Mama kłamie

Polecam ta książkę bardzo fajnie i szybko się czyta.Czasem daje czytelnikowi do myślenia że małe dzieci nie zawsze zmyślają sobie dziwne historie lecz może coś się za tym kryje .. Oraz to że matka dziecka jest zdolna do wszystkiego.. :) Warto przeczytać tą interesującą powieść.

Mama kłamie to interesująca powieść, która z pewnością trafi w gusta wielu miłośników zagmatwanych thrillerów, choć nie da się ukryć, że niektóre elementy pozostawiają nieco do życzenia. Szału więc nie robi, ale jej lektura nie będzie też na pewno czasem straconym.

Cała recenzja:

[Adres usunięty]

[Adres usunięty]

Poznajemy małego 3-letniego chłopczyka Malona, który boi się deszczu, opowiada o rakiecie, zamku, ograch i ludożercach. Pomyślimy, że dzieciak ma bujną wyobraźnie i nic w tym przecież dziwnego, ale wzmianka:

"że jego mama nie jest jego prawdziwą mamą"

Jest nieco szokująca...! Przecież takie brzdące nie kłamią, zawsze drzemie tam chodź odrobina prawdy. Czy można ufać takiemu malcowi...?

Malon trzyma się na uboczu i nie odstępuje na krok od swojej przytulanki Gutiego to jego najlepszy przyjaciel. Czy kryje jakąś tajemnice...?

Przedszkole ingeruje i mały jest oddany w ręce psychologa dziecięcego Vasillewa, który jako jedyny wierzy chłopczykowi i chce rozszyfrować sekret kryjący się w mózgu i pamięci Malona. Twierdzi że zostało mało czasu, bo gdy chłopiec skończy 4 lata zapomni o przeszłości i jego prawdziwej mamie. Zostaje znak zapytania kto lub co przypomina Malonowi o przeszłości...?

Vasiliew nie umie poradzić sobie ze sprawą sam, a że jego kochanka Angie ma koleżankę policjantkę zasięga jej porady i prosi o pomoc. Policjantka Marianne na początku sceptycznie podchodzi do tematu jej myśli uciekają do innej sprawy, którą prowadzi - do rabunku, do śmierci małżonków i do ucieczki postrzelonego bandyty, ale po wzmiance o wspólnej przyjaciółce Angie wsłuchuje się w wywody czarującego Vasiliewa.

I tu dla niektórych książka może wydawać się nudna, bo psycholog opowiada nam w szczegółach jak funkcjonuje mózg dzieci do 4 roku życia, ja chłonęłam tą wiedzę jak gąbka, dla mnie przez ten opis książka stała się bardziej wartościowa i wiarygodna, innych może to zniechęcić, ale wierzcie mi akcja nabiera tempa.

Poznajemy więcej szczegółów, zagłębiamy się w opowieściach Malona i doszukujemy się tam prawdy, poznajemy obecnych rodziców chłopca, ich codzienność i lęk przed utrata dziecka. Czytamy o pracy Marianne, jej życiu prywatnym, oraz o innych policjantach, którymi ona zarządza, każdy z tych osób tworzy element, który z czasem układa się w jedną całość.

Pisarz jest mistrzem w budowaniu intryg i niedomówionych spraw, budzi napięcie. Strona po stronie dowiadujemy się czegoś nowego - zaskakującego. wszystkie watki są ze sobą powiązane, autor trzyma za struny, które rozbrzmiewają, zbudował doskonały plan i jestem pod wielkim wrażeniem wyobraźni i talentu.

Książka pokazuje duży zarys psychologiczny, począwszy od tego jak funkcjonuje mózg i pamięć 3-latka, jak i każdego bohatera z osobna, odczuwamy ich myśli, emocje, radość, smutek, lęk czy gniew, rozterki z jakimi się borykają przez co są dla nas bliżsi i utożsamiamy się z nimi.

Ukazuje co człowiek może zrobić z miłości, a szczególnie matczynej. Czytamy jak można ingerować i manipulować małym dzieckiem, ale nie tylko nim, bo przy dobrym planie i innymi ludźmi i nie tylko tymi z najbliższego otoczenia. Kluczowe jest kto pociąga za sznurki, kto jest mózgiem operacji...? Musicie znaleźć tą OSOBĘ... Ciekawe czy Wam się uda...? PAMIĘTAJ CZAS NIEBŁAGANIE PŁYNIE... CHŁOPCZYK W KAŻDEJ CHWILI MOŻE ZAPOMNIEĆ...

Lubię książki Bussiego, chętnie po nie sięgam, na ogół wiem czego się po nich spodziewać. Niestety, ale nie tym razem.

Mama kłamie to zdecydowanie najsłabsza książka tego francuskiego pisarza. Osobom, które dopiero rozpoczynają przygodę z prozą Francuza może się spodobać. Ja, która mam za sobą lekturę wszystkich jego książek, oceniam ją właśnie jako najsłabszą. Da sie przeczytać. Nie jest to jakaś grafomania, ale wiem, ze autora stać zdecydowanie na więcej.

Mama kłamie napisana jest w charakterystycznym dla Bussiego stylu, ale niestety tym razem w kilku momentach autor zbyt przekombinował.

Każda historia, która opisuje Bussi jest dziwna, na końcu okazuje się wyjątkowo niesamowitą i zadziwiająca. Ta z omawianej książki jest w wielu momentach kuriozalna, a nie tylko dziwna i jak napisałam wcześniej...mocno przekombinowana.

Sama intryga nadal jest doskonała, tylko Bussi mógł coś takiego wymyślić, ale kombinując poszedł w złą stronę i nie wyszło to wg. mnie książce na dobre...niepotrzebnie wkładał do treści tyle bajkowych historii. Przedobrzył i tyle. Zbyt dużo wrzucił do jednej książki. Ale mimo to uważam, iż warto sięgnąć po tę pozycję.

Nie zrozumcie mnie źle Mama kłamie to nadal niezła książka, ale do nijak się ma do wcześniejszych dzieł tego autora, które są po prostu mistrzowskie.

Jedno jest pewne, książce już od samego początku należy poświęcić 100% uwagi. Pisarstwo Bussiego ma to do siebie, że angażuje bez reszty i wymaga od czytelnika uruchomienia 100% szarych komórek, inaczej można się zagubić. Mnogość wątków, postaci, ich rozedrganie, bez małą rozdwojenie, ogromna ilość wątków ocierających się o pogranicze fantastyki z bajką, mitem, bardzo zaburzona chronologia, to wszystko sprawia, iż najnowszy Bussi wymaga uwagi, skupienia i nie ukrywam..sporo samozaparcia.

Mimo mojego zastrzeżenia zachęcam do lektury, choć jeżeli ktoś dopiero zaczyna swoją znajomość z prozą tego psiarza, proponuje na początek inne tytuły.