Pamiętnik diabła. Kuba Sobański. Tom 1

Moja historia z książkami Adriana Bednarka zaczęła się od „Pasażera na gapę”. Treść była na tyle mocna i wciągająca, że postanowiłam dalej śledzić pomysły literackie pisarza. Nie ukrywam, że jego powieści z całą pewnością NIE są dla każdego- nie znajdziemy w nich bowiem nic słodkiego, infantylnego, banalnego. Autor lubuje się bowiem w opowieściach o seryjnych mordercach, a zatem nie brakuje krwi, przemocy, fizycznej i psychicznej krzywdy. Niestety, fikcyjni bohaterowie stworzeni przez Adriana Bednarka mogą istnieć w świecie rzeczywistym. Wiadomo, że pisarz na pewno zagłębił się w historię jednego z najbardziej znanych morderców na świecie. Ted Bundy, bo o nim mowa, to amerykański zabójca, a autor „Pamiętnika diabła” nie bez powodu zacytował jego słowa. Twierdził ON bowiem, że gdy ofierze odbiera się życie, wówczas można czuć się niemal jak Bóg. Takie same spostrzeżenia mają fikcyjni bohaterowie utworów Bednarka.

Jak dotąd powstały dwa cykle o wspomnianych seryjnych mordercach: CYKL OSKAR BLAJER I CYKL KUBA SOBAŃSKI. Oskara Blajera i jego mordercze instynkty poznałam niedawno, zatem przyszedł czas na dokonanie porównania. Co ważne, jak na razie przeczytałam tylko pierwsze tomy obu cykli, zatem moja opinia ma wyłącznie charakter częściowy.

Kuba Sobański to mieszkaniec Krakowa- elegancki, przystojny mężczyzna, a do tego student prawa. Kuba, jak to młody, ale wyuzdany człowiek, uwielbia imprezy i nie żałuje sobie na nich niczego- alkoholu, narkotyków, seksu. Zna ON dobrze kilku dilerów, zatem dostęp to używek nie jest dla niego trudny. Nasz bohater ma także ukochaną Julię, ale jest ona stereotypowym przykładem nieco pustej, infantylnej córeczki bogatych rodziców. W towarzystwie Kuba uchodzi niemal za ideał, a gdyby tylko chciał, kobiety same wskakiwałyby mu do łóżka. Czy jednak do końca znamy drugiego człowieka? Czy nie jest często tak, że nosimy maski i dopasowujemy je do konkretnej chwili? Tak właśnie żyje Kuba- w sposób nagły budzą się w nim mroczne demony, a siedzący w nim instynkt zmusza go do czegoś strasznego. Mężczyzna upatruje sobie konkretną kobietę, śledzi ją, poznaje niemal każde jej nawyki, by potem pozbawić ją życia. Po dokonanym mordzie Kuba czuje się niemal jak Bóg, który może dokonać wszystkiego pomyślnie dla siebie zakończyć długie łowy. W jaki sposób Kuba Sobański poluje na swoje ofiary, kim one są i dlaczego tak bardzo podnieca go odbieranie życia? Jak też zabija Kuba i czy boi się, że zostanie zdemaskowany? Warto, by czytelnicy sami odpowiedzieli na te pytania i wydali swoją opinię.

Przyznam, że książka napisana jest bardzo ciekawie. Nie można jej traktować jak wycinek z kroniki kryminalnej- akcja rozwija się powoli, poznajemy też metamorfozę głównego bohatera ze zwykłego nastolatka w diabła, mordercę. Czy jego przemiana może być logicznie wytłumaczalna i przede wszystkim wybaczalna? Sami to oceńcie. Niektórzy pisali, że Adrian Bednarek skonstruował niekiedy zbyt drobiazgowe opisy, ale myślę, że mają one swoje uzasadnienie. Wydaje mi się, że w ten sposób autor chciał pokazać, jak wnikliwe morderca zapoznaje się z wybraną przez siebie ofiarą. Wie o niej wszystko, dlatego łatwiej nawiązać z nią kontakt, porozumieć się i wzbudzić poczucie pozornej przyjaźni, uśpić czujność. Innym razem kat idealnie wtapia się w tłum, jest niezauważalny, a potencjalna ofiara nie ma pojęcia, że za niedługo zostanie brutalnie zaatakowana. Adrian Bednarek udowodnił zatem, ile szczegółowej „pracy” czeka tytułowego diabła. A sam akt mordu? Dla jednych przypływ adrenaliny powoduje zakup nowego samochodu, zwycięstwo w konkretnym konkursie, a dla innych zapłonem jest zabicie wytypowanej ofiary. Kat traktuje swój czyn jak zdobycie medalu, trofea. Może brzmi to dziwnie, brutalnie, ale takie właśnie można odnieść wrażenie.

