Nie podchodź bliżej

Skończyłam.Jeden dzień.Po prostu nie mogłam przestać czytać.Po raz kolejny autorka udowodniła,że ma ogromny talent.Powieść obyczajowa,a do ostatniej strony trzyma w napięciu.Znając poprzednie książki Katarzyny Misiołek nigdy nie wiesz co się wydarzy i nigdy nie masz pewności,że zakończenie będzie szczęśliwe.

👌Każdy z nas mija takie dzielnicę,bramy,odrapane kamienicę,ludzi z "tych środowisk".Czy poza odrazą widzimy coś wiecej?Czy pochylamy się nad życiem ludzi za dzwiami w odrapanych klatkach,widzimy dzieci?Zazwyczaj nie chcemy widzieć i słyszeć.Tam właśnie urodziły się i wychowały bohatererki książki.Niestabilne dzieciństwo bez poczucia bezpieczeństwa,brak akceptacji,wsparcia,uwagi.Miażdżycy rollercooster toczące się w zależności od stanów i humorów matki,raz kochającej raz odpychającej.Alkochol,przemoc,samotność..I pośród tego dziecięca przyjaźń która pomagała przetrwać piekło.Jak zawsze autorka niewyobrażalnie realnie i szczerze ukazuje obraz zaburzeń rodzinnych.

📓W końcu dorosłe życie,własne domy,priorytety..przyjaźń z dawnych lat ale czy na pewno bez rysy?Tajemnice i zmagania z przeszłością..Postać Nataszy mistrzostwo👏 oj były emocje, były...Książkę bardzo gorąco polecam

[Adres usunięty]

"Nie podchodź bliżej" to najnowsza książka autorstwa Katarzyny Misiołek. Na wstępie poznajemy Dorotę – kobietę, której dzieciństwo nie należało do łatwych, bezproblemowych, spokojnych i dobrych. Dorota, wychowywana była przez rozchwianą emocjonalnie samotną matkę, która przebierała w kochankach i często biła, a także poniżała swoją córkę. Dorota często przywołuje lata dzieciństwa we wspomnieniach, a jej nie żyjąca już matka odwiedza ją w snach, lecz dziś życie głównej bohaterki jest zupełnie lepsze, godne i mogące wywoływać nutę zazdrości wśród znajomych. Dobra praca w galerii, udany związek z przystojnym prawnikiem – Mikołajem, który koordynuje restrukturyzację przedsiębiorstw, mieszkanie w eleganckiej i ekskluzywnej willi nad brzegiem morza i wspaniała czternastoletnia córka – Daria, która w pełni akceptuje związek swojej mamy. Czego chcieć więcej? Daria w partnerze mamy odnalazła cząstkę ojca, które nigdy nie poznała. Związek Doroty i Mikołaja wróży wiele dobrego. Przypadkowe spotkanie w galerii Doroty, połączyło ich silną, intensywną i piękną miłością. Mężczyzna jest dla Doroty życiową przystanią, oparciem i spokojem. Kiedy Mikołaj oświadcza się Dorocie, kobieta początkowo lekko się waha, lecz w rezultacie przyjmuje oświadczyny, które jeszcze bardziej zbliżają do siebie parę. Czy coś może zakłócić ich spokój? Niestety może...

