcie sobie. Tak, to prawda, że nie jest to długa pozycja, ale zawiera w sobie tak wiele trudnych refleksji, że nie sposób ją szybko przeczytać i o niej zapomnieć.

Od urodzenia to książka, na którą wiele z Was będzie miało "alergię". Prowokuje i zmusza do myślenia. Bywa wulgarna i słodka. Złożona jest z samych przeciwieństw. To bardzo ważny głos w temacie macierzyństwa. Nie musicie się zgadzać z punktem widzenia Elisy Albert, ale musicie go poznać.

​[recenzji pochodzi z bloga: [Adres usunięty]]​

Ostatnio w blogosferze pojawiło się wiele opinii na temat „Od urodzenia” Elisy Albert. Książka zbiera skrajnie różne recenzje – od bardzo pozytywnych, poprzez mało entuzjastyczne, po te wyjątkowo negatywne. Niestety, ja plasuję się najbliżej tych ostatnich…

Główna bohaterka Ari (feministka i żona o 15 lat starszego profesora) rok temu urodziła dziecko, lecz do tej pory nie może odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Jest skrajnie samotna i sfrustrowana, a przez to powoli popada w depresję. Kiedy więc w jej okolicy pojawia się nowa sąsiadka w zaawansowanej ciąży, kobieta natychmiast chce się z nią zaprzyjaźnić. Szuka zrozumienia i bliskości u „towarzyszki niedoli”, których nie może otrzymać od nikogo bliskiego.

Chciałabym podkreślić, że to właśnie temat „ciemnej strony macierzyństwa” uważam za najmocniejszą stronę tej powieści. Rozumiem, że można różnie podchodzić do kwestii: samotności matki, naturalnego porodu, karmienia, depresji poporodowej, itd. Dlatego opisanie tego wszystkiego w konwencji czarnego humoru w ogóle mnie nie raziło. Dużym problemem był natomiast styl pisania autorki.

Elisa Albert pisze bardzo chaotycznie i non stop przeskakuje z tematu na temat. O dziwo pierwszoosobowa narracja Ari mało skupia się na samym macierzyństwie i synu, za to kładzie nacisk na jej relacje z koleżankami z przeszłości i teraźniejszości. Bohaterka analizuje, dlaczego rozpadły się jej przyjaźnie z liceum i ze studiów, oraz wspomina, co szalonego robiła w tamtym okresie życia. Następnie rozmawia ze swoją zmarłą matką, by obrzucać się z nią obelgami i przekleństwami – co nie mam pojęcia czemu ma służyć.

Przekleństwa w ogóle dominują w całej książce. Właściwie ciężko znaleźć fragment gdzie słowo na „k” by się nie pojawiało. Mogę zrozumieć, że wulgaryzm w literaturze ma niekiedy jakieś uzasadnienie, ale na pewno nie serwowany w tak dużej dawce. Nie odradzam jednak całkowicie lektury „Od urodzenia”, bo być może odnajdziecie się w takiej konwencji, a specyficzna bohaterka da się przez kogoś z Was polubić?

W moim odczuciu książka miała potencjał, ale nie został ON wykorzystany. Bezładny styl, nieustanne odbieganie od głównego wątku i wulgaryzmy sprawiły, że ważny temat został potraktowany po macoszemu. Nie dowiedziałam się niczego nowego o depresji poporodowej czy trudach macierzyństwa. Wielka szkoda, bo niezwykle cenię Wydawnictwo Kobiece. Dotąd byłam zafascynowana wieloma ich książkami, jednak z „Od urodzenia” było mi zdecydowanie nie po drodze…

[Adres usunięty]

Czarny humor to chyba podstawa w tej książce. Śmiałam się do łez, czytając komentarze głównej bohaterki. Jej umysł jest przeciążony rolą matki, stara się radzić ze wszystkim po swojemu. Jako że nie ma pierwowzoru, bo jej rodzicielka nie słynęła z opiekuńczości i miłości, musi sama dojść do tego, jak opiekować się synem. Popada w depresję i omamy, widzi wszystko w przyćmionym świetle. Niby to źle na nią działa, jednak dla Czytelników jest to duża porcja rozrywki. Jeśli więc nie lubicie ,,depresyjnego" humoru, chaotycznych myśli i przebiegu zdarzeń, nie znajdziecie w tej książce niczego dla siebie. Ja osobiście bawiłam się całkiem dobrze. Ale o tym zaraz...

Przyznam, że drażnił mnie czasem sposób myślenia Ari. Macierzyństwo jest trudne, jednak nie każda kobieta ma z nim aż taki problem. Główna bohaterka wkłada matki do jednego worka, sądząc, że wszystkie popadają w depresje i nie radzą sobie z nowym etapem życia. Oczywiście, znam przypadki, które idealnie odzwierciedlają pokazany nam w książce obraz, ale są również takie, które z radością przejmują nową rolę. To zależy od człowieka i jego organizmu. Starałam się uzasadnić jej sposób myślenia depresją poporodową, jednak... Mimo to został mi taki niesmak.

Podobały mi się natomiast ,,przejścia czasowe". Ari często wspomina czasy, kiedy nie miała jeszcze swojego synka. Co się dziwić, jeśli właśnie z jego powodu popadła w depresję? Wracała do czasów nauk, pierwszych miłostek, czasów luzu i swobody. Właściwie teraz sobie myślę, że z chęcią przeczytałabym książkę o jej początku. Interesujące, normalne życie, pełne szczęścia i niespodziewanej - zakazanej miłości. ,,Od urodzenia" byłoby dodatkiem, które pokazałoby moc prawdziwego życia. Czasem dziecko nas wzbogaca i unosimy się ponad wszystko, czasem powoduje, że spadamy z impetem na beton.

Podobała mi się także wizja matki. Jako że umarła, gdy Ari była młoda, trochę się zdziwiłam, kiedy zawitała u niej po urodzeniu dziecka. Szybko jednak zdajemy sobie sprawę, że są to tylko omamy. Jak już wspomniałam, główna bohaterka nie ma pierwowzoru matki, więc zaczęła sobie wyobrażać postać, którą dobrze znała. Co najważniejsze, nie otrzymuje od niej żadnych słów poparcia. Negatywne komentarze jeszcze bardziej wpływają na umysł głównej bohaterki. Sama zresztą dokłada oliwy do ognia, nie chcąc zaczerpnąć pomocy. Wszystko, co nie zależy od niej i nie należy do niej, jest surowo zakazane. Wszystko bierze na swoje barki, chcąc być jak najbardziej odpowiedzialną osobą.

Choć czasem odczuwamy ,,szczeniackie" zachowanie, nie można nie zauważyć, że Ari kocha swojego syna. Dba o niego, myśli tylko o nim. Wie, jakie słowa kojąco na niego działają i co dla niego dobre. Choć główna bohaterka cierpi na depresję i ma często destrukcyjne myśli, jej umysł działa jak najbardziej pozytywnie. To jest właśnie więź rodzicielska i wcale mnie nie dziwi, że są tu takie sprzeczności. Ari może jest trochę dziwna, ale naprawdę polubiłam tę postać.

Co najważniejsze, jest duża doza wulgaryzmów, które dodają do książki jeszcze więcej emocji. Podejrzewamy, że główna bohaterka była wcześniej uważana za szczęśliwą kobietę, jednak teraz, z powodu zwiększonej liczby obowiązków, jej czarna, druga strona przyćmiewa blask. Widzimy prawdziwą kobietę, silną, ale jednocześnie emocjonalnie słabą, która w kółko chodzi i zauważa wady wszechświata. Podobało mi się to, ale niestety wiem, że nie dla wszystkich będzie to odpowiednie. To już zależy od gustu.

Reasumując - książka fajna, jednak nie zadziałała na mnie, niczym pigułka antykoncepcyjna. Pokazany jest szary świat z lekkimi przebłyskami światła. Depresja głównej bohaterki jest czasem przerażająca, a niekiedy zabawna. Historia jest sama w sobie przyjemna, jednak ta pozycja nie jest dla wszystkich. Jeśli więc lubicie czytać o depresyjnym świecie, książka jest jak najbardziej dla Was odpowiednia.

[Adres usunięty]

Czarny humor to chyba podstawa w tej książce. Śmiałam się do łez, czytając komentarze głównej bohaterki. Jej umysł jest przeciążony rolą matki, stara się radzić ze wszystkim po swojemu. Jako że nie ma pierwowzoru, bo jej rodzicielka nie słynęła z opiekuńczości i miłości, musi sama dojść do tego, jak opiekować się synem. Popada w depresję i omamy, widzi wszystko w przyćmionym świetle. Niby to źle na nią działa, jednak dla Czytelników jest to duża porcja rozrywki. Jeśli więc nie lubicie ,,depresyjnego" humoru, chaotycznych myśli i przebiegu zdarzeń, nie znajdziecie w tej książce niczego dla siebie. Ja osobiście bawiłam się całkiem dobrze. Ale o tym zaraz...

Przyznam, że drażnił mnie czasem sposób myślenia Ari. Macierzyństwo jest trudne, jednak nie każda kobieta ma z nim aż taki problem. Główna bohaterka wkłada matki do jednego worka, sądząc, że wszystkie popadają w depresje i nie radzą sobie z nowym etapem życia. Oczywiście, znam przypadki, które idealnie odzwierciedlają pokazany nam w książce obraz, ale są również takie, które z radością przejmują nową rolę. To zależy od człowieka i jego organizmu. Starałam się uzasadnić jej sposób myślenia depresją poporodową, jednak... Mimo to został mi taki niesmak.