Jedynym minusem powieści jest jej czcionka- mała i zbita. Muszę jednak przyznać, że podane przeze mnie wada ma jedynie wymiar połowiczny- ponad 400 stron drobnego tekstu świadczyć może o ogromnej pomysłowości autora. Czy przeczytam kolejne części cyklu o Kubie Sobańskim? Myślę, że tak, na pewno będę chciała także nadrobić pozostałe części historii o Oskarze Blajerze. Który z morderców okaże się bardziej mroczny, a przy tym interesujący- czas pokaże.

Polecam!

Witaj w moim idealnym, pozbawionym wad świecie. Mam dwadzieścia dwa lata i wszystko, czego mógłbyś zapragnąć. Idealną dziewczynę jak z okładki, popularnych znajomych, samochód swoich marzeń, penthouse na ostatnim piętrze i perspektywę jeszcze lepszej przyszłości przed sobą. Jestem z tych, którym życia zazdroszczą inni. Tak opisze mnie każdy, kto choć raz mnie widział. A jaki jestem naprawdę? Ci, którzy mieli okazję się przekonać, nigdy nie będą mogli opowiedzieć swojej historii. Żądze siedzące we mnie są tak wielkie, że nie potrafię oprzeć się pokusie ich zaspokojenia. A zawsze dostaję to, czego chcę. Jeżeli wierzysz w niebo i piekło, to ja jestem ludzkim odbiciem diabła. Przedstawiam Ci mój pamiętnik. Gdy go przeczytasz, nic już nigdy nie będzie takim, jakim dotąd Ci się wydawało. Odważysz się?

Pewnego zimowego dnia buszując po malutkiej bibliotece w moim mieście natknęłam się na książkę Adriana Bednarka "Pamiętnik diabła". Okładka i opis tak mnie zaciekawiły, ze postanowiłam natychmiast ją wypożyczyć. Doczytałam do połowy i porostu musiałam zakupić całą serię by móc ją ukończyć mając w rękach już własne egzemplarze. Zakup serii diabełków był bardzo trafnym wyborem, ponieważ Kuba Sobański tak mnie od siebie uzależnił, że przeczytałam ją 4 razy :).

Główny bohater Kuba to student prawa, wydawałoby się zwykły chłopak , któremu się powodzi... Nic bardziej mylnego...Jest ON klasycznym przykładem psychopaty, który pod przykrywką życia studenckiego niesiony okropną żądzą zabija w okropny sposób kolejne ofiary. Poprzedza to dość długimi i wnikliwymi obserwacjami, pozwalającymi dokładnie poznać osobowość, rytuały dnia codziennego ofiar.

Bardzo mocną stroną tej książki jest narracja pierwszoosobowa. Wchodzimy w umysł zabójcy, Poznajemy jego psychopatyczne myśli...Zaczynamy żyć jego życiem, obserwować jego gry i manipulacje.

Książka wciąga od pierwszych stron i trzyma w napięciu aż do końca. Polecam czytelnikom spragnionym mocnych wrażeń... Ale uwaga... Kuba Sobański uzależnia

Postać Kuby Sobańskiego od samego początku jest intrygująca, a z każda stroną chce się go poznać bardziej i bardziej. Młody student prawa, przystojny, bogaty, można by zapytać czego chcieć więcej? A No właśnie...zemsty? Zaspokojenia własnych demonów? Ta książka jest kryminałem doskonałym! Niczego jej nie brakuje! Pochlonelam ją w dwa dni i sięgnę jeszcze po nią nie raz! Majstersztyk!

Po „Pamiętnik Diabła” sięgnęłam wiedziona ciekawością. Poleciłam ją komuś zanim ją przeczytałam i ta osoba, która nie czyta tak dużo jak ja, wciągnęła się w powieść niesamowicie, do tego stopnia, że zakupiła sobie całą serię.

W ten sposób seria trafiła w moje ręce. :)

Wcześniej z piórem Adriana Bednarka miałam do czynienia tylko raz – podczas czytania jego dość specyficznego opowiadania „Świąteczna niespodzianka” w antologii „Pensjonat pod świerkiem”.

