Lato, które się zaczyna

Dzień, w którym wszystko się kończy

„- Jeżeli to dziewczynki, zostaną wielkimi przyjaciółkami. – A jeżeli chłopcy – przyjaciółmi. Będą grać w jednej drużynie! – A jeśli urodzą się chłopiec i dziewczynka? (…) Jeśli chłopiec i dziewczynka, to się w sobie zakochają, prawda?” – ile przyjaciółek mogłoby podpisać się pod tymi słowami? Zapewne wiele, bowiem zarówno dziecięce, jak i kobiece rozmowy często dotyczą tematów związanych z macierzyństwem, z przyszłością. Planowanie małżeństwa, powiększenia się rodziny, to naturalna kolej rzeczy, podobnie jak pragnienie, by przyjaźń trwała wieki i objęła swoim zasięgiem również inne pokolenia.

Roser i Elwira przyjaźnią się od dziecka, wspólnie pokonując kolejne etapy wchodzenia w dorosłość. Zawarcie związku małżeńskiego nie osłabiło ich przyjaźni, a wręcz przeciwnie, zawsze dążyły do tego, by również ich mężowie spędzali wspólnie czas. Niezwykłym zrządzeniem losu nawet w ciążę zaszły niemal jednocześnie, rodząc zaledwie w kilkudniowych odstępach czasu. Elvira powiła syna, któremu dała na imię Andreu, zaś Roser, w noc świętojańską, urodziła Júlię. Od tej pory obie rodziny, Reigów i Balartów, ustanawiają pewną tradycję. Co roku szczególnie hucznie świętują obchody nocy świętojańskiej, a zarazem urodziny dziewczynki.

Mijają lata, zaś w pamięci rodzin jest przepowiednia, iż serca młodych pewnego dnia zabiją dla siebie. Tyle tylko, że Júlia traktuje to jako obciążenie, zaś milczące oczekiwanie matek jest presją, której nie zamierza się poddać. Lubi Andreu, ale wyłącznie jako kolegę, rówieśnika, towarzysza zabaw, nie ma w tej relacji miłosnego uniesienia.

Życie po raz kolejny dowiodło jednak, że pisze swoje scenariusze, że ma swój plan wobec wszystkich ludzi. Żadna z rodzin nie przypuszczała jednak, że zostanie tak boleśnie doświadczona. Kiedy rodziny Reigów i Balartów wracają ze wspólnej podróży, zmierzając na urodziny Júlii, pijany kierowca zmienia bieg historii pozostałych przy życiu osób. Roser i Elwira całe życie były razem, razem też zmarły pozostawiając pogrążonych w cierpieniu mężów. Jeszcze na pogrzebie matki Júlia podejmuje decyzję, że nie chce mieć nic wspólnego ani z miasteczkiem Sorrals, ani z oczekiwaniami względem jej przyszłości. Podejmuje decyzje o studiach w Barcelonie, na wydziale psychologii, całkowicie odcinając się od przeszłości.

Czy przeszłość jednak zapomni o Júlia i Andreu? Przekonamy się o tym dzięki zajmującej powieści pt. „Lato, które się zaczyna”. Opublikowany nakładem Wydawnictwa Kobiecego bestseller, autorstwa katalońskiej pisarki i dziennikarki, Sílvii Soler, to wspaniała powieść obyczajowa, której akcja – choć toczy się leniwie, obejmując swym zasięgiem jedynie wybrane fragmenty życia bohaterów – niesamowicie wciąga i porusza. Gra, która podejmuje z nami autorka jest pasjonująca, zaś zakończenie nieznane, podobnie jak nieznany jest nam każdy kolejny dzień naszego życia.

Okazuje się bowiem, że Júlia i Andreu się jednak pokochali, zaś dziewczyna, po okresie buntu przeciwko śmierci matki, przestała widzieć w przyjacielu z dzieciństwa człowieka obnoszącego się ze swoim smutkiem. I choć ta miłość trwała bardzo krótko, to znów w pewien sposób połączyła ze sobą ich rodziny. Co więcej, nawet po rozstaniu Júlia i Andreu pozostają przyjaciółmi. Czy tak będzie już zawsze? Co życie trzyma dla nich jeszcze w zanadrzu? Na te pytania pozwoli odpowiedzieć lektura rozgrzanej hiszpańskim słońcem powieści „Lato, które się zaczyna”, w której kreacje zarówno głównych bohaterów, jak i depresyjnego, niestabilnego ojca Andreu są prawdziwie mistrzowskie, mamy bowiem wrażenie, że postacie powstałe ze słów rzeczywiście egzystują i doświadczają różnego rodzaju trosk, cierpienia, ale i uniesień., Dokładnie tak, jak to bywa w realnym życiu…

