O wiele więcej

Książka jest świetna. Zresztą jak inne książki tej autorki. Zaczęłam od Promyczka i Gusa. Zostalam już z tą autorką.

Miranda to kobieta bezwzględna, wszystko zawsze musi iść po jej myśli, a rodzina i miłość schodzą na drugi plan. Dzieci są tylko pionkami w grze, którą prowadzi. Gdyby nie ich ojciec - Seamus, nie zaznałyby ciepła rodzinnego. Jest ON zupełnie innym człowiekiem niż Miranda. Dlatego z bólem przyjmuje wiadomość o rozwodzie. Wraz z dziećmi przeprowadza się, by zaznać spokoju, to jednak nie koniec, Miranda potrafi być naprawdę podła...

Kim Holden jakiś czas temu urzekła mnie "Promyczkiem", który nadal uważam za jedną z najlepszych książek jakie czytałam. Od tej pory gdy tylko pojawia się wiadomość o nowej książce tej autorki w Polsce, z niecierpliwością czekam, aż trafi w moje ręce. Nie wiem jak robi to Holden, ale każda jej książka sprawia, że odcinam się od rzeczywistości na kilka godzin, by zatracić się w świecie przez nią wykreowanym. Każda jej powieść jest naładowana emocjami, dodatkowo często sprzecznymi, kiedy nie wiemy co tak naprawdę myśleć o danym zachowaniu. Już na początku pojawia się złość, kiedy obserwujemy co robi Miranda, dla niej liczy się tylko jej własny interes, nie potrafi docenić miłości męża, a dziećmi właściwie nigdy się nie zajmowała. Przy tym wszystkim budzi się współczucie do Seamusa, który robi wszystko by być jak najlepszym ojcem dla swoich pociech, co utrudnia mu Miranda. Wkrótce pojawia się kolejna postać - Faith, która wprowadza do życia Seamusa trochę radości, mimo własnych problemów.

"O wiele więcej" pokazuje, że Holden jest dobra nie tylko w New Adult, ale także literatura kobieca w jej wykonaniu jest świetna. Jest to książka zupełnie inna niż "Promyczek", ale poziomem jak najbardziej jej dorównuje. Tym razem jednak mamy do czynienia z dorosłymi bohaterami, którzy borykają się problemami codziennego życia, wszystko to wypada bardzo realistycznie. Nie jest to romans, miłość odgrywa tu ważną rolę, ale bardziej chodzi tu o miłość rodzinną. Może nie powinniśmy spodziewać się tutaj takich zaskoczeń jak we wspominanym przeze mnie "Promyczku", ale mimo to trudno jest się oderwać. Choć od początku możemy się domyślać jakie będzie zakończenie, to było kilka momentów, które wywołały u mnie szok. Styl autorki jest bardzo przyjemny - plastyczny i obrazowy. Autorka jak zawsze bezbłędnie opisuje uczucia, dzięki czemu nie ma najmniejszych problemów z wyobrażeniem sobie bohaterów, czy sytuacji. Opisy są interesujące i nie nudzą, podobnie dialogi.

Powieść ta nie jest też bezrefleksyjna, problemy, które porusza spotykamy w codziennym życiu. Nie są to łatwe sprawy, ale Kim Holden nie boi się z nimi zmierzyć, co udowodniła już w poprzednich powieściach. W każdej porusza ważny problem i tak kieruje losami bohaterów, by ze z pozoru trudnych, choć często spotykanych problemów, przekazać jak najwięcej i czasem uświadomić niektóre sprawy. Ciężka choroba, kłopoty w małżeństwie i rodzinie to jedne z tych, które możemy spotkać w "O wiele więcej". Jest to powieść bez dwóch zdań wyjątkowa. Choć mogłoby się wydawać, że literatura kobieca ma głównie służyć rozluźnieniu, to przekonałam się, że Kim Holden zawsze w swoich książkach zawiera ważny przekaz. "Promyczek" nadal jest u mnie na pierwszym miejscu wśród jej najlepszych powieści, ale nie zmienia to faktu, że "O wiele więcej" to wspaniała historia, wciągająca i niezwykła. Zdecydowanie warto ją przeczytać i gorąco do tego zachęcam!

