Mindhunter

„Mindhunter” - książka, ale i serial który powstał i możecie go zobaczyć na Netflixie. Nie od dziś wiadomo, że ludzi interesuje osobowość mordercy, gwałciciela, pedofila. Każdy chciałby wiedzieć co spowodowało, że takim się stał, co go do tego popchnęło. Może coś stało się w dzieciństwie, może trudny okres dojrzewania, może to wina rodziców, a może po prostu taki się stał w późniejszym czasie. Profiler kryminalny to niełatwy zawód - to właśnie ON musi zrozumieć osobowość i zachowania seryjnego mordercy albo chociażby złodzieja, który seryjnie napada na banki czy sklepy.

John Douglas - pełni właśnie taką funkcję, odkrywa ludzkie zachowania, ludzkie pobudki które prowadzą i popychają ich do popełnienia zbrodni. Dlaczego człowiek potrafi zabić innego człowieka? Jaką ma z tego satysfakcję?

Moim zdaniem profiler powinien bardzo interesować się psychologią, socjologią, kryminalistyką. Nie może opierać się tylko na czynach, ON musi zrozumieć co kierowało zbrodniarzem, dlaczego to zrobił. To profiler musi ustalić co to za osoba, czy to mężczyzna, czy kobieta, czy to osoba starsza czy młodsza. Douglas opisuje kilku takich wybitnych profilerów, którzy dokładnie potrafili określić profil, powiedzieli o tym policji, a ci bezbłędnie dzięki temu mogli ująć zbrodniarza. Takim profilerem jest również Douglas, nie opiera się na suchych faktach - ON chce zrozumieć ludzką psychikę, ludzkie zachowania. Właśnie aby tak się stało prowadzi wiele rozmów z więźniami, a oni nie mają oporów przed tym aby się otworzyć i opowiedzieć o sobie i dlaczego popełnili taki a nie inny czyn.

Sam John Douglas w książce, już na samym początku mówi, że jeśli chcecie dowiedzieć się jak dokładnie popełnić zbrodnię doskonałą - to ON Wam tego nie powie, nie podsunie. To byłby strzał w kolano.

W książce „Mindhunter” dowiecie się o życiu prywatnym Douglasa, o pracy w policji, w FBI o pracy jako profiler. Opowie trochę o zbrodniach które "zatrzęsły" Stanami Zjednoczonymi. Dowiecie się tyle, aby zaspokoić własną ciekawość, ale nie na tyle aby wiedzieć jak taką zbrodnię popełnić.

Muszę Wam się przyznać, że czytając „Mindhuntera’, już od początku miałam gdzieś z tyłu głowy jedno pytanie a zarazem stwierdzenie - "stworzyć serial na podstawie takiej opowieści to jest coś, to wymaga niezwykłego talentu". Nie dlatego, że John źle pisze, wręcz przeciwnie mamy tutaj doskonały przykład lekkości pióra, w tym powinniśmy się od niego uczyć - problem w tym, że Douglas ukazuje nam części spraw, opisane ogólnie, ale mówiące wszystko co powinniśmy wiedzieć - jaki był motyw, co się stało, jak wpadli na trop i jak schwytali zbrodniarza oraz jak go skazali.

„Mindhunter” to inne spojrzenie na opowieści kryminalne - z jednej strony czyta się jak dobre opowieści o zbrodniach, jak kryminał, ale z drugiej strony macie ciągle przeświadczenie, że to o czym ON pisze zdarzyło się naprawdę. I takie rzeczy ciągle się dzieją - nie tylko w USA.

Polecamy: Dobre Recenzje

Nigdy nie wiem jak mam podchodzić do takich książek. A wartość książki oceniam po tym, jakie uczucie we mnie zostawi albo co we mnie wykształci.

"Mindhunter" jest lekki w formie, chcesz chłonąć każdą stronę, czuć presje sytuacji, wiedzieć co się stanie. Za każdym razem zastanawiasz się "jak to możliwe, że ON tak dobrze opisał tego człowieka? Czy to jakiś szarlatan?". W pewnym momencie zdaje ci się, że czytasz książkę o AI, który analizuje fakty, łączy ze sobą dowody i drukuje Ci wniosek, że podejrzany ma 170, rozwodnik, ma samochód typu pickup w kolorze granatowym. Te wszystkie szczegóły podawane przez człowieka wydają Ci się nierealne, a jednak. Tacy ludzie istnieją, jednym z nich jest John Douglas.

Zawsze podziwiałam pracę jednostek specjalnych, miałam ich za superbohaterów, którzy poradzą sobie ze wszystkim, ta książka obnażyła fakt, że nawet najtwardszy superbohater potrafi zasłabnąć na widok miejsca zbrodni, co go uczłowiecza.

