Moje serce należy do ciebie

Od jakiegoś czasu już, pragnęłam sięgnąć po książkę pt. „Moje serce należy do ciebie” jednak jakoś nie miałam ku temu okazji. Ostatnio los się do mnie uśmiechnął i udało mi się kupić ją na wyprzedaży w mojej ulubionej księgarni. Zaraz po powrocie do domu zabrałam się za lekturę.

„Moje serce należy do ciebie” napisał Alessio Puleo, jednakże nigdzie nie znalazłam żadnych szczegółowych informacji na jego temat. Na okładce, odnajdujemy jedynie informację, że przedmowę do książki napisał popularny autor Federico Moccia („Trzy metry nad niebem”; „Tylko ty”)

„Moje serce należy do ciebie” to typowa powieść dla młodzieży.

Ylenia to osiemnastolatka, która urodziła się z wadą serca. Jej stan pogarsza się, więc razem z rodziną z dnia na dzień przeprowadza się do Włoch, gdzie ma większą szansę na przeszczep. W Kolumbii pozostawia swoich znajomych, przyjaciół i swojego ukochanego chłopaka (jak się później okazuje, chłopaka który zdradzał ją z jej najlepszą przyjaciółką). W nowej szkole poznaje swojego rówieśnika, nieco szalonego Alexa. Nastolatki świetnie się ze sobą dogadują, spędzają razem mnóstwo czasu, jednak boją wyznać się swoje uczucia. Doprowadza to do tego, że Alex zaczyna umawiać się z innymi dziewczynami i staje się… Jedną z tych dziewczyn jest Virginia – przyjaciółka Yleni. Kiedy wszystko wychodzi na jaw Ylenia ma dość. Stan dziewczyny nagle się pogarsza. Trafia do szpitala, walczy o każdy oddech.

Czy Ylenia wybaczy Alexowi? Czy nie jest za późno? Czy znajdzie się serce dla Yleni? Czy dziewczyna przeżyje?

Zaletą tej książki na pewno jest trudny temat podjęty przez autora. Chodzi tu o oddawanie i przeszczepy narządów.

Jednak cała powieść jest dość słaba. Ojciec z dnia na dzień mówi rodzinie, że przeprowadzają się na drugi koniec świata, nie wyjaśniając dlaczego (na początku tylko ON wie, że serce córki trzeba przeszczepić). Rodzina trochę protestuje, jednak w ciągu dwóch dni pakuje posłusznie walizki. Wylatują… Jak dla mnie bardzo naciągane i bardzo mało realne.

We Włoszech ojciec idzie do domu sąsiadów. Okazuje się, że mieszka tam osiemnastoletnia dziewczyna. Od razu mówi nowej sąsiadce, że pewnie zaprzyjaźni się z jego córką, bo są w tym samym wieku. I nagle po dwóch dniach sąsiadka – Virginia – w domu naszych bohaterów traktowana jest jak członek rodziny, bo wszyscy od razu tak ją pokochali… Jak dla mnie – bardzo sztuczne.

Ylenia mimo tego, że kocha Alexa i że ON próbuje wyznać jej miłość, odrzuca go, nie podając powodu (chłopak nie wie o jej chorobie). Jak dla mnie jest to dość dziecinne zachowanie.

A Alex? Od początku nie wzbudzał mojej sympatii. Był „nieogarnięty” , zakręcony, szalony w negatywnym tego słowa znaczeniu.

Książkę czyta się naprawdę bardzo szybko, język jest bardzo łatwy, ale przy tym dialogi są bardzo płytkie. Autor wprowadza jakieś dziwne poboczne wątki, które w rezultacie nie zostają wyjaśnione. Przez pół książki niewiele się dzieje, pod koniec dzieje się za wiele i przez to nie wszystko zostaje wyjaśnione.

Autor miał dobry pomysł, jednak nie opisał historii w odpowiedni sposób. Bardzo dobry pomysł na zakończenie - bo było naprawdę ujmujące. Jednak autor opisał je płytko i krótko.