Z drugiej zaś strony poznajemy Nataszę – córkę alkoholika, kobietę pochodzącą z domu pełnego przemocy. Natasza i Dorota kiedyś były jak siostry – nierozłącznie, zwierzające się sobie ze wszystkiego, mogące na siebie liczyć. Kobiety chodziły razem do podstawówki, lecz to zawsze Natasza była TA LEPSZA. Kiedy przyjaciółka Doroty z dnia na dzień opuściła rodzinne miasto i zniknęła z życia kobiety niespodziewanie, główna bohaterka się trochę podłamała. Nie otrzymywała praktycznie żadnego znaku życia od swojej najlepszej przyjaciółki. Dlaczego Natasza nie kontaktowała się z nikim z rodzinnego miasta? Dlaczego nieoczekiwanie wyjechała? Jakie tajemnice skrywa? Ale... Po dwunastu latach nieobecności Natasza wraca. Pojawia się nie wiadomo skąd. Zjawia się w rodzinnym miasteczku, a także w ułożonym i statecznym życiu Doroty. Lecz bliskość, która kiedyś łączyła przyjaciółki szybko odżywa, staje się intensywna. Kobiety cieszą się każdą spędzoną razem chwilą, czerpią ze wspólnie spędzonego czasu jak najwięcej i wspominają. Mimo, iż Dorota jest bardzo szczęśliwa, że jej przyjaciółka wróciła, to przyznaje sama przed sobą, iż powrót Nataszy wszystko zmienił. Dorota nieustannie powraca myślami do przeszłość, do przeszłości która nie należała do łatwych. Wspomnienia są bardzo intensywne. Dorota myśli o swojej matce, o Staszku (ojcu Darii), o dzieciństwie, a także o wszystkich błędach, które kiedyś popełniła i krzywdach jakich doświadczyła. Natasza z czasem rozpoczyna absorbować swoją osobą całą rodzinę głównej bohaterki. Momentami bardzo nachalna, potrzebująca ciągłej uwagi, dążąca do spędzania jak najwięcej czasu w towarzystwie Mikołaja, Darii i Doroty. Czy Dorota przypadkiem zbyt pochopnie nie wpuściła przyjaciółki do swojego życia? Czy Natasza nie przekracza pewnej granicy? Nieustannie wprasza się do domu Doroty i namolnie wtrąca się w jej prywatność. Do czego dąży, co chce przez to osiągnąć? Wiele pytań... W Nie podchodź bliżej odnajdziecie na nie wszystkie odpowiedzi. Zapewniam Was! PRZECZYTAJCIE!

Świetna historia! Od pierwszych stron przepadłam. Kompletnie przepadłam. Nie mogłam się oderwać to raz, a jak akurat nie czytałam to myślałam o tym, co będzie dalej. Fabuła naprawdę wciąga czytelnika do tego stopnia, że nie pozostaje mu nic innego jak czytać nieprzerwanie. Zostałam wciągnięta w wir niesamowitych wydarzeń. W wir bardzo dziwnych, trudnych, skomplikowanych zażyłości pomiędzy dwoma kobietami.

Faktem jest to, iż Pani Katarzyna Misiołek nie oszczędza swoich bohaterek, a o samych bohaterach można by było napisać drugą książkę. Autorka w swoich powieściach, za każdym razem nadaje bohaterom trudne role, lecz jednocześnie bardzo wyraziste, autentyczne i namacalne. Zarówno postać Doroty i Nataszy wywołuje w czytelniku wachlarz różnorodnych emocji. Niby dwie różne kobiety, lecz obie z dysfunkcyjnych rodzin. Rodzin, gdzie przemoc, alkohol, kłótnie i krzyki są na porządku dziennym. Rodzin, z których tylko jednostki wychodzą na prostą i same budują rodzinę nie wzorując się na tym co ich spotkało w dzieciństwie. Muszę przyznać, że jak pojawiły się wątki – będące wspomnieniami z dzieciństwa Doroty, byłam zafascynowana. Z bijącym sercem czytałam, analizowałam opisy przemocy. Autorka z niesamowitą wnikliwością opisywała trudne i bolesne dzieciństwo głównej bohaterki. Wszystko było takie realne, pozwalające w pełni poczuć to co doświadczała Dorota, że nie sposób jej nie współczuć. Zdecydowanie wątki te wzbogacają powyższą publikację.

