Moje serce i inne czarne dziury

Odrzucenie przez rówieśników nastolatki przeżywają wyjątkowo silnie. Wykluczenie z grupy to dla nich często bardzo poważny cios, z którym trudno im sobie poradzić. Jeśli nie mają komu zwierzyć się ze swoich problemów i z kim porozmawiać, może się to skończyć nawet tragedią. Świadomość, że mamy choć jedną osobę, która jest w stanie nas zrozumieć, ma zresztą ogromne znaczenie dla każdego z nas, bez względu na wiek i sytuację.

"Moje serce i inne czarne dziury" to opowieść o szesnastoletniej Aysel. Dziewczyna mieszka z matką, ojczymem i przyrodnim rodzeństwem. Jest jednak przeraźliwie samotna i pogrążona w głębokim smutku, który przytłacza ją coraz bardziej. Po tragedii, jaka wydarzyła się 3 lata wcześniej, straciła wszystkich przyjaciół, a mieszkańcy Langston od tej pory zaczęli patrzeć na nią z podejrzliwością i lękiem. Co takiego się wtedy stało? Na początku wiemy jedynie, że ma to związek z ojcem Aysel i że dopuścił się ON jakiegoś straszliwego czynu. Pozbawiona jakiegokolwiek wsparcia nastolatka postanawia odebrać sobie życie. W internecie trafia na ogłoszenie chłopaka szukającego partnera do samobójstwa. I tak się akurat składa, że nasza bohaterka spełnia wszystkie postawione przez niego warunki. Czy zdecydują się na ten ostateczny krok?

Powieść, którą stworzyła Jasmine Warga, pochłonęłam w kilka godzin. Choć poruszana przez nią tematyka nie należy do łatwych, kolejne strony połyka się w ekspresowym tempie. Napisana lekkim, obrazowym językiem książka pozwala czytelnikowi wejrzeć w myśli i uczucia osoby pogrążonej w depresji, zrozumieć, przez co przechodzi. Daje również nadzieję, że ten czarny ślimak pożerający każdą, choćby najmniejszą iskierkę szczęścia (jak nazywa to Aysel), może zostać pokonany. Jest to oczywiście trudny i złożony proces, ale wpuszczenie innych ludzi do naszego życia potrafi całkowicie je odmienić. Trzeba jednak otworzyć się na nich i pozwolić sobie pomóc. Świat jest przecież taki piękny. Nie warto rezygnować z tych wszystkich wspaniałych rzeczy, które przecież mogą się nam jeszcze przytrafić. Polecam każdemu tę piękną i pouczającą opowieść.

[Adres usunięty]

Ten tytuł już od długiego czasu był u mnie na liście do przeczytania. Zwlekałam z lekturą, bo za bardzo bałam się, że przez cały czas czytania będę smutna.

I choć faktycznie temat nie należy do najłatwiejszych i dużo jest momentów, które ściskały mnie za serce, to książka pozostawiła mnie mimo wszystko z iskierką nadziei.

Główni bohaterowie mogliby byś przeciętnymi nastolatkami. Mogliby, dlatego, że chyba znaczna większość nastolatków ma poczucie, że nikt ich nie rozumie, i że są samotni. Jednak Roman i Aysel nie cierpią przez hormony i okres dojrzewania, a przez to, co wydarzyło się w ich życiu, na co mieli mniejszy lub większy wpływ.

Roman i Aysel tworzą parę kontrastu – ona ma wokół siebie ludzi, którzy jej unikają, a jej najbliższa rodzina często udaje, że nie istnieje.

On za to ma wokół siebie kochających go rodziców i kumpli, którzy wciąż próbują odnowić z nim relacje i namówić go do powrotu do normalności.

Spotkanie obojga bohaterów dało im to, czego im brakowało – akceptację i poczucie tego, że nie wszystko jest stracone.

„Moje serce i inne czarne dziury” pochłonęłam w jeden dzień.