Myślę, że młodszym czytelnikom ta powieść mogłaby się spodobać. Ja oczekiwałam czegoś więcej. Niestety bardzo się rozczarowałam.

Weronika, 18 lat

źródło: [Adres usunięty]

Świetna książka opowiadająca o wielkiej, prawdziwej miłości łączącej dwoje młodych ludzi. Bardzo wzruszająca fabuła. Książka trzymająca w napięciu. Naprawdę godna uwagi. Przeczytałam ją w jeden wieczór. Nie można się od niej oderwać. Gorąco polecam!

Pewnego dnia w klasie 18-letniego Alexa pojawia się nowa uczennica, Yelenia. Chłopak od razu zwraca na nią uwagę i robi wszystko aby dziewczyna się nim zainteresowała. Po pewnym czasie między dwójką nastolatków zaczyna rodzić się uczucie. Oboje nie są w stanie mu się przeciwstawić. Jednak Yelenia jednak skrywa tajemnicę i cały czas trzyma Alexa na dystans, nie pozwalając mu zbytnio zbliżyć się do siebie. Chłopak nie zamierza tak łatwo się poddać. Dowiaduje się, że dziewczyna cierpi na ciężką i nieuleczalną wadę serca. W dniu egzaminu maturalnego Alex odbiera telefon ze szpitala z informacją, że Yelenia jest umierająca. Zrozpaczony wybiega na ulice, mając nadzieję, że uda mu się zdążyć na czas. Czy dla dziewczyny nie ma już nadziei?

Książka Alessio Puleo na początku wydawała mi się bardzo schematyczna. W końcu w wielu książkach spotykamy się z podobną tematyką. Można też zauważyć pewną prawidłowość, bo z reguły to dziewczyna jest osobą chorą i umierającą. „Moje serce należy do ciebie” nie różni się od innych książek tego typu, jednak ma w sobie ten niepowtarzalny urok, któremu ciężko nie ulec. Autor pisze niesamowicie lekko i zręcznie. Jednak nie skupia się przede wszystkim na chorobie głównej bohaterki. Stara się grać na emocjach czytelnika i poprzez swój tekst przekazać nam najważniejsze wartości, które powinniśmy wynieść z książki.

Bohaterowie powieści są bardzo zróżnicowani i barwni. Jednak odnoszę wrażenie, że autor zbyt wiele uwagi poświęcił Alexowi. Temat Yelenii i jej choroby został zepchnięty na drugi plan i choć miał to być wiodący wątek, to jednak przez cały czas był przytłaczany perypetiami i rozterkami Alexa. Odbierałam go jako niedojrzałego chłopca, któremu tak naprawdę w głowie była tylko zabawa. Najlepiej określić go mianem lekkoducha. Dopiero pojawienie się Yelenii zmienia jego nastawienie i sprawia, że chłopak chce się zmienić, a przede wszystkim w jakiś sposób zaimponować dziewczynie i sprawić, aby zwróciła na niego uwagę. Pomimo tego, że nastolatka w końcu go dostrzega, ten dalej się miota i tak naprawdę momentami sam nie wie czego chce. Widać wyraźnie, że jest zagubiony, a Yelenia wcale mu tego nie ułatwia. Odpycha go od siebie i trzyma na dystans. To jednak nie usprawiedliwia Alexa i jego lekkomyślnego zachowania, którym tak naprawdę tylko przysporzy sobie jeszcze więcej problemów.

