Noc ognia

Czytnęłam ją już 2 miesiące temu, a nadal wspominając o niej brakuje mi słów. Coś pięknego! Polecam bardzo gorąco!

Eric-Emmanuel Schmitt znowu nie zawiódł swoich czytelników – „Noc ognia” to wyjątkowa opowieść o człowieku, który poszukuje swojego miejsca w świecie. Poznając zupełnie nową jakość życia na saharyjskiej pustyni zauważa, że jego dotychczasowe życie (pozornie tylko wypełnione przedmiotami, zadaniami do wykonania, priorytetami bez większego znaczenia), było niesamowicie puste. Obserwując swojego egzotycznego przewodnika, czerpiąc z mądrości natury, próbuje dotrzeć do tego, co najważniejsze – odnajduje namiastkę spokoju. Namiastkę, ponieważ przed nim jeszcze bardzo wiele przemyśleń, kwestii do uporządkowania. Eric (bo tak na imię ma narrator powieści) wie już jednak, w którą stronę podążać. „Noc ognia” to historia o poszukiwaniu wiary (w rozumieniu ponadreligijnym), ale również opowieść o najważniejszych, humanistycznych wartościach:

„Musimy uznać i kultywować swoją niewiedzę. Taką cenę trzeba zapłacić za pokojowy humanizm. My wszyscy jesteśmy braćmi w ignorancji, nie w wierze. Jedynie w imieniu łączącej nas ignorancji będziemy mogli tolerować wierzenia, które nas dzielą. W innym muszę najpierw uszanować takiego samego człowieka jak ja, tego, który chciałby wiedzieć, lecz nie wie, potem zaś, w imię tego samego, uszanuję to, co nas różni”.

Szczerze zachęcam do lektury!

Podróż na pustynię to dla każdego coś innego. Jedni chcą przeżyć przygodę, inni sprawdzić się, a niektórzy – odkryć siebie na nowo. Wędrówka przez Saharę to m.in. możliwość do poznania innej krainy, ludzi, ale też samego siebie. To trudna, męcząca i wymagająca wyprawa, podczas której każdy zostaje sam na sam ze swoimi myślami. Nie inaczej było w przypadku Erica-Emmanuela Schmitta, który wędrówkę opisał w książce Noc ognia.

Autor w Epilogu przyznaje, że wiele lat dzieli wydarzenia, które opisuje, od wydania książki o tej wędrówce. Nie jest to bowiem historia łatwa, podszyta literackimi wymysłami. To przytrafiło mu się naprawdę i może właśnie dlatego tak długo zwlekał, zanim opowiedział, co stało się na pustyni i jak to zmieniło jego życie.

Podczas wędrówki grupa, która wyruszyła na Saharę, mogła nie tylko lepiej poznać jej charakter, lecz także samych siebie. Po pierwsze udało im się dokonać zderzenia informacji i wyobrażeń na temat pustyni z rzeczywistością. Po drugie dzięki temu, że męczyli się fizycznie, mieli czas na myślenie, bo głowy nie były zajęte. Dzięki temu mogli podsumować swoje dotychczasowe życie i przemyśleć to, co udało im się do tej pory zrobić.

Dla autora podróż ta była jednak czymś więcej. Dzięki niej odnalazł Boga i zaczął wierzyć. Mimo rozmów, które prowadził na jego temat, okazało się, że to, co myśli, jest niczym w porównaniu z tym, co przeżył. Dosłownie – musiał się zgubić, by odnaleźć Boga. Odłączając się od grupy, jeszcze nie wiedział, że ta przygoda odmieni jego życie, zmieni go, pozwoli inaczej spojrzeć na świat i własne istnienie.

Książka opisuje nie tylko podróż przez pustynię, lecz przede wszystkim jest zapisem refleksji na temat wiary, miejsca człowieka w świecie i sensu istnienia. Autor nieraz zadaje sobie pytania na temat tego, kim jest. Podróż pozwoliła mu przemyśleć wiele spraw, czego efektem jest m.in. dana książka.