Biorąc pod uwagę Nataszę to należy ona to tych złych bohaterek. Jej postać została świetnie wykreowana. Rola, która została jej nadana w tej powieści, została dopracowana w zupełności. Jej nachalność, natarczywość, oczekiwanie trwałej uwagi, zostało świetnie pokazane. Im dalej tym bardziej intrygująco. Zastanawiałam się co jeszcze przyjdzie Nataszy do głowy, aby po raz kolejny mieć powód, aby pojawić się w życiu Doroty i ingerować w jej prywatność, przestrzeń osobistą. Wraca po dwunastu latach nieobecność, wkracza w życie Doroty, jakby chciała jej to (wszystko to co dobre) ukraść. Zdecydowanie jej postać nie zyskała mojej sympatii. Co jak co, ja rozumiem, że Natasza również nie miała prostego dzieciństwa, że jej przeszłość, to również ból i płacz, ale takie ciągłe i nachalne wpraszanie się do czyjegoś poukładanego życia jest wręcz męczące, uciążliwe, kłopotliwe. Trzeba przyznać, że kreatywność Nataszy nie ma granic. Wymyślanie co rusz nowych powodów, aby wpaść do domu Mikołaja, dla Nataszy to była pestka. Czekałam tylko, aż Dorota straci swoją cierpliwość i wybuchnie.

„Tasza wróciła, a z nią wszystko, co przez lata nas łączyło. I teraz tylko od mojego sprytu i zimnej krwi zależy, co się wydarzy i na jak wiele jej pozwolę…”

Podobało mi się również to, że postać Darii (córki Doroty) nie została pobieżnie potraktowana, ale również była ważna w tej historii, tak samo jak pozostali bohaterowie. Wokół niej również sporo się działo. Jak na czternastolatkę była bardzo rezolutna, mądra i otwarta. Jeśli zaś chodzi o Mikołaja (narzeczonego Doroty) to jego postać, również ma duży oddźwięk we wszystkich wydarzeniach. Wspiera Dorotę, pomaga jej, ale czasami też ma dość jej zazdrości, lecz mimo wszystko są zgranym duetem.

Muszę przyznać również, iż bardzo mocno zaangażowałam się we wszystkie wydarzenia dziejące się wokół bohaterów. Wraz z nimi doświadczałam i przeżywałam zarówno ich wzloty, jak i upadki.

W "Nie podchodź bliżej" nie znajdziecie fragmentów, które można by było zaliczyć do uciążliwych i nużących. Wszystko jest bardzo ciekawe, angażujące czytelnika, wyważone i dopracowane zarówno merytorycznie, jak i stylistycznie.

Zaskakujące były stopniowo krystalizujące się fakty dotyczące przeszłości zarówno Doroty jak i Nataszy. Większość z nich może lekko zdezorientować czytelnika, wywołać niedowierzanie i mieszane uczucia. Zastanawialiście się kiedyś ile ludzki organizm jest w stanie znieść krzywd psychicznych i fizycznych? Autorka w swojej powieści dowodzi, że bardzo wiele.

Znam praktycznie całą twórczość Autorki i z każda kolejną książką z wielką radością przyglądam się, jak Pani Katarzyna rozwija się warsztatowo. Lekki i plastyczny język Pani Katarzyny powoduję, iż nie sposób zaprzestać czytanie. Trzeba przyznać, że Autorka posiada doskonały słuch językowy, wyrazisty styl, a także dba o najmniejsze detale i szczegóły, jednocześnie nie zapominając przy tym o dynamicznych i żywych emocjach.

„Kiedy po długich latach nieobecności przyszła do nas na pierwszy obiad, cieszyłam się jak dziecko. A później przypomniałam sobie, że nasza przyjaźń zawsze była trudna. Sporo między nami sekretów, złych wspomnień z przeszłości… I jeszcze ta jej nachalność… Czuję się tak, jakby kradła mi całe moje życie! Wiem, że idiotycznie to brzmi, ale tak właśnie jest!”

Jeśli zaś chodzi o samo zakończenie, to w moim subiektywnym odczuciu, nie mogłoby być inne. Jest jak najbardziej adekwatne do całej treści.

Reasumując: "Nie podchodź bliżej" to historia o traumatycznych wspomnieniach z przeszłości, które potrafią odcisnąć swoje piętno w teraźniejszość. To historia o dwóch kobietach, które kiedyś łączyła silna i głęboka więź przyjaźni. Lecz z czasem ta silna więź, która była dla nich tak bardzo znacząca z czasem przekształciła się w toksyczną relację, nie mającą granic. Serdecznie polecam!