Podobały mi się natomiast ,,przejścia czasowe". Ari często wspomina czasy, kiedy nie miała jeszcze swojego synka. Co się dziwić, jeśli właśnie z jego powodu popadła w depresję? Wracała do czasów nauk, pierwszych miłostek, czasów luzu i swobody. Właściwie teraz sobie myślę, że z chęcią przeczytałabym książkę o jej początku. Interesujące, normalne życie, pełne szczęścia i niespodziewanej - zakazanej miłości. ,,Od urodzenia" byłoby dodatkiem, które pokazałoby moc prawdziwego życia. Czasem dziecko nas wzbogaca i unosimy się ponad wszystko, czasem powoduje, że spadamy z impetem na beton.

Podobała mi się także wizja matki. Jako że umarła, gdy Ari była młoda, trochę się zdziwiłam, kiedy zawitała u niej po urodzeniu dziecka. Szybko jednak zdajemy sobie sprawę, że są to tylko omamy. Jak już wspomniałam, główna bohaterka nie ma pierwowzoru matki, więc zaczęła sobie wyobrażać postać, którą dobrze znała. Co najważniejsze, nie otrzymuje od niej żadnych słów poparcia. Negatywne komentarze jeszcze bardziej wpływają na umysł głównej bohaterki. Sama zresztą dokłada oliwy do ognia, nie chcąc zaczerpnąć pomocy. Wszystko, co nie zależy od niej i nie należy do niej, jest surowo zakazane. Wszystko bierze na swoje barki, chcąc być jak najbardziej odpowiedzialną osobą.

Choć czasem odczuwamy ,,szczeniackie" zachowanie, nie można nie zauważyć, że Ari kocha swojego syna. Dba o niego, myśli tylko o nim. Wie, jakie słowa kojąco na niego działają i co dla niego dobre. Choć główna bohaterka cierpi na depresję i ma często destrukcyjne myśli, jej umysł działa jak najbardziej pozytywnie. To jest właśnie więź rodzicielska i wcale mnie nie dziwi, że są tu takie sprzeczności. Ari może jest trochę dziwna, ale naprawdę polubiłam tę postać.

Co najważniejsze, jest duża doza wulgaryzmów, które dodają do książki jeszcze więcej emocji. Podejrzewamy, że główna bohaterka była wcześniej uważana za szczęśliwą kobietę, jednak teraz, z powodu zwiększonej liczby obowiązków, jej czarna, druga strona przyćmiewa blask. Widzimy prawdziwą kobietę, silną, ale jednocześnie emocjonalnie słabą, która w kółko chodzi i zauważa wady wszechświata. Podobało mi się to, ale niestety wiem, że nie dla wszystkich będzie to odpowiednie. To już zależy od gustu.

Reasumując - książka fajna, jednak nie zadziałała na mnie, niczym pigułka antykoncepcyjna. Pokazany jest szary świat z lekkimi przebłyskami światła. Depresja głównej bohaterki jest czasem przerażająca, a niekiedy zabawna. Historia jest sama w sobie przyjemna, jednak ta pozycja nie jest dla wszystkich. Jeśli więc lubicie czytać o depresyjnym świecie, książka jest jak najbardziej dla Was odpowiednia.

Macierzyństwo to nadrzędna rola, jaką natura wyznaczyła kobiecie i każda matka doskonale wie w jaki sposób wychowywać dziecko na każdym etapie jego życia, jest w stanie poradzić sobie w różnych warunkach. Czy nie tak opinia społeczna patrzy na młode matki? Każde odstępstwo od samodzielnego radzenia sobie uważane jest za defekt. Na przestrzeni wieków nie istniała depresja poporodowa. Kto to słyszał, żeby matka odsunęła od siebie dziecko, musiałaby być jakimś potworem. Dopiero w ostatnich czasach ten temat stał się głośny, a jedną z postaw kobiet, które nie potrafią dojść do siebie po porodzie jest Ari. Jak wygląda depresja w jej wykonaniu? Zupełnie inaczej niż się spodziewałam.

Ari już od roku walczy z odnalezieniem siebie po porodzie syna. Przez ten czas czuje się zagubiona, nie potrafi pogodzić się z faktami, które się dokonały, ma problem z opieka nad dzieckiem i nie znajduje zrozumienia. Sama również nie do końca rozumie swoje zachowanie. Kobieta wraca wspomnieniami do przeszłości, wspomina dzieciństwo i młodość, pokazując w ten sposób podwaliny swoich problemów. Niespodziewana przeprowadzka do sąsiedniego domu byłej piosenkarki, która lada dzień oczekuje rozwiązania pozwala Ari na otworzenie się i znalezienie wspólnego języka z nową sąsiadką.

Depresja poporodowa zawsze kojarzyła mi się z cichą, zamkniętą w sobie, oderwaną od życia osobą, która nie potrafi, lub nie może sama zająć się dzieckiem, spędza długie godziny w samotności i dopiero duże wsparcie ze strony rodziny i lekarzy pozwala jej dojść do siebie. Wizja, jaką przedstawia autorka w powyższej książce jest zupełnie inna. Ari walczy, jest wściekła, nie potrafi pogodzić się ze zmianami. Jej nastroje są nie do przewidzenia, raz kocha swoje dziecko, raz go nienawidzi. Doskonale wie, że nikt nie potrafi jej zrozumieć, jest sama ze swoimi problemami, ale nie ma najmniejszego zamiaru spotykać się z lekarzem. Wściekłość kobiety jest niezwykle widoczna poprzez ciągłe inwektywy podczas wewnętrznych monologów. Książka z jednej strony przedstawia wydarzenia bieżące, które bardzo mocno przedstawiają emocje kobiety, z drugiej jest pewną formą wspomnień, podczas których młoda matka wraca do dzieciństwa, swojej młodości ale również przedstawia fakty o swoich przodkach sprzed jej urodzenia.

Ari to zagubiona młoda kobieta, która nie ma wsparcia ze strony bliskich. Mąż rzeczywiście nie potrafi zrozumieć jej zachowania, chciałby jej pomóc, ale nie wie jak poradzić sobie z tym tematem. Kobieta nie ma matki ani innej bliskiej kobiety, która mogłaby ją pokierować, zrozumieć i dać wsparcie. Obraz, który wyłania się ze wspomnień bohaterki pokazuje jak głęboko sięgają jej problemy, od wielu lat gromadzone emocje i nierozwiązane przeszkody. Pojawienie się drugiej kobiety, w podobnej sytuacji, która również jest sama, sprawia, że panie zbliżą się do siebie, znajomość im pomaga.

Bohaterka należy do kobiet, które buntują się przeciwko swojemu życiu, próbują odnaleźć się poprzez bardzo ekstremalne zachowania, trudne dzieciństwo z pewnością wpłynęło również na jej obecną sytuację. Nie jest to jednak osoba, z którą potrafiłabym się porozumieć. Było mi jej żal, ale przez sposób życia, który prowadziła wcześniej wiem, że raczej nie znalazłybyśmy wspólnego języka.

"Od urodzenia" to książka, która na pewno otworzy oczy, pokaże zachowanie kobiety, które być może nie do końca kojarzone jest z typową wersją depresji. Przedstawi niektóre powody, które spowodowały obecny stan umysłu bohaterki, pozwoli odkryć myśli, które chodzą po głowie kobiety. Jest to książka, która z pewnością niejedną osobę zastanowi, zmusi do myślenia i być może pozwoli odkryć inne czynniki, które żądzą depresją poporodową, a także zachowania, które się z nią wiążą. Sposób odbioru tej książki na pewno zależy od czytelnika. Kobiety będące matkami będą mogły skonfrontować swoje doświadczenia z pierwszych lat własnego macierzyństwa.

"Rok później, a ja ciągle walczę, żeby trzymać się prosto, całymi dniami chodzę w piżamie, omijam z daleka bieliznę i cierpię na te ciągłe huśtawki nastroju. A ludzie, których ledwo znam, pytają czasami pogodnie: czy planujesz drugie?".

Mawiają, że to najpiękniejszy moment w życiu kobiety, że wszystko się od tej pory zmieni. U Ari zmiana ta była diametralna, jednak nie taka, jaką sobie wyobrażała. Z jednej strony jest szczęśliwa z posiadania dziecka, z drugiej jednak nie potrafi nawiązać z nim właściwej więzi, co dodatkowo ją przytłacza.

Nadzieja na rozwiązanie tej sprawy pojawia się, gdy do sąsiedztwa wprowadza się była piosenkarka w dziewiątym miesiącu ciąży. Aria dostrzega w niej bratnią duszę i szansę na ratunek z okrawającej ją zewsząd depresji.

Elisa Albert napisała chyba pierwszą, według mnie szczerą książkę o macierzyństwie. Żadnych tam banałów o ptaszkach i motylkach czy radości z nocnego wstawania. Na kartach jej powieści rozlewa się chroniczne niewyspanie, ciało, które się bohaterki nie słucha oraz zmiany nad którymi nie jest w stanie w żaden sposób zapanować. To też obraz lekceważenia tego typu problemów, bo ani rodzina ani nawet lekarz, nie traktują jej nastrojów i wołania o pomoc poważnie.

