Muskając aksamit

Książkę "Muskając aksamit" wygrałam w loterii fantowej przy okazji urodzin Lambdy Warszawa. Jest to pierwszy mój kontakt z literaturą obyczajową LGBT. Książkę czyta się przyjemnie i szybko. Jak na literaturę obyczajową przystało, znajdziemy tam opis życia codziennego, wydarzeń z życia bohaterów, romans, przeszkody i radości. Autorka świetnie wczuła się w atmosferę końca XIX wieku, realia, relacje międzyludzkie, świat teatrów rewiowych. Doskonale też przybliżyła rzeczywistość społeczności LGBT w tamtych czasach, dzięki czemu w niemałym stopniu uzupełniłam swoją wiedzę na ten temat. Nie przepadam za "obyczajówkami", ta jednak bardzo mi się podoba. Polecam wszystkim, którym bliska jest tematyka LGBT, wiek XIX, rewia, poszukiwanie swojego miejsca w świecie, tożsamości, również psychoseksualnej.

Już po lekturze "Złodziejki" byłam bardzo entuzjastycznie nastawiona do innych książek Waters, a zwłaszcza do tej pozycji, ponieważ jest ona uważana za jedną z lepszych autorki i wiele osób mi ją polecało. Poza tym "Muskając aksamit" to debiut Sarah Waters. Jednak o ile "Złodziejka" całkiem kupiła moją czytelniczą duszę, bo było w niej wszystko to, czego oczekuję od porządnej powieści, tak w przypadku "Muskając aksamit" już nie mogę tego powiedzieć. Być może ma na to wpływ fakt, że fabuła jest wręcz zdominowana przez nurt LGBT. Owszem, zdaję sobie sprawę z tego, że Sharah Waters jest zdeklarowaną publicznie lesbijką, jednak "Muskając aksamit" zawiera chyba największą dawkę erotyzmu w wykonaniu kobiet z jaką miałam do czynienia. Zwłaszcza w przypadku powieści historycznej... Jednego jednak nie można jej odmówić - z pewnością jest to książka odważna i nie dla każdego! Wymaga pewnej tolerancji i otwartości na momentami szokujące wyznania głównej bohaterki, pełne erotycznych podtekstów rozmowy, czy sceny kobiecego seksu, które - co tu oszukiwać - ociekają wręcz perwersją.

Co do samej budowy, to podobnie jak w przypadku "Złodziejki", ta książka również podzielona została na części. Pierwsza naprawdę mnie zachwyciła, kolejne już niestety mniej. Nie zrozumcie mnie źle, Sarah Waters naprawdę potrafi świetnie pisać i opowiadać ciekawe historie, ba!, ona robi to wręcz fenomenalnie, a przy tym barwnie opisuje emocje, uczucia czy bliskość, tylko chwilami odnosiłam dziwne wrażenie, że "Muskając aksamit" zostało napisane by zaszokować, bądź wywołać poruszenie w literackim światku. Co nie zmienia faktu, że to nie tylko niebanalna powieść o miłości lesbijskiej, ale też przede wszystkim książka o poszukiwaniu własnej tożsamości (zwłaszcza seksualnej) oraz tolerancji, poszanowaniu poglądów i sposobu życia. Nie brakuje tu także tęsknoty za szczęściem, akceptacją, czy zwykłą przyjaźnią.

Poza wątkiem homoseksualnym, "Muskając aksamit", to również pochłaniająca powieść historyczna, w której autorka z niezwykłą dbałością o szczegóły, wręcz fenomenalnie przedstawia społeczne tło epoki: od wiktoriańskich konwenansów, przez bunt emancypantek i artystyczny półświatek, a w nim szalone i barwne opisy rewii, mody, czy skandali obyczajowych i pruderyjnego zakłamania. Całość - podobnie jak w przypadku "Złodziejki" - napisana jest lekkim stylem, w którym można znaleźć ciekawe opisy wewnętrznych rozterek i całego bałaganu emocji.

Podsumowując: "Muskając aksamit" to inteligentna, wciągająca i wielowymiarowa powieść o poszukiwaniu samego siebie, pokonywaniu granic i łamaniu tabu. To drobiazgowo naszkicowany obraz epoki, z wszelkimi detalami i psychologicznymi niuansami plus wciągający wątek kryminalny, a także miłość, ale nie ta "normalna", a ta malująca się w trochę "innych" barwach. Czy jesteście na nią gotowi, a może raczej - gotowe? Decyzję pozostawiam wam.

____________________

Zapraszam na:

[Adres usunięty]

Obawiam się, że Sarah Waters może pozostać autorką niedocenianiom, a szkoda, bo warsztat pisarski ma ogromny. Pisze jak mało kto, czaruje słowem i maluje przed czytelnikiem wizualny obraz rozgrywanych scen. Każda jej książka to wielka przygoda nie tylko do świata bohaterów, ale i wewnątrz czytelnika. Autorka lubi detale, szczegółowo oddaje się opisom miejsc i wydarzeń. Owszem, może to czasami wydać się nużące, ale nie w historii, która wyszła spod pióra Waters, bo ona jak mało kto potrafi zaintrygować każdym opisem. Jednak jest też minus jej twórczości - chociaż nawiązuje do fizycznej miłości, nie zawsze potrafi ubrać to w odpowiednie słowa i momentami ucieka w słownictwo, które jest po prostu nie na miejscu.