Justyna Gul

Qultura słowa

Elwira i Roser były najlepszymi przyjaciółkami. Od zawsze i na zawsze. Razem przeżywały wszystkie najważniejsze wydarzenia, w tym samym czasie zaszły również w ciążę. Marzyły, by ich dzieci także łączyło szczególne uczucie…

Już na samy wstępie muszę przyznać, że „Lato, które się zaczyna” szalenie mnie zaskoczyło. Po okładce i krótkim streszczeniu tej historii spodziewałam się opowieści dość lekkiej, przyjemnej, jednym słowem- dobrej na lato. Nieczęsto sięgam po miłosne historie, a jednak w książce Soler dopatrzyłam się takiej, która mogłaby mi się spodobać. Tymczasem na każdym kroku przekonywałam się, że ta opowieść jest zupełnie inna, niż sobie wyobrażałam.

Przede wszystkim absolutnie nie można powiedzieć, by fabuła stworzona przez autorkę należała do lekkich, prostych i przyjemnych. Nie można jej również zaliczyć do niewymagających opowiastek o miłości łączącej głównych bohaterów. Soler przedstawia nam historię Julii i Andrew od momentu ich narodzin do czasu, kiedy obydwoje kończą 50 lat. Na książkowych stronicach mamy okazję przyjrzeć się ich wyborom, decyzjom kształtującym życie, a w dużej mierze również łączącej ich niezwykłej przyjaźni, której nie można by niczym zastąpić. Wydawało mi się, że celem autorki będzie ukazanie relacji łączących głównych bohaterów, ukazanie wzajemnego magnetyzmu, zaufania, a także pożądania. Tymczasem otrzymujemy uroczą opowieść o ludziach, którzy zawsze mieli siebie na wyciągnięcie ręki, zawsze byli obok, a choć miłość czekała tuż za rogiem pokonali daleką drogę, by jej skosztować.

Spotkałam się z wieloma zarzutami wobec tej powieści, których w dużej mierze nie rozumiem i ciężko zgodzić mi się ze wskazywanymi niedociągnięciami. Tym, który najbardziej zapadł mi w pamięć, jest minimalna liczba dialogów w powieści. W tym miejscu mam chęć zadać kilka pytań. Czy dialogi rzeczywiście świadczą o wartości powieści? Czy ich niewielka ilość sprawia, że traci ona w oczach czytelnika? A może to w pewien sposób pójście na łatwiznę? Soler rzeczywiście operuje dialogiem bardzo oszczędnie, zamiast niego kierując się opisem miejsc i przeżyć bohaterów. Być może dzięki temu książka zyskuje nieco cięższy charakter, ale warto jest poświęcić czas i uwagę, by tę historię poznać.

Autorka pisze w piękny, bardzo obrazowy i plastyczny sposób. Co ciekawe, nie dotyczy to jedynie miejsc i powieściowych nadmorskich obrazów. Ona w ten sposób opisuje również uczucia, refleksje i namiętności bohaterów. Soler wykorzystuje bardzo płynny i emocjonalny język. Każde słowo stanowiące część jej opisów ma wielkie znaczenie i sprawia, że przekazywana historia nabiera wielkiej mocy. Nie spodziewałam się, że mogę tak się w tę lekturę zaangażować, ale w jakiś przewrotny sposób, zarzuty kierowane pod jej adresem, pozwoliły mi zwrócić uwagę, na to, co rzeczywiście ma w niej znaczenie. Siłę Soler nie stanowi jedynie ta historia, ale sposób, w jaki potrafiła ją przekazać czytelnikowi.

Autorka bardzo wnikliwie porusza się w obrębie świata książkowych bohaterów. Można by powiedzieć, że to książki, jakich ukazało się już mnóstwo. A jednak mnie ona kupiła. Stylem, sposobem opisywania poszczególnych sytuacji oraz narracją. Podoba mi się, że każdy rozdział posuwa nas w historii bohaterów o kilka lat do przodu, pokazując upływ czasu, a jednak nie przedłużając niepotrzebnie i nie nużąc. W tej krótkiej historii ukryte zostało 50 lat, kryjących przepiękne i jakże życiowe opowieści.