Od urodzenia to obraz kobiecej siły i słabości. To zezwolenie na bycie sobą, bycie zdezorientowaną. W moim odczuciu to bardzo sugestywny i prawdziwy obraz ludzkiego, matczynego życia.

"Późno w nocy zaczyna mnie przerażać myśl, że Walker jest osobą; słyszy, co mówię, patrzy na mnie i chce mnie kochać, ale nie ma jeszcze pojęcia, jak bardzo jestem popieprzona.

Jest z nami, sprowadziliśmy go tutaj, jest teraz jednym z nas, żyjących.

Sprawa jest całkiem prosta : niemowlę trzeba przytulać, otulać, nosić. Karmić, pielęgnować, chronić. Bezbronne stworzenie. Człowiek uczy się uniżać wobec tego boga o pyzatej twarzy.

A chcesz odczuć całą potworność tej sytuacji ? Dostać prosto w twarz ?

Wyobraź sobie, że stanie mu się krzywda. Wyobraź sobie, że cierpi. Wyobraź sobie, że ktoś go zabierze. Wyobraź sobie, że umrze. Wyobraź sobie swoje puste ramiona. Wyobraź sobie, wyobraź, wyobraź."

"Od urodzenia" to książka, którą koniecznie musiałam przeczytać, ze względu na podjęty w niej temat. Byłam bardzo ciekawa, czy rzeczywiście po zapoznaniu się z nią, zmienię w jakimś stopniu swoje podejście do ciąży czy macierzyństwa. Ponadto poprzez tą książkę chciałam poznać uczucia i doświadczenia innej kobiety. Sama jestem mamą, zatem wiedziałam, że pewnie jakaś część uczuć czy przeżyć związanych z porodem czy macierzyństwem głównej bohaterki nie będzie mi obca, a nawet będę mogła się z nią utożsamiać.

Dziecko jest największym i najpiękniejszym szczęściem. A jego narodziny dla każdego rodzica są zapewne wielką rewolucją. Wówczas wszystko się zmienia głównie w życiu kobiety, bo przecież to my jesteśmy w ciąży, nosimy maleństwo pod sercem przez dziewięć miesięcy, przygotowujemy się do porodu. Ale czy tak naprawdę możemy się przygotować ? Część kobiet marzy o porodzie naturalnym, ponieważ to jest lepsze dla dziecka i matki z medycznego punktu widzenia, po prostu noworodek rodzi się wtedy, kiedy jest już na to gotowy. Zaletami porodu siłami natury dla kobiety są m.ni. łatwiejszy proces laktacji, brak blizn na brzuchu, niemowlę układane jest od razu na brzuchu mamy. Jednak wiąże się on z bólem, który może trwać nawet kilka godzin. Natomiast w przypadku cesarskiego cięcia wszystko wygląda inaczej. Przede wszystkim podczas "cesarki" kobieta jest znieczulona, zatem nie odczuwa bólu. Jednak nie zawsze otrzymuje maleństwo, które może przytulić. Ponadto musi dłużej zmagać się z czasem połogu, chociażby ze względu na ranę pooperacyjną, odczuwa ból kręgosłupa i brzucha, a przez pół roku nie może dźwigać np. zakupów. Niestety nie możemy być nigdy przygotowane na jakąkolwiek z tych opcji. Nie zawsze jest tak, jak chcemy i pragniemy. Zdarzają się różne sytuacje, przeciwwskazania, problemy w trakcie porodu. Jednak w każdym z tych przypadków walczymy ze strachem i niepewnością. A później po narodzinach dziecka, nasze życie zmienia się o kilkadziesiąt stopni. Każdy kolejny dzień jest zupełnie inny od poprzedniego. Jesteśmy szczęśliwe, radosne, spełnione, a zarazem zmęczone, bezradne i niekiedy popadamy w depresję.

Ari jest młodą doktorantką i żoną piętnaście lat starszego od siebie profesora - Paula. Niedługo po ślubie, zaszła w ciążę i poprzez cesarskie cięcie przyszedł na świat ich synek - Walker. Kobieta zarówno sam poród, jak i czas połogu wspomina bardzo nieprzyjemnie. Opisuje swoje emocje związane z karmieniem piersią, które sprawiało jej trudności. Ponadto początkowe dni i tygodnie mijały praktycznie tak samo, a więc karmienie, przewijanie, przebieranie, usypianie. Narzeka na brak snu, ogólne zmęczenie, a także brak zrozumienia. Czuje się nieatrakcyjna, niedowartościowana. Zaniedbała swój wygląd, ubiór. Gdy zostawiała syna z opiekunką i wychodziła z domu, z jednej strony czuła radość, że w końcu ma czas dla siebie i mogła na chwilę pobyć sama ze sobą, a z drugiej strony po jakimś czasie już tęskniła za małym. Wracała wspomnieniami do lat wcześniejszych, nawiązanych i utraconych przyjaźni, dylematów rodzinnych, śmierci mamy, a także krytykowała ojca za nieumiejętność radzenia sobie z własną córką. Nie rozumiała pytań i ciągłego przyglądania się ludzi na ulicy, kiedy karmiła dziecko. Dlaczego jest to tematem tabu ? Uczęszczała również na spotkania grupy wsparcia dla matek, gdzie rozmawiały o karmieniu, butelkach, pieluchach itp. Jednak to wszystko w pewnym sensie ją przygnębiało, czuła się samotna. Pewnego dnia poznaje Minę, która również boryka się z macierzyństwem. Nawiązują przyjaźń, dzięki której wszystko staje się dla nich łatwiejsze. Pomagają sobie nawzajem i mogą liczyć na swoje wsparcie.

Książka "Od urodzenia" wywarła na mnie pozytywne wrażenie. Prawdę mówiąc wciągnęła mnie już od pierwszej strony i trudno mi było się od niej oderwać, kiedy wzywały obowiązki domowe. Być może dlatego, że sama też jestem mamą i pewne ukazane sytuacje są mi po prostu znane, bo sama niektórych momentów doświadczyłam. Powieść czyta się szybko i przyjemnie, mimo, iż przedstawiane były również trudne życiowe momenty. Czytając ją powracałam myślami do wspomnień z mojego porodu i połogu. Przypominałam sobie te emocje, które wtedy mną targały, chwile wzruszenia i niesamowitego szczęścia, ale również bólu i przemęczenia. W wielu kwestiach nie zgadzałam się z bohaterką, przykładem może być nazwanie pierwszych urodzin synka w specyficzny i zaskakujący sposób : "dzień operacji", "rocznica wielkiej porażki". Ponadto wiele zachowań, wyciąganych wniosków i nazywanie różnych rzeczy czy czynności przez Ari, mnie zaskoczyło. Jednak w wielu przypadkach utożsamiam się z bohaterką. Zapewne większość matek po przeczytaniu tej książki będzie czuła tak samo.

W książce przeplata się teraźniejszość z przeszłością. Ari opowiada o swoim codziennym życiu w chwili obecnej oraz cofa się kilka lat wstecz do czasów szkolnych, młodzieńczych. Dzięki temu poznajemy również jej losy przed przyjściem na świat Walkera.

Reasumując, książkę polecam zarówno przyszłym jak i obecnym matkom. Dla jednych będzie ona doskonałym ukazaniem macierzyństwa przez kobietę, która miała odwagę przedstawić swoją historię w autentyczny sposób, nie bojąc się wyrazić swoich uczuć i myśli w danym momencie. Zapewne większość kobiet, czytając tę książkę będzie się utożsamiać z główną bohaterką. Natomiast na części kobiet wywrze sprzeczne emocje, a może nawet zniechęci. Na tylnej okładce można przeczytać, że powieść ta jest "określana mianem najskuteczniejszej pigułki antykoncepcyjnej". Ja się z tym stwierdzeniem nie zgadzam. W żaden sposób ta książka mnie nie zniechęciła do samego porodu czy macierzyństwa. Być może dlatego, że już przez to przeszłam i wiem jak to "smakuje". Uważam też, że każda z nas - kobiet na swój inny, własny sposób zinterpretuje tę opowieść. Tym bardziej, że macierzyństwo nie jest tutaj idealizowane, ani krytykowane, a jedynie przedstawione takim, jakim jest w rzeczywistości, a czasem nawet ukazane w ironiczny i zabawny sposób. Przecież każda matka, każdy ojciec, mimo iż darzą swoje dziecko ogromną miłością, to nie zaprzeczą, że sprawowanie opieki nad dzieckiem, jego wychowywanie nie jest łatwym zadaniem i wymaga wiele cierpliwości i wyrozumiałości.

"W życiu tych małych ludzi nie chodzi o ciebie. Oni nie są dla ciebie. Nie należą do ciebie.

Są pod twoją opieką, to wszystko, a ty masz za zadanie okazać się przyzwoitym człowiekiem,

kochać je właściwie i wystarczająco, nie przerzucać na nich swoich własnych problemów,

nie czynić swoich problemów ich problemami,

nie wykorzystywać ich do zapełniania pustych miejsc w sobie samym."

"Nauczyłam się jednak paru ważnych rzeczy.

Stój prosto, przestań się ciągle uśmiechać, przestań upodabniać wszystkich do siebie.

Nazwij to feminizmem. Nazwij to, jak chcesz. Rozluźnij twarz.

Nie bądź bez przerwy taka miła i przyjacielska, nie stawiaj siebie na ostatnim miejscu,

nie przejmuj się w pierwszej kolejności uczuciami wszystkich dookoła."