Inaczej ma się sprawa z Yelenią, która staje w obliczu ogromnej tragedii. Świadomość tego, że jest chora sprawia, że nie potrafi w pełni cieszyć się życiem. Jedynym ratunkiem dla niej jest przeszczep. Dziewczyna zdaje sobie jednak sprawę, że jeśli szybko nie znajdzie się dawca, będzie musiała pożegnać się z życiem, a tym samym z osobami które kocha. Lepiej więc nie angażować się w nowe związki, bo strata będzie jeszcze bardziej bolesna. Yelenia to osoba krucha i zamknięta w sobie, boi się zranienia i rozczarowania, dlatego ciężko jej nawiązywać nowe znajomości. Jak na swój młody wiek, doświadczyła w swoim życiu zbyt wiele. Choroba sprawiła, że musiała bardzo szybko dorosnąć. I choć Alex i Yelenia to dwa zupełnie odmienne charaktery, to jednak między nimi nawiązuje się nić porozumienia, która w końcu przeradza się w ogromne uczucie.

Warto również zwrócić uwagę na postacie drugoplanowe, w tym ojca Yelenii - Giorgia, który zrobi wszystko aby uratować swoją córkę. Również przyjaciel Alexa - Claudio, został przedstawiony w barwny i zabawny sposób. Każdy z bohaterów wyróżnia się na swój sposób i wnosi coś zupełnie odmiennego do całej historii. Autor poza tematem choroby, opowiada również o przyjaźni, zdradzie, miłości i poświęceniu. I nawet pomimo tego, że porusza tak poważne tematy, stara się niektóre rzeczy pokazać z przymrużeniem oka. W książce znajdziemy dużo zabawnych i komicznych sytuacji, momentów które wywołają uśmiech na twarzy, a przede wszystkim dadzą nadzieję. Wszystko napisane z niesamowitą prostotą i płynnością, tak aby pobudzić ciekawość czytelnika. Kolejną zaletą książki jest fakt, że czyta się ją błyskawicznie. Akcja jest wartka i nie zwalnia ani na sekundę, a śledzenie losów bohaterów to bardzo intrygujące i pochłaniające zajęcie.

Wszystko sprowadza się tak naprawdę do głównego tematu książki, którym jest oddawanie narządów i przeszczepy. Ludzie nie zdają sobie sprawy z powagi sytuacji. Nie myślimy o tym aby zostać dawcą, bo nie dopuszczamy do siebie myśli, że mogłoby nam przytrafić się coś złego. Warto jednak się nad tym głębiej zastanowić i to przemyśleć. Bo nasza decyzja może uratować komuś życie. W końcu nam też może kiedyś być potrzebna pomoc. Historia Yelenii i Alexa nie pozostawia nas obojętnych, otwiera nam oczy na ten problem i skłania do głębszych refleksji nad ulotnością życia ludzkiego.

„Moje serce należy do ciebie” to ujmująca opowieść o życiu i śmierci. O odwadze i poświęceniu, o miłości, która jest w stanie pokonać wszystko. I choć nie jest napisana perfekcyjnie, to jednak warto dać jej szansę, zwłaszcza, że porusza ważne i trudne tematy o których powinno się mówić. Polecam!

Przedmowa Federica Mocci tak mnie pochłonęła, że z ogromnym entuzjazmem podeszłam do książki Puleo, jednocześnie obiecując sobie, iż w końcu muszę poznać twórczość przedmówcy. Początek powieści utrzymywał mnie nadal w bardzo dobrym humorze - zaskoczył mnie całkiem niezły warsztat autora, jednak z każdą kolejną przewróconą stroną moje wniebowzięcie kruszyło się jak nadłamany ząb...

18-letnia Ylenia przeprowadza się do nowego kraju z powodów znanych jedynie jej ojcu. Początkowo jest załamana tym obrotem spraw, jednak szybko nawiązuje nowe znajomości - w tym poznaje swojego rówieśnika Alexa, który wpada jej w oko. Chłopak pochodzi z sycylijskiej rodziny, a do tego znany jest z lenistwa, niechęci do nauki oraz zamiłowania do spotkań z dziewczynami. Pod wpływem Ylenii stara się zmienić własne przyzwyczajenia, jednak nie rozumie dystansu, jaki nieustannie tworzy dziewczyna. Ylenia nosi w sobie tajemnicę, która łamie serca najbliższych...