Dorocie własnie udało się ułożyć sobie życie, prowadzi galerię w nadmorskim miasteczku, dogaduje się z nastoletnią córką i znalazła miłość swojego życia. Nagle do jej świata z impetem wkracza przyjaciółka z dzieciństwa. Natasza wyjechała 12 lat temu i od tego czasu kobiety się nie widziały. Dorota uświadamia sobie jak bardzo tęskniła za Taszą, którą kochała kiedyś jak siostrę. Wraz z przyjaciółką wróciły jednak przykre wspomnienia, obie wychowywały się w dysfunkcyjnych rodzinach, obie pochodzą z patologii i obie mają coś na sumieniu.

Natasza beztrosko podchodzi do życia, nie przejmuje się przeszłością, a jej mottem jest życie chwilą. Dorota, której udało się wyjść na prostą racjonalnie patrzy na świat, a wyrzuty sumienia nakazują naprawę błędów z przeszłości.

Pojawienie się Nataszy budzi początkowo euforię, ale kobieta której nie było tyle czasu nagle zdaje się wyskakiwać z lodówki. Natasza dzwoni o każdej porze dnia i nocy, wpada z niezapowiedzianymi wizytami nawet wtedy gdy Dory nie ma w domu, zaprzyjaźnia się z córką Doroty i flirtuje z jej narzeczonym. Natasza jest wampirem emocjonalnym, przebywanie w jej towarzystwie budzi w Dorocie najgorsze instynkty, a przy okazji wysysa całą radość życia.

Emocje, które towarzyszą bohaterce opisane są po mistrzowsku, nie ma tutaj górnolotnych stwierdzeń, czy epatowania swoim cierpieniem. Są to emocje opisane z perspektywy Doroty, więc jak najbardziej możemy się wczuć w jej stany duchowe. Dora to kobieta z krwi i kości, która swoje przeszła, która nie tłumaczy swojego życia trudnym dzieciństwem, ale wie że punkt do którego doszła w sowim życiu zależny jest od decyzji które podjęła, od tych dobrych i tych złych także.

Książka porusza nie tylko temat toksycznej przyjaźni, autorka rozwinęła również wiele innych istotnych wątków. Relacje matki i nastoletniej córki, zaufanie w związku, rozliczenie się z błędów przeszłości.

Książkę czyta się błyskawicznie, z szeroko otwartymi oczami, bo to po prostu było genialne. Brak oklepanego schematu, brak papierowych postaci i wydumanych problemów. Książka o życiu napisana prostym w odbiorze językiem - ja jestem zachwycona.

Jedyny zarzut jaki mam, to tylko do siebie... że pozwoliłam tej książce tak długo stać na półce bez przeczytania. Teraz już jednak myślę o tym, której koleżance pożyczyć ją jako pierwszej.

W swoich powieściach Katarzyna Misiołek porusza trudne tematy. Tym razem pisarka skupiła się na przyjaźni między dwoma kobietami, relacjach między członkami rodzin oraz problemach społecznych, takich jak alkoholizm, czy przemoc w rodzinie. Nie podchodź bliżej aż kipi od emocji, wspomnień, skrywanych tajemnic. Sekrety mają to do siebie, że lubią wychodzić na jaw w najmniej oczekiwanym momencie, wprowadzając zamęt i burząc spokój.

„Czy gdyby Mikołaj znał całą prawdę o mnie, nadal by mnie chciał? – przeszło mi przez myśl. A może zwyczajnie by się mnie brzydził? Nie, nie mogę tak myśleć! Musze wierzyć, że łączy nas coś pięknego, że jestem już innym, lepszym człowiekiem, powiedziałam sobie.”

