Księga snów

Od dłuższego czasu nosiłam się z zamiarem przeczytania „ Księgi Snów „.

Kusiło mnie i odpychało zarazem i w końcu zobaczyłam ją na półce w bibliotece .

Nie spodziewałam się ani nie przeczuwałam z czym przyjdzie mi się tak naprawdę zmierzyć. Nie wiem co mam napisać tak wstrząsnęła mną ta opowieść.

Trudno mi wyrazić moją opinię bo temat do łatwych nie należy i ze wszystkich książek jakie dane mi było ostatnio przeczytać, ta rozerwała mi duszę i rozbiła moje serce na milion drobnych kawałków. Nie jest to łatwa lektura i potrzeba do niej prawdziwego skupienia. Czyta się płynnie, ze względu na piękno języka literackiego autorki i bardzo dobrze wyważonych opisów i dialogów, jednak temat ludzkich dramatów, uczuć, strachu, wyborów dobrych i złych oraz śpiączki, to trudne tematy, bardzo trudne i niesamowicie mocno oddziałujące na czytelnika, chwilami aż za mocno...

Tyle pytań i refleksji. Autorka na podstawie historii bohaterów, ukazuje jak każda decyzja wpływa nieodwracalnie na nasze życie. Każde słowo, te wypowiedziane i niewypowiedziane może być albo początkiem czegoś nowego albo końcem obecnego. Tak często ciąży na nas w życiu balast podjętych decyzji. Książka pięknie ilustruje, że życie jest jedno,

a współcześnie czas jest wielkim deficytem. Życie płynie okrutnie szybko. Czas jest bezlitosny. Czasem nie daje nam drugiej szansy…

„Księga snów” to książka o sile miłości, tęsknocie za bliskimi, przemijaniu

i konsekwencjach ludzkich czynów.

„ Rodzina ocala. Każdy potrzebuje rodziny, żeby uratować duszę . „

Powieść wzruszyła mnie i odnalazła zakopaną gdzieś tam we mnie głęboko tęsknotę, za tymi, których już nie ma bo odeszli na zawsze i uzmysłowiła mi też, że być może kiedyś jeszcze ich spotkam.

Odżył we mnie dramat, który dane mi było przeżyć , szpital , ojom ,ogrom cierpienia , brak nadziei i w końcu śmierć. Nie byłam gotowa na taki rodzaj literatury być może nigdy nie będę gotowa.

Autorka stawia wiele egzystencjalnych pytań, dotyczących strachu przed utratą bliskiej osoby, umierania, śmierci, żałoby tych, którzy zostają. Każdy z nas boi się śmierci, przemijania, tego co nieznane. Ten lęk spowodowany jest tym, że boimy się zostać sami, bez poczucia bezpieczeństwa bliskiej nam osoby. Zawsze uważamy, że jest na to za wcześnie. Nina George wychodzi naprzeciw tym obawom, tworząc równoległą rzeczywistość - pomiędzy niebem a ziemią, w której zacierają się granice. Mnie samą skłoniło to do zastanowienia się nad tym, czy w chwili śmierci będę czuła, że żyłam pełnią życia? Czy wykorzystałam dane mi wszystkie szanse?

Czy zrobiłam wszystko aby uratować ukochane osoby ?

Nie potrafię już napisać nic więcej …

„ Jak gwałtownie może skończyć się życie. Jak dziwne ścieżki prowadzą ku życiu lub śmierci !

Wystarczy jedna decyzja, drobny gest i nagle życie podąża w zupełnie innym kierunku niż przed godziną . „

„ Najgorsza jest pustka i niemożność wyrażenia bólu, kiedy zużyło się całą rozpacz. „

Co dzieje się z człowiekiem po śmierci? Gdzie wędruje dusza, gdy opuści ciało? Czy jest coś pomiędzy życiem a śmiercią? Czy jest ta „druga strona” życia? Cy można umrzeć, ale nadal żyć? Byt i niebyt.

Niejednokrotnie każdy z nas zadawał sobie takie pytania i rozmyślał nad istnieniem

i ludzką egzystencją. Nina George, autorka książki, podejmuje owe zagadnienia i zabiera nas w niezbadaną sferę ludzkiego życia.”Księga snów” to podróż w nieznany świat snów, marzeń. Świat, gdzie spotykają się żywi i umarli, gdzie istnieje kilka rzeczywistości..