Noc ognia nie jest książką lekką, łatwą i przyjemną. Można wyróżnić w niej dwa główne tematy – podróży i szukania własnej tożsamości. To pozycja o człowieku, który odnajduje Boga. Nie brakuje tu pytań filozoficznych i fundamentalnych, w tym o to, kim jesteśmy, co nas prowadzi w życiu, w co wierzyć. To książka bardzo refleksyjna, ale też wyjątkowa, bo opowiadająca bardzo osobiste doświadczenia pisarza. Jeśli lubicie Schmitta, ta książka na pewno jest dla was.

Zadajemy sobie w naszym życiu wiele pytań każdego dnia o jego sens. Pytania wynikają ze środowiska, w jakim dane jest nam na co dzień funkcjonować. Losy bohaterów: Erica, młodego filozofa zaczynającego karierę naukową oraz reżysera Gerarda chcącego zrobić film na temat Charlesa de Foucaulda. Jest to postać księdza i myśliciela, mistyka. Dla Erica obie role Foucaulda stanowiły wyzwanie ze względu na pasję zawodową, jaką jest filozofia, Rozmowy Erica z Gerardem przyczyniły się do napisania wspólnego scenariusza i wyruszeniem w podróż śladami poznania tego ów bohatera. Podróż na pustynię Saharę miała mieć charakter przyjrzeniu się z bliska, który wizerunek był lepszy ksiądz czy myśliciel? Kiedy dotarli, do miejsca podróży do końca nie czuli się pewnie, ponieważ warunki mieszkaniowe wzbudzały w nich lęk. Gerard mniej go odczuwał, a Eric był, wrażliwy na wszystko to, co jest przed nim nowe i nieznane.

Kiedy dotarli, na pustynię przewodnikiem był po niej Donald, Amerykanin, a osobom, która mu pomagała to Abajghur, tuareski arystokrata, który od wieków znał trasę jak dotrzeć bezpiecznie przez pustynię. Na wyprawie przez pustynię, brakuje komunikacji, bak słów, co dodatkowo przyczynia się do niepewności wśród uczestników niebezpiecznej podróży, walkę o przetrwanie. Eric czuł ogromny strach przed wyruszeniem ze względu na to, że brakuje komunikacji, nie można udzielić pierwszej pomocy w razie konieczności. 10 dni samotności czy zmieni życie naszych bohaterów, sposób myślenia, przestrzegania siebie w innym otoczeniu czy stanie się pozytywnym odbiorem, czy udręką dla bohaterów?

Dla Erica noce były męczące, ponieważ zadawał sobie pytania i sam na nie odpowiadał. Wolał maszerować, aż do momentu wycieńczenia. Uznał, że myślenie dla niego jest stratą czasu. Pojawiało się nawet poczucie zagrożenia stanowiące niepokój. Uważał, że przewodnik swoją wiedzę przekazuje niewłaściwy sposób-udaje, że wie dużo o podróżach. Przeważnie jest tak, że gdy mamy wyruszyć w pierwszą podróż w nieznane nam miejsce do upragnionego celu pojawia się uczucie lekkiego strachu. Jedynie w osobie Abajghura nasz bohater odkrywa, że może mu zaufać, czuje się dobrze, uśmiecha, próbuje nawiązać z nim kontakt, odnajduje spokój, którego szukał od początku. Te dwa obce światy połączyły się we wzajemnej nieznanej sobie komunikacji w świecie ciszy. Poznanie nowego zapachu i smaku podpłomyka wykonanego przez Abajghura spowodowało, że Eric wrócił do chwil z dzieciństwa. Chwile niezwykłe, a jednak możliwe do zrealizowania w warunkach klimatycznych. Zbudowanie pieca na piasku, wyrobienie ciasta to był, raj na ziemi jak to by się powiedziało, współcześnie nie posiadając nic do jedzenia w chwili przetrwania w dalekiej podróży.

Dzięki Ericowi poznajemy świat filozofii, który nie jest taki trudny w pojmowaniu go jako naukę. Filozofia pozwala nam odbiorcom zmieniać horyzonty myślenia. Eric skrywa w sobie tajemnicę. Czytelniku, jeśli chcesz się przekonać o tym, że trudne pytania w świecie filozofii nie stanowią, dla Ciebie problemu to ta książka stanowić będzie odpowiedź na Twoje pytania w momencie, kiedy masz słabszy dzień w swoim życiu.