Dorota nie miała szczęśliwego dzieciństwa. Porzucona przez ojca i wychowywana samotnie przez matkę próbującą za wszelką cenę znaleźć miłość i szczęście w zbyt wielu męskich ramionach. Bez odpowiednich wzorców do naśladowania, bez opieki i zainteresowania ze strony matki, sama w młodym wieku została matką Darii. Jednak pomimo trudnego dzieciństwa u boku emocjonalnie rozchwianej matki, ułożyła sobie życie. Razem z koleżanką prowadzi galerię w małym, nadmorskim mieście. W jej życiu pojawił się przystojny prawnik Mikołaj, obdarzając miłością ją oraz Darię. Mieszkają we wspaniałej willi z ogrodem, wspólnie planując przyszłość. Wydaje się, że nic nie powinno zakłócić takiej sielanki, prawda?

Niespodziewanie do miasta wraca Natasza, przyjaciółka Doroty z młodości. Choć nie widziały się od dwunastu lat, do głosu dochodzą dawne sentymenty. Ucieszona ze spotkania Dorota zaprasza kobietę do swego domu. Czy po tak długiej rozłące uda się im wskrzesić dawną przyjaźń? Kim stała się Natasza? Gdzie podziewała się przez te wszystkie lata? Dlaczego tak nagle pojawiła się ponownie w życiu Doroty?

„Kobieta znikąd. Zagadka, której pewnie nigdy nie rozwiążę, pomyślałam. Pokazywała światu tylko tyle, ile chciała. Reszta była owiana mgłą tajemnicy. A Tasza zawsze lubiła sekrety, już jako młodziutka dziewczyna skrywała przed ludźmi zaskakująco wiele. Nawet przed tymi, którzy byli jej najbliżsi…”

Katarzyna Misiołek oparła fabułę swojej powieści na powiązaniach i relacjach między przyjaciółkami z młodzieńczych lat. Historię poznajemy z punktu widzenia Doroty. Przywołane wspomnienia oraz bieżące wydarzenia dają czytelnikowi możliwość wyrobienia sobie opinii o kobietach oraz ich przyjaźni, której daleko do idealnych. Czy Dorota dostrzeże toksyczność tego związku? Czy niepokój, który odczuwa w obecności Nataszy uchroni ją przed utratą wszystkiego, co sobie najbardziej ceni?

„Tasza wyszła na zewnątrz i zasunęła za sobą przeszklone drzwi. Przyglądałam się jej ze zmrużonymi oczami, śledząc każdy jej ruch. Paliła, przechadzając się po zadaszonej części tarasu i wyglądała dziwnie obco. Jak ktoś, kto zjawia się znikąd i samą swoją obecnością wnosi poczucie zagrożenia. Gdzieś wzdłuż kręgosłupa przebiegł mi lodowato zimny dreszcz. Może nie powinnam zapraszać jej do domu?”

Od pierwszej chwili spodobała mi się postać Doroty. Odebrałam ją jako sympatyczną, ciepłą osobę, otwartą i pogodną. W jej zachowaniu można wyczuć miłość do córki Darii. Ostrożność w podejmowaniu życiowych decyzji jest także tego wyrazem. Wychowywana bez matczynej miłości Dorota pragnie, aby jej córka czuła się kochana, szczęśliwa i bezpieczna. Jestem w stanie wybaczyć jej błędy popełnione w młodości, ponieważ nie wzięły się z niczego. Większość z nas ma na sumieniu coś, z czego nie jest dumna. Nie cofniemy się w czasie, by naprawić wyrządzone krzywdy, lecz możemy spróbować je odpracować.

Pisarka tworząc postać Doroty, ale także Jowity, siostry Nataszy przekazuje czytelnikowi, że nie każdy, kto doświadczył trudnego dzieciństwa skazany jest na porażkę w dorosłym życiu. Czasami takie doświadczenia stają się motorem napędzającym nas ku lepszemu życiu.