Parę słów o autorce. Nina George niemiecka dziennikarka i twórczyni wielu powieści

i książek popularnonaukowych. W Polsce do tej pory ukazały się dwie książki (Lawendowy pokój oraz Księżyc nad Bretanią), które od razu stały się bestselerami. „Księga snów” bez wątpienia odniesie sukces i odbije się szerokim echem w kręgu czytelniczym. Piękna, mocna i dojrzała książka. Napisana w niezwykły sposób. Nie spotkałam się chyba do tej pory z autorem, który tak pięknie pisałby o emocjach i uczuciach. Nina trafnie dobiera słowa i tworzy niebanalne metafory. Opisy uczuć są głębokie, żywe i ujmujące. Bardzo dobry i przyjemny styl (przynajmniej w tej książce gdyż nie miałam okazji czytać innych książek autorki) Książkę czyta się jednym tchem.

„Księga snów” to trzy życiorysy, trzy postacie, trzy historie, które w pewnym momencie splatają się ze sobą…

Henri, dojrzał i samotny mężczyzna. Reporter wojenny. Jego życie to pasmo niebezpieczeństw, ale najbardziej w życiu bał się .. kochać innych. W wyniku wypadku samochodowego zapada w śpiączkę. Gdzie teraz jest Henri?

Eddie, redaktorka w wydawnictwie, niegdyś partnerka Henriego. Kobieta doświadczona życiem. Straciła ukochanego ojca i została porzucona przez mężczyznę swojego życia (Henriego). W pewnym momencie jej ustabilizowanego i poukładanego już życia, Henri znów się pojawia i potrzebuje jej, jak nigdy dotąd.

Sam, bystry i inteligentny trzynastolatek, rozumiejący rzeczywistość lepiej niż niejeden dorosły. Wyjątkowo wrażliwy chłopiec, który odczuwa życie dużo intensywniej i mocniej, od innych. Zbyt szybko musi dojrzeć. Sam marzy aby poznać swojego ojca, którego zna jedynie z gazet. W trudnym dla niego czasie zakochuje się w chorej dziewczynie…

Akcja książki to wędrówka pomiędzy życiem a śmiercią. Wraz z bohaterami książki podążamy drogą snów, marzeń ale i trudnej, szpitalnej rzeczywistości. Gdzie jesteśmy? Co to za miejsce, gdzie jednocześnie Henri spotyka zmarłego ojca i odczuwa szpitalną teraźniejszość? Przenika do snów ukochanej, by się z nią spotkać. Widzi swoje życie w rożnych wariantach. Przeżywa te same wydarzenia na kilka rożnych sposobów…

Wykreowany świat i tego co jest pomiędzy życiem a śmiercią jest niebanalne i niezwykłe. Autorka zrobiła to w bardzo ciekawy i przemyślany sposób, który silnie skłania do refleksji. Umiejętnie w te światy wplata ludzką tęsknotę za osobami, które odeszły na tą drug stronę. Ukazuje silną i ciągłą potrzebę odczuwania ich bliskości.

Prócz tego egzystencjalnego zagadnienia, autorka porusza w książce jeszcze jeden ważny temat jakim jest przemijanie, upływający czas i nieodwracalność pewnych zdarzeń. Czy jest szansa, aby zmienić bieg swojego życia i cofnąć podjęte wcześniej decyzje? Co by było, gdyby Henri kiedyś postąpił inaczej? Dlaczego Eddie pozwoliła kiedyś odejść ukochanemu? Dlaczego zabrakło jej odwagi, by go zatrzymać? Czy może zacząć jeszcze raz? Czy jest możliwość aby nadrobić stracony czas? Czy Sam spotkałby śliczną dziewczynę, gdyby nie list do ojca i późniejszy przebieg zdarzeń?

