Magonia

„Magonia” to pierwsza powieść w dorobku Marii Dahvana Headley, która została przetłumaczona na język polski. Książka odniosła na świecie wielki sukces i podobno sam Neil Gaiman uważa ją za fenomen.

Pierwsze co przyciąga wzrok to okładka. Bardzo się cieszę, że Galeria Książki postanowiła zachować oryginał, jako że jest przepiękna i świetnie współgra z tym, co jest w środku. Pióro, gwiazdy jak i inne małe detale błyszczą pod światło, co dodaje okładce nieodpartego uroku. Zajrzyjmy więc do środka.

"Dorośli dużo mniej mówią o śmierci niż ludzie w moim wieku. Śmierć to taki Święty Mikołaj w świecie dorosłych, tyle że na odwrót."

Aza jest piętnastolatką uwielbiającą chłonąć wiedzę. Jej głowa jest przepełniona ciekawostkami z całego świata, które podrzuca również jej najlepszy przyjaciel Jason. Aza jest niezwykła nie tylko pod względem niespotykanego imienia, ale także pod względem zdrowa. Cierpi na nieuleczalną chorobę, której nikt nie potrafi zidentyfikować. Choroba utrudnia jej mówienie i oddychanie, co sprawia, że większość czasu spędza w szpitalach, gdzie nikt nie jest w stanie jej pomóc. Pewnego dnia dochodzi do tragedii, a Aza budzi się w chmurach. Budzi się na statku dryfującym po niebie i odkrywa, że nie jest już schorowaną piętnastolatką, a dziewczyną posiadającą wielką moc, która może uratować jej lud. Magonię.

Maria Headley zebrała w tej książce kilka legend, które następnie nagięła na swoje potrzeby i stworzyła fascynujący świat, w którym żyją Rostrowie, Magończycy, nietopeżagle, szkwałowalenie, sercoptaki i wiele innych fantastycznych stworzeń. Książka jest bardzo krótka, ponieważ liczy zaledwie 288 stron. Część powieści dzieje się wśród nas, czyli na ziemi, co sprawiło, że autorka nie miała zbyt wiele pola do rozwinięcia świata, który wymyśliła. Miałam wrażenie, że czytelnik mógł jedynie zerknąć przez uchylone drzwi na świat Magończyków, który jest niewiarygodnie wielki – w końcu żyją w chmurach. Bardzo brakowało mi dokładniejszych opisów ras ludzi-ptaków, stworzeń, które mijali w czasie rejsu oraz samego konfliktu, który napędza fabułę.

Książka jest podzielona na kilka rozdziałów. Większość z nich dotyczy Azy, kilka należy do Jasona. Narracja jest prowadzona w pierwszej osobie, dzięki czemu mamy wgląd w myśli bohaterów i możemy dogłębniej ich zrozumieć. Na początku uderzyła mnie arogancja głównej bohaterki, jednak trzeba jej to darować jako że jest śmiertelnie chora, a wszyscy lekarze jedynie rozkładają ręce. Mój stosunek do niej się zmienił kiedy trafiła na pokład statku. Była zdezorientowana, co pozwoliło na chwilę ją wyciszyć i bliżej poznać.

Jasona bardzo polubiłam. Jest opiekuńczy, jednak nie w nachalny sposób. Jest również nieprzeciętnie inteligentny, ma szeroki wachlarz zainteresowań i świetnie dogaduje się z Azą. W późniejszej części powieści dowiadujemy się, że jest też skłonny do poświęceń, żeby tylko ratować najbliższych.

Co do innych bohaterów to autorka potraktowała ich trochę tak, jakby byli jedynie narzędziem mającycm nakreślić świat. Nikogo nie poznajemy bliżej, więc ciężko jest nawiązać z nimi więź. Przez większość lektury byli mi obojętni i skupiałam się tylko na osobach Azy i Jasona.

Wielkim atutem powieści jest styl. Jest inny niż wszystko, co do tej pory widziałam. Autorka ewidentnie bawi się nie tylko słowem, ale również formą, bo momentami całkowicie odchodzi od akceptowalnych norm (jedno słowo na kartkę – czemu nie, zapętlone słowo – proszę bardzo!). Bardzo mi się to podobało i sprawiło, że z zainteresowaniem przewracałam kartki, ponieważ miałam cichą nadzieję, że autorka jeszcze czymś zaskoczy. Jest to powieść dla młodzieży, więc język też taki jest – potoczny i prosty, ale po przeniesieniu akcji w chmury lekko się zmienia i wydaje się być dojrzalszy.