"Wiadomo, że wiele historii potoczyłoby się inaczej, gdyby ludzie tak bardzo nie kłamali, ale nie ma na to rady. Jeśli sprawy mają się tak, jak się mają, to znaczy, że jest po temu jakiś powód." *

Wiek nastoletni bywa bardzo burzliwy, a młodzież niejednokrotnie postępuje zupełnie nieracjonalnie i bezzasadnie. Jednak uważam, że to, co przystoi dwunastolatkom, niekoniecznie dobrze wygląda u osiemnastolatków, którzy powinni zachowywać się już zdecydowanie dojrzalej niż młodsi koledzy. Nie dotyczy to jednak Ylenii i Alexa, którzy niejednokrotnie postępują, jakby mieli po co najmniej sześć lat mniej. Alex wraz ze swoją bujną wyobraźnią irytuje na każdym kroku, a jego nieustanne myślenie o seksie zdaje się już przesadzone. Doskonale rozumiem, że nastolatek może mieć problemy z powściągnięciem swojej seksualności, jednak starszy chłopak powinien posiadać umiejętność poskramiania swojej żądzy w pewnych sytuacjach. Czując się odrzucony, zamiast poważnie porozmawiać z Ylenią, korzysta niemal z każdej nadarzającej się okazji bycia bliżej z jakąś dziewczyną, po czym rozpacza, bo przecież kocha inną. Litości... Chłopie, skoro jesteś pełnoletni, to zachowuj się, jak na dorosłego faceta przystało. (To apel do wszystkich tych, którzy zachowują się jak ciepłe kluchy, a gdy pojawi się okazja, to biegną z wywieszonym językiem. Trochę konsekwencji w swoich czynach!)

W zasadzie zachowanie Ylenii też pozostawia wiele do życzenia. Z jednej strony rozumiem jej rozterki, wszak sama nie wiem, jak postępowałabym na jej miejscu, ale dziewczyna nawet kiedy jeszcze nie wie, o tym co ją czeka w najbliższej przyszłości, zachowuje się jak podlotek - najpierw chce, a później nie; zaraz prosi, po czym odrzuca i płacze, że jednak chciałaby... Chyba już jestem za stara na takie historie - nie wzbudzają we mnie już nawet litości czy rozbawienia, ale irytację... dużo irytacji.

"Moje serce należy do ciebie" to powieść niezwykle przewidywalna. Już sam opis, znajdujący się na tylnej okładce, jest tak sugestywny, że nie trzeba długo ruszać głową, aby domyślić się, jak potoczy się owa historia. Kolejne wydarzenia następują po sobie zdecydowanie zbyt szybko, przez co czytelnik nie ma okazji przywiązać się do bohaterów czy głębiej wczuć w ich losy. Do tego autor potraktował po macoszemu główny temat książki, skupiając się na miłosnych rozterkach nastolatków oraz ich ciągłym rozmyślaniom o współżyciu. Alessio Puleo nieustannie wraca do tematu prostytutek, wplatając go niemal wszędzie, co staje się niekiedy tak sztuczne i niepotrzebne, że zaczęłam zastanawiać się, skąd ta obsesja na punkcie pań do towarzystwa... Zabrakło mi większej ilości informacji o chorobie Ylenii, oddawaniu organów, nielegalnym handlu narządami czy dzieciństwie oraz rodzinie Alexa. Pisarz zbyt często zwracał uwagę na niepotrzebne wątki, zamiast zająć się tym, co powinno być głównym tematem tej historii.