Tyle pytań i refleksji. Autorka na podstawie historii bohaterów, uświadamia jak każda decyzja wpływa nieodwracalnie na nasze życie. Każde słowo, te wypowiedziane

i niewypowiedziane może być albo początkiem czegoś nowego albo końcem obecnego. Tak często ciąży na nas w życiu balast podjętych decyzji. Książka pięknie ilustruje, że życie jest jedno, a współcześnie czas jest wielkim deficytem. Życie płynie okrutnie szybko. Czas jest bezlitosny. Czasem nie daje nam drugiej szansy…

„Księga snów” to książka o sile miłości, tęsknocie za bliskimi, przemijaniu

i konsekwencjach ludzkich czynów. zapraszam na bloga [Adres usunięty]

Henri ratuje tonącą dziewczynkę, jednak sam ulega wypadkowi i zapada w śpiączkę. Zostaje zawieszony pomiędzy życiem i śmiercią, gdzie istnieje świat, którego nie możemy dostrzec. To pułapka, z której nie ma drogi ucieczki. Eddie jest redaktorką w wydawnictwie, byłą ukochaną mężczyzny, który ze strachu przed związkiem nigdy nie wyznał jej miłości. Kobieta po burzliwym rozstaniu stara się iść naprzód i żyć dalej. Sam to wyjątkowy trzynastolatek, nieślubny syn Henriego, który z łatwością rozpoznaje uczucia innych, wrażliwy i ponadprzeciętnie inteligentny, marzy o poznaniu ojca. Ich losy splatają się i łączą, granice zacierają, w krainie snów, gdzie wspomnienia dostają drugą szansę.

„Księga snów” to moje pierwsze spotkanie z twórczością Niny George. Choć od czasu wydania w Polsce „Lawendowego pokoju” było o tej autorce dość głośno, jednak wcześniej nie udało mi się sięgnąć po żadną jej książkę. Jej poprzednie powieści cieszą się popularnością i zebrały dużo pozytywnych recenzji, dlatego nie mogłam sobie odmówić sięgnięcia po najnowszą książkę tej autorki. „Księga snów” kończy cykl powieści, który skupia się na innych światach. Zabiera nas w podróż pełną refleksji, przez którą suniemy ogarnięci melancholią, gotowi zanurzyć się w nią bez reszty.

Nina George oczarowała mnie swoim stylem. Jest ON bardzo subtelny i wyważony. Przy tematyce, która została poruszona w „Księdze snów”, autorka bardzo łatwo mogła sprawić, że książka nie przekaże w odpowiedzi sposób wszystkich uczuć i emocji, które są w niej bardzo ważne lub popadnie w zbytnie filozofowanie, przez co książka wydałaby się patetyczna. Nic takiego jednak się nie stało, a autora idealnie balansuje na granicy, która oddziela życie od śmierci. Stara się zgłębić znaczenie snów dla człowieka pogrążonego w śpiączce. Podchodzi do tematu w bardzo romantyczny sposób, co sprawia, że książka jest niezwykle delikatna, strona za stroną coraz bardziej się w nią zagłębiamy.

„Księga snów” to idealna lektura na długie zimowe wieczory, podczas których możemy zatracić się we własnych myślach. Historia Henriego, Eddie i Sama wciąga i angażuje czytelnika. To pięknie napisana książka, która zadaje pytania dotyczące ludzkiej egzystencji. Można uznać tę powieść za inspirującą, dającą nadzieję i motywującą do podjęcia działań. „Księgę snów” czytałam z czystą przyjemnością i łatwością, pomimo tematu, który porusza, jednak nie znalazłam w niej, ani nie dopatrzyłam się czegoś nowego. Choć styl zachwyca, a fabuła jest interesująca, to jednak ta książka nie zmienia punktu widzenia pewnych problemów. Polecam tę powieść osobom szukającym naprawdę dobrej, wartościowej lektury, przy której pragną odciąć się od otaczającego świata, by snuć refleksje i na nowo zadać sobie podstawowe pytania, na które nie ma prostych odpowiedzi.

[Adres usunięty]

"Czułam, że ona znika, rozprasza się, unoszą ją wiatr i morze. Staje się stronami czytanej przeze mnie książki, muzyką, do której tańczę. Tak wygląda umieranie. Stajesz się tym, co kochasz."

Bardzo ciepło, przyjaźnie, plastycznie i zmysłowo prowadzona powieść, odwołująca się do wiary i nadziei, że czeka nas coś jeszcze po śmierci ciała, że dusza kontynuować będzie misję istnienia. Wplecione w losy bohaterów spostrzeżenia dotyczące nieuchronności przemijania, szybkiego lub powolnego odchodzenia, konieczności pozostawienia bliskich, a także ogarniające nas lęki i obawy przed nieznanym. Kurczowo trzymamy się ziemskiego życia, wypatrując w nim szans na radość, szczęście i spełnienie. Myśląc o śmierci, stając przed jej obliczem, dokonujemy rachunków sumienia, żałujemy złych uczynków, rzuconych bez zastanowienia słów, zaprzepaszczonych możliwości. Zdajemy sobie sprawę, czego jeszcze nie zdołaliśmy zobaczyć, powiedzieć, zrobić, osiągnąć, co tak naprawdę miało znaczenie i nadawało sens życiu.