Jakie zatem są moje odczucia po spotkaniu z Kubą Sobańskim?

Jaki okazał się świat, do którego weszłam za sprawą jego pamiętnika?

Witaj w moim idealnym, pozbawionym wad świecie. Mam dwadzieścia dwa lata i wszystko, czego mógłbyś zapragnąć. Idealną dziewczynę jak z okładki, popularnych znajomych, samochód swoich marzeń, penthouse na ostatnim piętrze i perspektywę jeszcze lepszej przyszłości przed sobą. Jestem z tych, którym życia zazdroszczą inni. Tak opisze mnie każdy, kto choć raz mnie widział. A jaki jestem naprawdę? Ci, którzy mieli okazję się przekonać, nigdy nie będą mogli opowiedzieć swojej historii. Żądze siedzące we mnie są tak wielkie, że nie potrafię oprzeć się pokusie ich zaspokojenia. A zawsze dostaję to, czego chcę. Jeżeli wierzysz w niebo i piekło, to ja jestem ludzkim odbiciem diabła. Przedstawiam Ci mój pamiętnik. Gdy go przeczytasz, nic już nigdy nie będzie takim, jakim dotąd Ci się wydawało. Odważysz się?

„Pamiętnik diabła” przeraża swoim realizmem, brutalnością oraz niewyobrażalną dla mnie ciemną stroną natury ludzkiej. Powiem Wam szczerze, że im bardziej się zagłębiałam w lekturę, tym mocniej się zastanawiałam nad tym, jak wiele jest prawdy, a ile fikcji, w tym co wykreował autor. Były momenty, że zaczęłam się zastanawiać czy z psychiką Bednarka jest wszystko w porządku, po czym tłumaczyłam sobie, że nie, że to niemożliwe, by było z nim coś nie tak…, że to tylko jego wyobraźnia, która nie ma granic i nie podąża po utartych szlakach. Prawdę powiedziawszy – wolę wierzyć w to drugie. A obierając ten kierunek – nie sposób wysnuć wniosku, iż autor jest wielkim pasjonatem ludzkiej psychiki – zwłaszcza tej skrzywionej i zdegradowanej.

Powieść przeczytałam „na biegu”, zarwałam noc, bo nie dało się inaczej. Idealny świat Kuby wciągnął mnie w swoje ramy i nie wypuścił do ostatniej strony. Raj, do którego wchodzimy za sprawą „Pamiętnika diabła” niewiele ma wspólnego z edenem z naszych słodkich wyobrażeń.

Nie sposób jednak zaprzeczyć, że „szklane domy” Kuby Sobańskiego zbudowane są na logice, ostrożności i sprycie, są kruche i niemalże nierealne (wszak zbrodnia doskonała nie istnieje), a mimo to jego „raj” stoi na mocnych fundamentach, co więcej wspina się ON do góry i zdobywa kolejne szczyty. A wszystko po to, by nakarmić głodne demony trawiące jego wnętrze od lędźwi aż po czubek zmaltretowanej psychiki.

„Pamiętnik diabła” to wspaniała kreacja ludzkiego umysłu, tego co jest jego podwaliną od dzieciństwa. Autor pozwala sobie na odważne pokazanie całemu światu, jak niewiele trzeba, by świat dziecka zatrzymał się w jednym punkcie, by koszmar, trauma zaważyły na dorosłości człowieka. Autor porusza sprawę molestowania seksualnego dzieci – zarówno dziewczynek jak i chłopców, wskazuje na sprawcę obcego (ale żyjącego w środowisku dziecka), jak również sprawcę najbliższego – tego najgorszego, przed którym bezbronne, zastraszone dziecko nie jest w stanie uciec, tego który żyje z dzieckiem pod jednym dachem. Nakreśla ten trudny temat i wskazuje palcami na niego praktycznie przez całą powieść.Przedstawia nam wszystkie najgorsze i najbardziej krwawe konsekwencje jakie mogą narodzić się w duszy i umyśle skrzywdzonego młodego człowieka.

Portret wykreowany przez Bednarka choć przerażający i brutalny jest jednocześnie niezmiernie fascynujący. W moim przypadku – jest o tyle pociągający, że chociaż nie utożsamiam się z bohaterem, jestem w stanie do tego stopnia empatycznie się z nim połączyć w cierpieniu, że mimowolnie rozumiem jego potrzeby zabicia bezdusznych demonów, które drzemią w nim i ściskają jego gardło od wewnątrz.