W tej książce znajduje się jeszcze parę wątków wzbudzających moje wątpliwości, jednak nie chcę wylewać kolejnych żalów, ponieważ podejrzewam, że ta książka może spodobać się niektórym osobom. Poleciłabym ją nastolatkom, ponieważ istnieje spora szansa na to, iż będą mogły utożsamić się z bohaterami, czego ja już nie potrafię (przynajmniej w tym przypadku, bo pomimo swojego wieku niejednokrotnie udaje mi się rozumieć niektórych bohaterów literackich, jednak Ylenia i Alex to zupełnie nie moja liga). Myślę, że niektórych ta historia może nawet doprowadzić do łez, o ile nie domyślą się od razu jej zakończenia. Osobiście uważam, iż jest to historia z ogromnym potencjałem, niestety nie został ON wykorzystany, nad czym ubolewam.

* cytat ze str. 57

[Adres usunięty]

Książka intrygowała mnie od samego początku swoim tytułem. Byłam bardzo ciekawa tego jak potoczą się losy bohaterów. Niestety już na wstępie muszę poradzić wszystkim zainteresowanym tą książką. Nie czytajcie opisu na końcu! Można się z niego domyślić kilku ważnych kwestii związanych z jej treścią.

A fabuła jest w gruncie rzeczy ciekawa, mimo że przedstawia bardzo popularny dla młodzieżówek typ historii. Autor rozpoczął ją na tyle ciekawie, że uznałam iż książka ma spory potencjał. I faktycznie przez pierwsze kilka rozdziałów byłam nią ogromnie zainteresowana. Wiadomo, nowe okoliczności, bohaterowie skutkują ciekawością czytelnika :) Niestety z biegiem stron wszystko zaczęło się sypać. Powoli nudziła mnie monotonność zdarzeń i lekka trywialność wszystkich rozmów.

Lekko się to zmieniło kiedy Alex i Ylenia się spotkali, co swoją drogą nastąpiło sporo później niż się spodziewałam. Od tego momentu moje zainteresowane znowu wzrosło. Niestety nie trwało to długo, gdyż zdarzenia, choć nie były już monotonne to trochę zbyt przewidywalne i momentami wręcz śmieszne. Jako że czytałam o swoich rówieśnikach, ciężko było mi uwierzyć iż mogą oni zachowywać się tak lekkomyślnie i momentami wręcz idiotycznie.

Poza tymi dość znaczącymi wadami, jak już wspomniałam książka momentami naprawdę była interesująca. I choć jej zakończenie było dla mnie oczywiste praktycznie już od samego początku, to jego forma kompletnie mnie rozłożyła. Mimo tego pozostał mi po tej historii pewien niesmak. Może zwyczajnie jestem na nią za stara. :D

Jeśli chodzi o bohaterów, to mam co do nich neutralny stosunek. Jak już wspomniałam ich zachowania faktycznie były momentami irracjonalne, ale zdarzały się też te, dzięki którym uwydatniały się ich wartościowe cechy. Zdecydowanie moją ulubiona postacią jest Alex, ale to głownie przez wzgląd na wydarzenia z zakończenia "Moje serce należy do ciebie". Ale nie tylko. Już wcześniej chłopak dowiódł, że jest naprawdę wartościowym człowiekiem, mimo iż czasem popełnia pewne błędy. Ale kto ich nie popełnia?

Ogólnie to cała ta historia przypomina mi pewien bardzo popularny film młodzieżowy, ale nie zdradzę wam jaki. Wtedy z pewnością odgadniecie jej zakończenie. :) Książka według mnie idealnie nadaje się dla czytelników w wieku ok 14-16 lat. Z pewnością docenią wysiłki i starania autora. Z kolei starsi czytelnicy, podobnie jak ja mogą być zmęczeni tak popularnymi wątkami literackimi.

Pewnego dnia w klasie 18-letniego Alexa Cutrò pojawia się nowa uczennica Ylenia Luciani, która przeprowadziła się do Włoch z powodów znanych jedynie jej ojcu. 

Ylenia jest załamana i zła na swojego ojca, ale szybko nawiązuje nowe znajomości. 