Czterdziestopięcioletni Henri Malo Skinner wiele podróżował po świecie pisząc dla prasy wojenne reportaże, kiedy urodziło mu się dziecko, wiedziony miłością i odpowiedzialnością zaprzestał tego niebezpiecznego zajęcia. Pewnego dnia w drodze na spotkanie z trzynastoletnim synem, ratując komuś życie ulega poważnemu wypadkowi, lekarze trzymają go w śpiączce farmakologicznej. Funkcje mózgu odpowiedzialne za odbieranie bodźców zewnętrznych zostały wyłączone. Liczne operacje mają zwiększyć szanse na powrót do życia. Henri poznaje piąty wymiar rzeczywistości, którego widzenie zatracili ludzie współczesnej epoki bazujący na przetworzeniu rejestrowanych danych a nie głębokim odbieraniu wrażeń. Mężczyzna wydaje się zawieszony w strefie między życiem a śmiercią, wielokrotnie przekracza ich granice, podróżuje w czasie poprzez sny, dociera do alternatywnych rzeczywistości. Przygląda się dokonywanym wyborom, poddaje je osądom i rozliczeniom, zastanawia się, czy i jak by je zmienił, nadaje nowy sens własnym wspomnieniom, uczy się wybaczać sobie i innym.

Nina George sugestywnie prowadzi nas przez intensywne marzenia Henriego, kreowane barwne obrazy, zaskakująco zmieniające się scenariusze zdarzeń. To, co dzieje się po tamtej stronie świadomości mężczyzny, jakby zazębiało się z realnym światem, w którym zraniona dawna miłość Edwinna oraz syn Samuel, obdarzony niezwykłą wrażliwością w postrzeganiu otoczenia, roztaczają nad Skinnerem troskliwą opiekę. Wiele elementów z dwóch rzeczywistości wydaje się przenikać, jednak w większości pozostają niedostrzegalne, nieuchwytne, jakby spowite mgłą, wyczuwalne intuicyjnie i irracjonalnie. Autorka stworzyła wzruszającą i wciągającą opowieść, nakłaniającą do zmierzenia się z tematem umierania, odchodzenia ze znanego świata, wrażenia nieskończoności cyklu narodzin, życia i śmierci, osobliwych przypadków, trwałości silnych uczuć, poczucia żalu i straty odczuwanego przez bliskich, pragnienia posiadania możliwości pożegnań. Ciekawa propozycja czytelnicza, przemawia do nas w łagodny i subtelny sposób, intrygująco przeplata naukowe podstawy, wiarę i emocje.

[Adres usunięty]

„Księga Snów" to opowieść Henriego, jego syna Sama i byłej partnerki Eddie. Jedna historia opowiedziana z perspektywy trzech bohaterów, którzy zupełnie inaczej patrzą na świat i otaczającą sytuacje. Henri w bohaterskim czynie ratuje dziecko i sam ulega wypadkowi. Trafia do szpitala w stanie śpiączki farmakologicznej, nikt nie wie co tak naprawdę się z nim dzieje i na ile ON sam jest świadom swojego położenia. Przez kilkadziesiąt dni będzie obserwować rozwój wydarzeń z perspektywy Henriego, Sama i Eddie.

(...)

Jeśli miałabym powiedzieć o czym tak właściwie jest powieść Niny George powiedziałabym, że o żegnaniu się z życiem oraz o nadziei.

(...)

Najnowsza książka Niny George jest wymagającą skupienia i ciszy lekturą, która ucieszy nawet największych smakoszy literatury pięknej. Styl pisania autorki jest dość specyficzny i bardzo kwiecisty. Zdania jakich używa Nina są poezją, która opisuje życie i odchodzenie w bramy śmierci. To bardzo skomplikowana książka z niebagatelnymi bohaterami. Bardzo polecam!

Cała recenzja - [Adres usunięty]