Serdecznie polecam !

[Adres usunięty]

Macierzyństwo to ogromne wyzwanie, a także niezapomniana, aczkolwiek najtrudniejsza, przygoda w życiu. Z tego względu decyzja o dziecku powinna być przemyślana, niepodjęta zbyt pochopnie pod wpływem emocji i chwilowego zapomnienia. To ciężka przeprawa, dająca mnóstwo radości i satysfakcji, jednocześnie wymagająca odpowiedniego nastawienia oraz wsparcia ze strony bliskich, bo bez tego nawet najtwardsze kobiety nie dadzą rady.

Ari jest feministką i doktorantką, a do tego żoną o 15 lat młodszą od swojego wybranka oraz matką rocznego Walkera. Mieszka w niewielkiej mieścinie, gdzie nie potrafi znaleźć żadnej bratniej duszy. Pragnie zaprzyjaźnić się z kimś, jednak jej nienawiść do kobiet, wynikająca z bogatych i wieloletnich doświadczeń, nie pomaga jej w zdobyciu zaufania u osób tej samej płci. Ari kocha swoje dziecko i byłaby w stanie zabić za syna, ale niejednokrotnie ma dość bycia matką, ponieważ, przynajmniej przez pierwsze miesiące, wiąże się to z rutyną karmienia, przewijania, przebierania, kołysania, pilnowania. Wszystko zaczyna ulegać przeobrażeniom, gdy Ari zapoznaje się z ciężarną Miną, będącą niegdyś popularną piosenkarką. Główna bohaterka postanawia pomóc Minie wkroczyć w macierzyństwo, chociaż, o ironio!, sama nadal nie potrafi poradzić sobie z własną depresją poporodową.

"Nie, nie było dla mnie odpoczynku. Nie miałam zaznać odpoczynku. Nie było ucieczki od tej nieludzkiej potworności: wydałam na świat dziecko. Zostałam rozcięta na pół bez powodu i niezależnie od tego, ile rozpuszczalnych szwów by mi założyli, już nigdy nie będę z powrotem cała. (...) Zawiodłam go już na starcie. Pozbawiłam mojego biednego, odurzonego kociaka tej kluczowej, epickiej podróży przez kanał rodny. Biedny bezbronny chłopiec." *

Główna bohaterka przeżywa traumę po cesarskim cięciu - nie traktuje tego jako poród, twierdząc, że wyjęto z niej dziecko. Pierwsze urodziny synka nie sprawiają jej żadnej radości, gdyż Ari uważa, iż ów dzień jest rocznicą jej operacji. Nie wierzy, że jakakolwiek kobieta może cieszyć się z cięcia cesarskiego (znam panie, które dałyby wiele za taką możliwość), a do tego jest przekonana o tym, iż dzieci po cięciu są nieobecne i nieco otumanione, co jest akurat bzdurą - mój syn od pierwszej chwili miał otwarte oczy i nie wyglądał na zamroczoną osóbkę. Kobieta nie może także poradzić sobie z faktem posiadania blizny oraz bólem pooperacyjnym. Pomimo bolesnych, wręcz traumatycznych, wspomnień Ari nieustannie powraca myślami do tego, co przeszła - ogląda filmy z operacji czy ciągle czyta o skutkach bądź ryzyku, jakie może wystąpić podczas cesarskiego cięcia. Zdaje się nie rozumieć, że niekiedy decyzja o operacyjnym zakończeniu ciąży jest jedynym słusznym wyjściem.

"Nie będę udawać, że moje dziecko jest wyjątkowe, że niby inne dzieciaki głodują, zamarzają, są gwałcone, bite, muszą pracować w fabrykach i dostają raka od wyziewów, jakie to okropne, jakie smutne, ale moje dziecko będzie miało ciepło, ekologicznie, nietoksycznie, bezpiecznie i wszystko, czego zapragnie, kiedy tylko zapragnie, i pójdzie na dobre studia, i świat jest taki piękny! Krótkowzroczne pierdoły. Będzie cierpiał. Z którejś strony mu się dostanie, a ja nie chcę udawać, że mogę przewidzieć z której. Wszyscy żyjemy w tym samym popieprzonym świecie." **

Uwielbiam powieści poruszające tematykę starań o dziecko, ciąży czy macierzyństwa - sięgałam po nie na długo przed tym, jak zostałam mamą. Teraz robię to jeszcze chętniej i patrzę na nie już z matczynej perspektywy, czyli nieco inaczej niż wcześniej. Historia Ari jest mi bliska ze względu na to, że ja również miałam cesarskie cięcie ze względów niezależnych ode mnie, jednak ja jestem wdzięczna lekarzowi za tę decyzję, ponieważ poród naturalny nie byłby możliwy, a jeżeli jednak jakimś cudem doszłoby do niego, to najprawdopodobniej nie zakończyłoby się to szczęśliwie. Współczuję kobietom, które czują się mniej wartościowe przez to, że nie udało się im urodzić dziecka drogami natury - błagam, nie tarzajmy się w poczuciu winy, bo poród to poród. Najważniejsze, aby dziecko przyszło na świat zdrowe i całe - co za różnica w jaki sposób?

Na okładce książki wyeksponowane są słowa Jevy Lange, według której "Od urodzenia" diametralnie zmieni postrzeganie ciąży oraz macierzyństwa. Nie ukrywam, że są to słowa dość mocne i nie do końca oddają rzeczywistość, przynajmniej w moim odczuciu, ponieważ powieść jest interesująca i porusza trudny temat, ale nie wywołała we mnie emocjonalnego spustoszenia, czego oczekiwałam. Niekiedy czułam bliskość z główną bohaterką, jednak przez większość czasu jej zachowanie budziło we mnie złość i irytację. Ari doskonale zdaje sobie sprawę ze swojej depresji, a pomimo tego nie szuka fachowej pomocy, chociaż w przeszłości miała już depresyjne epizody wraz z myślami samobójczymi. Ma żal do wszystkich, zarzucając niemal każdej kobiecie, a zwłaszcza matce, że nie przygotowały jej do macierzyństwa - tylko czy tego można nauczyć się od kogokolwiek? Przeszkadzało mi także zbyt wiele wzmianek o ludziach z życia Ari - zabrakło tego najważniejszego tematu, który miał być głównym, a niekiedy gubił się wśród innych wątków.

"Tak to bywa z kryzysami: ludzie, od których oczekujemy, że będą wtedy przy nas, okazują się do tego niezdolni i/lub niechętni, a inni, po których nigdy byśmy się tego nie spodziewali, dają nam dokładnie to, czego potrzebujemy, i w taki sposób, w jaki potrzebujemy. I prawie nigdy albo nawet w ogóle nigdy nie da się przewidzieć, którzy będą którymi." ***

"Od urodzenia" to powieść, która uświadamia, że młodej mamie nie trzeba wiele do szczęścia - niekiedy wystarczy, aby ktoś posiedział z nią i porozmawiał, tak najzwyczajniej w świecie, albo przyniósł obiad i pozwolił jej zjeść w spokoju, w tym czasie zajmując się jej dzieckiem. Czyjeś wsparcie jest niezwykle istotne w pierwszych tygodniach po porodzie, ponieważ jego brak może doprowadzić do rozkładu zdrowia fizycznego i psychicznego matki, co niestety bardzo trudno ponownie zebrać do kupy.

* cytat ze str. 133

** cytat ze str. 44

*** cytat ze str. 81-82

"Późno w nocy zaczyna mnie przerażać myśl, że Walker jest osobą; słyszy, co mówię, patrzy na mnie

i chce mnie kochać, ale nie ma jeszcze pojęcia, jak bardzo jestem popieprzona.

Jest z nami, sprowadziliśmy go tutaj, jest teraz jednym z nas, żyjących.

Sprawa jest całkiem prosta : niemowlę trzeba przytulać, otulać, nosić. Karmić, pielęgnować, chronić.

Bezbronne stworzenie. Człowiek uczy się uniżać wobec tego boga o pyzatej twarzy.

A chcesz odczuć całą potworność tej sytuacji ? Dostać prosto w twarz ?

Wyobraź sobie, że stanie mu się krzywda. Wyobraź sobie, że cierpi. Wyobraź sobie, że ktoś go zabierze. Wyobraź sobie, że umrze. Wyobraź sobie swoje puste ramiona. Wyobraź sobie, wyobraź, wyobraź."

"Od urodzenia" to książka, którą koniecznie musiałam przeczytać, ze względu na podjęty w niej temat. Byłam bardzo ciekawa, czy rzeczywiście po zapoznaniu się z nią, zmienię w jakimś stopniu swoje podejście do ciąży czy macierzyństwa. Ponadto poprzez tą książkę chciałam poznać uczucia i doświadczenia innej kobiety. Sama jestem mamą, zatem wiedziałam, że pewnie jakaś część uczuć czy przeżyć związanych z porodem czy macierzyństwem głównej bohaterki nie będzie mi obca, a nawet będę mogła się z nią utożsamiać.