Alex robi wsszystko, aby dziewczyna zwróciła na niego uwagę. Ylenia ukrywa pewną tajemnicę i trzyma Alexa na dystans. Alex jest bardzo leniwym chłopakiem, który nie chce uczyć się.  W głowie mu tylko zabawa i dziewczyny. Jednak pod wpływem Ylenii zmienia się na lepsze. 

Po pewnym czasie Ylenia nie jest w stanie przeciwstawić się uczuciu. Alex uważa, że nic ich nie rozłączy, dopóki nie dowiaduje się, że dziewczyna cierpi na nieuleczalną chorobę.

W dniu egzaminu maturalnego Alex odbiera telefon ze szpitala. Zrozpaczony chłopak wybiega na ulicę.

Jak potoczą się ich losy? Czy miłość przezwycięży wszystko?

Powieść czyta się bardzo szybko. 

Historia ta jest bardzo emocjonalna i wzruszająca. 

Temat ciężki, bo o nieuleczalnej chorobie, ale warto tę książkę przeczytać. To historia,  którą warto poznać.  Książka jest nie tylko o chorobie, ale też o wielu życiowych wartościach. 

Warto zastanowić się nad tym, jak kruche i ulotne jest nasze istnienie,  które może się skończyć w jednej krótkiej chwili. 

Mamy tutaj przykład wspaniałego ojca, który z miłości do swojej córki zrobi wszystko, aby ją uratować i bierze wszystko na swoje barki.

Podobała mi się przemiana Alexa,  który z łobuza stał się całkiem innym chłopakiem. 

Autor pokazał też jak ważna jest przyjaźń,  ale pokazał nam też zdradę i cierpienie.

Autor  tą powieścią  zwraca nam uwagę na bardzo ważny temat jakim jest poświęcenie się i wyrażenie zgody na oddanie swoich organów po śmierci. Autor tą książką zwraca uwagę na to, jak wiele osób jest potrzebujących, a jak mało dawców.

W tej książce rozczarował mnie jedynie wątek poruszony na samym początku powieści.  Mianowicie temat o nielegalnym handlu narządami. Coś tu brakuje. Ojciec Ylenii miał zająć się zwalczaniem tego procederu,  a nic na ten temat nie było. 

Polecam Wam, bo nie można od tej książki oderwać się.  Zakończenie wbija w fotel!

Pewnego dnia w klasie 18-letniego Alexa Cutrò pojawia się nowa uczennica Ylenia Luciani, która przeprowadziła się do Włoch z powodów znanych jedynie jej ojcu. 

Ylenia jest załamana i zła na swojego ojca, ale szybko nawiązuje nowe znajomości. 

Alex robi wsszystko, aby dziewczyna zwróciła na niego uwagę. Ylenia ukrywa pewną tajemnicę i trzyma Alexa na dystans. Alex jest bardzo leniwym chłopakiem, który nie chce uczyć się.  W głowie mu tylko zabawa i dziewczyny. Jednak pod wpływem Ylenii zmienia się na lepsze. 

Po pewnym czasie Ylenia nie jest w stanie przeciwstawić się uczuciu. Alex uważa, że nic ich nie rozłączy, dopóki nie dowiaduje się, że dziewczyna cierpi na nieuleczalną chorobę.

W dniu egzaminu maturalnego Alex odbiera telefon ze szpitala. Zrozpaczony chłopak wybiega na ulicę.

Jak potoczą się ich losy? Czy miłość przezwycięży wszystko?

Powieść czyta się bardzo szybko. 

Historia ta jest bardzo emocjonalna i wzruszająca. 

Temat ciężki, bo o nieuleczalnej chorobie, ale warto tę książkę przeczytać. To historia,  którą warto poznać.  Książka jest nie tylko o chorobie, ale też o wielu życiowych wartościach. 

Warto zastanowić się nad tym, jak kruche i ulotne jest nasze istnienie,  które może się skończyć w jednej krótkiej chwili. 