Dla kontrastu postać Nataszy została wyposażona w same złe cechy charakteru. Misiołek nie demonizuje jej, ani nie potępia. Ukazuje jak traumatyczne doświadczenia z dzieciństwa mogą wpłynąć na dorosłe życie. Krzywdzona przez najbliższych Natasza przeistoczyła się w krnąbrną i egoistyczną, siejącą postrach w całej okolicy samozwańczą królową. W dorosłym życiu prowadzi gierki i intrygi, mające przynieść jej korzyści. Nie obchodzi jej nikt oprócz niej samej. Nie ma dla niej żadnej świętości i nie zawaha się przed niczym, aby tylko osiągnąć swój cel. Obym nigdy nie spotkała na swojej drodze takiej Nataszy, która oplata swoje ofiary niczym trujący bluszcz do momentu, gdy przestają jej być potrzebne.

„– Nie jestem psychologiem, ale zgadzam się z tobą – w Nataszy jest coś niepokojącego. Jakiś nienormalny głód uczucia, które dosłownie na ludziach wymusza. Musisz ją kochać, wielbić i podziwiać, a jeśli nie… – Jeśli nie, stajesz się jej największym wrogiem – dokończyłam cicho.”

Powieść Nie podchodź #bliżej spodobała mi się od samego początku. Czytałam ją z prawdziwą przyjemnością. Prawdę mówiąc, ciężko było mi się od niej oderwać. Może to za sprawą lekkiego pióra pisarki, a może dużej ilości dialogów. Na uwagę zasługują przede wszystkim zawiłe relacje między dwoma kobietami. Z zafascynowaniem czekałam na rozwój wypadków. Kibicowałam Dorocie, ale irytowało mnie jej podszyte dawnymi sentymentami podejście do Nataszy. Chociaż kto wie, jakbym postąpiła będąc na jej miejscu?

W moim odczuciu na malutki minus zasługuje tylko wątek miłosny między Dorotą a Mikołajem. Nie do końca „czułam” łączące ich uczucie. Zabrakło mi kwiatków, serduszek, motylków. Gdyby na początku powieści znalazł się fragment ukazujący miłość Mikołaja do swej wybranki byłabym w całości ukontentowana.

Katarzyna Misiołek stworzyła powieść, która spodoba się czytelnikom lubiących zagłębiać się w psychologiczne aspekty relacji międzyludzkich. Historia Doroty i Nataszy jest przerażająco prawdziwa. Pisarka skupiła się na emocjach targających główna bohaterką, na jej lękach i obawach. Autorka w bardzo przystępny sposób rozprawiła się z tematem fałszywej przyjaźni. Sami nie zdajemy sobie sprawy z tego, jak łatwo ufamy innym i witamy ich z otwartymi ramionami w naszym życiu, nie myśląc o konsekwencjach, które możemy ponieść. Polecam!

Zapraszam do zapoznania się z recenzją na blogu Lustro Rzeczywistości :)

[Adres usunięty]

Jeśli w miarę regularnie śledzicie mojego bloga, z pewnością wiecie, że pani Katarzyna Misiołek jest jedną z moich ulubionych polskich pisarek. Uwielbiam jej książki i zawsze z ogromną chęcią po nie sięgam. Dzisiaj mam dla was recenzję najnowszej powieści tej autorki, czyli "Nie podchodź bliżej". Choć wcześniej wspomniana przeze mnie pozycja miała swoją premierę już jakiś czas temu, mam nadzieję, że mimo wszystko zapoznacie się z moją opinią na temat tej historii. Muszę przyznać, że po książki pani Kasi mogę sięgać z zamkniętymi oczami, ponieważ mam pewność, że jest to świetna pisarka, która jeszcze niejednokrotnie mnie zaskoczy. Jakie wrażenie zrobiła na mnie historia Doroty i Nataszy? Czy autorka po raz kolejny zdobyła moje serce?