Strasznie się cieszę, że akurat tę pozycję otrzymałam do recenzji. Już od kilku miesięcy jestem szczęśliwą posiadaczką książki Promyczek. Nie dane mi było jeszcze jej przeczytać. Sami rozumiecie, dużo pracy, trochę przyjemności, ale do rzeczy...

Gdy otrzymałam O wiele więcej cieszyłam się, że w końcu mam okazję poznać twórczość tak rozchwytywanej autorki jaką jest Kim Holden. Ta książka, to tak ogromna dawka emocji i to wszelakich, totalnie mnie pochłonęła i zawładnęła moim umysłem. Nie można było się od niej oderwać. Nawet atakująca mnie choroba, nie była w stanie przeszkodzić mi w lekturze. Mamy tu bowiem, okazję poznać bezgraniczną, bezwarunkową miłość, strach i ból, prawie niezachwianą wiarę, żal, gniew, czy rozgoryczenie. Wszelkie emocje ukryte na czterystu stronach przeżywamy wspólnie z bohaterami niezwykle silnie.

W O wiele więcej poznajemy losy Mirandy żony i matki trójki wspaniałych dzieci. Żonę Seamusa. Jest to wyrachowana, zimna, bez ludzkich odczuć dziewczyna i kobieta, dla której kariera i chęć posiadania władzy są najważniejsze. Realizacja zadań w terminie oraz kłamstwa i manipulacja to jej chleb powszedni. Z siłą tarana dąży do celu i nic nie jest w stanie jej powstrzymać. Nawet mąż nie był wybrany z miłości, lecz była to decyzja przemyślana pod względem: idealnego ojca i dobrego człowieka. Zrobione to było po to, żeby innym pokazać, że są idealną rodziną. Jej mąż bardzo kocha dzieci, opiekuje się nimi książkowo, a ona ma czas, aby realizować się zawodowo. Wspina się po szczeblach kariery. Początkowo seks był dla niej tylko aktem, lecz z czasem zmienił się w ceremonię, gdyż mąż bardzo dopieszczał żonę. Lecz praca była dla Mirandy najważniejsza. I nagle, gdy chce osiągnąć szczyt kariery, musi podjąć decyzję, która może ją wiele kosztować. Pojawiają się okoliczności, które powodują, że życie zamienia się w ostrą grę bez reguł. Teraz Miranda musiała zdecydować i o dziwo nie było to dla niej problemem. Rozwodzi się z mężem, by poślubić innego. Według niej problem pojawia się później. A jej życie zaczyna się zmieniać. Reguły ustala teraz ktoś inny. A ona sama zostaje poddana prawdziwemu wyzwaniu. Ale, czy podoła i poradzi sobie z życiem jak z karierą?

O książce można napisać wiele. Kim Holden pokazuje nam wspaniałego ojca jakim jest Seamus, pokazuje nam matkę, która ma problem zająć się dziećmi i pokazuje nam jak pewne zdarzenia mogą odmienić nasz los i nasze plany na przyszłość. Jak matka może sobie nie radzić z własnymi dziećmi? Jak bardzo ojciec może kochać swoje dzieci? Jak wiele słów można powiedzieć w rozgoryczeniu? Ból, przerażenie, rozwód i co teraz zrobić? Gdy czytamy książkę, myślimy sobie, że już się więcej nie wydarzy, że już najgorsze za nami. A w jakim błędzie jesteśmy... Okazuje się, że to tylko pięćdziesiąt stron ich historii, a jej zakończenie jest nieznane.

