Lorenzo il Magnifico ALBI

Nie ma wątpliwości, że Lorenzo il Magnifico jest grą wymagającą. Nie chodzi może o same zasady, bo te w gruncie rzeczy nie są mocno skomplikowane. Trudność polega bardziej na poukładaniu sobie w głowie planu, który będziemy realizować. Przez cały czas będzie nam towarzyszyło uczucie, że po prostu wszystkiego nam brakuje. Kapryśne kostki, za mało zasobów, żeby kupić upragnione karty, zablokowane pola na planszy uniemożliwiając wykonanie akcji. I jeszcze krążące widmo ekskomuniki. Jednym słowem, będzie ciężko.

Możemy sobie poukładać w głowie plan, że będziemy powiedzmy szli w zielone karty, przy okazji umacniając się na torze militarnym. Możemy skupić się na punktach wiary – przynoszą one wszakże sporo punktów. Jest tylko mały szkopuł. Inni gracze, którzy potrafią nam te plany pokrzyżować, a dodatkowo wyniki na kościach mogą okazać się niewystarczające do wykonania pożądanych akcji. Zatem gra nabiera wymiaru taktycznego. Skupiamy się na tym, żeby maksymalnie wykorzystać to co dała nam ta konkretna runda. Musimy nieustannie mierzyć siły na zamiary.

Każdy nasz ruch wiąże się z wykonaniem określonej akcji w danej lokacji. Od przybytku głowa nie boli. W Lorenzo może zaboleć, bo dostępnych możliwości jest sporo i może być problem z właściwymi wyborami. Gra zdecydowanie nie wybacza błędów. Coś schrzanimy i możemy sobie pluć w brodę, bo ciężko będzie cokolwiek nadrobić, zwłaszcza, że cała gra to tylko 6 rund (maksymalnie 24 ruchy naszych ludzi).

Z tym bogactwem możliwości wykonania akcji wiążą się z jednej strony wiele możliwości prowadzenia rozgrywki, a z drugiej może pojawić się paraliż decyzyjny, co może negatywnie wpłynąć na płynność rozgrywki. Fakt faktem gry się uczymy. I z czasem pewne wybory staną się mniej lub bardziej oczywiste. Pula dostępnych kart jest stała i mamy świadomość tego, jakie karty mogą się pojawić, a dzięki temu możemy budować takie małe silniczki wykorzystując zależności pomiędzy kartami. Nie wystarczy, że będziemy mieć np. dużo jednego surowca, ważne, żeby go zużyć efektywnie. Jak już wspomniałem, w całej grze wykorzystamy maksymalnie 24 ruchy reprezentantami naszych rodzin i siłą rzeczy każdy taki ruch powinien być wykorzystany w sposób maksymalny.

Lorenzo il Magnifico oznacza się wysoką regrywalnością. Związane jest to z trzema czynnikami. Po pierwsze losowe rozłożenie kart. Wiemy jakie karty pojawią się na planszy, nie wiemy jednakże, w jakiej kolejności, a to dość istotnie wpływa na nasze poczynania, bo niektóre karty mogą być poza naszym zasięgiem. Po drugie kości, które wprowadzają dużo zamieszania. W odróżnieniu od Zamków Burgundii, wyniki na kościach identycznie wpływają na wszystkich graczy, stąd warto zaopatrzyć się w „armię” pomocników, dzięki czemu będziemy odporni na niskie wyniki na kostkach. Po trzecie żetony ekskomuniki – jest ich sporo i w każdej grze prawdopodobnie będziemy mieli inną ich kombinację, stąd inaczej będziemy podchodzili do ewentualnych kar, inaczej będziemy budować naszą strategię.