Podsumowując, Maria Headley stworzyła interesujący świat, pełen fantastycznych stworzeń, których poznawanie to nie lada radość. Mam nadzieję, że w drugiej części bardziej się na nim skupi, ponieważ jest na czym pracować. Powieść opowiada o miłości, nie tylko tej romantycznej, ale też tej panującej w rodzinie. „Magonia” uczy nas, że warto jest się poświęcać dla najbliższych, ponieważ nigdy nie wiadomo, co życie przyniesie.

[Adres usunięty]

Nie da się tej historii w żaden sposób oprzeć, bo niemal mistyczny świat Magonii hipnotyzuje czytelnika już od pierwszych stron. Autorka wykreowała niesamowitą rzeczywistość za sprawą barwnego języka i doskonałej ręki do przedstawienia plastyczności scen - mnóstwo w tej książce szczegółów malowniczych miejsc i opisów bohaterów jakich do tej pory nie znaliście. Takich książek powinno być więcej: zrywających ze schematami, magicznych i przenoszących do świata, którego za nic nie chce się opuszczać.

"Magonia" to jedna z piękniejszych historii jakie czytałam. Wyjątkowo lekka, subtelna powieść pisana cudownym językiem skupiła na sobie moją uwagę od samego początku i nawet po skończonej lekturze nie chciała wyjść z mojej głowy. Zupełnie nie spodziewałam się historii, która na mnie czekała i żałuję ogromnie, że dopiero dziś mogę pochwalić się znajomością lektury. To pozycja obowiązkowa dla każdego fana historii barwnych i magicznych, ale przede wszystkich - cudownie napisanych.

Aza Ray jest niezwykłą piętnastolatką. Choruje na dziwną przypadłość – ma problemy z oddychaniem. To nie jest astma, właściwie nie wiadomo, co jej jest. Aza ledwo mówi, jest słaba, ma świadomość, że umiera, mimo że najbliżsi starają się jej to wyperswadować. Ale dziewczyna wie, że jej dni są policzone. Wspiera ją Jason, przyjaciel. To ON jako jedyny wierzy jej, gdy Aza mówi, że widziała na niebie statek. Nie UFO, prawdziwą łódź. Jason wynajduje w Internecie relacje innych osób, które widziały coś podobnego. Chłopak zrobiłby wszystko dla Azy. Jednak nim ich przyjaźń zmieni się w coś poważniejszego, dziewczyna umiera...

Magonia to debiut Marii Dahvany Headley. Historię opowiadają Aza i Jason – oboje jako pierwszoosobowi narratorzy. Rozdziały, w których występują, zatytułowane są ich imionami, dlatego wiemy, czego się spodziewać – ich historie są nieco odmienne, głównie ze względu na sytuacje, w których się znajdują. Dzięki narracji pierwszoosobowej poznajemy ich myśli, uczucia, sekrety. Mamy wgląd w ich emocje, pragnienia i marzenia. To wiele ułatwia, ponieważ oboje są dość skryci i małomówni, a tylko dzięki temu, że o czymś myślą i są w tym szczerzy, wiemy o najważniejszych rzeczach w opowieści.

Ważnym wątkiem w powieści jest tytułowa Magonia, którą poznajemy dopiero w połowie książki. To podniebna kraina, w której ludzie przypominają ptaki. Mają niezwykłe umiejętności, latają statkami, wywołują burze. To kopia świata ziemskiego – powietrze i chmury są niczym oceany i morza, w których pływają stworzenia morskie, są piraci, handlarze, a każdy na pokładzie ma swoje zadanie.

Ten wątek fantastyczny jest świetnie skonstruowany i przemyślany. To coś nowego, co bardzo mi się spodobało. Magonia nie jest kopią powieści młodzieżowych, które są obecnie na rynku. Pojawia się tu oczywiście kilka wątków, które są niemal w każdej książce dla nastolatków – miłość, niezrozumienie, bohaterka, która musi stawić czoła nieznanym sobie problemom – ale też nowe jak śmierć bliskiej osoby, żałoba, homoseksualizm. Poza tym wątek fantastyczny jest naprawdę wyjątkowy, niepowtarzalny i ciekawy. To najmocniejsza strona tej pozycji. Pokazuje, że autorka ma wielką fantazję i wyobraźnię, z której skorzystała, pisząc tę książkę. Stworzyła całkiem nowy świat, w którym pełno jest postaci i istot nowych dla czytelników. Nie znajdziemy tu wampirów i wilkołaków, mamy za to całą gamę stworzeń o oryginalnych nazwach, wyglądach i umiejętnościach.

