Linia serc

O Rainbow Rowell było głośno szczególnie w 2015 roku, kiedy do polskich księgarni trafiły książki jej autorstwa, m.in. Fangirl, Eleonora i Park. Autorka zdobyła serca młodzieży swoim lekkim piórem, historiami od których trudno się oderwać oraz bohaterami obdarzonymi złożoną charakterologią. Zdecydowanie mocną stroną Rowell są ludzkie emocje.

Linia Serc trafiła do rąk polskich czytelników 3 lutego 2016 roku. Rowell dotąd znana z powieści przeznaczonych głównie dla młodzieży, postanowiła napisać coś i dla dojrzalszego czytelnika. Tak też powstała historia Georgie McCool, scenarzystki komedii mieszkającej w Los Angeles, mieście aniołów i przemysłu filmowego. Matka, żona, kobieta pracująca - a co więcej: uwielbiająca swoją pracę. Georgie to prawdziwa szczęściara: ma opiekuńczego męża, dwie wspaniałe córeczki i zawód, który wykonuje z radością i nie za małe pieniądze. Na pierwszy rzut oka, ma życie jak z bajki, ale szybko dowiadujemy się, że to tylko złudzenie. Zazwyczaj to mężczyzna jest tym złym: zdradza, nie stara się, nie stawia rodziny na pierwszy miejscu. To kobieta jest tą pokrzywdzoną istotą pragnącą miłości, uwagi, czułości. W większości przypadków właśnie z takim motywem się spotykamy - ale nie tutaj.

Georgie wie, że w jej małżeństwie dzieje się źle od dłuższego czasu - dostrzega to, czuje, jednak zawsze brakuje jej albo czasu, albo odwagi by zmierzyć się z problemami i zacząć robić coś, co mogłoby uratować jej rodzinę. Postanawia więc, nie robić nic - zamieść wszystko pod dywan i udawać, że wszystko jest w najlepszym porządku. Szybko udawanie staje się nową rzeczywistością, ale tylko dla niej samej. Neal - mąż George, jest nieszczęśliwy i nie jest to chwilowy stan, który przejdzie rano, gdy porządnie się wyśpi. Jest nieszczęśliwy od kilku lat. Dla Georgie (a później i dziewczynek) porzucił wiele rzeczy: rodzinne Omaha oddalone od Los Angeles o ponad 2000 kilometrów, pracę rysownika, co wiąże się z własnymi ambicjami i marzeniami, najlepszy czas swojego życia. To nie George siedzi w domu, zajmując się dzieciakami, tylko ON - niczym kogut domowy sprawuje piecze nad ich dorobkiem życia. Pierze, gotuje, zajmuje się dziećmi. A to wszystko po to, by Georgie mogła robić to co kocha - by mogła rozwijać się w zawodzie, odnosić sukcesy. Neal trafił się George niczym ślepej kurze ziarno - ale George nie dostrzega tego. Nie docenia swojego męża, choć bardzo go kocha. Wszystko się zmienia, gdy Georgie postanawia spędzić święta w pracy, a nie ze swoją rodziną.

,,Wielu rzeczy się nie wie, mając dwadzieścia trzy lata. Nie wie się, co to naprawdę znaczy wczołgać się do czyjegoś życia i już tam zostać."

Georgie należało się to, co dostała. Nie będę tutaj pisać bredni, że było mi jej żal. Miała wiele szans, by okazać swojemu mężowi choć troszkę uczucia, podziękować za to, co dla niej robi. Neal zrezygnował z własnego szczęścia, po to by jego żona mogła je osiągnąć. Co za to dostał? Właściwie nic. Gdyby nie podjął tak drastycznych decyzji, wciąż byłby traktowany niczym mebel, który po otwarciu drzwi zawsze stoi na swoim miejscu. Georgie i Neal dawno temu przestali ze sobą rozmawiać, zwierzać się sobie z uczuć, marzeń, potrzeb. Cisza, niczym niewidzialny wróg, wpełzła między nich sprawiając, że z czasem było coraz gorzej i wtedy pojawił się sposób na odbudowanie wszystkiego - tajemniczy żółty telefon: stacjonarny, ze spiralnym kablem i tarczą do wybierania numerów, który przenosi Georgie wiele lat wstecz, gdy rozmowa z Nealem była tak prosta jak oddychanie.

Hate is spitting out each other's mouths

But we're still sleeping like we're lovers.