Nota bene – gdyby Kuba Sobański – dowiedział się o mej empatii wobec niego, byłoby ze mną co najmniej krucho! Dlatego nie mówmy o tym zbyt głośno. Wszak demony wszystko słyszą i wszystko widzą, zawsze są tuż za nami, depcząc po piętach…

„Pamiętnik diabła” zawiera w sobie swego rodzaju całe mnóstwo ostrzeżeń – które autor poutykał pomiędzy wierszami. I tak, na przykład, bez ogródek pokazuje czytelnikowi w jaki sposób sam wystawia się na odstrzał w cybernetycznym świecie. Każdy dziś ma „fejsa, instagrama, tweeta” i tym podobne twory mediów społecznościowych...wrzucamy tam wszystko i bez opamiętania. Autor nie mówi tego wprost, oczywiście, – ale pokazuje mechanizmy działania Kuby, zbieranie informacji, o ulubionych miejscach nawykach, wyjazdach. Jego demony w sieci odnajdują wszystko – a jego ofiary niczego nieświadome, są jak zwierzyna do odstrzału. Jeszcze nie czują, że zaraz strawi je żar cierpienia i śmierci.

Uważajcie zatem - bo demony nie czują się winne!

„Pamiętnik diabła” nie jest lekturą dla ludzi o słabych nerwach, to mówię od razu. Trzeba umieć się do tego wszystkiego zdystansować, by móc czerpać przyjemność z czytania takiej prozy i nie śnić potem po nocach własnych demonów.

Jedynym minusem – jak dla mnie, był fakt, że środowisko, w którym Kuba stara się zachować pozory zwyczajnego dwudziestoparolatka to świat zblazowanej, koszmarnie bogatej młodzieży, która wydaje „kieszonkowe” w tysiącach złotych na kokainę, alkohol itp. wspomagacze dobrej zabawy. Zdaję sobie sprawę, z tego że wszelkie poczynania Kuby, wymagały nakładów finansowych na odpowiednim poziomie, że gdyby nie obracał się wśród bananowej młodzieży cała fabuła, by się posypała i nie miała najmniejszego sensu. Ja to wszystko wiem i rozumiem to doskonale. Mój minus polega jedynie na tym, że ogromnie trudno było mi sobie wyobrazić taką polską rzeczywistość nastolatków. Być może zbyt mocno patrzę na to przez pryzmat własnych „zwykłych” nastoletnich doświadczeń, dlatego podkreślam, że ten minus jest naprawdę mały i tylko w zakresie mojego prywatnego odbioru tejże powieści. To jednak w żaden negatywny sposób nie rzutuje na resztę mojej oceny. :)

„Pamiętnik diabła” jest książką, po którą warto sięgnąć, warto polecić. Dostarcza niemałej, oscylującej na granicach normalności rozrywki i paletę trudnych do zaspokojenia emocji.

Jedno jest pewne – ja uzależniłam się od raju Sobańskiego i nie spocznę póki nie nakarmię demonów głodu czytelniczego, które dopadły mnie zaraz po zamknięciu ostatniej strony jego pamiętnika.

Recenzja na:

[Adres usunięty]

Czy czuliście kiedyś taką nienawiść, że jedynym ukojeniem okazuje się śmierć?

Ból i pragnienie zemsty potrafią popchnąć do najgorszego, czy morderstwo przyniesie ukojenie i pozwoli odnaleźć drogę do raju?

Kuba Sobański student prawa lubiący dobrą zabawę i nie żałujący sobie niczego mógłby się dosłownie wydawać facetem idealnym gdyby nie straszna tajemnica, demon który pożera go od środka. Tragiczne przeżycia z dzieciństwa odciskają na Kubie ogromne piętno, które uniemożliwia mu normalne i spokojne życie.

Książka jest świetnie napisanym thrillerem i jak sam tytuł nam wskazuje jest to wyznanie diabła a konkretniej głównego bohatera i kryjącego się w nim demona.

Początek książki jest delikatny w stosunku do reszty a akcja bardzo szybko nabiera tempa. Ja osobiście musiałam się przestawić na pierwszoosobową i dość intrygującą narrację i jak już udało mi się wczytać głębiej to książka dosłownie mną zawładnęła.