Warto też zwrócić uwagę na język powieści. Jest ON bardzo ładny, plastyczny i momentami zaskakujący. Po pierwsze – mamy wiele ironii, która jest wspaniała i wyważona. Nie wylewa się ona z każdej strony, więc dobrze się to czyta, bo ciągle zmienia się charakter treści, nie jest stale taki sam, co często przytłacza. Poza tym autorka pokazała, że potrafi bawić się formą tekstu. Nie zawsze biegnie ON od lewej do prawej. Czasem układa się go w dziwne formy przyciągające uwagę. Niekiedy nie ma też słów, zastąpiono je znakami interpunkcyjnymi i dopiero po kilku takich użyciach rozumiemy, co znaczą. To świetne, pomysłowe i intrygujące. Jest też cała masa italiki i skreśleń, co ma podkreślić bądź „ukryć” pewne rzeczy.

Magonia mnie zaskoczyła. To naprawdę dobra, ciekawa lektura z całkiem nowym, oryginalnym wątkiem fantastycznym. Do tego jest dobrze napisana i nie można się od niej oderwać. Jeśli lubicie powieści młodzieżowe i szukacie czegoś, co nie powiela schematów z innych książek, Magonia wam się spodoba. Zdecydowanie polecam.

„Magonia” to debiutancka powieść Marii Dahvany Headley, zapowiadająca nowy, zupełnie odmienny cykl dla młodzieży, a być może nie tylko. Główna bohaterka, Aza Ray, od dzieciństwa cierpi na tajemniczą chorobę płuc, z którą lekarze nigdy nie mieli do czynienia. Nawet nazwali ją imieniem Azy. Trudności z oddychaniem utrudniają jej życie do granic wytrzymałości. Dziewczyna zaczyna mieć nawet halucynacje, ale czy te statki na niebie to na pewno tylko wytwory jej wyobraźni? W przeciągu kilku dni, od kiedy ją poznajemy, Aza odchodzi z tego świata, pozostawiając kochającą ją rodzinę i najdroższego przyjaciela Jasona. Odchodzi, ale od razu trafia do Magonii, krainy statków znajdującej się ponad chmurami.

Historia Azy jest magiczna. Eteryczna. Zaskakująca. Porywająca. Niesamowita. Mam wymieniać dalej? Zanim sięgnęłam po tę lekturę, zdążyłam już zapoznać się z kilkoma opiniami na jej temat i wszystkie były bardzo pozytywne. Nie można się więc dziwić temu, że liczyłam na podobne odczucia, co pozostali czytelnicy! Moją uwagę przyciągnęła również sama okładka, której nie można zlekceważyć, bowiem jest piękna i ciężko oderwać od niej wzrok! Doskonale odzwierciedla atmosferę powieści i stanowi jedną wielką metaforę tego, co znajdziemy w środku, a po części również tajemnicę, która rozbudza naszą ciekawość jeszcze zanim otworzymy książkę.

Maria Headley zrobiła rzecz niesamowitą. Gdyby chcieć rozłożyć jej debiutancką powieść na czynniki pierwsze, to byłoby ich całe mnóstwo. Spotkać się tutaj można z różnymi motywami, poczynając od swego rodzaju świata równoległego, ciężkiej choroby, przyjaźni przeradzającej się w coś więcej… Pojawia się nawet słynna postać wybawiciela, na którego wszyscy czekali kilka lat. Wszystkie te wątki przewijały się w literaturze już wiele razy i na pierwszy rzut oka wydawałoby się, że czytanie kolejnej tego typu lektury będzie stratą czasu. W większości przypadków owszem, ale nie w przypadku „Magonii”. Autorka wspaniale połączyła wszystkie elementy, które mogłyby nam przypominać wiele innych powieści, i stworzyła z nich powieść unikatową i niepowtarzalną.