Czytałam tę książkę z łamiącym się sercem. Trudno mi przyglądać się dwójce zakochanych w sobie ludzi, których miłość powoli usycha. Poza tym, nie mamy tutaj pary, lecz wieloletnie małżeństwo. Autorka przenosi nas dialogami w przeszłość. Właściwie ta historia jest pisana retrospekcją, w której początkowo można się pogubić - sama w kilku momentach nie wiedziałam, w jakiej rzeczywistości jestem.

Główna bohaterka znalazła się w bardzo trudnym momencie swojego życia. Musiała wybrać, co jest dla niej najważniejsze, czy decyzje podjęte za młodu są dobrymi decyzjami. Linia Serc to bardzo mądra, oryginalna, życiowa, romantyczna (a miejscami rozdzierająca serce) książka. Było to moje pierwsze podejście do twórczości tej autorki i wydaje mi się, że nie mogłam wybrać lepiej. Wydanie jest piękne, zdjęcie na okładce bardzo przypadło mi do gustu. Rainbow Rowell posługuje się lekkim piórem, stroni od długich, nużących opisów - w tym przypadku stawia na dialog. Linia Serc zdecydowanie zachęciła mnie do przeczytania innych książek tej autorki.

więcej recenzji: [Adres usunięty]

Wokół Rainbow Rowell są dwa odmienne zdania. Jedni ją uwielbiają za niesamowite historie, a drudzy sądzą, że jej powieści są banalne i bardzo przewidywalne. Ja nie zaliczam się do żadnej z tych grup. Dlaczego? Bo jednocześnie jej dwie książki jakie do tej pory czytałam ( „Linia serc” i „Fangirl”) są dla mnie ciekawe, lecz zbyt przewidywalne. Interesujące, ale zbyt szablonowe.

Historia jest ciekawa, choć do pewnego momentu miałam wrażenie, iż nie polubię się z ta książką. To, co spotkało Georgie, zdecydowanie mogłoby być materiałem na hollywoodzką produkcję. Cała bowiem ta książka jest zachowana w takim klimacie. I w zasadzie to wszystko, co można by powiedzieć o tym, co wymyśliła pani Rowell. Ale mam małe zarzuty. W swojej książce zastosowała liczne retrospekcje, które moim zdaniem ni były wprowadzane odpowiednio lekko, a przejścia pomiędzy nimi i teraźniejszością nie były płynne.

Głowna bohaterka lekko irytowała mnie swoim zachowaniem. Denerwowało mnie to, iż praca i zdobywanie nowego klienta jest dla niej ważniejsze, niż spędzenie Bożego Narodzenia z najważniejszymi osobami w jej życiu. Podobało mi się jednak, to jak została przedstawiona relacja Georgie z jej młodszą siostrą oraz z matką i jej partnerem. Niesamowitym była jej przemiana i moment, gdy uświadomiła sobie co traci w swoim życiu.

Cóż, „Linia serc” mnie nie zachwyciła, ale z pewnością była ciekawą historią. Może nie będzie to bestseller, ale ten kto to przeczyta o losach Georgie z pewnością miło spędzi czas. P za tym dobrze że autorka nie pozostaje w kręgu powieści dla młodzieży, ale stara się pisać coś dla starszych czytelniczek.

Są tacy pisarze, do których mamy szczególny sentyment. Rainbow Rowell jest - w moim przypadku - właśnie jedną z takich pisarek. Zawsze, gdy ją czytam, robię się taka nostalgiczna... To wyjątkowa autorka, która ma swój charakterystyczny i iście subtelny styl, a strony jej powieści są nim wręcz przesiąknięte. U Rowell najważniejsza jest miłość. Pisarka tworzy pełne ciepła, pozornie proste historie i wplata w nie nienachalne przesłanie. Uwielbiam ten stan, w którym zostaję po lekturze jej książek. To przyjemne poczucie lekkości i niezmąconego spokoju... Nikt inny nie potrafi tak na mnie wpłynąć.

"Linia serc" to książka o miłości. O miłości romantycznej, tej wymarzonej i jedynej. Takiej, która ma swoje wzloty i upadki. Takiej, o którą trzeba walczyć, bo przecież o każde uczucie trzeba walczyć. I mimo, że pozornie jest to historia zaledwie kilkudniowa - to soczyście dużo w niej retrospekcji, porozsypywanych niczym puzzle. Kawałek po kawałku dowiadujemy się więc, jakie były początki relacji Neala i Georgie. Dowiadujemy się jak się spotkali, kiedy się w sobie zakochali oraz dlaczego w treści tak ważny jest tajemniczy żółty telefon...

