Metoda

Książka Shannon Kirk zaintrygowała mnie opisem, a to nie zdarza się zbyt często. Bardzo lubię książki o niebanalnej treści, zaskakujące i nawet trochę pokręcone, a tym właśnie kusiła mnie "Metodyka".

Fabuła od pierwszego rozdziału rozpoczyna się mocnymi wrażeniami, bo zaczynamy obserwować zachowanie Dorothy czwartego i piątego dnia w niewoli. Dziewczyna ma szesnaście lat, jest w ciąży i na domiar złego została uprowadzona. Ktoś decyduje się na porwanie jej z ulicy, nie boi się niechcianych obserwatorów. Skrępowaną i nieświadomą niczego wywozi ją w nieznanym kierunku, by... właściwie dlaczego ktoś ją porywa? W tym miejscu rozpoczyna się bardzo dziwna przygoda, która prowadzi czytelnika w nieznane zakamarki i to co zaczyna dziać się na kolejnych stronach, może wprowadzić w osłupienie.

Dorothy jest bardzo nietypową postacią. Nie dość, że w młodym wieku zostanie mamą, to ktoś zgotował jej piekło na ziemi. Przynajmniej tak może powiedzieć każdy poboczny obserwator, gdy słyszy o podobnych wydarzeniach. Ale porywacz nie podejrzewał, że trafił na kogoś nietypowego, kto pokrzyżuje mu plany szybciej niż mógł przypuszczać. Musicie wiedzieć, że postać głównej bohaterki to kreacja zupełnie nietypowa i do tej pory właściwie mi nieznana. Dorothy nie zachowuje się jak ktoś przerażony całą sytuacją. Dziewczyna chcąc chronić swoje nienarodzone dziecko za wszelką cenę próbuje wydostać się z tajemniczego budynku. Ale to nie wszystko. Ona nie zamierza tylko uciec, bo przez jej głowę cały czas przelatują myśli o zemście. Gromadzi przedmioty, które umożliwią jej realizację planów, doskonale radzi sobie z planowaniem - liczy wszystko co może, by wiedzieć jak wygląda jej obecna sytuacja i - o ironio! - ze zwierzyny zmienia się w ofiarę. Bezbronna dziewczynka znika z widoku i pojawia się żądna zemsty nastolatka, która nie cofnie się przed niczym.

Trudno jednoznacznie określić co dzieje się w głowie Dorothy. Bez wątpienia Shannon Kirk nakreśliła niebanalny wątek psychologiczny i zaprosiła czytelnika do umysłu głównej bohaterki. Ale to nie jest łatwa lekcja i każdy zrozumie ją na swój sposób - nie wiem czy można polubić tą dziewczynę, jednocześnie nie mając świadomości, że przecież jest kimś niebezpiecznym. Owszem, została porwana i musi się bronic, tylko kto w jej przypadku w uwięzieniu zamiast ucieczki przede wszystkim skupiałby się na zemście? Tym bardziej, że dziewczyna w najdrobniejszych szczegółach planuje każdy swój ruch i to dosłownie, a ja przez całą powieść nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że całkiem nieźle się bawi i świetnie odnalazła się w całej tej - bądź co bądź - chorej sytuacji.

"Metoda" jest powieścią bardzo nietypową. Wymaga od czytelnika otwartego umysły i braku żadnych uprzedzeń. To historia z przekąsem, a jak na debiut wypadła naprawdę imponująco. Właściwie nic w tej lekturze nie jest takie, jakie wydaje się na pierwszy rzut oka, bo gra pozorów w rękach Kirk okazała się wyzwaniem pełnym nieoczekiwanych zwrotów akcji. Jak dla mnie - idealna historia dla każdego fana mocnych wrażeń i miłośników naprawdę dobrze wykreowanych wątków psychologicznych. Jestem pod wrażeniem.

"Miłość jest uczuciem, które najłatwiej wyłączyć, ale najtrudniej włączyć, natomiast uczuciami, które najłatwiej włączyć, ale najtrudniej wyłączyć, są nienawiść, wyrzuty sumienia, poczucie winy, a przede wszystkim strach."

I znów trafiłam na nietuzinkową książkę. Ciekawie skonstruowany thriller psychologiczny, który nie jest łatwą i przyjemną lekturą, do szybkiego czytania z potęgującym się dreszczykiem emocji, lecz ciężką, momentami przytłaczającą powieścią, nasączoną dusznym i mrocznym klimatem. Początkowo trudno było mi złapać wspólny rytm z książką, jednak im bardziej się w nią zagłębiałam, tym mocniej wciągała mnie w swój świat. Oprócz głównego wątku wkraczamy w różnorodne dygresje ubarwiające go, zajmująco rozbudowujące tło scenariusza zdarzeń i tworzące specyficzny klimat. Przyznam, że to właśnie one nieco drażniły mnie w pierwszej fazie czytania thrillera, a potem stały się jego dodatkowym walorem. Niejednoznaczność w zdefiniowaniu czystego dobra i zła, przyjmowanie zamiennych ról przez ofiarę i oprawcę, a także metodyczne planowanie i precyzyjne przeprowadzanie przyjętego planu w dużym kontraście do prymitywnej głupoty i bezmyślności. Zemsta silna, perfidna, wyrafinowana, dająca zadowolenie, ale jednocześnie wiodąca w zatrważającą stronę zmiany osobowości, podsycająca złe emocje kosztem chwilowej satysfakcji.

Uprowadzenie szesnastoletniej dziewczyny będącej w ciąży rozpoczyna szereg dramatycznych zdarzeń, w których pozorna bezbronność staje się znaczącym atutem, zaś strach i przerażenie przyjmują zaskakujące maski i oblicza. Przetrzymywana na odludziu nastolatka stara się za wszelką cenę przetrwać i uratować swoje dziecko, nie dopuścić do zbrodni, która wydaje się być już tylko kwestią czasu. Autorka błyskotliwie wykreowała psychologiczny profil dziewczyny, z jednej strony stawiając główną bohaterkę pod wielką presją i poddając ogromnemu stresowi, a z drugiej strony obdarzając ją niezwykłymi cechami, dzięki którym ma szansę podjąć niebezpieczne wyzwanie w tej jakże nierównej walce o życie. Nie przekonała mnie za to postawa policjantów prowadzących sprawę tajemniczego zaginięcia młodej matki, ich działania pod koniec śledztwa wymykają się racjonalnym uzasadnieniom, tak jakby nagle pozbawieni zostali przynależnych wydałoby się im atutów. Powieść dostarcza sporą dawkę emocji, skrajnych odczuć wobec bohaterów, sympatii wymieszanej z podziwem, ale również zabarwionej kroplami odrazy i awersji. Ciekawe nawiązania do ludzkiej natury, sił i słabości ją określających, wyłaniających się wyraziście zwłaszcza podczas traumatycznych przeżyć.

[Adres usunięty]