Książka jest pisana bardzo lekkim językiem. Rozdziały są podzielone na przeszłość i teraźniejszość, ale przy czytaniu przeszłości mamy wrażenie, że przenosimy się w czasie i nagle przeszłość jest teraźniejszością. Nie mamy tu wielostronicowego opowiadania o tym co było, a wręcz przeciwnie, cały czas odczuwamy czas teraźniejszy i wraz z bohaterami przeżywamy ich życie. Ich emocje. Płaczemy z nimi, śmiejemy się, a czasem chcemy uderzyć bohatera trzymaną w rękach książką.

Móc przeczytać taką lekturę to coś niezwykłego. Poznać najpiękniejsze uczucia. Do tej pory nie spotkałam się z takim tekstem. Szczególnie w okresie przedświątecznym, czytanie takiej książki daje czytelnikowi wiele wspaniałych doznań. Cieszę się, że będę mogła przeczytać inne książki autorki, gdyż obok tej konkretnej nie da się przejść obojętnie. Zostawia ona bowiem w czytelniku nie tylko negatywne emocje, ale i pozytywne, a akcja trafia wprost w serce odbiorcy. Literackie doznania od czystej nienawiści, przez zachwyt, do pełnego zrozumienia.

O wiele więcej to nie jest romans, czy zwykła książka o miłości. To książka o prawdziwym życiu, w którym ścieżki są kręte i wyboiste. I to od ludzi spotkanych na drodze, takich jak sąsiadki Seamusa: Faith oraz Hope oraz nas samych zależy, czy znajdziemy właściwą ścieżkę. Sami musimy przeżyć to i o wiele więcej.

Dziękuję portalowi RzeczGustu za udostępnienie mi, tak dobrej książki do recenzji. Zostanie ona ze mną na długi czas!

Jest to o wiele więcej niż zwykła książka.

O wiele więcej niż zwykłe słowa.

O wiele, wiele więcej...

Blog: [Adres usunięty]

Dziś trudno o książkę z niesztampową fabułą, jeszcze trudniej o taką, która u boku oryginalności przekupi także umiejętnością wywoływania pozytywnego wzruszenia. Czego spodziewałam się biorąc do ręki „O wiele więcej” Kim Holden? Spodziewałam się właśnie tego, wysoko zawieszonej poprzeczki, bo w końcu nie bez przyczyny Promyczkiem zdobyła tak wiele czytelniczych serc. Historia o miłości – to brzmi zbyt banalnie. Powieść o uleczalnej mocy i potędze uczucia, które jest w stanie stawić czoła ludzkim ułomnościom. Takim wstępem chciałam zachęcić Was do zapoznania się z recenzją wspomnianej książki, która, uczciwie przyznając, wywarła na mnie pozytywne wrażenie.

Dla Mirandy życie przybrało formę odwiecznej rywalizacji, a priorytety barwę pieniądza. Wiążąc się z Seamusem miała wrażenie, że go kocha. Czy jednak można prawdziwie kochać patrząc wyłącznie na własne szczęście?

Faith wybrała drogę usłaną poznawaniem. Lecz choć nigdy nie miała łatwo, przepełniona pozytywną energią wciąż potrafi dzielić się sobą z innymi. Czy to dlatego jest striptizerką?

Seamus nie widzi świata poza dziećmi. Oddany, napiętnowany chorobą, walczy z przeciwnościami losu skrzywdzony przez tych, którym ufał. Jak wiele jest w stanie znieść człowiek?

Czy ślepo wierząc w miłość można zacząć nienawidzić? Czy można nauczyć się kochać na nowo?

Trzej główni bohaterowie, tak skrajnie różni, tak mocno dający się we znaki. Zacznijmy od mężczyzny, bo tak naprawdę to jego postać musi mierzyć się z tym, co najgorsze. Seamus to człowiek szczerze kochający, dobry, troskliwy, cierpliwy, wręcz święty. Może chwilami trochę zbyt naiwny, ale to z czasem ulega zmianie. W tej całej swojej idealnej postawie nie sprawia wrażenia faceta „bez jaj”. Budzi w czytelniku współczucie, ale nie litość. W kreacji kobiet Kim Holden postawiła na czarny i biały charakter. Miranda to podła jędza, skrajnie irytująca, taka, że miałabym ochotę rozszarpać ją gołymi rękami. Faith z kolei emanuje ciepłem, pogodą ducha, ale i życiową mądrością. Przyznam, że jej sylwetka przez pewien czas wydawała mi się wręcz przejaskrawiona, jednak szybko przywykłam do obranego przez nią sposobu bycia i w niego uwierzyłam.