Dziecko jest największym i najpiękniejszym szczęściem. A jego narodziny dla każdego rodzica są zapewne wielką rewolucją. Wówczas wszystko się zmienia głównie w życiu kobiety, bo przecież to my jesteśmy w ciąży, nosimy maleństwo pod sercem przez dziewięć miesięcy, przygotowujemy się do porodu. Ale czy tak naprawdę możemy się przygotować ? Część kobiet marzy o porodzie naturalnym, ponieważ to jest lepsze dla dziecka i matki z medycznego punktu widzenia, po prostu noworodek rodzi się wtedy, kiedy jest już na to gotowy. Zaletami porodu siłami natury dla kobiety są m.ni. łatwiejszy proces laktacji, brak blizn na brzuchu, niemowlę układane jest od razu na brzuchu mamy. Jednak wiąże się ON z bólem, który może trwać nawet kilka godzin. Natomiast w przypadku cesarskiego cięcia wszystko wygląda inaczej. Przede wszystkim podczas "cesarki" kobieta jest znieczulona, zatem nie odczuwa bólu. Jednak nie zawsze otrzymuje maleństwo, które może przytulić. Ponadto musi dłużej zmagać się z czasem połogu, chociażby ze względu na ranę pooperacyjną, odczuwa ból kręgosłupa i brzucha, a przez pół roku nie może dźwigać np. zakupów. Niestety nie możemy być nigdy przygotowane na jakąkolwiek z tych opcji. Nie zawsze jest tak, jak chcemy i pragniemy. Zdarzają się różne sytuacje, przeciwwskazania, problemy w trakcie porodu. Jednak w każdym z tych przypadków walczymy ze strachem i niepewnością. A później po narodzinach dziecka, nasze życie zmienia się o kilkadziesiąt stopni. Każdy kolejny dzień jest zupełnie inny od poprzedniego. Jesteśmy szczęśliwe, radosne, spełnione, a zarazem zmęczone, bezradne i niekiedy popadamy w depresję.

Ari jest młodą doktorantką i żoną piętnaście lat starszego od siebie profesora - Paula. Niedługo po ślubie, zaszła w ciążę i poprzez cesarskie cięcie przyszedł na świat ich synek - Walker. Kobieta zarówno sam poród, jak i czas połogu wspomina bardzo nieprzyjemnie. Opisuje swoje emocje związane z karmieniem piersią, które sprawiało jej trudności. Ponadto początkowe dni i tygodnie mijały praktycznie tak samo, a więc karmienie, przewijanie, przebieranie, usypianie. Narzeka na brak snu, ogólne zmęczenie, a także brak zrozumienia. Czuje się nieatrakcyjna, niedowartościowana. Zaniedbała swój wygląd, ubiór. Gdy zostawiała syna z opiekunką i wychodziła z domu, z jednej strony czuła radość, że w końcu ma czas dla siebie i mogła na chwilę pobyć sama ze sobą, a z drugiej strony po jakimś czasie już tęskniła za małym. Wracała wspomnieniami do lat wcześniejszych, nawiązanych i utraconych przyjaźni, dylematów rodzinnych, śmierci mamy, a także krytykowała ojca za nieumiejętność radzenia sobie z własną córką. Nie rozumiała pytań i ciągłego przyglądania się ludzi na ulicy, kiedy karmiła dziecko. Dlaczego jest to tematem tabu ? Uczęszczała również na spotkania grupy wsparcia dla matek, gdzie rozmawiały o karmieniu, butelkach, pieluchach itp. Jednak to wszystko w pewnym sensie ją przygnębiało, czuła się samotna. Pewnego dnia poznaje Minę, która również boryka się z macierzyństwem. Nawiązują przyjaźń, dzięki której wszystko staje się dla nich łatwiejsze. Pomagają sobie nawzajem i mogą liczyć na swoje wsparcie.

Książka "Od urodzenia" wywarła na mnie pozytywne wrażenie. Prawdę mówiąc wciągnęła mnie już od pierwszej strony i trudno mi było się od niej oderwać, kiedy wzywały obowiązki domowe. Być może dlatego, że sama też jestem mamą i pewne ukazane sytuacje są mi po prostu znane, bo sama niektórych momentów doświadczyłam. Powieść czyta się szybko i przyjemnie, mimo, iż przedstawiane były również trudne życiowe momenty. Czytając ją powracałam myślami do wspomnień z mojego porodu i połogu. Przypominałam sobie te emocje, które wtedy mną targały, chwile wzruszenia i niesamowitego szczęścia, ale również bólu i przemęczenia. W wielu kwestiach nie zgadzałam się z bohaterką, przykładem może być nazwanie pierwszych urodzin synka w specyficzny i zaskakujący sposób : "dzień operacji", "rocznica wielkiej porażki". Ponadto wiele zachowań, wyciąganych wniosków i nazywanie różnych rzeczy czy czynności przez Ari, mnie zaskoczyło. Jednak w wielu przypadkach utożsamiam się z bohaterką. Zapewne większość matek po przeczytaniu tej książki będzie czuła tak samo.

W książce przeplata się teraźniejszość z przeszłością. Ari opowiada o swoim codziennym życiu w chwili obecnej oraz cofa się kilka lat wstecz do czasów szkolnych, młodzieńczych. Dzięki temu poznajemy również jej losy przed przyjściem na świat Walkera.

Reasumując, książkę polecam zarówno przyszłym jak i obecnym matkom. Dla jednych będzie ona doskonałym ukazaniem macierzyństwa przez kobietę, która miała odwagę przedstawić swoją historię w autentyczny sposób, nie bojąc się wyrazić swoich uczuć i myśli w danym momencie. Zapewne większość kobiet, czytając tę książkę będzie się utożsamiać z główną bohaterką. Natomiast na części kobiet wywrze sprzeczne emocje, a może nawet zniechęci. Na tylnej okładce można przeczytać, że powieść ta jest "określana mianem najskuteczniejszej pigułki antykoncepcyjnej". Ja się z tym stwierdzeniem nie zgadzam. W żaden sposób ta książka mnie nie zniechęciła do samego porodu czy macierzyństwa. Być może dlatego, że już przez to przeszłam i wiem jak to "smakuje". Uważam też, że każda z nas - kobiet na swój inny, własny sposób zinterpretuje tę opowieść. Tym bardziej, że macierzyństwo nie jest tutaj idealizowane, ani krytykowane, a jedynie przedstawione takim, jakim jest w rzeczywistości, a czasem nawet ukazane w ironiczny i zabawny sposób. Przecież każda matka, każdy ojciec, mimo iż darzą swoje dziecko ogromną miłością, to nie zaprzeczą, że sprawowanie opieki nad dzieckiem, jego wychowywanie nie jest łatwym zadaniem i wymaga wiele cierpliwości i wyrozumiałości.

"W życiu tych małych ludzi nie chodzi o ciebie. Oni nie są dla ciebie. Nie należą do ciebie.

Są pod twoją opieką, to wszystko, a ty masz za zadanie okazać się przyzwoitym człowiekiem,

kochać je właściwie i wystarczająco, nie przerzucać na nich swoich własnych problemów,

nie czynić swoich problemów ich problemami,

nie wykorzystywać ich do zapełniania pustych miejsc w sobie samym."

"Nauczyłam się jednak paru ważnych rzeczy.

Stój prosto, przestań się ciągle uśmiechać, przestań upodabniać wszystkich do siebie.

Nazwij to feminizmem. Nazwij to, jak chcesz. Rozluźnij twarz.

Nie bądź bez przerwy taka miła i przyjacielska, nie stawiaj siebie na ostatnim miejscu,

nie przejmuj się w pierwszej kolejności uczuciami wszystkich dookoła."

Serdecznie polecam !

[Adres usunięty]

Ciąża, poród, posiadanie ukochanego dziecka — brzmi pięknie. Jednak są kobiety, które czują przytłoczenie. Tak mocne, że bolesne. Obijają się o ściany własnej psychiki i szukają wyjścia. Jak mogą naprawić myśli? Jak mogą sprostać tak odpowiedzialnemu zadaniu?

Ostatnio spotkałam się z wieloma skrajnymi opiniami o tej książce. Emocje, które wzbudziła w czytelnikach zafascynowały mnie na tyle, że postanowiłam sama zapoznać się z treścią. Jak wspominałam przy okazji innej recenzji — nie jestem jeszcze matką, ale interesują mnie powieści poruszające tematykę macierzyństwa. Szczególnie, jeśli są trudne i wymagające pewnego skupienia. „Książka określana mianem najskuteczniejszej pigułki antykoncepcyjnej” — głosi opis na okładce. Trochę przerażające, ale równocześnie ciekawe. Czego się tak naprawdę spodziewać? Szata graficzna utrzymana w błękicie i różu. Już po lekturze mogę stwierdzić, że treści bliżej do odcieni szarości. Przytłaczające, lecz refleksyjne. Myślę, iż niektóre kobiety wspomnieniami wrócą do swoich początków, gdy stawały się matkami. Inne, tak jak ja, pomyślą przyszłościowo. Czy rodzicielstwo jest rzeczywiście na tyle trudne, aby chcieć przed nim uciec? Zwłaszcza, gdy biegamy po omacku między skrajnościami.