Sama w sobie książka zrobiła na mnie naprawdę niesamowite wrażenie, a całość została dopełniona przez autorkę w podziękowaniach przez co odrobinę inaczej spojrzałam na historię Aysel i Romana.

Polecam

Izabela Nestioruk

[Adres usunięty]

"Nie chcę umierać długo. Chcę błyskawicznej śmierci. Takim już jestem tchórzem."

Dwoje nastolatków. Aysel i Roman. Myśli samobójcze. Poczucie winy. Brak akceptacji ze strony społeczeństwa, ale przede wszystkim brak samoakceptacji. Poznają się na stronie zrzeszającej osoby, które mają jeden cel: umrzeć. Odnajdują się w dziale Partnerzy do Samobójstwa. Chcą ze sobą skończyć, szukają kogoś, kto im w tym pomoże. Przecież zawsze może zabraknąć odwagi...

"Problem z samobójstwem, z czego większość osób nie zdaje sobie sprawy, polega na tym, że naprawdę trudno jest je popełnić. Wiem, wiem. Ludzie wiecznie gadają, że samobójstwo to tchórzostwo. I tak chyba jest. W tym sensie, że człowiek się poddaje, rezygnuje. (...) Martwię się, że w ostatniej chwili moje ciało wygra jakimś impulsywnym szarpnięciem i skończy się na tym, że przerwę w połowie to, co zamierzam zrobić. Nic nie przeraża mnie bardziej niż nieudana próba. Ostatnia rzecz, jakiej pragnę, to skończyć na wózku inwalidzkim, jeść papkę i być pilnowaną przez całą dobę przez jakąś opryskliwą pielęgniarkę (...)"

W małym miasteczku, gdzie wszyscy się znają, nie ma miejsca dla córki mordercy. Od zbrodni minęły trzy lata, ale dziewczyna do dziś słyszy szepty za plecami, cały czas mierzy się z nieprzyjemnościami wymierzanymi w jej osobę. Aysel nie radzi sobie z tym, co zrobił jej ojciec,

z tym, co ją spotyka - z karą, obarczaniem jej odpowiedzialnością za morderstwo.

"Po tym, co zrobił mój tata, straciłam wszystkim przyjaciół. Niektórzy z nich odsunęli się ode mnie natychmiast, niektórych sama odepchnęłam. Byłam zbyt przerażona, by pozwolić komukolwiek być blisko."

Roman, który umieścił ogłoszenie, jest rok starszy od Aysel i mieszka niedaleko. On również nie miał łatwo. Dlaczego chce ze sobą skończyć? Przecież to taki fajny chłopak! Nie wygląda na takiego, który ma myśli samobójcze! Czy ma na sumieniu coś, z czym nie jest w stanie sobie poradzić?

"Przyznam, że wcześniej uważałem, że to głupie. O to właśnie chodzi w samobójstwie, żeby móc być samemu na zawsze. Nigdy więc nie rozumiałem, dlaczego miałbym chcieć zrobić to w towarzystwie kogoś innego. Ale teraz to się zmieniło. Denerwuję się, że stchórzę w ostatniej chwili, czy coś. Są też inne powodu, ale wolałbym się nad nimi tutaj nie rozwodzić. "

Aysel i Roman spotykają się, by zaplanować wspólną śmierć. Wspólnie zawierają tragiczny pakt i zaczynają przygotowania. Data śmierci: 7 kwietnia. 26 dni do końca. Końca życia. Czy rzeczywiście do tego dojdzie? Im bliżej planowego dnia śmierci, tym bardziej Aysel chce się żyć. Jak to możliwe? Przecież byli pewni, że na tym świecie nie ma czym się ekscytować. Twierdzili tak, dopóki nie trafili na siebie.