Przy tworzeniu tak rozmaitych osobowości autorka nie zapomniała o tym, że ludzkie zachowania kryją w sobie coś głębszego, wypływają z źródła, którego czasami nawet nie chcemy poznawać. Nie pozostawiła więc bohaterów wyłącznie z bagażem przeładowanym wadami i zaletami, ale wyposażyła ich także w przeszłość. Ciekawa historia, która utrzymywała mój wysoki poziom zainteresowania aż do samego końca.

Jak już wspomniałam na wstępie, „O wiele więcej” to nie jest tylko historia o miłości, choć nawet to uczucie ma tutaj wielowymiarowy obraz. To opowieść o trudnych decyzjach, które mogą zrujnować, o chorobie, o złudnych priorytetach oraz o walce – zaciętym boju o szczęście, które dla każdego może przybierać inną postać. Bogata w piękne fragmenty, które chce się zaznaczać, by nie umknęły. Kiedy tylko przeczytałam prolog wiedziałam, że może mi się spodobać. I nie zawiodłam się.

Książka wzruszyła mnie, oburzyła, wprawiła w stan wściekłości i poczucia bezradności, ale nie doprowadziła mnie do łez. Przeżywałam ją mocno, choć czytałam powieści z intensywniejszą treścią, która naprawdę roztrzaskała mi serce. Podobało mi się, co więcej - podobało mi się bardzo. Kim Holden sprostała oczekiwaniom i chętnie będę ten tytuł polecać. Nie jest to jednak numer jeden tego gatunku.

Wypisana na okładce wzmianka dotycząca tego, że „O wiele więcej” to wydanie dla dorosłych, może sprawiać mylne wrażenie. Nie myślcie, że to książka bogata w sceny erotyczne, a raczej skupiona na życiu dojrzałych ludzi – mających dzieci oraz bagaż doświadczeń. Pomimo to wydaje mi się, że książka mogłaby spodobać się nie tylko czytelnikom dorosłym, ale także młodzieży. Mądra, zawierająca istotny przekaz, a zarazem naprawdę wciągająca. Z ponadczasowymi wartościami i wewnętrznym pięknem. Sięgajcie po nią śmiało.

[Adres usunięty]

Kim Holden jest niewątpliwie autorką, która potrafi wywołać w człowieku wiele skrajnych emocji. Jej wspaniały "Promyczek" to książka, którą noszę w sercu od kilku tygodni. Bardzo często o niej myślę, o jej przesłaniu i kruchości życia. Wylałam na nią morze łez i każda z nich była tego warta. "Gus" dał nadzieję, że pustkę da radę zamienić w coś wartościowego.

Najnowsza książka tej autorki o tajemniczo brzmiącym tytule "O wiele więcej" to cała karuzela skrajnych emocji. I nie mówię tutaj o uczuciach bohaterów ale moich, czytelnika. Nienawiść głównej bohaterki to uczucie, które towarzyszyło mi przez połowę książki. Nie zliczę ile razy ogłosiłam ją okrutną, zimną suką. Nic nie poradzę na to, że nią jest! Z drugiej strony mamy Seamusa, który wydaje się tak idealnym facetem, że ciężko uwierzyć w jego realność. Od pierwszego zdania można się w nim zakochać. Nie dlatego, że jest przystojny i uwodzicielski. Ale dlatego, że jest mądry, szczery, dobry i nad życie kocha swoje dzieci. Chyba nie ma kobiety, która nie patrzyłaby z zachwytem na mężczyznę tak gorliwie walczącego o dobro dzieci. Zwłaszcza gdy na jaw wychodzi to, że Seamus walczy z ciężką chorobą. Natychmiast pojawia się poza podziwem, żal, współczucie i jeszcze większa nienawiść do Mirandy.