Ariella, zwana przez wszystkich Ari, właśnie tworzy pracę doktorską. Rok temu urodziła Walkera, żyje w związku z piętnaście lat starszym Paulem. Kobieta próbuje odnaleźć się w roli matki, co przysparza jej wielu trudności. Maksymalnie skupia myśli na dziecku. Niestety, są to refleksje pełne bólu i rozpaczy. Ciągle nie może wyrzucić z siebie traumy po cesarskim cięciu, walczy z napadami złości i histerycznego płaczu. Zbliża się do depresji, gdy na jej drodze staje ciężarna Mina. Ari nie czuje wsparcia w nikim ze swoich bliskich, więc postanawia zaprzyjaźnić się z Miną. Wierzy, że wzajemnie dojdą do porozumienia i ważnych wniosków w walce ze swoimi demonami…

„Od urodzenia” jest pozycją mocną w przekazie. Bardzo chaotyczną, jednak uważam, że to zamierzony efekt. Autorka pokusiła się o krótkie akapity i często przeskakiwanie z jednego tematu na drugi, najczęściej kompletnie oderwany od poprzedniego. Gorzkie słowa Ari dotyczą nie tylko jej wrażeń z przebywania z małym Walkerem, ale także wraca do czasów własnego dzieciństwa. Bohaterka dużo opowiada o swojej matce i ich trudnych relacjach. Ten wątek chyba najbardziej mnie zaciekawił, bo poniekąd wyjaśnia rozchwianie emocjonalne, które towarzyszy Ari. Równocześnie widać, że to zaledwie jeden z powodów. Inne pochodzą gdzieś z zakamarków, które wcześniej były głęboko uśpione.

Styl Elisy Albert należy do tych ostrych i konkretnych. Wkłada do ust swoich bohaterek słowa dosadne. Niczego nie woaluje w piękne określenia, wręcz ociekające od słodyczy. Nazywa rzeczy po imieniu, choć może się to nie spodobać osobom, które wolą łagodniejsze klimaty. Ja doceniam taką szczerość, mimo ocierania się o wulgarność. Albert chyba całkiem dobrze wykonała swoją pracę, bo momentami miałam ochotę udusić Ari, gdy wpadała w rzewne tony. A za chwilę żałowałam. Dużo miejsca poświęcono Minie, jednak to główna bohaterka najmocniej zapadła mi w pamięć.

Ari to piekielnie inteligentna kobieta i często rzuca nazwiskami artystów. Przyznam, że wiele z nich sobie zapisałam poznając w ten sposób naprawdę interesujące persony. Taki sympatyczny dodatek do tej, nie ukrywajmy, trudnej lektury. „Od urodzenia” wzbudza we mnie mieszane uczucia, bo czasem trudno połapać się w chronologii — a raczej jej braku. Trafiłam na słabsze i lepsze momenty, ale w ogólnym rozrachunku książka wychodzi na plus. Przede wszystkim dzięki prawdzie, którą w niej zawarto. Depresja poporodowa może dotknąć każdą świeżo upieczoną matkę. Nie zgadzam się z oceną widniejącą na tyle okładki. „Pigułka antykoncepcyjna”? Nie. Daleko mi do zniechęcenia względem posiadania dziecka. Jednak większą uwagę zwracam na to, że nie zawsze początki są różowe.

„Od urodzenia” polecam osobom zainteresowanym tematyką. To porządnie skonstruowane studium psychiki kobiety potrzebującej pomocy. I to nie tylko takiej z otoczenia, ale płynącej z wewnątrz, z ukrytych pokładów energii. Będę miała na uwadze dalszą twórczość Elisy Albert. Myślę, że każda kolejna książka będzie jeszcze bardziej dopracowana.

Autorka "The Book of Diahlia" i zbioru opowiadań; pisze dla "NPR", "Tin House", "Commentary", "Salon" i "Rumpus". Wychowała się w Los Angeles, obecnie żyje z rodziną na północy Nowego Jorku.

Ari – bohaterka „Od urodzenia” jest zagorzałą feministką, doktorantką która nie może skończyć swego doktoratu, mamą rocznego dziecka i żoną kilkanaście lat starszego od siebie mężczyzny. Kobieta nie może odnaleźć się w nowym etapie jej życia, jakim jest macierzyństwo. Nie radząc sobie z opieką nad synem i zmianami jakie zaszły w jej ciele, czuje się osamotniona i rozczarowana nowym życiem. Pewnego dnia na jej drodze staje była piosenkarka rockowa – Mina. Kobiety zaprzyjaźniają się i „łączą siły”.

Główną bohaterkę jednocześnie pokochałam i znienawidziłam. Jej spojrzenie na świat macierzyństwa i porodu zdecydowanie różni się od standardowego, powiedziałabym, że jest nawet nieco kontrowersyjne. Niekiedy śmiałam się z jej sposobu myślenia, a czasami byłam wręcz w szoku. Sama nie jestem mamą, ale za jakiś czas planuję nią zostać. Po przeczytaniu książki zaczęłam się zastanawiać czy naprawdę tego chcę. Czarny humor jaki został wpleciony w tę powieść tyczy się wszystkiego, co związane z narodzinami dziecka: karmienia piersią, samotnego wychowywania, depresji poporodowej, naturalnego porodu itd. Nie każdemu spodobają się poglądy bohaterki, które niekiedy są wręcz wulgarne.

Książka ma dosyć skrajne opinie. Jedni ją lubią, inni są wręcz nią oburzeni. Ja osobiście plasuję się gdzieś pośrodku. Przeczytałam ją raczej z przymrużeniem oka. O ile sam zarys postaci i jej charakter mi nie przeszkadzał, o tyle styl autorki pozostawia wiele do życzenia. Pozycja została sformułowana w sposób chaotyczny. Elisa Albert nieustannie przeskakuje z tematu na temat. W powieści występuje wiele nazwisk, przez co ciężko było mi się zorientować w sytuacji i odnaleźć w fabule.

Cała książka skupia się bardziej na tym , co się zmieniło, od kiedy Ari została matką, niźli na samym macierzyństwie. Bohaterka analizuje swoje kontakty z koleżankami, czasy szkoły średniej oraz wraca do wspomnień sprzed porodu. Jednocześnie wplata w narrację swe myśli i obserwacje na temat macierzyństwa innych osób. Opisując sytuacje związane ze swoim synem, nie używa jego imienia, lecz nazywa go po prostu „dzieckiem”.

Podsumowując przyznam, że powieść mnie trochę zniesmaczyła, nieco znużyła i zdziwiła. Znalazło się w niej stanowczo zbyt dużo wulgaryzmów, które w małych ilościach mi nie przeszkadzają, a w dużych wręcz przeciwnie. Nie będę nikogo zniechęcać do tej pozycji, choć sama drugi raz bym po nią nie sięgnęła. Książka ma potencjał, tylko został ON nie do końca wykorzystany. Zaznaczam, że jeśli już zdecydujecie się po nią sięgnąć, to musicie spojrzeć na nią z dystansem. Na pewno inaczej odbiorą ją kobiety posiadające dziecko, a inaczej te które jeszcze nie zaznały macierzyństwa.

Jeszcze nie tak dawno recenzowałem na blogu ciekawą, lecz kipiącą od mizoginii powieść Ewa jutra Villiersa de l’Isle-Adam. Los w osobie/podmiocie Wydawnictwa Kobiecego postanowił wyrównać ideologiczne szale i obdarzył mnie powieścią feministyczną co się zowie. W dodatku centralny temat Od urodzenia w literaturze pojawia się raczej pobocznie. Tematem tym są narodziny, ich otoczka oraz konsekwencje.

Arielle to niezależna kobieta, feministka z bagażem problemów, ale i silną osobowością. Toksyczna matka, problemy z akceptacją siebie i inne przeróżne perypetie nie złamały jej. Punktem zwrotnym okazały się narodziny syna. Cesarskie cięcie, trudy wczesnego macierzyństwa, piętno odciśnięte na ciele oraz huśtawka nastrojów związana z opieką nad niemowlakiem wytrąciły ją z równowagi i wtrąciły na krawędź depresji. Starszy o piętnaście lat mąż stara się jak może, ale udzielanie wsparcia niezbyt mu się udaje. Iskierką nadziei staje się pojawienie się w sąsiedztwie Miny, byłej piosenkarki rockowej oczekującej teraz dziecka.

Na początek ważna uwaga: Od urodzenia to powieść, w której fabuła gra rolę drugoplanową. Krótka historia znajomości Ari i Miny stanowi jedynie pretekst do zaprezentowania szerokiej gamy uwag, obserwacji, uszczypliwości i aspektów związanych z macierzyństwem, ale i nie tylko. Przyznam też od razu, że jako taka jest to świetna książka – zdecydowanie nie dla każdego, ale według mnie świetna. Dlaczego nie dla każdego? Dlatego, że Elisa Albert przelała do swej powieści całe morze czarnego humoru i goryczy i zrobiła to w bardzo dosadny sposób. Ari nie stroni od przekleństw, od fizjologii i walenia konwenansów prosto w pysk. Za przykład nie posłuży cytat opisujący losy ocalałej z Holokaustu babci protagonistki:

"Przeżyła ukryta pod grubą warstwą nazistowskiej spermy. Ocalała, bo pozwalała nazistom posuwać ją w dupę. Myśleliście, że to nowy wynalazek?

[…] Szokujące? Bulwersujące? Podniecające? Proszę, tylko nie udawajcie teraz przygnębionych. Myśleliście, że ocalała, bo wierzyła w triumf ludzkiego ducha? Dzięki wierze, nadziei, medytacji transcendentalnej?

Dajcie spokój."