"Coś się zepsuło. Ludzie nie rozumieją, że depresja nie jest stanem zależnym od świata. Że płynie z wewnątrz. Że to coś we mnie za nią odpowiada. Pewnie są w moim otoczeniu rzeczy, przez które czuję się samotna, ale żadna z nich nie wywołuje we mnie takiego doznania izolacji i przerażenia jak głos w mojej głowie. Głos, który przypomina mi, że prawdopodobieństwo, iż skończę jak ojciec, jest bardzo wysokie."

Autorka wykreowała pełnokrwistych bohaterów, którzy mimo depresji i niechęci do życia potrafią zyskać sympatię czytelnika. To było wielkie wyzwanie. Sprostała mu, a nawet przeszła moje oczekiwania.

Chciałabym przeczytać więcej książek spod pióra Jasmine Wargi. Według mnie jest poważną konkurencją dla Johna Greena i Matthew Quicka.

Jasmine Warga w swojej książce podjęła bardzo trudny temat. Zachwianie zdrowia psychicznego, depresja, wyobcowanie ze społeczeństwa, traumatyczne przeżycia, myśli samobójcze. Książka jest wstrząsająca, ale (o dziwo!) równocześnie lekka - idealna dla nastoletnich czytelników. "Moje serce i inne czarne dziury" pochłonęłam niesamowicie szybko - w niecałe trzy godziny i wzruszyłam się nie raz. To jedna z tych pozycji zmuszających do refleksji, pozostających w pamięci na długo. Wiem jednak, że za każdym razem, gdy będę do niej wracać, będą przeżywać ją na nowo i za każdym razem bardziej emocjonalnie. "Moje serce i inne czarne dziury" zmienia podejście do życia, otwiera oczy na wiele spraw, ale przede wszystkim otwiera serce.

Podsumowując: przejmująca, wzruszająca, mocna. To książka, którą każdy powinien przeczytać. Wiek nie gra roli.

Od jakiegoś czasu zauważam, że coraz gorzej przychodzi mi odnaleźć się w powieściach młodzieżowych. Jednak zapowiedź książki Moje serce i inne czarne dziury wydała mi się mieć w sobie coś, co może do mnie przemówić. I to właśnie dlatego się na nią skusiłam. Owszem, obawiałam się tego, że otrzymam kolejny ckliwy romans. Kto by się nie obawiał? Mnóstwo tego na półkach księgarń. Takich przesłodzonych historii miłosnych, które bywają po prostu infantylne, żałosne i puste. Jednak tym razem jest inaczej.

Szesnastoletnia Aysel pragnie umrzeć. Wydaje jej się jednak, że łatwiej będzie to zrobić z kimś. Dlatego na jednej ze stron poświęconych samobójcom przegląda forum w dziale Partnerzy do Samobójstwa. Tam natrafia na ogłoszenie, które idealnie jej pasuje. Dziewczyna boi się, że zabraknie jej odwagi, aby odebrać sobie życie. Dlatego potrzebuje drugiej, równie zdesperowanej osoby, która jej „pomoże”. Podobnie jak tajemniczy chłopak o nicku FrozenRobot, na którego ogłoszenie dziewczyna odpowiada. Okazuje się, że są w podobnym wieku, mieszkają w sąsiadujących miasteczkach, ale każde z nich ma inne motywy. Ustalają, że 7 kwietnia odbiorą sobie życie. Mają niecały miesiąc, aby wszystko zaplanować.

„Problem z samobójstwem, z czego większość osób nie zdaje sobie sprawy, polega na tym, że naprawdę trudno jest je popełnić.”

