Mroczny zaułek

Jak daleko jest w stanie posunąć się człowiek? Czy popełnione błędy mogą odejść w niepamięć? Czy nasze nieprzemyślane wybory są w stanie doprowadzić nas na skraj wytrzymałości?

Yvonne Carmichael, bohaterka powieści, osiągnęła w życiu wiele. Kariera w dziedzinie genetyki okazała się spełnieniem marzeń, a rodzina dodawała jej sił. I choć żyje w naprawdę udanym małżeństwie, pewnego dnia - pod wpływem impulsu - daje się zauroczyć mężczyźnie, o którym nic nie wie. Trudno mi powiedzieć czym kierowała się w swoim wyborze, ale myślę, że decyzja nie była podjęta po wielu przemyśleniach - stało się, po prostu, bez większych wyjaśnień. A co zaskakujące, choć wybór nie jest godny podziwu, nie skreśla to bohaterki w oczach czytelnika. Polubiłam jej charakter i chętnie śledziłam dalsze losy, trzymając kciuki by jednak wszystko się udało.

Yvonne stawia pod znakiem zapytania cały swój świat. Ciężko pracowała na to, by osiągnąć spełnienie w pracy i rodzinie, a jednak zdecydowała się na namiętny romans. Mając nadzieję, że odgrodzi od tego swoje życie i będzie dalej kontynuować romans w mrocznych zaułkach Londynu. Pomysł - rewelacyjny, bo autorka fantastycznie rozdzieliła na samym początku barwne, radosne życie bohaterki z tym gwałtownym, namiętnym, w brudnych zakamarkach wielkiego miasta. Jednak im dalej w fabułę, tym bardziej ta granica zaczęła się zacierać - nie za sprawą nieumiejętności autorki (o nie, warsztat literacki Louise Doughty ma fenomenalny), a za sprawą prawdziwego życia, które lubi komplikować i rzucać kłody pod nogi.

Wszystko psuje się na przyjęciu uniwersyteckim, gdy główna bohaterka pada ofiarą przemocy. To wstęp do kłamstw i problemów, które spadną na głowę Yvonne, ale nie tylko - czytelnik krok po kroku zacznie odkrywać prawdę, jaka kryje się za tym wszystkim. Autorka rewelacyjnie nakreśliła mroczną atmosferę niepewności i tajemniczości, która skrywa wiele ludzkich dylematów. Już pierwsze strony utwierdziły mnie w przekonaniu, że Louise Doughty wie, jak zaintrygować czytelnika i jednocześnie utrzymać go w niewiedzy do ostatniej strony. Stworzyła misternie utkaną nić nieporozumień, kłamstw, ludzkich namiętności, w których na jaw zaczęły wychodzić tajemnice zbrodni i zdrady. W momencie, gdy główna bohaterka trafia na salę sądową, oskarżona o współudział w morderstwie - rozpoczyna się najlepsza część historii. Tutaj, od samego początku i z ręką na sercu, prawda wychodzi na jaw. Jaka by ona nie była. I sam czytelnik, choć żałuje w głębi serca Yvonne, przede wszystkim zaczyna się zastanawiać, jak wielkie konsekwencje niosą ze sobą nieprzemyślane decyzje.

"Mroczny zaułek" to powieść tajemnicza, seksowna i wciągająca. Hipnotyzuje od pierwszych stron swoją elektrycznością i mroczną atmosferą londyńskich zaułków. Tutaj prawda zderza się z ponurą rzeczywistością i nie ma miejsca na łzy, trzeba walczyć o swoje, by nie pozostać z niczym. Takiej historii było mi trzeba, pełnej ukrytych znaczeń, odkrywanej krok po kroku - z rewelacyjnym wątkiem psychologicznym głównych postaci. Na moment zajrzałam do umysłów tych, którzy pojawili się na pierwszym planie i nie ukrywam - dało mi to do myślenia. Polecam!

Jak by ktoś kazał mi zrecenzować tę książkę po pierwszych 200 stronach to miałabym wielki problem. Zaczęła się rewelacyjnie, potem tempo zwolniło aż do przysłowiowego żółwiego. I w pewnym momencie trafia piorun. Pisarka dostaje skrzydeł, akcja nabiera tempa i kolorów. Zupełnie jak by w połowie książki zmienił się autor. Na sam koniec dostałam niesamowitą powieść od której

nie sposób było się oderwać.

Yvonne Carmichael jest kobietą sukcesu. Ma wszystko czego chcielibyśmy od życia : kochającą rodzinę, tytuł naukowy, pieniądze i piękny dom na przedmieściach. Jednak czegoś w życiu jej brakuje. Pewnego dnia w Pałacu Wesministerskim, gdzie udzielała prelekcji z zakresu genetyki, poznaje mężczyznę. Wybucha między nimi gwałtowny romans. Spotykają się w najmroczniejszych zakątkach Londynu gdzie oddają się szybkiej i gwałtownej miłości.