Autor w zrozumiały językowy sposób przedstawił nie tylko samą osobę bohatera, ale zachęca do myślenia. W książce tej występują ciekawe dialogi, pytania, które pozwolą zaprzyjaźnić się z losami Erica.

Zapraszam z miłą chęcią do przeżycia nocy ognia oraz spoglądania na okładkę książki, która ujmuje doskonały widok na pustynię. Noc ognia na pustyni, gdy się pogubimy, zdarza się tylko raz i Ty Czytelniku musisz tę noc odkryć, a może Twoje życie nabierze innego spojrzenia, kiedy ujrzysz inny świat skrywany tajemnicą Erica- bohatera napisanej i ujętej osobistego w doskonale przez autora tej książki.

Warto przeczytać tę książkę wydaną przez Wydawnictwo Znak litera nova.

Erica-Emmanuela Schmitta chyba nie trzeba żadnemu czytelnikowi przedstawiać. Mimo tego, na wszelki wypadek zaryzykuję – drogi Czytelniku, oto Eric-Emmanuel w czystej postaci, jeden z najpopularniejszych obecnie pisarzy francuskich, twórca słynnej książki „Oskar i pani Róża”, która zapewniła mu miejsce w sercach milionów czytelników. Oczywiście jest to tylko jedno z jego dzieł, wyjątkowych ze względu na malowniczy język i delikatność fabuły, gdyż pisarz swoim zwyczajem spycha świat zewnętrzny do subiektywnie postrzeganej przestrzeni. Intymność. Tak można określić trwałą więź, którą francuski pisarz i filozof Eric-Emmanuel Schmitt zespala myśli w spójną fabułę swojej prozy. Więź ta jest wręcz niezwykła we współczesnej literaturze, gdyż nic jej nie kryje, stanowi otwarcie umysłu przed słowem i czytelnikami, świadectwo refleksji samego autora, przyjmującego jednocześnie rolę bezwolnego świadka i podmiotu wydarzeń, uwikłanego bezpośrednio w opisywaną historię i subiektywnego w swoich sądach.

„Noc ognia” jest utworem krótkim, pozbawionym zaskakującej fabuły. Kilka dni i nocy stanowi całe tło, zamykając w mizernych ramach czasowych prostą, opisaną od początku do końca historię wyprawy na Saharę, odbytej w celach turystycznych i widzianej z perspektywy typowego Europejczyka, po raz pierwszy podróżującego z karawaną pełną jemu podobnych. Narrator, zaledwie dwudziestoośmioletni Eric Emmanuel, podjął się podróży w celach zawodowych, aby zdobyć materiał do scenariusza filmu o Charlesie de Foucauld, który na pustyni doznał duchowego objawienia. Sam opowiadający jest ateistą i filozofem, przez co czuje się zafascynowany wpływem odbytej sto lat wcześniej tułaczki na duchowość bohatera filmu. Wyprawa nie różni się zasadniczo od innych, podejmowanych w tym samym celu – ludzie odkrywają tak odmienne od europejskiej codzienności wymiary postrzegania natury, otoczeni przez obcość pustyni nawiązują między sobą relacje, w których szczególną rolę odgrywa tuareski przewodnik karawany, Abajghur. Między nim a narratorem powieści tworzy się szczególna nić porozumienia, opartego na wzajemnej fascynacji i pokrewieństwie dusz – narrator postrzega Tuarega jako zaprzeczenie siebie, człowieka spokojnego i przyzwyczajonego do obcowania z nieznanym, swoje refleksje opierającego na trwałym fundamencie wiary i zakochanego w samotności. Momentem przełomowym dla bohatera jest moment wyprawy na górę, podczas której gubi drogę do obozowiska karawany. Samotna noc w sercu pustyni zupełnie zmienia jego postrzeganie rzeczywistości i skłania do refleksji nad wcześniejszymi poglądami na życie.

Czytaj dalej: [Adres usunięty]