Dorota i Natasza mają trudną i bardzo bolesną przeszłość. Kiedyś były dla siebie jak siostry, ale ich drogi na wiele lat się rozeszły. Dziś Dorota wiedzie szczęśliwe i spokojne życie - jest związana z przystojnym prawnikiem i mieszka w eleganckiej willi nad brzegiem morza. Jej nastoletnia córka znalazła w jej partnerze kochającego ojca, którego nigdy wcześniej nie miała. Życie głównej bohaterki jest poukładane i wydaje się, że wszystko zmierza we właściwym kierunku. Pewnego dnia Natasza pojawia się w rodzinnym miasteczku i jakby nigdy nic się nie stało odnajduje Dorotę i z impetem wkracza w jej uporządkowaną codzienność. Początkowo główna bohaterka cieszy się, że dawna przyjaźń ma szansę się odnowić, jednak szybko okazuje się, że Nataszą kierują nie do końca czyste intencje. Ich relacja staje się coraz bardziej toksyczna, a trudna i bolesna przeszłość wciąż nie daje o sobie zapomnieć. Jak potoczą się losy Doroty i Nataszy? Czy ich przyjaźń można jeszcze uratować?

Fabuła książki jest bardzo ciekawa i realistyczna. Katarzyna Misiołek po raz kolejny stworzyła niezwykle życiową historię, która z pewnością trafi w gusta wielu czytelniczek. Autorka porusza w swojej powieści mnóstwo poważnych tematów, sprawiając tym samym, że lektura staje się jeszcze bardziej wartościowa. Znajdziemy tutaj między innymi wzmiankę o DDA (Dorosłych Dzieciach Alkoholików), zazdrości, która może zniszczyć związek, a także opis toksycznej przyjaźni, od której niezwykle ciężko uciec. Taka tematyka całkowicie trafia w moje czytelnicze preferencje, dlatego "Nie podchodź bliżej" czytałam z ogromną przyjemnością.

Bohaterowie są świetnie przedstawieni, a każdy z nich posiada oryginalną osobowość, która pozwala odróżnić go od reszty postaci. Dorota to bohaterka, którą możemy naprawdę dobrze poznać, zrozumieć jej uczucia i emocje, a także obserwować wszystkie podejmowane przez nią decyzje. Muszę przyznać, że już od pierwszych stron niezwykle mocno się z nią zżyłam i absolutnie nie miałam ochoty się z nią rozstawać. Zupełnie inaczej podchodziłam do Nataszy, która wywoływała we mnie wiele negatywnych emocji. Wiem, że w prawdziwym życiu również można spotkać takie osoby, co sprawiło, że zaczęłam czuć do Taszy coś w rodzaju nienawiści. Nie mogłam uwierzyć jak Dorota może być aż tak naiwna i dlaczego pozwala, aby jej "przyjaciółka" traktowała ją w taki sposób. Czytając "Nie podchodź bliżej" miałam wrażenie, że w każdej chwili mogę spotkać na ulicy Dorotę i z ogromną łatwością się z nią zaprzyjaźnić. Poza tym zaczęłam zastanawiać się skąd autorka czerpie inspiracje na tak realistyczne charaktery.

Katarzyna Misiołek posługuje się prostym i doskonale zrozumiałym językiem, który sprawia, że powieść czyta się po prostu błyskawicznie. W moich poprzednich recenzjach twórczości tej autorki wspominałam już, że to właśnie styl jakim operuje pani Kasia jest tym co najbardziej urzekło mnie w jej książkach. Katarzyna Misiołek potrafi w niezwykle lekki sposób przedstawiać bardzo poważne i trudne wątki, dzięki czemu dosłownie każdy może pokochać tę wartościową literaturę.

Podsumowując - "Nie podchodź bliżej" to powieść, która absolutnie skradła moje serducho i wywołała we mnie całą paletę cudownych, pozytywnych emocji. Pani Kasia nadal jest jedną z moich ulubionych i najbardziej cenionych polskich pisarek i z ogromną niecierpliwością czekam na jej kolejne książki. Historia Doroty i Nataszy ukazuje prawdziwe życie pełne problemów i kłopotów. Autorka nie idealizuje toczących się wydarzeń, dzięki czemu wszystko wydaje się niesamowicie realistyczne. Jeśli jeszcze nie znacie twórczości Katarzyny Misiołek - myślę, że to idealny moment aby nadrobić czytelnicze zaległości!