Mamy tutaj przykład wspaniałego ojca, który z miłości do swojej córki zrobi wszystko, aby ją uratować i bierze wszystko na swoje barki.

Podobała mi się przemiana Alexa,  który z łobuza stał się całkiem innym chłopakiem. 

Autor pokazał też jak ważna jest przyjaźń,  ale pokazał nam też zdradę i cierpienie.

Autor  tą powieścią  zwraca nam uwagę na bardzo ważny temat jakim jest poświęcenie się i wyrażenie zgody na oddanie swoich organów po śmierci. Autor tą książką zwraca uwagę na to, jak wiele osób jest potrzebujących, a jak mało dawców.

W tej książce rozczarował mnie jedynie wątek poruszony na samym początku powieści.  Mianowicie temat o nielegalnym handlu narządami. Coś tu brakuje. Ojciec Ylenii miał zająć się zwalczaniem tego procederu,  a nic na ten temat nie było. 

Polecam Wam, bo nie można od tej książki oderwać się.  Zakończenie wbija w fotel!

Ja po prostu zakochałam się w tej książce, a szczególnie w wątku miłosnym który się w niej znajduje. Bardzo ją polecam szczególnie nastolatkom, aby mogli zobaczyć jak ciężko żyje się z taką chorobą jak wada serca i jak wielka jest miłość. Zobaczyć co niektórzy zrobią w imię miłości oraz jak bardzo jedna osoba może wpłynąć na drugą.

Do tej pory Alex był rozrywkowym młodym chłopakiem, dla którego liczyły się tylko imprezy. Wszystko zmienia się, gdy do jego klasy przychodzi nowa uczennica Ylenia. Alex stara się jak nigdy, aby wypaść przed nią jak najlepiej. Dziewczyna nie może być długo obojętna na jego zaloty i rodzi się między nimi uczucie. Jednak gdy Alex zbliży się do Yleni to ta go odpycha. Nie wie, że dziewczyna ukrywa przed nim przerażającą prawdę, która zmieni całe jego życie.

Jak potoczą się ich losy? Czy miłość potrafi przezwyciężyć wszystko?

Powieść napisana bardzo prostym językiem, przez co czytało się szybko. Spędziłam z nią miły wieczór i mimo tego, że nie było to coś nowego, to jednak książka przypadła mi do gustu. Nie uleczalna choroba to ciężki temat i mocno poruszający. Cała książka była napisana w lekki i zabawny sposób, jednak jej zakończenie chwyciło mnie za serce. Wzruszyłam się tak bardzo na ostatnich stronach, że musiałam na chwilę ją odłożyć.

Polubiłam głównego bohatera, który był zwariowany i zabawny. I mimo młodego wieku potrafił zrobić coś dla drugiej osoby. Historia jest warta przeczytania, aby poznać losy młodej pary, dla której los nie był łaskawy. Styl pisania Allesio Puleo bardzo przypomina mi książki Federika Moccii, więc jeżeli lubicie tego autora, to ta książka jest właśnie dla was.

Pogoda przez ostatnie dni nie rozpieszcza. Ale to też jakiś plus, ponieważ można wziąć kubek z gorącą herbatą, przykryć się kocykiem i przeczytać książkę. Tak też dzisiaj zrobiłam. Padło na „Moje serce należy do ciebie”. Akcja książki rozgrywa się najpierw w Kolumbii, później we Włoszech. Wszędzie zatem słoneczny klimat. A co mnie kojarzy się z latem? Wakacje, czas bez zobowiązań, marzenia, pierwsze miłości, nieodpowiedzialność, brak zobowiązań (chociaż wszystko powinno zostać utrzymane w granicach zdrowego rozsądku).