Mówię wam- cała karuzela emocji.

Historia Mirandy i Seamusa to w zasadzie dość smutna historia. Miranda to kobieta dążąca po trupach do celu. Ma swoją wizję i robi wszystko by osiągnąć to, co sobie zaplanowała. Wykorzystuje do tego ludzi, zgniata tych, którzy jej przeszkadzają. Chciała być panią wiceprezes wielkiej firmy więc nią została. Tylko ona sama wie jak wiele kłamstw i manipulacji musiała po drodze zastosować. Jednak samotna bizneswomen nie stanowi ładnego obrazka więc wykorzystała miłość Seamusa, by stworzyć swój kolorowy obrazek idealnej rodziny. Nigdy nie interesowały jej dzieci ani mąż. Ale postanowiła mieć to wszystko, bo tak należało zrobić. Jednak nie zamierzała w nawet najmniejszym stopniu angażować się w tą sytuację. Robiła to co musiała, a uwierzcie mi- musiała niewiele. Całkowicie skupiona na sobie i byciu panią wiceprezes, ledwo zauważała, że ma w domu rodzinę. Straszna kobieta, naprawdę.

W pewnym momencie uznała, że jej mąż nie jest już dla niej odpowiedni i czas poszukać nowego. Oczywiście nie oglądając się za siebie, nie patrząc na potrzeby i uczucia swoich dzieci, wykorzystuje ich do zdobycia kolejnego punktu ze swojej listy.

Niebywałe jak ogromną egoistką i podłą osobą ona potrafi być. Mówię wam, miałam ochotę ją udusić za to, że rani swoje dzieci, poniża wartościowego człowieka i jest kobietą. A jak wiadomo, ja się z kobietami wolę solidaryzować niż walczyć!

Jednak życie zawsze jest sprawiedliwe. Tak jak dobro wraca, tak i zło potrafi się obrócić przeciwko nam. Miranda ma okazję się o tym przekonać. Cieszyłam się jak dziecko, że ktoś jej wreszcie utarł nosa! Nie do końca jestem przekonana czy tak zimny i bezduszny człowiek potrafi się zmienić, jednak Kim Holden przekonuje nas, że jest to możliwe. Przyjemnie więc czyta się o próbach naprawy swoich błędów i zmianach jakie zachodzą w jej czarnej duszy.

Jeszcze przyjemniej się obserwuje Seamusa, który walczy ze swoimi słabościami i zaczyna wierzyć, że jego choroba nie sprawia, że jest ułomny. Może i ciało go oszukuje, ale umysł nadal ma piękny. Docenia to jeszcze bardziej, gdy zaprzyjaźnia się z Faith. Dopiero wtedy zauważa, że kobieta może również dawać a nie tylko brać. I to wszystko może dziać się zupełnie bezinteresownie.

"O wiele więcej" to opowieść o walce z własnymi słabościami, dająca nadzieję i wiarę w dobre rozwiązania, mimo naprawdę złej sytuacji życiowej. To ściskająca za serce historia o ogromnej miłości ojca do dzieci, mężczyzny do kobiety, kobiety do samej siebie. To dobrze napisana powieść, z wyrazistymi bohaterami i mnogością wątków. To wreszcie Kim Holden z całym swoim urokiem pisarskim, dobrym piórem, trafnością ocen i ciekawym sposobem przedstawiania ludzkich słabości. Bałam się, że ta książka zmiażdży mi mózg i pozbawi tchu jakimś okrutnym zakończeniem. Całe szczęście autorka zlitowała się nad czytelnikiem i dała nadzieję na lepsze jutro.

"Czasami życie nie jest też tak trudne"

"Życie rozkwita drugimi szansami"

Przeczytałam tą książkę w jeden wieczór i kawałek nocy. Polecam i wam.

[Adres usunięty]