Do tego mamy tryb zaawansowany, który dodatkowo podnosi regrywalność. Skorzystanie z kart osobowości w jakimś stopniu ukierunkowuje nasze poczynania. Chcemy otrzymać pewne przywileje (generalnie bardzo mocne), to musimy się spiąć i spełnić pewne warunki. Sęk w tym, że spełnienie tych warunków (np. uzbieranie 18 monet ) jest co najmniej trudne i jeśli już nam się powiedzie, to z efektów skorzystamy pod sam koniec rozgrywki. Skupiając się na spełnieniu danych wymogów, możemy zaniedbać inne możliwości zdobywania punktów, a przez to ponieść koszt utraconych możliwości. Szczerze mówiąc specjalnie za tym trybem nie przepadam i wolę podstawową wersję. W zupełności mi ona wystarcza.

Interakcja w Lorenzo jest ograniczona do blokowania akcji przeciwnikom, do wyścigu o lepsze karty, a najczęściej kłody rzucane przez przeciwnika są niejako rykoszetem jego działań. Bardziej dbamy o swoje cztery litery niż o to, żeby w czymś komuś przeszkodzić.

Skalowalność. Jest dobrze. Czy to w dwie osoby, czy też w 3 i 4 gra się podobnie, chociaż inaczej. Związane jest to z tym, że dla 2 i 3 graczy wprowadzamy pewne modyfikacje, które wprowadzają nieco utrudnień w grze. Najbardziej konfrontacyjny jest oczywiście tryb dwuosobowy, w którym zablokowanie niektórych pól akcji bywa bardzo bolesne i może mocno napsuć krwi, uniemożliwiając realizację planów. W 3 i 4 osoby jest trochę łatwiej, ale również wymagająco.

Czas gry. Oczywiście zależy ON od liczby graczy. Przy dwójce spokojnie wyrobimy się w godzinkę. W cztery osoby – przynajmniej te 2h.

Gra jakby jednak nie patrzeć przeznaczona jest raczej dla doświadczonego w bojach gracza, bo ilość decyzji i ich wpływu na losy, może początkującego zwyczajnie przytłoczyć. Mechanicznie gra nie odkrywa Ameryki, ale dzięki sprytnemu mechanizmowi kości, wnosi odrobinę świeżości. Nam cała zabawa mocno przypadła do gustu. Jest ciężko, cały czas czegoś brakuje, przeciwnicy nie ułatwiają nam zadania, kości są kapryśne, etc. Jednakże gra daje mnóstwo satysfakcji, to budowanie swoistego silniczka z kart, walka o same karty, ważenie tego czy opłaca się ulec papiestwu czy może przeć do przodu na torze ekskomuniki, to wszystko strasznie przypadło nam do gustu. Jeśli więc szukacie naprawdę dobrego euro, to z pewnością warto sprawdzić Lorenzo il Magnifico.

recenzja w całości dostępna [Adres usunięty]

Lorenzo il Magnifico jeszcze przed zagraniem sprawiał wrażenie gry, które może mi się spodobać. Już pierwsza partia pokazała, że przeczucie wypracowane kilkoma setkami zagranych tytułów mnie nie zawiodło. Karty wnoszą wiele możliwości i ten stopień losowości, który lubię – trzeba się dostosować, ale nie można powiedzieć, żeby ktoś miał wyraźnie lepiej, a ktoś wyraźnie gorzej. Podobnie kostki – losowe, ale każdemu dają po równo. Wiele dróg do zwycięstwa, wiele różnych sposobów punktacji, optymalizacja ruchów ma duże znaczenie, ponieważ nie ma szans, żeby zdążyć zrobić wszystko, na co miałoby się ochotę. Czasem trzeba poświęcić akcję, żeby zdobyć pierwszeństwo ruchu, czasem zrezygnować z punktów na rzecz wymogów kościoła… a czasem wręcz na odwrót. Każda rozgrywka jest nieco inna, stawia różne wymagania i podsuwa kolejne pomysły na zdobycie jak największej liczby punktów. Sama gra jest dynamiczna i trwa godzinę we dwie osoby, półtorej w większym składzie. Zdecydowanie zostaje w naszej kolekcji i już nie możemy się doczekać dodatku!