Kuba jest dość nietypową i cholernie intrygującą postacią. Z jednej strony bogaty, wyluzowany student korzystający z życia, doskonale kryje się ze swoim drugim bardzo mrocznym i niebezpiecznym obliczem.

Autor w świetny sposób przenika do umysłu mordercy, ukazuje nam motywy, sposób działania i przede wszystkim uczucia i spełnienie jakie Kuba odczuwa po "uśpieniu demona".

Jest to dość specyficzna książka, ale to właśnie dzięki temu warto po nią sięgnąć. Podczas czytania miałam wrażenie, że doskonale wiem jak zachowa się Rzeźnik Niewiniątek ale jego umysłu nie da się w pełni poznać i dlatego lektura tak nas wciąga.

Recenzja pochodzi z bloga: [Adres usunięty]

Od dłuższego czasu planowałam zapoznać się z fabułą tej książki, odkryć z jakiego powodu niegdyś uzyskała tak wielki rozgłos oraz przekonać się, czy jest tak dobra, jak twierdzi wielu internautów. Muszę przyznać, że gdy tylko zobaczyłam tę piękną okładkę, niewiele myśląc, czym prędzej zabrałam się za lekturę.

Już po przeczytaniu pierwszych stron czułam się zaintrygowana do tego stopnia, że nie przejmując się milionem spraw, które powinnam zrobić, czytałam ją z zapartym tchem, czekając na dalszy rozwój akcji i z bólem serca przyjęłam fakt, że w mgnieniu oka miałam ją już za sobą. Dzięki zastosowanej pierwszoosobowej narracji możemy lepiej zapoznać się z głównym bohaterem, a właściwie targającymi nim demonami, poznać jego sposób myślenia i postrzegania świata, co według mnie jest po prostu niesamowite.

Oczywiście w współczesnych czasach pojawia się coraz więcej książek, filmów, gier, a nawet piosenek o mordercach i już niejednokrotnie spotkałam się z podobną fabułą, jednak mało która historia jest w stanie wciągnąć mnie do tego stopnia, że nagle wszystkie inne opowieści przestaną mieć znaczenie.

Od samego początku intrygował mnie sposób myślenia głównego bohatera, to jak walczył z samym sobą, jak powstrzymywał swoją mroczną naturę. Z niecierpliwością czekałam na jego kolejny krok i muszę przyznać, że niejednokrotnie udało mu się mnie zaskoczyć. Znalazłam w nim wszystkie cechy moich ulubionych bohaterów: tajemniczy, mroczny oraz niepowtarzalny.

Kuba ma dwadzieścia dwa lata, wspaniałą dziewczynę, popularnych znajomych, samochód, o którym wielu mogłoby tylko pomarzyć, penthouse na ostatnim piętrze oraz perspektywę wykonywania swojego wymarzonego zawodu. Jego życie prezentuje się cudownie, a ON za wszelką cenę stara się utrzymywać te pozory. No bo, co by się stało, gdyby jego mroczna, prawdziwa natura ujrzała światło dzienne?

Rok temu, przez dwa tygodnie obserwował Annę Marciniak, poznał jej upodobania, znajomych, wiedział gdzie mieszka i co robi w piątkowe wieczory. W końcu był gotowy na kolejny krok. Nikt nawet by się nie spodziewał, że pod przebraniem bogatego chłopaka kryje się istny diabeł o mrocznych upodobaniach. Śledził ją aż w końcu wybrał idealne miejsce, aby wcielić swój plan w życie. Zabił ją bez skrupułów, a to, co przy tym doświadczył, było lepsze, niżeli mógłby to sobie wyobrazić.

Od tamtego czasu jego przeszłość niejednokrotnie się o niego upomina. Żeby przyćmić swoje mordercze zapędy, Kuba zaczyna zażywać narkotyki i nie szczędzić wysoko alkoholowych trunków. Tylko one są w stanie odciągnąć jego uwagę od mrocznych myśli i chęci, aby powtórzyć swój jednorazowy wyczyn. Pragnie znów śledzić i mordować, jednak wie, że na razie musi skupić się na o wiele ważniejszych sprawach.