"Mindhunter" to książka o demonach, które nas otaczają. Jak źli i spaczeni potrafią być ludzie. O człowieku, który podaje drobne szczegóły mordercy, jakby to było czytanie z fusów.

Przechodząc do sedna, książka jest bardzo dobrze napisana i bez zająknięcia mogę stwierdzić, że czyta się ją płynnie. Jednak jest jeden problem. Sprawy które, są tu przedstawione, widnieją jako skondensowane strzępki, chciałoby się wiedzieć więcej. Co więcej, obnażenie życia rodzinnego i pokazanie poświęcenia dla sprawy musi być w jakiś sposób niezwykle trudne, bo jak doskonale wiemy, największą słabością każdego człowieka jest jego rodzina.

Odczucie, jakie zostawiła we mnie ta książka, było niezwykle dziwne. Na każdym kroku przyglądałam się ludziom, ich stylowi chodzenia, dłonią czy posiadają obrączki, czy też nie i zastanawiałam się, co siedzi im w głowach. I jestem przekonana, że nie jedna osoba po tej książce może próbować tego zabiegu w rzeczywistości.

Uwielbiam thrillery, kryminały czy książki psychologiczne. Te oparte na faktach chyba najbardziej. Ale tym, które tylko się na nich opierają na prawdę dużo brak do tych typowo dokumentalnych. Jeśli dodamy do tego fakt, że możemy dostać relację z pierwszej ręki co już w ogóle jest (przynajmniej dla mnie) rarytasem to chyba nie wielu miłośników gatunku zawaha się przed jej przeczytaniem.

John Douglas to jeden z najwybitniejszych profilerów w dziejach FBI. Jak przystało na ten zawód przez lata pracy zgłębiał umysły wielu morderców i to tych najgorszych. Psychopaci, seryjni mordercy, zwyrodnialcy. Wszyscy Ci, którzy nie liczyli się z drugim człowiekiem. Chciało by się powiedzieć, że oni też ludźmi nie byli. A jednak byli. Nawet jeśli tylko jako zewnętrzna powłoka. John bywał na miejscach zbrodni, szukał tego co mogli zostawić, a potem badał. Starał się zrozumieć ich działanie i motywy. Przewidzieć kolejne ruchy. Sam przyznał, że żeby być w tym dobrym niejednokrotnie trzeba swój umysł wymienić na ich. Nie zrozumiesz szaleńca nie wpuszczając szaleństwa do swego umysłu. Nie poznasz motywu mordercy jeśli nie pomyślisz jak on. To jest straszne. Ale gdyby nie ta technika prawdopodobnie nikłe były by sukcesy w tym zawodzie.

Agent Douglas stał się również inspiracją dla znanego miłośnikom gatunku Thomasa Harrisa i jego powieści o Hannibalu. To ON stał się pierwowzorem dla agenta Crawforda. Jeśli zdecydujecie się na przeczytanie to zrozumiecie co za tym stało.

Sama książka "Mindhunter" to nie do końca to czego się spodziewałam. Dlaczego? Bo książka została jednak troszkę podrasowana i z pomocą Marka Olshakera - przerobiona na powieść bardzo bliską rasowemu thrillerowi. A jednak obaj panowie zrobili to tak, że pozycja zbytnio na tym nie ucierpiała, a to na czym zależało autorom zostało ukazane.

A więc co to miało by być? Prawdziwa praca agentów, którzy ścigają zwyrodnialców jakich my możemy sobie wyobrazić. Są szczegóły, które po części znamy z powieści. Ukazanie działań jakich podejmują się agenci. Jest tego dużo i jeszcze więcej. Mnie mimo wszystko mało rzeczy zaskoczyło, bo zdecydowanie jest to tematyka, którą zgłębiam w każdym wolnym momencie. Mój świat chociaż stricte teoretyczny. Bardzo szybko książka skojarzyła mi się z "Zodiakiem" Roberta Graysmitha choć się różniły. "Mindhunter" napisany lekkim stylem powoduje, że choć tematy poruszane w nim są ciężkie łatwo przez nie przejść choć może nie laikom. "Zodiak" to już książka pełna suchych faktów, która wielu osobom może się nie podobać lub być zbyt trudna w czytaniu. Dla mnie obie są genialne i choć nowości tu dla mnie nie wiele to wiem, że każdą kolejną tego typu książkę przeczytam bez wahania. A teraz jedyna na co mam ochotę to obejrzeć serial, który na podstawie "Mindhuntera" nakręcił sam David Fincher. Znany miłośnikom kina z takich filmów jak: "Siedem" czy właśnie "Zodiak". Oby było równie ciekawie jak w książce. Polecam!