Pewnego dnia Yvonne bierze udział w przyjęciu na terenie Uniwersytetu na którym wykłada, przyjęcie zorganizowane jest przez odchodzącego rektora. Pijana pada ofiarą przemocy.

Nie potrafi zdobyć się na to by powiedzieć o wszystkim mężowi. Jedyną osobą, która jest w stanie ją zrozumieć jest jej kochanek.

Kilka miesięcy później do jej drzwi puka policja. Kobieta zostaje aresztowana i oskarżona o współudział w morderstwie.

Wydawać by się mogło, że wydawca opisał nam dokładnie całą książkę. Z góry wiemy na czym będzie się opierała fabuła. Yvonne poznajemy już na sali sądowej w momencie kiedy składa zeznania. Jednak nadal nie wiemy jak do tego doszło, co nią powodowało. Nie wiemy nic o jej uczuciach, jest dla nas czystą kartą, którą autorka z każdą kolejną kartą powieści stara się wypełnić.

Poznajemy więc Yvonne. Matkę dwojga dzieci, z których jedno, już dorosłe choruje na chorobę dwubiegunową. Yvonne jest wykształconą kobietą, której udało się zrobić akademicką karierę. Jest światowej sławy genetykiem, ekspertem zapraszanym na sympozja i prelekcje, wykłądowcą uniwersyteckim, pracuje w sławnym Instytucie Beuforta. Ma kochającego męża, również genetyka, który pomimo przelotnego romansu, ją kocha i zawsze stoi u jej boku. Wydaje się, że życie Ivonne jest poukładane i szczęśliwe. Co więc skłoniło tę kobietę do nawiązania romansu? Do spotykania się z nieznajomym mężczyznom w mrocznych i brudnych uliczkach gdzie w pośpiechu uprawiają sex?

Poznajemy zupełnie inną Yvonne, nie stateczną i szanowaną genetyczkę, a śmiałą i wyzwoloną kobietę, która nie zawaha się okłamać najbliższych. Jaka naprawdę jest Yvonne? czy taka metamorfoza jest możliwa? Czy każdy z nas ma swoją zwierzęcą bezwzględną naturę?

Cieszę się, że książka nie została opowiedziana przez wszystkowiedzącego autora. Naszą narratorką jest sama Yvonne, co czyni z powieści niesamowitą literaturę psychologiczną. Mamy wgląd w uczucia bohaterki, wiemy co nią powodowało. Chociaż zmieniła się o 180 stopni to ta metamorfoza przynajmniej dla mnie była wiarygodna. Zresztą czy nie jest możliwe, że pewnego dnia na naszej drodze stanie człowiek, bratnia dusza , któremu oddamy się bez reszty?

Inną sprawą jest postać naszego kolejnego bohatera, kochanka Yvonne, którego ona sama nazywa Panem X. jego imię poznajemy na samym końcu powieści. Ten bohater, pomimo szczerych chęci pisarki nie był dla mnie zbyt realistyczny. Po pierwsze autorka okryła go tajemnicą niczym Jamesa Bonda. Jednak nie do końca zrozumiałam czemu jego postać miała być zagadką, czemu nie mogliśmy poznać chociaż jego imienia, czemu jego życie opisywane było tylko fragmentarycznie. Po drugie, niezbyt uwierzyłam w jego zaangażowanie w związek i tym samym w finał całej historii. Pan X owinął sobie Yvonne wokół palca. Była na każde jego zawołanie, czekała na smsy, praktycznie błagała o spotkania. On zawsze starał się trzymać na uboczu, jak dochodzący kochanek, który akurat nie ma nic lepszego do roboty. Czy taka osoba, naprawdę popełniła by zbrodnię o jaką został oskarżony, w imię kobiety, którą widział kilkanaście razy w życiu?Możliwe jeśli był psychopatą, ale wierzcie mi na pewno nim nie był.

Jak pisałam wyżej książka podzielona jest na dwie części. Pierwsza relacjonuje życie Yvonne i jak doszło do tego , że wylądowała na sali sądowej. Mamy tutaj do czynienia z dramatem psychologicznym, bohaterka krok po kroku opowiada o tym dlaczego uwikłała się w związek z nieznajomym. Jak się czuła, co czuła do niego. Ta część książki dla niecierpliwych czytelników może wydać się nudna i zbyt przegadana. Ja jestem dość cierpliwą osobą i bardzo się cieszę, że czytałam dalej.