Czytając "Eleonorę & Parka" zachwyciłam się twórczością Rainbow Rowell. Zachwyciłam się jej lekkim, niewymuszonym stylem, dowcipem, ciepłem i niespotykaną umiejętnością tworzenia wielowymiarowych postaci osadzonych rzeczywistości, która z powodzeniem mogłaby być prawdziwym życiem. Jednak w porównaniu z "Eleonorą & Parkiem" - "Linia serc" jest doroślejsza. Ale też - stanowczo tak dobra, jak o niej opowiadają. Wszystko toczy się tutaj swoim ustalonym rytmem.

"Linia serc" to rozgrywająca się w okolicach Bożego Narodzenia, ciepła i romantyczna historia o miłości, z elementami magii w postaci tajemniczego żółtego telefonu. Wzruszająca, momentami przezabawna baśń dla dorosłych, od której nie mogłam się oderwać. To historia o zwykłych ludziach, która pokazuje, że warto walczyć o ukochaną osobę, nawet jeśli wydaje się, że "powrotów nie będzie".

Pełna emocji. Emocji nieoczywistych, których trzeba się doszukiwać, gdzieś między wierszami. I pomiędzy gestami. Jej bohaterzy trafiają do serca i nie sposób im nie kibicować w dążeniu do szczęśliwego zakończenia.

Kochani, nie obawiam się tego napisać: "Linia serc", to najlepsza książka Rainbow Rowell, jaką miałam okazję czytać. Śmiałam się, wzruszałam, zachwycałam nieskończoną ilość razy. Zakochałam się w niej i wpuściłam ją do swojego serca. Nieodwracalnie i do głębi. Mam nadzieję, że Wam również się spodoba. Polecam, polecam, polecam!

____________

[Adres usunięty]

Georgie, to kobieta sukcesu. Jest matką dwójki dzieci, szczęśliwą żoną i, wspaniale wypełniającą swoje obowiązki zawodowe, pracownicą. Neal, jej mąż, jest bardzo kochającym ją mężczyzną. Poświęca się dla niej i opiekuje się córeczkami, tylko po to, żeby Georgia mogła spełniać się zawodowo.

Gdy po dwudziestu latach małżeństwa planują, jak co roku, pojechać do rodziców Neala do Omaha w Nebrasce na Święta Bożego Narodzenia, Georgia ma szansę na stworzenie własnego serialu razem z Sethem, jej najlepszym przyjacielem.

Cierpliwość Neala wreszcie się kończy. Stawia Georgię w trudnej sytuacji, ponieważ każe jej wybrać. Georgia pochłonięta pracą wybiera swój nowy serial. Rozgoryczony Neal przestaje odbierać od niej telefony. Nagle błaha sytuacja stawia ich małżeństwo pod znakiem zapytania.

W książce autorka przybliża nam relacje Neala i Georgii w momencie, kiedy pierwszy raz się spotkali oraz pokazuje, jaką rolę w ich życiu odgrywa Seth - najlepszy przyjaciel i współpracownik Georgii. Pojawia się też tajemniczy żółty telefon, który potrafi zdziałać cuda i łączy kolorową przeszłość małżeństwa z ich nieciekawą teraźniejszością.

Mocną stroną książki jest jej fabuła. Niby pozornie prosta historia małżeństwa, w którym górę bierze praca, i w którym już po dwudziestu latach nie wszystko jest takie piękne, jak za czasów młodzieńczych, przepleciona jest świetnymi wątkami z żółtym telefonem, który łączy ludzi z przeszłością. Ten niebanalny pomysł autorki nadaje książce wyjątkowości i sprawia, że chce się ją czytać. Ciekawi czytelnika z każdą kolejną stroną.

Kolejnym plusem autorki i jej powieści jest umiejętność wzbudzenia w czytelniku burzy emocji. Raz jest to płacz, raz śmiech, a jeszcze innym razem - zażenowanie. Momentami nie rozumiałam decyzji głównej bohaterki. Nie wiem czym się kierowała przy wyborze między mężem i dziećmi a pracą, bo na pewno nie sercem...

Za mało natomiast autorka skupiła się na teraźniejszości bohaterów pierwszo, jak i drugoplanowych. Więcej czasu chciałabym na przykład spędzić w rodzinnym domu Georgii, w którym kryje się kopalnia uczuć i aż chce się więcej dowiedzieć na temat ich życia.

Strasznie irytująca jest też postać małej Noomi, córki Georgii, która po raz kolejny zamiast "cześć" mówiła "miau". Nawet Georgia, która dzwoniła do teściów do Nebraski nie mogła się z nią w ogóle porozumieć.