Więcej na:

[Adres usunięty]

„Wychowałam się” na serialu CSI i odkąd pamiętam lubiłam czytać i oglądać wszystko, co związane z rozwiązywaniem „zagadek” pozostawionych na miejscu zbrodni i próbach odnalezienia przestępcy. Im bardziej zagmatwana zagadka, tym bardziej mnie to pochłaniało. Zawsze też się zastanawiałam jak to możliwe, że mając tak niewiele wskazówek profiler potrafi wskazać osobę, która najprawdopodobniej tą zbrodnię popełniła.

Książka „Mindhunter” przybliżyła mi tak lubiany przeze mnie temat. Bardzo ciekawie autor opisał początki profilowania, tworzenie spośród funkcjonariuszy FBI specjalnej Jednostki Wsparcia Dochodzeń zajmującej się badaniem motywów seryjnych morderców. Autor opisuje najsłynniejsze ataki znane nam z historii, w których sam brał udział. Spotkania z osadzonymi zwyrodnialcami, próby zrozumienia ich motywów i późniejsze wykorzystanie tego w praktyce przy kolejnych seryjnych mordercach.

„Mindhunter” to świetnie napisana literatura faktu, którą czyta się jak dobry kryminał. Jestem pod wrażeniem inteligencji, wytrwałości i logicznego rozumowania wszystkich opisanych profilerów. No bo sami przyznajcie, że podanie jakim samochodem (i nie tylko marką, ale również kolor tego auta!!!) jeździ podejrzany (w zbrodni, do której popełnienia nawet nie użył samochodu) nie jest czymś, co każdy z nas mógłby zrobić.

W UMYŚLE SZALEŃCA

Można czytać setki thrillerów, nawet tych opartych na faktach, ale nic nie zastąpi relacji z pierwszej ręki. Szczególnie, że gatunek ten nie ma już nic odkrywczego do zaoferowania, a ciągłe powielanie tych samych motywów znudzi w końcu nawet najwytrwalszych czytelników, jeżeli tylko mają jakiekolwiek wymagania od książek czy też odrobinę ambicji. Dlatego też są potrzebne pozycje takie, jak ta. Nie uderzające prawdziwością, a po prostu prawdziwe. Relacjonujące fakty, przedstawiające wspomnienia, dogłębnie wnikające w temat. I przy okazji napisane jakby były rasowym dreszczowcem.

Poznajcie Johna Douglasa, jednego z najwybitniejszych profilerów w dziejach FBI. Jak na przedstawiciela swojego zawodu przystało, Douglas starał się zgłębić umysły najgorszych zwyrodnialców, jakich znała kryminalistyka. Seryjnych morderców, psychopatów, szaleńców, dla których nie liczyło się ludzkie życie. Bywał na miejscach ich zbrodni, badał to, co tam po sobie pozostawili, starają się zrozumieć ich motywy i to, w jaki sposób myślą i funkcjonują. Starając się dotrzeć do nich, pomóc ich złapać, przewidzieć ich ruchy… Czasem musiał stawać z nimi oko w oko, a nawet… współpracować. Jego losy stanowiły inspirację dla Thomasa Harrisa, kiedy tworzył postać agenta Jacka Crawforda w swoich powieściach o Hannibalu Lecterze, teraz nadszedł czas by czytelnicy dowiedzieli się prawdy, która za tym stała!

Jeśli chodzi o wykonanie „Mindhuntera” to nie jest to książka w żaden sposób niezwykła i nie ma się co oszukiwać. Wspomnienia Johna Douglasa zostały napisane w formie powieści (zresztą w spisaniu ich pomagał Mark Olshaker, specjalista od kryminałów z gatunku literatury faktu i stały współpracownika Douglasa na tym polu) i pod tym względem przypominają typowy thriller. Widać to doskonale już po samym początku, gdzie autorzy starają się przekonać czytelników w ręce jakich psycholi trafił bohater – niestety jest to przewidywalne i niczym nie zaskakuje; może jedynie powodem dolegliwości. Ale nie o to przecież chodzi.

A więc o co? O pieczołowite i prawdziwe przedstawienie pracy agentów ścigających najgorszych zbrodniarzy. Szczegóły śledztw, podobieństwa, jakie można wychwycić w zestawieniu ze wszystkim dobrze znaną beletrystyką, ciekawe przedstawienie działania służb… Można by wymieniać długo, ale to wszystko tu jest. Podane lekkim stylem (przyznam, że w tym wypadku wolałbym bardziej suche zaprezentowanie faktów, coś w stylu wydanego przed laty „Zodiaka”, ale i tak nie jest źle), łatwe w odbiorze i zachęcające do zapoznania się z serialem, który na podstawie książki stworzył David Fincher, reżyser takich filmów, jak „Siedem”, „Dzięczyna z tatuażem”, „Podziemny krąg” czy wspomniany „Zodiak”. Miłośnicy dreszczowców, jak również czytelnicy ceniący mocną literaturę faktu będą usatysfakcjonowani.