W tym momencie można by wysunąć argument o kontrowersyjności na siłę, ale nie wytrzymuje ON zderzenia z treścią. Poglądy, dosadność ich wyrażania oraz poruszanie drażliwych tematów bez skrupułów to po prostu integralna część Ari, która jest świetnie wykreowaną postacią. Protagonistka kwestionuje zastany porządek („Nie przemawia do mnie ta cała gadka daj-się-wypierdolić-systemowi-bierz-pigułki-ukrywaj-prawdę-swojego-życia-aż-umrzesz„), krytykuje na równi mizoginię i wzajemne podgryzanie się kobiet oraz otwarcie opowiada o swojej seksualności. Do jej charakteru pasuje też rozstrzelenie tematyki – Ari dzieli się przemyśleniami na temat facetów, kobiet, gejów, lesbijek, relacji między nimi, wiary, żydowskich społeczności i wielu innych.

Jednak, tak jak wspominałem, centralnym tematem jest macierzyństwo. Albert w niezwykle przekonujący sposób opisuje sinusoidalną naturę macierzyństwa, nie koloryzując jej ku wyższym celom. Ukazuje huśtawkę nastrojów towarzyszącą chęci wyzwolenie się choćby na chwilę od absorbującego 100% uwagi dziecka, a chęci natychmiastowego pędzenia do niego, gdy tylko taka chwila się trafi. Poród jest tu rozpatrywany nie tylko przez pryzmat towarzyszącego mu bólu, a ważnym elementem jest samotność kobiety, która na czas połogu zostaje porzucona przez inne kobiety. Ari zjadliwie komentuje inne matki, które z dziecka czynią jedyną znaczący element ich żywota, a jednocześnie z czasem docenia powagę i doniosłość macierzyństwa. Wiele tu ważnych momentów, jak na przykład ten, w którym główna bohaterka zaczyna bać się tego, że jej syn staje się osobą albo że to ona może mu zepsuć życie.

Poza drobnym wpadkami tłumaczeniowymi oraz okładką (estetyczną, lecz – według mnie – niepasującą do treści) nie mam w zasadzie zastrzeżeń. Jeśli ktoś szuka poruszającej historii, to może się nieco zawieść, ale na pewno rozczarowanie nie poczuje czytelnik szukający emocji, czarnego humoru i dosadnego obrazu macierzyństwa. I piszę to z mego niezbywalnie męskiego punktu widzenia – jestem pewien, że dla czytelniczek wydźwięk Od urodzenia będzie jeszcze bardziej dobitny.

[Adres usunięty]

Zastanawialiście się kiedyś nad tym czym tak naprawdę jest macierzyństwo i jak kobieta znosi ciążę. Macierzyństwo to ciężki kawałek chleba; niby o tym wiedziałam, ale wiele matek opowiada, że ten wyjątkowy czas jest najpiękniejszy w całym ich życiu. Na pewno i nie mogę się z tym spierać, ale mam wrażenie, że niekiedy nie mówi się o drugiej stronie medalu, która jest ciężka i nacechowana wieloma emocjami, których czasem nie da się wziąć przez pryzmat różowych okularów. „Od urodzenia” to książka, która pokazuje, że kobieta, pozostawiona sama sobie może sobie nie poradzić. Potrzebuję wsparcia i zrozumienia, a co najważniejsze pomocy.

Autor: Elisa Albert

Tytuł: Od urodzenia

Cykl: -

Wydawnictwo: Kobiece

Strony: 271

Premiera: 29.03.2016

Bohaterką, która nam o wszystkim opowiada jest Ari. Żona Paula, który jest od niej starszy o piętnaście lat. To nie tylko żona, studentka, która pragnie napisać swój doktorat, to także mama rocznego chłopca o imieniu Walker. Mimo że od porodu minął już rok, kobieta nie jest szczęśliwa z tego powodu. Swój poród uważa za coś zupełnie innego. Wiadomym jest, że poród naturalny jest inny niż ten od cesarskiego cięcia. Ari niestety doświadczyła tego drugiego, a co za tym idzie to dla niej okropne wspomnienie; wypchnięcia z niej dziecka, dochodzenie do siebie po takim zabiegu i wszystko co jest z tym związane. Totalnie inna definicja macierzyństwa, jakie kiedyś jej się zdawało być. Kobieta nie cieszy się z tego faktu, że jest mamą, ale kiedy oddaje dziecko pod opiekę tęskni za nim. Jest zmęczona życiem codziennym, ciągłą monotonnością. Brakuje jej tego co miała wcześniej, czyli większej swobody, czas na cokolwiek. Doktorat jak sama określa to jedna wielka pomyłka i wyłącznie wymówka żeby odetchnąć. Najgorsze w tym obrazie przedstawionym przez Ari jest to, że to prawdziwy obrazek nie tylko jej, ale i innych matek na świecie. Macierzyństwo to ciężki kawałek chleba i rzadko mówi się o jego ciemniejszych stronach. Jednak mimo że to ciężki kawałek chleba warto wspomnieć o plusach. Dziecko to oczko w głowie, jest się za nie odpowiedzialne, kocha się je bezwarunkowo i co najważniejsze bezpieczeństwo, którym chce się obdarować tę małą istotkę by nie stała się jej krzywda.

Bohaterka nie chce ani zepsuć obrazka macierzyństwa i ciąży, ani też go przesłodzić. Mówi jak jest, czasem używa wulgaryzmów. Moim zdaniem niekiedy jest to przesadzone, ale to moje zdanie. Muszę powiedzieć, że ta książka wywołała u mnie mieszane uczucia. Sama nie wiem czy cieszę się, że przeczytałam tę książkę. Niestety nie mogę powiedzieć też do kogo trafi ta książka, a do kogo nie. To musicie same ocenić, ponieważ to nie jest różowy, ani czarny obrazek tego co czeka wiele z nas. To prawda zamknięta w słowach, które czasem mogą nas zaszokować. Macierzyństwo to instynkt, który budzi się w nas wraz z zajściem w ciążę. Książkę czyta się szybko. Ari to konkretna babka, która mówi jak jest. Szczera do bólu. I jeśli nie przeraża was szczerość może ktoś z was po nią sięgnie i zmierzy się z obrazem pozostawionym w książce.

Ari nigdy nie podejrzewała, że po urodzeniu dziecka jej życie aż tak bardzo może się zmienić. Kobieta wyszła za mąż za piętnaście lat starszego od niej profesora, który choć bardzo stara się pomóc żonie w tych trudnych chwilach, to jednak nie jest w stanie zrozumieć, przez co Ari teraz przechodzi. Po narodzinach Walkera kobieta ma problem z odnalezieniem się w nowej rzeczywistości, a perspektywa macierzyństwa coraz bardziej zaczyna ją przerażać. Czy uda jej się zaakceptować zmiany jakie zaszły w jej życiu? Jak wiele czasu będzie musiało upłynąć, żeby Ari udało się w końcu zapanować nad nową sytuacją oraz odnaleźć się w roli matki?

„Czasami, kiedy jestem z dzieckiem, myślę sobie: jesteś moim sercem i moją duszą, oddałabym za ciebie życie. Innym razem myślę: ty mały debilu, zostaw mnie, kurwa, w spokoju, żebym mogła podciąć sobie żyły w wannie i spokojnie umrzeć.”

Ari już jako mała dziewczynka musiała mierzyć się z wieloma przeciwnościami losu. Kobieta nigdy nie zaznała ciepła matczynej miłości, przez co wychowywanie własnego dziecka wywołuje u niej jeszcze większe przerażenie. Jej jedyne wspomnienia związane z matką wiążą się z ogromnym bólem oraz smutkiem, który towarzyszył Ari niemal przez całe jej życie. Zaraz po porodzie wszystko w życiu kobiety jeszcze bardziej się skomplikowało. Każdy jej dzień wypełniony jest opieką nad synkiem oraz prowadzeniem domu. Czy Ari zrezygnuje ze wszystkich swoich ambicji oraz doktoratu, żeby całkowicie poświęcić się swojej rodzinie?

„Nie możemy wyrzec się tego, co nasze, choćbyśmy bardzo się starali.”

Wszystko się zmienia, gdy w sąsiedztwie pojawia się Mina, która była kiedyś rockową piosenkarką. Mina jest teraz w dziewiątym miesiącu ciąży i sama musi odnaleźć się w nowej sytuacji. Kobiety bardzo szybko nawiązują kontakt i są dla siebie prawdziwym wsparciem w najtrudniejszych chwilach. Czy ich znajomość może przerodzić się w prawdziwą przyjaźń? Jak Ari oraz Mina poradzą sobie w roli matek? Już wkrótce najbliższe wydarzenia pokażą, jak wiele poświęcenia oraz trudu będzie wymagało od nich wychowywanie dzieci. Czy kobiety są na to gotowe? Czy macierzyństwo okaże się dla nich największym darem od losu, czy też prawdziwym przekleństwem?

„Litość jest tak cholernie definitywna, nieskończenie bardziej przykra niż pogarda.”

„Od urodzenia” to niezwykła książka, która pokazuje macierzyństwo od zupełnie innej strony. Autorka niczego nie upiększa, ani nie idealizuje w swojej książce, przez co cała historia wydaje się jeszcze bardziej autentyczna oraz prawdziwa. Czytelnik poznaje przemyślenia głównej bohaterki oraz jej wspomnienia. Choć zdarzały się nudniejsze fragmenty, to i tak lektura tej książki jest naprawdę bardzo interesująca. Najbardziej spodobało mi się to, że historia stworzona przez Elisę Albert jest zupełnie inna od wszystkich i pokazuje niezwykłą walkę, jaką obie kobiety podejmują każdego dnia.

