Motyl

Piękna książka którą polecam każdemu kto spotkał się z osobą chorą na Alzheimera. Przeczytałam ją ze łzami w oczach, przekazałam mojej siostrze, która przeczytała ją ze łzami w oczach i przekazała ją cioci która opiekuje się mamą chorą na Alzheimera. Dzięki tej lekturze oswoiłam tę chorobę - przestał być straszna.

Książka wyjątkowa, bo porusza wyjątkowy temat. Nie do wyobrażenia jest posiadanie świadomości, że stracę władzę nad umysłem i ciałem. Pokazanie choroby od strony osoby chorej pozwala w inny sposób spojrzeć na chorobę Alzheimera. Książka bardzo poruszająca

„ Motyl „ to książka wyjątkowa, poruszająca bardzo trudny temat. Opowiada o strasznej chorobie, która odbiera człowiekowi tożsamość, uzależnia od bliskich. To historia o powolnym umieraniu i heroicznej walce o zachowanie godności i istocie człowieczeństwa.

Powieść mnie nie urzekła stylem, bo jej siła nie tkwi, bowiem, w formie, ale w treści. Autorce udało się prostym, rzeczowym językiem przedstawić chorobę alzheimera w możliwie najbardziej wiarygodny sposób, bo z punktu widzenia chorego. Lektura uświadomiła mi, jak trudno przyjąć do świadomości, że ta choroba staje się wyrokiem, pochłania niezależność i sprawia, że bliscy albo potraktują cię z miłością lub z przymusu staną się twoimi opiekunami.

Moja mama chorowała długie lata na SM, które przykuło ją do wózka i uzależniło od opieki bliskich, nie mniej jednak ten rodzaj choroby nie odebrał jej sprawności umysłowej. Nawet nie próbuję sobie wyobrazić jak to jest przyglądać się ukochanej osobie, która w istocie odchodzi na długie lata przed swoją fizyczną śmiercią. Alzheimer wyniszcza umysł, powoduje powolne umieranie osobowości, tego, co kształtowało całe nasze życie, by w końcu umarły wszelkie wspomnienia o tych, którym dało się życie i się kochało. Głównej bohaterce trudno zaakceptować fakt, iż zachorowała, a jeszcze bardziej drażni ją to, że wielu ludzi, słysząc o diagnozie, zaczyna inaczej na nią patrzeć. Wypracowany przez lata szacunek ustępuje współczuciu. Bardzo często znajomi, przyjaciele odsuwają się nie chcąc przyjąć do wiadomości, że oto zdrowa, aktywna zawodowo osoba staje się z dnia na dzień kimś w pewnym sensie obcym. Przerażające, ale do bólu prawdziwe, że nikt nie chce obcować z nieszczęściem, chorobą a najbliżsi muszą się z tym niestety zmierzyć. Ile w rzeczywistości osób ma taką rodzinę, która potrafi stawić czoła tej chorobie i trwać przy najbliższej osobie? Tak naprawdę ludzie boją się przeszkód, trudów codziennej opieki, jednak w książce Alice ma wsparcie rodziny- męża, dzieci, a szczególnie najmłodszej córki. I ten fakt ma w książce pozytywny wydźwięk, niesie ze sobą ziarnko nadziei, ale także moim zdaniem zmusza także do refleksji – jak ja bym postąpiła?

„ Motyl „ to nie jest łatwa książka, wzbudziła we mnie mnóstwo emocji, wywarła ogromne wrażenie i nie pozwoli o sobie zapomnieć. Zdaję sobie sprawę, że zamysł autorki przedstawienia w taki sposób tej historii, jest fikcją literacką, ale popartą solidną wiedzą medyczną oraz własnymi obserwacjami autorki ( jej babcia chorowała na alzheimera), pozwoliła mi zrozumieć, czym dokładnie jest ta choroba. Świetnie opisała powolne pogrążanie się w chorobie, pierwsze symptomy i dalej stopniowy jej rozwój. Przyczepiłabym się troszeczkę do narracji, gdyż opowieść przedstawiona jest z punktu widzenia pacjenta, ale jednak pisana w trzeciej osobie.

Przeraża mnie fakt, że żartuje się z tej choroby, usprawiedliwiając swoje zapominalstwo. Byłam w trakcie lektury „ Motyla „, gdy jedna z moich koleżanek z pracy użyła alzheimera w żartach, jako wytłumaczenie swojego roztargnienia. Myślę, że była zdziwiona siłą mojej reakcji, ale to słowo przecież jest wyrokiem, tragedią dla wielu chorych i ich bliskich.

Książki chyba nie muszę polecać, bo powieść jest znana, została także zekranizowana. Frustracja Alice zostaje znakomicie uwiarygodniona przez wspaniałą kreację Julianne Moore na miarę Oskara.

„ Brakuje mi wykonywania czynności bez trudu. Brakuje mi uczestniczenia w teraźniejszości. Brakuje mi bycia potrzebną. Tęsknię za moim życiem i za moją rodziną. Kochałam swoją rodzinę i swoje życie. „

Jak trudno przyjąć do świadomości, że choroba jaka dla ciebie stała się wyrokiem pochłonie twoją niezależność, i sprawi, że bliscy albo potraktują cie z miłością lub z przymusu zostaną i będą się tobą zajmować....przerażające, pomimo, że nie ta choroba mnie dopadła ...mój los jest też podobny, nadejdzie czas gdy będę zależna od innych.

Ta książka może otworzyć oczy na problem z chorobami które zabierają pamięć, sprawność, niezależność a najgorsze, że postępują powoli i nie wiadomo kiedy nastąpi to najgorsze. Smutne i bardzo prawdziwe jak czuje się pacjent a jak opiekun...w tym wypadku maż, dzieci.

Ta książka mnie zachwyciła. W zasadzie zachwyca i wzrusza do tej pory. "Motyl" Lisy Genovy to historia z rodzaju tych, o których trudno będzie zapomnieć.

Autorka zabiera czytelnika wprost do świata osoby cierpiącej na chorobę Alzheimera. Do rodziny Alice, w miejsce jej pracy, do jej domu, a przede wszystkim zaś do jej umysłu. A jest to umysł wybitny – Alice jest ponadprzeciętnie inteligentna i ma tego świadomość. Z każdym dniem jednak jej mózg ulega degradacji, a bohaterka traci to, co o niej stanowiło.

Czytelnik będzie świadkiem sytuacji, w których Alice nie potrafi wyrazić swoich emocji, straci orientację, zapomni, jak wykonuje się podstawowe czynności oraz kim są jej mąż i dzieci. Wszystko to widzimy z perspektywy samej bohaterki. To, jak Alzheimer każdego dnia odbierał Alice cząstkę tego, co dla niej ważne, było niezwykle poruszające. Opisy tego, co się w niej działo były bardzo precyzyjne, przez to wyjątkowo emocjonalne i trudno też nie odnosić tego do własnych doświadczeń.

Warto wspomnieć, że Lisa Genova jest doktorem nauk medycznych w dziedzinie neurobiologii, a opowieść o Alice jest poparta wiedzą naukową. To sprawia, że tym bardziej jest wiarygodna, przez do trafia do serca i umysłu czytelnika.

Z czym Alice ostatecznie zostanie? "Motyl" Lisy Genovy to nie tylko opowieść o chorobie Alzheimera, ale też o tym, żeby korzystać z czasu, jaki mamy. To też opowieść o uczuciach i relacjach panujących w rodzinie, swoim miejscu pośród jej członków, o własnych priorytetach.

To powieść bardzo dojrzała, wiarygodna i życiowa. Trafia na półkę “Polecam, jak nie wiem co!”.