Za wszelką cenę stara się dalej ciągnąć swoją zakręconą grę, udając normalnego studenta z ambitnymi planami na przyszłość. Tylko czy będzie w stanie wieść w miarę normalne życie, skoro skrywa przed światem coś tak potwornego? Czy dotknie go sprawiedliwość? Czy w końcu pozwoli swoim myślom ujrzeć światło dzienne i na nowo zacznie mordować? Jak dalej potoczą się jego losy? Czy komuś uda się ujawnić jego tajemnicę? Odpowiedzi na te, i wiele innych pytań możecie szukać w tej książce!

Styl autora jest przyjemny i prosty w odbiorze, co okazało się ogromnym plusem tej opowieści. Sam pomysł na fabułę być może został zaczerpnięty z innych, podobnych do tej lektur, jednak zdołał przy tym zachować swoją niesamowitą unikalność, która tak bardzo wyróżnia go od tego typu tekstów. Nawet się nie spodziewałam, że tak bardzo przekonam się do tej książki, że zacznę rozmyślać o przedstawionych tam treściach i zastanawiać się, co by było, gdyby Kuba podjął nieco inną decyzję?

To intrygująca i trzymająca w napięciu aż do ostatniej strony książka, w której nie sposób przewidzieć następnego kroku głównego bohatera. Szybko nadeszło nieuniknione: zakochałam się w tej opowieści oraz w przedstawionych tam treściach i wcale tego nie żałuję.

Jeżeli więc udało mi się w chociażby maleńkim stopniu pobudzić waszą wyobraźnię, jak najbardziej zachęcam was do zapoznania się z tą książką. To znakomity thriller, który zachwyci każdego miłośnika tego gatunku. Osobiście jestem urzeczona "Pamiętnikiem diabła" i w wolnej chwili z przyjemnością powtórzę przestawioną tam fabułę.

Cała recenzja: [Adres usunięty]

Zaglądając do psychiki mordercy, widzi się nie tylko zło, jakie ma ochotę wyrządzić, ale i to, którym go dotknięto. Dostrzegając w nim człowieka, zauważyć można w jego umyśle rany tak głębokie, jak te, które sam zadaje. Efekt jego "pracy" mrozi krew w żyłach i sprawia, że chciałoby się zafundować mu identyczną rzeź, a mimo to obserwując jego życie, przygotowania do "polowań" i emocjonalną wojnę jaką toczy w sobie, człowiek darzy go sympatią. Snobistyczny Kuba Sobański lubiany jest przez wielu i toczy na pozór normalne życie, w którym znalazło się miejsce na kobietę, znajomych, studia i hobby. To ostatnie zdecydowanie odbiega jednak od normy, gdyż sprowadza się do kolekcjonowania ofiar i ich strachu. Wybiera młode, szczupłe, ciemnowłose dziewczyny - idealne, by ukarać je za swoją przeszłość.

Patrząc na mordercę widzimy usposobienie zła, które powinno zniknąć z tego świata i w swoim cierpieniu dorównać jego ofiarom. Nikt jednak nie zastanawia się nad tym, kto i w jakich okolicznościach to zło w nim zaszczepił. Nikt nie myśli o tym, że potrzeba krzywdzenia mogła zrodzić się z hodowanego przez lata bólu i strachu. Widzimy jedynie świeże ofiary. Te leżące w kałuży krwi, obdarte ze skóry, pokaleczone i martwe. Rany w psychice autora tego "dzieła" nie są widoczne gołym okiem. O pokiereszowanej duszy dowiedzieć można się jedynie z "pamiętnika" mordercy.

Kuba sam opowiada swoją historię i próbuje przy tym zachować szczerość. Przyznaje się do swojej ciemnej strony, mrocznych myśli i podwójnego życia. Wychodzi do ludzi - na zajęcia, imprezę i polowanie. Prowadzi obserwację, obmyśla plan i atakuje. Karmi się przerażeniem ofiar, w którym momentami widzi kata. Zabija w sposób drastyczny, a mimo to sprawia, że chce się z nim spędzać czas.

Ten nieludzki Diabeł, nazywany Rzeźnikiem Niewiniątek, jest świetnie skonstruowaną przez Adriana Bednarka postacią. Ma więcej niż dwie twarze, przez co toczy nieustanną walkę z sobą. Stara się opierać pokusie, uciekać przed wspomnieniami i szukać zemsty. Próbuje mordować tak, by nie zostawiać śladów. Wystarczająco bowiem nosi ich w sobie od wielu lat.