Historia Ari jest niezwykle poruszająca i wywołuje u czytelnika wiele emocji, zarówno tych pozytywnych, jak i czasami negatywnych. Już dawno nie przeżyłam tak ogromnego szoku, jak podczas czytania właśnie tej książki. W „Od urodzenia” nie znajdziecie raczej nagłych zwrotów akcji, ani trzymających w napięciu fragmentów. Wszystkie wydarzenia rozgrywają się raczej powoli, co dla niektórych może okazać się niewielką przeszkodą podczas czytania tej książki. Historia stworzona przez autorkę zmusza do głębszej refleksji oraz zastanowienia się nad istotą naszego życia. Polecam!

„Problem polega na tym, że dziecko otwiera kobietę. Nie da się tego obejść, chyba że ma się ochotę zapłacić komu innemu za rodzenie. Jest to, co przed, i to, co po. Życie we własnym ciele przed to jedna rzecz. Życie we własnym ciele po to druga.”

Narodziny dziecka przewracają życie młodych rodziców do góry nogami. Obecność nowego członka rodziny, chociaż tak maleńkiego, wymaga przebudowy codzienności i zmian mających na wstępie szokującą siłę rażenia. Człowiek przecież od tej chwili zaczyna odpowiadać nie tylko za siebie, ale i kogoś jeszcze. Kogoś – czyli za cudowny dar, zawierający w sobie ułamek nas samych. W Internecie, telewizji czy prasie o macierzyństwie mówi się wiele. Możemy sięgnąć po porady, sugestie i przestrogi. A jednak bycie rodzicem to wielka próba, podczas której indywidualnie mierzymy się z kolejnymi etapami, miewając chwile słabości, a nawet i załamania. O ciemnej stronie rodzicielstwa, o bolesnych wspomnieniach poporodowych i o stawianiu czoła kolejnym problemom pisze Elisa Albert w kontrowersyjnej i zdecydowanie mocnej książce „Od urodzenia”. Zainteresowani tematem? Zatem czytajcie dalej.

Ari jest doktorantką i feministką, dumną kobietą i żoną starszego o piętnaście lat profesora. Od chwili narodzin małego synka jest jednak głównie matką, a nowa funkcja sprawia, że wszystkie pozostałe bledną w jej obliczu. I nie chodzi tutaj o zaślepiającą miłość, o radość przeżywania macierzyństwa i o celebrowanie każdej chwili bycia rodzicem. Ari nie potrafi odnaleźć się w nowej sytuacji i popadając w coraz głębszą depresję, gaśnie. Rozliczne pretensje, słabości i desperacja wzmożone zostają poczuciem samotności. Zaś brak wsparcia, powodowany otoczeniem, ale i jej własną postawą, odbiera jej nadzieję na lepsze jutro. Czy tak ma wyglądać macierzyńskie szczęście?

Na drodze bohaterki staje jednak inna kobieta, ciężarna Mina, z którą zaczyna łączyć ją przyjacielska więź bratnich dusz. Czy mając u boku kogoś, kto będzie podążał podobną drogą, Ari zawalczy o wiarę w spokojne życie?

Główną bohaterką książki jest kobieta, która decydując się na dziecko nie miała pojęcia jak wiele wyrzeczeń będzie kosztował ją taki wybór. Nieświadoma czekających ją obowiązków i zmian, chowająca w sercu urazy i negatywne nastawienie do świata, zaczyna od tragicznych wspomnień samego cesarskiego cięcia, kiedy to ujrzawszy malutkiego Walkera najwyraźniej nie poczuła tego, co u większości młodych mam w takiej chwili następuje – wszechogarniającego szczęścia. Ari kocha swoje dziecko. Dba o nie wręcz obsesyjnie nie chcąc dać sobie pomóc. A jednak mając je przy sobie niejednokrotnie myśli o tym, by je oddać, tłumiąc złość powodowaną karmieniem, płaczem czy wypróżnianiem się noworodka. Z każdym kolejnym dniem traci też pewność siebie, a zbyt duża ilość nazbieranych w czasie ciąży kilogramów tylko utwierdza ją w przekonaniu, że wygodne i przyjemne życie to przeszłość, która nie powróci.

„Od urodzenia” to szokująca i odważna książka, po przeczytaniu której niejedna kobieta może zwątpić w urok macierzyństwa. Intencją autorki nie jest wywołanie ujemnego przyrostu naturalnego, a zwrócenie uwagi na to, że posiadanie dziecka to nie zabawa lalką, którą w dowolnej chwili można odłożyć na bok. To trud, nieprzespane noce i niejednokrotnie wylane łzy, na które nieświadoma sytuacji osoba z zewnątrz patrzy z niezrozumieniem. Bycie mamą to obowiązek pochłaniający wiele energii i sił i właśnie taka lekcja płynie z książki Elisy Albert, która postanowiła przedstawić temat od zupełnie innej, często krytej i nierozpatrywanej strony.

A jednak mam wrażenie, że dochodzi tutaj do wyolbrzymienia sytuacji. Być może nie powinnam przywoływać własnych doświadczeń, ale z pewnością znacznie różnią się one od tych, z którymi zmierzyła się bohaterka książki. Mnie Ari jawi się więc jako osoba nie do końca dojrzała do roli, którą przejęła i zarazem zbyt zapatrzona w przeszłość, która stale wkrada się w jej teraźniejsze odczucia. Czasami słyszy się o groźnych depresjach poporodowych i jedna z nich zagościła najwyraźniej na kartach „Od urodzenia”. Nie sądzę, że warto brać sobie do serca przedstawioną tutaj historię, która jest skrajnością statystycznie rzadko mającą zastosowanie w praktyce . Sama książka jest jednak odważną prezentacją odmiennego zdania, a przecież opinie sprzeczne z ogólnie przyjętym wizerunkiem zawsze spotykają się z negatywną krytyką. Ja dzięki niej uświadomiłam sobie to, że jestem kobietą sukcesu, skoro jako matka nie przeżywam tak emocjonalnych upadków jak bohaterka powieści.

Kwestią sporną i zapewne dla wielu niewygodną może okazać się język jakim posługuje się narrator, czyli Ari we własnej osobie. Występujące często wulgaryzmy rażą, tym bardziej, że padają z ust kobiety mającej stać się wzorem dla małego człowieczka, którego sprowadziła na świat. Rozumiem jednak, że taki zabieg literacki w pełni oddaje przeżywane emocje, przez co książka wstrząsa jeszcze mocniej, rozpoczynając mocnym tąpnięciem i tym samym kończąc nim. Złośliwie doczepię się także do stylu, ponieważ momentami treść wydaje się odrobinę niespójna. Gdyby poukładać wszystko chronologicznie, eliminując powtórzenia, całość wypadłaby o wiele lepiej.

„Od urodzenia” to publikacja, która wzbudza we mnie sprzeczne uczucia. Nie zgadzam się z kreowanym w niej wizerunkiem udręczonej matki, chociaż podziwiam autorkę za to, że zrobiła wielki krok w stronę oryginalności, odważnie wystawiając siebie na nagonkę i potępienie. Szanuję jej pomysł, a wręcz zachęcam do tego, by zakosztować jego goryczy wyrabiając sobie na ten temat własne zdanie. Bo chociaż nie radzę przenoszenia tej treści do własnego życia, warto potraktować ją jako bardzo delikatną przestrogę zwracającą uwagę na fakt, że dziecko to nie zabawka i decydując się na nie należy mieć na uwadze nieodwracalne zmiany, które na pewno nastąpią.

[Adres usunięty]

Jeśli uważacie, że ta książka nadaje się tylko dla matek i kobiet w ciąży, to jesteście w błędzie. Sama myślałam, że będzie to subtelna lektura o macierzyństwie, jego blaskach i cieniach. Tymczasem dostałam mocną historię, która opisywana z bardzo feministycznego punktu widzenia Ari jest naprawdę interesująca, nieco wulgarna i może też trochę lekko przerysowana. Ukazuje sporo, niekiedy zupełnie abstrakcyjnych, problemów kobiet z małymi dziećmi. Jednak to wszystko dodaje tej książce tylko uroku.

Miło mnie zaskoczyło poruszenie przez autorkę innych problemów współczesnego świata. Karmienie piersią, czy sztuczne mleko? Anoreksja, nowotwory, czy lesbijki są ok, czy nie? Ari pochodzi z żydowskiej rodziny, więc dostajemy nawet kilka opisów Holocaustu. Można powiedzieć, że to istny misz masz, ale wszytko jest ze sobą bardzo zgrabnie połączone i dopełnia książkę, przełamując monotonię i problemy z noworodkami.

Oczywiście nie mogę nie wspomnieć o tej cudownej okładce, która od razu podbiła moje serce. Ta książka jest pierwszą pozycją o macierzyństwie jaką przeczytałam i zaliczam to spotkanie do naprawdę udanych. Nie wiedziałam, że można pisać o dzieciach i ciąży w taki sposób. Ta historia skłaniająca do refleksji i przemyśleń, jest pełna niepokoju, strachu, ale też matczynej miłości, wytrwałości i walki z przeciwnościami losu. Jesteście ciekawi czy Ari wyjdzie kiedyś na prostą? Przekonajcie się sami.

​[fragment recenzji pochodzi z bloga: [Adres usunięty]]​

Testowy komentarz Testowy komentarz Testowy komentarz