Tytuł i okładka mnie zaciekawiły. O co chodzi z tym sercem? Nawet w środku książki znalazłam takie malutkie papierowe. Rozchodzi się o to, że główna bohaterka cierpi na nieuleczalną chorobę serca. Cóż… uwielbiam takie historie. Śmierć mnie przeraża, szczególnie ta, która dotyka młodych ludzi. Dlatego też tak bardzo lubię Sparksa, bo ON nie patyczkuje się z bohaterami. Ukazuje życie takim, jakie jest naprawdę. Czasem tragiczne, bo to też się zdarza. Filmy o śmiertelnych chorobach również z chęcią oglądam, np. Gwiazd naszych wina czy Szkoła uczuć (zawsze ryczę jak bóbr). Dlatego po tę powieść również sięgnęłam z ogromną ciekawością i jeszcze większymi oczekiwaniami. Główna bohaterka Ylenia ma rodziców, chłopaka, przyjaciółkę. Ten cudowny i szczęśliwy świat pryska jak bańka mydlana, kiedy muszą się wyprowadzić do Włoch.

Może zacznę od bohaterów. jestem zaszokowana podejściem bohaterów do życia, ale też do drugiego człowieka. Giorgio (imię, które kojarzyć mi się będzie tylko z Armanim i kropka. Nie bez kozery nasz bohater chodzi ubrany w eleganckie garnitury) – ojciec dziewczyn y ukrywa przed nią, że jest nieuleczalnie chora oraz to, że zostało jej zaledwie kilka miesięcy życia. O co chodzi? Dlaczego ktoś miałby ukrywać prawdę? Zupełnie nie rozumiem jego postępowania. Zawsze powtarzam – najgorsza prawda niż najlepsze kłamstwo, które narobi zawsze więcej szkody niż pożytku. Przed swoją żoną również ukrywa to, co się dzieje z córką. Też tego nie mogę pojąć. Jako matka chciałabym wiedzieć, co się dzieje z moimi dziećmi. Tym bardziej w takiej sytuacji. Ponadto z dnia na dzień Giorgio także decyduje o wyjeździe i nikt nie ma prawa głosu. No, Pan Giorgio osiągnął mistrzostwo patriarchatu! Ylenia – niby taka posłuszna, grzeczna, wyedukowana, a po kryjomu spotyka się z chłopakiem. Alex – typowy błazen klasowy, nie chce się uczyć, nie chce pracować, w głowie mu tylko imprezy, sypia z ledwo poznaną dziewczyną. Ojciec Alexa, Pietro, kompletnie sobie na radzi z wychowaniem syna. Nie potrafi postawić mu granic, jest niekonsekwentny w swych postanowieniach. Szkoda… Autor, jak dla mnie mógłby pójść troszeczkę w innym kierunku.

Cieszę się, że autor podjął tematykę oddawania organów. Zdrowy człowiek nie zastanawia się nad nerką czy sercem. Rzadko zastanawia się nad oddaniem narządu. A już w ogóle nad tym, ze kiedyś sam mógłby być biorcą, bo śmierć jest taaak odległa. Książka w tej kwestii daje do myślenia i zmienia punkt widzenia.

Summary: Fabuła jest ciekawa, ale też oczywista. Język jest znośny, chociaż określenia rodziców do Yleni („moja panno!”) irytowały mnie. Liczyłam na emocje, bo skoro już tematyka oscyluje wokół serca to chciałam, aby moje też szybciej zabiło. Tak też się stało – wzruszyłam się, zasmuciła, a nawet roześmiałam. Mimo wątku choroby książkę czyta się przyjemnie, choć uważam, że przeznaczona jest dla młodszych, nastoletnich czytelników. Porusza problem miłości, zdrady, strachu, rozczarowania, przyjaźni. Autor uderza w każdą strunę duszy. Nawet potrafił mnie nieźle rozwścieczyć, gdy dobrnęłam do zakończenia. Gdybym spotkała autora na ulicy to nieźle bym nim wstrząsnęła, dlaczego ta historia skończyła się tak, a nie inaczej. Właśnie przez taki koniec moje serce najbardziej ucierpiało.

Polecam!

[Adres usunięty]