Soler stawia na samo życie, kierując się realizmem i wartościami znanymi i cenionymi przez czytelników. Zbiór poruszanych w poszczególnych rozdziałach tematów stanowi urokliwą, słodko- gorzką mieszankę życiowych prawd, które stają nam się bliskie wraz z poznawaniem kolejnych wydarzeń z życia bohaterów.

A oni sami? Julia i Andrew to ludzie po przejściach. Na łamach książki nie tylko dojrzewają, ale też błądzą, szukają rozwiązań, mierzą się z konsekwencjami. Autorka nadała im bardzo ludzkie oblicze, nie szczędząc wad i pomyłek i sprawiając, że dzięki temu czytelnik patrzy na nich trochę inaczej, błądząc myślami między własnymi wspomnieniami.

„Lato, które się zaczyna” mile mnie zaskoczyło. Okazało się bardziej ambitną, wymagającą i obfitującą w treści lekturą, niż mogłabym się spodziewać. Czasami warto się przekonać, co kryje się za słodką i uroczą okładką.

Przeglądałam sobie spokojnie nowości i w oczy mi wpadła książka o zachwycającej okładce. Nie mogłam od niej oderwać oczu. Dodatkowo napaliłam się dlatego, że mamy hiszpańską autorkę i jeszcze Hiszpanię i dłuższy okres czasu a my stale możemy obserwować bohaterów w przełomowych dla nich momentach. Od początku czułam, że to powieść w moim stylu, jednotomowa saga, książka w takich urywanych kadrach. Lubię taki gatunek. Powiem Wam, że była idealna na polegiwanie z kubkiem kisielu w te wietrzne, ponure dni. Już trafiła między bestsellery. Czytałam sobie niespiesznie i chociaż powieść jest przewidywalna, to wcale nie umniejsza to jej uroku. Czyta się po prostu dobrze, trochę w stylu Jednego dnia.

Poznajemy dwie przyjaciółki, obie spodziewają się dziecka i stojąc nad brzegiem morza snują plany dla pociech. Planują, jak to będzie gdy urodzą się dzieci tej samej płci, jak będą się przyjaźnić, dokładnie jak one, bo jeśli urodzi się chłopiec i dziewczynka, to na pewno się zakochają. I chociaż obie kobiety wiedzą, że to takie pobożne życzenia, że szanse na to, że ich marzenia się spełnią są niewielkie, to przecież marzyć można. Jedna zaczyna rodzić w noc świętojańską, ten wieczór będzie dla nich już zawsze chwilą wspólnego świętowania, aż w końcu jeden z takich wieczorów stanie się symbolem i pamiątką wielkiej tragedii. A my wciąż będziemy obserwować całą rodzinę ich wzloty i upadki, wielkie radości i codzienne dramaty. Czy można wejść dwa razy do tej samej rzeki? Czy jednak czasami naprawdę lepiej później niż wcześniej?

Lubię takie przekrojowe powieści, poznajemy dwójkę najgłówniejszych bohaterów jeszcze gdy są w łonach matek, słyszymy ich pierwszy krzyk i widzimy jak dorastają. Ich pierwsza miłość nie jest taka oczywista, dzieli ich wspólna tragedia, młodzieńcze uprzedzenia. Możemy się z kimś wychować i właśnie to bywa powodem niesnasek, gdy jednak dostrzegamy w tej drugiej osobie to coś, to nie znaczy, że będzie to miłość do grobowej deski. Można się rozejść i przyjaźnić się ze sobą.

Ta powieść jest historią przyjaźni, która w młodości okazała się silniejsza niż zakochanie, silniejsza niż trauma, codzienność. Taka przyjaźń między kobieta a mężczyzną o jakiej czyta się w książkach bo ciężko jej doświadczyć. Niektórzy twierdzą, że przyjaźń między kobietą a mężczyzną jest po prostu niemożliwa.

Osobiście bardzo, bardzo polecam tę książkę, jest przyjemna, nie za ciężka a jednak miewa przejmujące fragmenty, jest taka pokrzepiająca, grzeje jak pled. Świetna lektura na niespieszne wieczory!

Książka pełna namiętności. Zmysłowość powiązana z obyczajowością pozbawiona agresywnej erotyki i perwersji, dlatego właśnie świetnie wchodzi i pozwala zapomnieć o wszelkich troskach – niegłupia!