Recenzja napisana w ramach akcji #czytamyrazem

Georgie McCool jest mamą dwóch dziewczynek, Alice i Noomi, jak i żoną spokojnego oraz opiekuńczego Neala. Ponad jej życiem rodzinnym znajduje się praca – jest autorką scenariuszy komedii w Los Angeles. Razem ze swoim najlepszym przyjacielem, Sethem pracuje nad ich nowym serialem, dzięki któremu są blisko spełnienia swoich marzeń. Nie jest to zbyt wesoła wiadomość dla rodziny Georgie, z którą na święta miała wyjechać do Nebraski, miasta, gdzie wychował się jej mąż, Neal. Georgie zostaje sama. Wszystko wdaje się być w porządku, dopóki Neal nie zaczyna milczeć – nie odbiera od niej telefonu, Georgie przeczuwa, że może to być koniec ich małżeństwa. Gdy wydaje się, że wszystko ma się ku katastrofie, ratuje ją tajemniczy żółty telefon… Czy pozwoli zrozumieć Georgie, co w jej życiu jest najważniejsze?

Podoba mi się, że bohaterami powieści są dojrzałe i dorosłe osoby. Znam książki Rowell, w których na tapetę bierze głównie młodzież, więc dobrze zobaczyć, że potrafi też pisać powieści dla dorosłych. Nie jest to pozycja, która jednoznacznie stawia bohaterów jako tych złych i dobrych. Każdy z nich jest wielowymiarowy – Georgie z jednej strony pewnie u wielu osób wzbudzi dystans, w pewnym momencie swojego życia wybrała pracę ponad rodzinę, a z kolei u kogoś innego znajdzie zrozumienie, bo niejedna pracująca matka może się z nią identyfikować. Trzeba przyznać, że Rowell nie stworzyła papierowych postaci, ale takich z krwi i kości – jesteśmy w stanie sobie wyobrazić, mających wady i zalety, budzących sprzeczne emocje. Jestem wdzięczna jej za to, że skłania czytelnika do myślenia i refleksji.

Nie jest to łatwy temat – kobieta, która kocha swoją pracę tak, że w pewnym momencie zaniedbuje rodzinę. A jednak to motyw dosyć powszechny, w prawie każdej rodzinie występuje ten problem, tylko że role czasem się odwracają, zawsze kogoś brakuje – czy to mamy lub taty. To życiowa historia, która może wiele nauczyć, przykład Georgie pokazuje, że nigdy nie jest za późno na zrozumienie, że coś w życiu robiło się nie do końca słusznie. Podoba mi się to, że powieść ma swoje przesłanie, jaki i to, że bohaterka cały czas lawirowała po bardzo cienkiej linie, do końca nie wiedzieliśmy, czy będzie walczyć o swój związek. Często oczekuje się od nas naprawdę trudnych , które później są nieodwracalne. Rowell udowadnia, że możemy przeorganizować swoje życie w każdym jego momencie.

Książka „Linia serc” skierowana jest do osób dojrzałych, posiadających rodziny. Pozwala zastanowić się nad tym, co możemy stracić, skupiając się tylko i wyłącznie na karierze. Pokazuje, że należy liczyć się z uczuciami najbliższych, bo konsekwencje mogą być tragiczne. Sukcesy zawodowe nie dadzą radości, jeśli nie mamy z kim jej dzielić. Moja mama utożsamiła się z Nealem, ja z kolei bardziej rozumiem Georgie – to prawdopodobnie różnica pokoleniowa, jestem w stanie postawić się na miejscu zabieganej, pracującej kobiety, która pragnie spełniać się zawodowo. Postąpiła może nie najlepiej, ale w pewnym momencie poczuła się zagubiona – każdy z nas, młodych osób przeżywa coś podobnego, dlatego tym bardziej ta książka jest dla mnie dosyć ważna.

Co mi przeszkadzało? Może trochę zakończenie, było zbyt łatwe do przewidzenia, a po tej autorce spodziewałam się raczej czegoś bardziej oryginalnego i niekonwencjonalnego. Przyczepię się jeszcze do braku przedstawienia perspektywy Neala i Setha – ich sposób widzenia tej sytuacji mógłby być ciekawy, jak i wiele wniósłby do samej fabuły. Mam też wrażenie, że za mało poznałam postać Neala, tak jakby cały punkt ciężkości autorka oparła na Georgie.

„Linię serc” polecam przede wszystkim dojrzałym kobietom, ale myślę też, że nie jedna nastolatka pokusi się o jej przeczytanie. W końcu w grę wchodzi zaczarowany telefon, pierwsza miłość, kariera i walka o ukochanego. Ta książka to wiele pięknych tematów, ukazuje prawdę o samym życiu, pozwala się zastanowić i pomyśleć, czy my staramy się wystarczająco?

CAŁA RECENZJA: [Adres usunięty]