Sylwetka Azy jest niezwykle intrygująca. To dziewczyna w pełni świadoma swojej dolegliwości, jest nieco oderwana od rzeczywistości i nagle trafia do zupełnie obcego świata, czuje się zdezorientowana, podobnie jak czytelnik. Razem z nią odczuwamy lekkie przygnębienie i rozdarcie, poznajemy sekrety i historię Magonii, jej przeszłość oraz stan obecny. Świat stworzony przez Marię Headley jest jedyny w swoim rodzaju! Stworzyła coś zupełnie nowego, coś, co nie przypomina żadnego innego znanego mi uniwersum. Byłam naprawdę pod wrażeniem jej pomysłu, a co więcej, wykonania! Jej wizja jest świetnie dopracowana, autorka zadbała o wiele szczegółów, które dodają historii Azy wyrazistości i charakteru.

Poza perspektywą Azy, poznajemy ten świat również oczami jej przyjaciela, Jasona. Chłopak czuje, że Aza nie odeszła naprawdę i jest zdeterminowany, aby ją odnaleźć. Właściwie „ten świat” to złe określenie, bowiem Aza znajduje się w Magonii, ponad chmurami, a Jason na ziemi. Jason jest zwykłym człowiekiem, takim jak każdy z nas, Aza jest czymś niepowtarzalnym. Dzięki temu otrzymujemy dwa różne punkty widzenia oraz sporą dawkę skrajnych emocji, od radości i miłości, po smutek, żal i przygnębienie. Jednak zarówno Aza, jak i Jason, są niezwykle intrygującymi charakterami, nigdy się nie poddają i robią wszystko, aby osiągnąć wyznaczony sobie cel.

Tempo akcji jest odpowiednio dopasowane do rozgrywających się wydarzeń, można doświadczyć kilku jej zwrotów, a dynamika jest ładnie zachowana. Być może sama fabuła chwilami może się wydać przewidywalna, ale autorka naprawdę potrafi zaskoczyć, przede wszystkim swoją pomysłowością i kunsztem pisarskim! Stosowany przez nią język jest piękny, pełen metafor i innych zabiegów stylistycznych. Czytanie tak pięknych zdań to czysta przyjemność, wielkie uznanie również dla tłumacza, bowiem wykonał kawał dobrej roboty, dzięki czemu oryginalna powieść nie straciła swojej magii i wyjątkowości.

„Magonia” to powieść nietypowa i niepowtarzalna. Mimo że zalicza się do kanonu lektur młodzieżowych, to doskonale odnalazłam się w tej historii. To książka, która porwie Was do świata pełnego magii, z którym jeszcze nigdy nie mieliście do czynienia! Maria Headley napisała opowieść z pasją, włożyła w to całe swoje serce i w piękny sposób przelała swoją wizję na papier. Cieszę się, że nie kierowała się schematami, których na rynku jest już całe mnóstwo, a zrobiła coś po swojemu, dała nam coś prosto od siebie. Dlatego ta książka jest tak oryginalna i jedyna w swoim rodzaju. Ma tylko jedną wadę: jest za krótka! Ale ponieważ będą kolejne tomy, to wybaczam. No i oczywiście polecam!

[Adres usunięty]

"Magonia" była kolejną książką, którą wybrałam jako jedno z wyzwań BookAThonu. Muszę przyznać, że jest to bardzo ciekawa historia, która niesamowicie mnie wciągnęła. Zdecydowanie było to dla mnie coś nowego.

Aza Ray Boyle cierpi na bardzo tajemniczą chorobę. Jest jedynym przypadkiem takiej anomalii na świecie. Nikt nie wie, jak jej pomóc. W każdej chwili jej życie może się skończyć. Dziewczyna jakby topi się w powietrzu. Ma problemy z mówieniem i oddychaniem. Pewnego dnia zauważa na niebie statek. Słyszy, jak ktoś ją z niego wzywa. Wszyscy zgodnie twierdzą, że jest to efekt zażywania leków. Tylko jedna osoba stara się wyjaśnić tę dziwną sytuację. Przyjaciel Azy, Jason. Między nastolatkami zaczyna rodzić się uczucie, jednak niefortunny los postanawia ich rozdzielić. Dziewczyna odchodzi z naszego świata, ale nie jest to koniec jej życia...