Wydawałoby się, że tak młodzi ludzie nie mają powodów do tego, aby odebrać sobie życie. Przecież każdy problem można rozwiązać, prawda? Tak, mogłoby się tak wydawać. I rzeczywiście uważam, że zawsze jest inne wyjście z sytuacji niż odebranie sobie życia, choć doskonale wiem, że gdy człowiek jest pogrążony w głębokim smutku, różne chore myśli przychodzą mu do głowy. Zarówno u Aysel jak i Romana (FrozenRobot) widać brak jakiejkolwiek radości, chęci do życia, motywacji do czegokolwiek. Są tak mocno obojętni na to, co dzieje się wokół nich, że nie dostrzegają drobnych radości, które mogłyby wszystko zmienić. Są zapatrzeni w jeden punkt, pogrążeni w swojej rozpaczy, w swojej ciemności i nie mają zamiaru z niej wychodzić.

„Każdy, kto kiedykolwiek był aż tak smutny, może wam powiedzieć, że w depresji nie ma niczego pięknego ani literackiego, ani tajemniczo głębokiego. Depresja jest jak ciężar, spod którego nie można się wydostać.”

Książkę tę czyta się szybko, ale nie wiem czy można powiedzieć, że lekko. Język autorki nie należy do skomplikowanych, a jej styl jest raczej młodzieżowy, jednak trzeba przyznać, że poruszona przez nią tematyka do łatwych i przyjemnych nie należy. Inspiracją do napisania tej książki była śmierć jednego z przyjaciół autorki. Po tym wydarzeniu sama Jasmine Warga popadła w głęboki smutek i nie można jej za to winić. Dlatego uważam, że była ona w stanie w odpowiedni sposób oddać klimat takiej historii. Jest przepełniony smutkiem, lękiem, niepewnością – takie uczucia kotłują się w dwójce głównych bohaterów. Pojawia się też jednak nadzieja, taka jej mała iskierka, która gdyby tylko mocniej zaświeciła, mogłaby przegnać te depresyjne myśli. Jednak do tego jeszcze sporo brakuje. Z czasem poznajemy dokładnie motywy, jakie kierują Aysel i Romanem – i co ciekawe, naprawdę można ich zrozumieć. Każde z nich obwinia się za coś, za co może nie do końca powinna, ale ciężko im sobie poradzić z trudami przeszłości. Ciężko jest ją porzucić i ruszyć naprzód. Ciężko zapomnieć i pogodzić się z tym, co się stało.

„Moje ciało to wydajna maszyna do zabijania szczęśliwych myśli.”

W przeciągu tych nieco ponad trzech tygodni Aysel i Roman zbliżają się do siebie. Jednak od początku stawiają sprawy jasno – spotykają się tylko po to, aby zostać partnerami do samobójstwa. Ustalają w jaki sposób odbiorą sobie życie, gdzie i kiedy. Planują napisać listy pożegnalne. Oboje na każdym spotkaniu powtarzają, że to zrobią. Żadne z nich nie chce zrezygnować, choć nie da się ukryć, że można w nich wyczuć pewne zwątpienie i obawy. Mimo wszystko wywiązuje się pomiędzy nimi pewne uczucie – stopniowo i subtelnie, które jednak nie zmienia całkowicie ich nastawienia. Zakończenie tej książki nie jest może wybuchowe, ale na swój sposób piękne i pocieszające, choć w pewnym stopniu również przewidywalne.

„Nie wolno ci umrzeć beze mnie.”

Moje serce i inne czarne dziury to książka, z którą warto się zapoznać. Uczy tego, że przeszłość nie powinna wywierać wpływu na teraźniejszość, że trudne wydarzenia powinny nas kształtować, hartować i wzmacniać, a nie rozbijać na drobne kawałeczki – a przynajmniej nie na stałe. Uczy tego, że trzeba być silnym, że smutek da się pokonać, daje nadzieję i motywację. Choć miałam pewne obawy, co do przestawienia motywu samobójstwa i problematyki, którą prezentują tak młodzi bohaterowie, to zostały one skutecznie rozwiane przez autorkę. Naprawdę byłam w stanie zrozumieć obezwładniający ich smutek. Na pewno nie jest to kolejny, ckliwy nastoletni romans. Prędzej jest to nastoletnia szkoła życia, która pokazuje, że nie zawsze wszystko musi być proste, ale zawsze można znaleźć w sobie siłę i odnaleźć wsparcie w drugim człowieku.