W części drugiej mamy do czynienia z dramatem sądowym w stylu Johna Grishama. I to właśnie misie lubią najbardziej. Siedzieć na sali sądowej i słuchać o tym jak związek Yvonne był postrzegany z zewnątrz. Czy ludzie o nim wiedzieli? Czy też udało im się zachować tajemnicę?

A potem spada na nas lawina, od książki wprost nie można się oderwać. A sam koniec ? Jest wprost zachwycający. Myślimy, że już wiemy wszystko a okazuje się, że autorka ma dla nas kolejną niespodziankę. Takie zakończenia lubię, gdyż na długo zapadają w pamięć.

Książkę polecam fanom thrillerów psychologicznych jak również fanom dramatów sądowych. Polecam ją fanom erotyki, ponieważ gorących scen jest tutaj naprawdę bez liku. Brudnych , mrocznych i jednocześnie fascynujących, rodem z Graya.

Mroczny zaułek to thriller psychologiczny, z naciskiem na psychologiczny, który zasłużył sobie na miano megabestsellera. Na pewno część z was się ze mną nie zgodzi, ale tak właśnie uważam. Rzadko mi się zdarza czytać książkę, której akcja snuje się bardzo wolno, wręcz leniwie, a wywołuje takie emocje, że nie można wysiedzieć spokojnie w miejscu. Niepokojąca – to jest słowo, które jako pierwsze przychodzi mi do głowy.

Główną bohaterką i narratorką jest Yvonne Carmichael, pięćdziesięciodwuletnia kobieta, żona, matka, doktor genetyki. Yvonne ma szczęśliwe życie, udane małżeństwo, dwójkę dorosłych dzieci, piękny dom i jest uznanym naukowcem, odcinającym kupony od wcześniejszych osiągnięć. Wszystko diametralnie się zmienia, gdy kobieta poznaje fascynującego mężczyznę w Pałacu Westminsterskim. Chociaż zmienia, to mało powiedziane. Jej życie od tego momentu staje na głowie. Yvonne po wielu latach małżeństwa, zapomniała już jak to jest być hołubioną przez mężczyznę. Szybko ulega niewątpliwemu urokowi nowo poznanego nieznajomego i wdaje się w namiętny i bardzo gwałtowny romans, który nie omija mrocznych zaułków Londynu. Czy to „szczęście” może bezkarnie trwać? Co się stało, że bohaterów tej książki "oglądamy" przez szybę pancerną na sali rozpraw?

Louise Doughty nie postawiła w swej opowieści na pięknych i młodych. Bohaterowie jej książki są sile wieku [jak miło to napisać, gdy wiem, że jestem prawie w tym samym wieku co Yvonne] i mają już kawał życia za sobą. Jednak w każdym wieku jesteśmy zdolni do miłości i do tego by się móc na chwilę zapomnieć. Bardzo łatwo przyszło mi „wejście w skórę” głównej bohaterki. Nie, nie jestem rozwiązła i nie zdradzam swojego męża, ale nigdy nie mówię nigdy. Kto wie, co może się zdarzyć. Yvonne na pewno też nie rozpatrywała takiego scenariusza. Stało się. Po prostu.

Brytyjska pisarka napisała powieść dla dorosłych czytelników. Muszę jednak stwierdzić, że nie każdemu ten senny styl pisania przypadnie do gustu. Niektórych może uśpić. Mnie się ta historia spodobała, a opisy z procesu sądowego to majstersztyk. Czytając przenosiłam się na salę rozpraw i uczestniczyłam w rozprawie. I o to chodziło.

Dzięki temu, że Yvonne jest narratorką tej historii mamy możliwość naprawdę dogłębnego poznania jej pragnień, myśli, wątpliwości. Każde zdarzenie przeżywamy z wielką intensywnością. Louise Doughty powołała do życia ciekawych bohaterów [z Yvonne zdecydowanie mogłabym się zaprzyjaźnić], prawdziwych, nie kryształowych i na pewno nie doskonałych. Miałam wrażenie, że postaci z Mrocznego zaułka są zarazem silne i kruche, mają swoje tajemnice i wyobrażenia na temat życia.

Mroczny zaułek to naprawdę dobry thriller psychologiczny, ale także dramat sądowy. Według mnie wprowadza pewien niepokój i trzyma w napięciu do ostatniej strony. To nie jest powieść, którą przeczytacie w jeden dzień. To historia do powolnego poznawania, choć chwilami ciężko mi było się z nią rozstać. Ksiązka dla wielbicieli gatunku. Gorąco polecam .

Bardzo jestem ciekawa miniserialu [Apple Tree Yard], który powstał w ubiegłym roku, na podstawie tej powieści z Emily Watson i Benem Chaplinem w rolach głównych. Nie mogę się doczekać.