Kiedy zaczynałam przygodę z "Magonią", nie spodziewałam się takiego obrotu sprawy. Nie sądziłam, że będzie to historia tak bardzo fantastyczna. Z jednej strony rzeczywistość, jaką znamy. Z drugiej świat tak nierealny, że trudno jest go sobie nawet wyobrazić. Byłam naprawdę zaszokowana pomysłem autorki. Zaskoczyła mnie wizją Magonii. To miejsce, które kojarzy mi się z krainą snu. Istoty, które je zamieszkują są naprawdę fantastyczne i wyjątkowe. Tylko ktoś o ogromnie rozbudowanej wyobraźni mógł stworzyć coś równie niesamowitego. Za to należy się autorce wielki plus.

Bardzo duże wrażenie zrobiło na mnie również przejście Azy ze świata ludzi do Magonii. Prawdę powiedziawszy wszystko, co działo się od momentu pojawienia się na niebie statku, było zaskakujące i tajemnicze. Z pewnością równie zdumieni musieli być lekarze, którzy w tym czasie po raz kolejny przyjmowali Azę na szpitalnym oddziale. To, co odkryli w jej ciele, na pewno nimi wstrząsnęło. Wykraczało to bowiem poza wszelkie ramy normalności i praw przyrody, jakie panują na świecie.

Warto zauważyć także motyw przyjaźni. Relacji pomiędzy Azą i Jasonem można tylko pozazdrościć. Chłopak był w stanie wiele dla niej zrobić. Pomimo tego, że dziewczyna różniła się znacząco od rówieśników, nigdy jej nie zostawił. Ona z kolei darzyła go wielką sympatią i zaufaniem. Jason nie wyśmiał jej nadzwyczajnego widzenia. Starał się wyjaśnić owe zjawisko. Był przy niej do samego "końca", a mimo tego, że dziewczyna "umarła", miał przeczucie, że ona jednak gdzieś jest. Że nie odeszła. Postanowił ją odnaleźć. Myślę, że każdy człowiek chciałby spotkać w swoim życiu takiego oddanego przyjaciela.

O samym czytaniu książki mogę powiedzieć, że była to wspaniała rozrywka. Nie znudził mnie żaden fragment. Wręcz przeciwnie. Tutaj nie ma nieciekawych fragmentów. Autorka sprawiła, że z każdą kolejną stroną chce się pozyskać coraz więcej informacji. Poza tym akcja nie zwalnia. Dzieje się naprawdę wiele. Uważam, że to ogromna zaleta książki.

Moim zdaniem "Magonia" spodoba się czytelnikom, którzy lubią lżejszą fantastykę. To również świetna lektura dla młodzieży. Z pewnością przypadnie do gustu także tym, którzy szukają czegoś niestandardowego. Polecam.

[Adres usunięty]

Ta książka była przez wiele osób polecana. Wszyscy zachwycali się fabułą czy bohaterami, zatem chciałam się przekonać, czy jest to historia, która również i mnie porwie i zachwyci. I tak było! Jestem całkowicie zadowolona z możliwości przeczytania „Magonii”.

Przede wszystkim oryginalna fabuła! Choć opis na to by nie wskazywał, to naprawdę tak jest. Z chęcią zdradziłabym, dlaczego ta historia jest tak wyjątkowa, ale kto lubi spoilery? Aby się przekonać, wystarczy przeczytać! A czytanie nie zajmuje wiele czasu. Pomimo niewielkiej czcionki. Ale wracając do historii, naprawdę się w nią wciągnęłam. Początkowo autorka sprawnie wyjaśniła zarys fabuły i nakreśliła nam świat, w jakim całość będzie się obracać. W środku zapanował lekki chaos i należało się porządnie skupić, by nie pogubić się w akcji. Wynagrodziło mi to zakończenie. Akcja gwałtownie przyspieszyła, a moje zainteresowanie jeszcze bardziej się zwiększyło.

Bohaterka nie była genialna, ale była dobra. Osobowość może niezbyt charakterystyczna, ale za to dobrze wpasowująca się w całą fabułę. Nie irytuje, ale też inie zachwyca. Podobała mi się za to jej relacja z Jasonem. Tu widać prawdziwą przyjaźń i oddanie. O czymś takim większość z nas może tylko marzyć.

Nie mogę nie wspomnieć o okładce. Choć ostatnio motyw pióra jest dość popularny, to tu podoba mi się ogromnie. Nie dość, że piękna to jeszcze błyszczy! Wow!

I cóż mogę jeszcze powiedzieć? Książka warta przeczytania. Nie dość, że zaskakuje i zachwyca, to niesamowicie wciąga. Istny majstersztyk.