[Adres usunięty]

Szesnastoletnia Aysel korzysta z portalu dla osób, które chcą umrzeć. To właśnie tam trafia na intrygujące ogłoszenie. Roman potrzebuję partnera do samobójstwa, które zamierza popełnić 7 kwietnia. Zawierają pakt, może okazać się ON dla nich zbawieniem lub całkowitym zniszczeniem. Piękna i skomplikowana powieść, która od pierwszych stron przeszywa czytelnika na wylot.

Fabuła jest bardzo prosta i wszystko cię dzieję się w tej książce, krąży wokół tematu śmierci. Aysel i Roman są pogrążeni w depresji. Oboje mają swoje powody i choć całkowicie się od siebie różnią, to pragną tego samego. Samobójstwo jest tematem tabu i być może dlatego, kiedy już do niego dochodzi, jesteśmy zdziwieni. Nie zwracamy uwagi na oznaki świadczące o głębokim smutku, lub z premedytacją je ignorujemy. Tak naprawdę wystarczy słowo, doby uczynek lub okazanie zainteresowania, by komuś pomóc i to jest aż nazbyt widoczne w tej powieści. Autorka pięknie pokazała znieczulice społeczeństwa na dramat innych, a nawet przyczynianie się do pogłębienia tego stanu.

Szkoła jest prawdziwym wyzwaniem, szczególnie dla Aysel, która jest ignorowana przez rówieśników. Samotność ją przytłacza, brak jej bliskości z innym człowiekiem. Sytuacja dziewczyny jest przejmująca i bardzo dużo czasu spędziłam na analizowaniu sytuacji, w jakiej znalazła się bohatera. Jakie czynniki wpłynęły na jej decyzję, oraz co mogłoby ja ocalić? Roman jest równie ważnym bohaterem co Aysel. Gwiazda sportu, wiecznie otoczony przyjaciółmi. Wszystko skończyło się pewnego tragicznego dnia, kiedy jego życie zostało naznaczone przytłaczającym poczuciem winy.

Bohaterka porównuję depresje do czarnego ślimaka, który krąży po jej ciele i zjada wszelkie objawy szczęścia. To porównanie jest trafne i bardzo mi się podoba. Łatwo wyjaśnia jak działa depresja i do czego może doprowadzić. Początkowo nie wiedziałam, czym okaże się dla mnie ta książka, szczególnie kiedy przeczytała, że bohaterowie będą partnerami do samobójstwa. Brzmi absurdalnie, ale w gruncie rzeczy takie nie jest i ma więcej sensu niżby mogło się wydawać. Pomimo trudnych tematów, jakie poruszyła autorka, książkę czyta się zadziwiająco lekko. Język jest prosty, bohaterka sarkastyczna, a psychologiczna strona lektury strasznie wciąga i porusza. Aysel odlicz dni do dnia ostatecznego, czyli 7 kwietnia. Byłam zniecierpliwiona i ciekawa, co stanie się tego dnia, dlatego strony pochłaniałam w zawrotnym tempie.

Książkę mogę polecić wszystkim, bez względu na wiek czy płeć czytelnika. Każdy wyciągnie z niej coś dla siebie. Młodzi być może nabiorą empatii i pomyślą nim zrobią komuś celowo przykrość, a dorośli przystopują i na moment zapomną o karierze i poświęcić czas swojemu dziecku.

„Moje serce i inne czarne dziury” do refleksyjna powieść, która skłania do zastanowienia się nie tylko nad własnym życiem, ale i innych. Uporanie się z depresją wymaga ogromnego wysiłku, lecz dzięki nam może być to łatwiejsze. Wystarczy odrobina życzliwości i zrozumienia, by pomóc bliskiej osobie.

Polecam 5/6