"Muskając aksamit" to mądra, wielowartościowa opowieść o kobietach i dla kobiet. Jednak nie wszyscy docenią jej historię. Musicie pamiętać, że to przede wszystkim powieść o wyzwoleniu kobiet, łamaniu granic i sięganiu tematów tabu. Miłość maluje się tutaj w zupełnie innych barwach, gdzie kobiety poznają nawzajem swoje uczucia i kierują je w stronę płci pięknej. Powieść polecam przede wszystkim odważnym czytelnikom, którzy nie boją się nowych tematów i wyzwań, bo ta książka jest właśnie w pewnym sensie wyzwaniem. Jakim? Musicie przekonać się sami.

Fabuła, z pozoru taka (nie ukrywam) nijaka, mdła, bardzo szybko rozkręca się i wciąga w swoje okowy. W związku z tym, jeżeli nawet początkowe rozdziały umiarkowanie was zachwycą, czytajcie dalej, dajcie szansę książce. Nie pożałujecie.

Pisarka po raz kolejny stanęła na wysokości zadania. Przede wszystkim dlatego, iż udało jej się stworzyć powieść niezwykle klimatyczną, ala XIX-wieczna klasyka.

Poza tym genialnie wprost oddała wszystkie szczegóły. Najmniejszy drobiazg, najbłahsza czynność, prozaiczny posiłek opisane przez Waters to wręcz majstersztyk, prawdziwe literackie skarby.

Co istotne, oprócz drobiazgów, rzeczy, przedmiotów związanych z życiem bohaterów, autorka opisuje niezwykle drobiazgowo wiele form savoir vivre, norm społecznych, zachowań w danej sytuacji. Waters udało się stworzyć bardzo dobrą książkę. Jest to nie tylko ciekawie opowiedziana historia i panorama życia społecznego będąca przekrojem przez najróżniejsze warstwy społeczne. To także, a może przede wszystkim, wspaniała opowieść o poznawaniu życia, zagłębianiu się człowieka w swoje wnętrze, o szukaniu szczęścia, drogi do niego, nauce rozpoznawania owego szczęścia.

Zachęcam do lektury.

"Kiedy skracała moje loki... było tak, jakby nie obcinała mi włosów, lecz kawałek po kawałku uwalniała skrzydła, które zdążyły zarosnąć skórą..."

Książka o tolerancji, poszanowaniu poglądów, zachowań i sposobu życia, także w sferze seksualnej. Piękna i plastyczna powieść obrazująca proces odnajdywania własnej tożsamości, konieczność swobody w wyrażaniu samego siebie, wyjścia z ukrycia krępujących więzów obyczajowych, postrzegania świata według własnych norm, a także dojrzewania i zdobywania doświadczeń życiowych, często przykrych i bolesnych. Nie brakuje tu tęsknoty za akceptacją, przyjaźnią i miłością, ale również łapaniem chwil szczęścia, zachwytu, zauroczenia, prawdziwych przeżyć. A w tle Londyn schyłku dziewiętnastego wieku, rewie, wodewile, moda, zamglone ulice, kontrast biedy i przepychu, skandale obyczajowe, pruderyjne zakłamanie, społeczne wykluczenia, walka o prawa kobiet i ruch związków zawodowych. Z pewnością książka odważna i nietuzinkowa, choć nie dla każdego, wymaga pewnej wrażliwości, zrozumienia i otwartości na momentami szokujące wyznania głównej bohaterki i erotyczne sceny.

Nance Astley, opuszcza rodzinny dom i rusza w pościg za własnymi pragnieniami i fascynacjami. Siedemnastoletnia dziewczyna odkrywa świat, który ją mami i przyciąga, chwyta w pułapkę powierzchownego piękna. Przykre i bolesne wydarzenia współkształtują jej psychikę. Uczy się poznawać siebie, definiować własne oczekiwania, satysfakcjonujące przyjemności i wyobrażenia szczęścia. Czy uda jej się spełnić swoje marzenia? Czy odnajdzie drogę do stabilnego i pełnego życia? A może podąży inną ścieżką? Jakie koszty poniesie w procesie określania własnej tożsamości? Jaka miłość zagości w jej sercu? Autorka bardzo umiejętnie kreśli wyraziste i przekonywujące portrety kobiet rezygnujących z własnych oczekiwań, ukrywających skłonności lesbijskie i żyjących w tradycyjnym modelu związku. I dla odmiany, bohaterki ceniące swobodę wyrażania siebie i swoich namiętności, poszukujące aprobaty w oczach innych, aktywne, ale tylko we własnym zamkniętym gronie. Od wszystkich postaci bije niezwykle silne pragnienie normalności życia, bez społecznego napiętnowania i wyśmiewania. Ale czy kiedykolwiek odmienność seksualna spotka się z szerszym społecznym zrozumieniem i akceptacją? Z pewnością powieść "Muskając aksamit" jest cennym głosem w tej walce.

[Adres usunięty]