Pamiętnik Diabła otwiera serię o Kubie Sobańskim i zaprasza nie tylko do spływającego krwią Krakowa, ale i do świata mordercy - tego widocznego dla otoczenia i tego, w którym znajduje się jedynie ON i jego ofiary.

[Adres usunięty]

[Adres usunięty]

Dużo słyszałam o powieści Adriana Bednarka, lecz dopiero teraz po nią sięgnęłam. Myślałam, że akcja będzie prowadzona stopniowo, ale już przy pierwszych stronach miałam zderzenie z fikcyjną rzeczywistością. Autor rzuca nas na głęboką wodę, bazując na ludzkiej psychologii. Jednak wiedza w tym aspekcie nie wystarcza, aby zainteresować czytelnika historią inteligentnego mordercy. Czy autorowi udało się wprowadzić dreszczyk grozy? Czy udało mu się nas zaskoczyć?

Mamy tutaj dwóch mężczyzn w jednym ciele. Jeden - popularny facet, bawidamek, bogaty student, lubiący pokazywać się publicznie. Drugi zaś to... psychopatyczny morderca. Kuba - ku mojemu zdziwieniu - nie cierpi na rozdwojenie jaźni, jednak ze względu na swoje przejścia w młodzieńczych latach ma zaburzenia psychiczne. Potrafi normalnie poruszać się po świecie, umiejętnie nawiązuje nowe znajomości i jest (prawie) duszą towarzystwa, lecz raz do czasu włącza się jego druga osobowość.

Interesuję się psychologią, wiec takie tematy jak najbardziej przypadają mi do gustu. Co najważniejsze, bardziej interesowała mnie jego zła strona, niż ta pierwsza. Kibicowałam mu, byłam ciekawa, jak rozwinie się jego mordercza działalność. I przyznaję, że kiedy główny bohater prowadził normalne życie, nieco się nudziłam. Owszem, historia sama w sobie jest ciekawa, lecz ta główna cecha fabuły była dla mnie na tyle intrygująca, że sama próbowałam szepnąć Kubie do ucha, co powinien zrobić. A mianowicie... zabijać dalej. Stałam się jego diabłem, co jest irracjonalne, bo w końcu to ON postanowił zarządzać piekłem, które jest na ziemi.

,,Cudowne chwile są cudowne, bo trwają krótko."

Adrian Bednarek, ,,Pamiętnik Diabła" 

Ciężko opisać Kubę Sobańskiego. Jak to zwykle bywa przy portretach psychopatycznych morderców, niełatwo sklasyfikować jego charakter. Co jest pewne, widzimy charyzmatycznego człowieka, który złożony został z najmocniejszych cech. Kiedy w środku ma lawinę myśli, na zewnątrz jest oazą spokoju. Nie dopuszcza do siebie ludzi, pokazuje siebie takiego, jakiego chce pokazać. Każdy jego ruch, krok, gest jest zrealizowany z rozmysłem. Najpierw myśli, potem robi.

Jednak, kiedy poznajemy jego przeszłość- pierwszą styczność z diabelskim pazurem, który przeciął jego duszę, Kuba wydaje się nam... kruchy. Owszem, jest mądry oraz nadal zadziwia nas jego silny charakter, jednak... Postrzegamy go jako pokrzywdzonego człowieka. Chorego. Nie jest już diabłem, który lubi rozcinać ciała kobiet, tylko człowiekiem, który sam został rozcięty i umysłowo skażony. I chociaż stracił chwilowo ten ,,czar", morderczy błysk w oku, nie jest to negatywna cecha. Autor umiejętnie poprowadził czytelnika przez wykreowaną przez siebie historię, dbając o to, aby realne cechy zaczerpnięte z życia, a co za tym idzie walka dobra ze złem, były wprowadzone do powieści, tym samym ją urzeczywistniając.

Ciągłe zwroty akcji, pozytywne namieszania fabularne są jeszcze większym atutem książki. To nie powieść, którą łatwo jest przewidzieć. Fabuła jest przemyślana i dopracowana. Autor wpadł na genialny pomysł, który zrealizował z jak największym profesjonalizmem. I choć niekiedy, jak wyżej wspomniałam, nie mogłam wczuć się w normalne życie bohatera, fragmenty jego złej strony osobowości nadgoniły pozytywną ocenę.

Pióro autora jest lekkie i choć nie za bardzo lubię powieści pisane w czasie teraźniejszym (to już zależy od gustu), niezmiernie szybko mi się czytało. Przeniesiona z rzeczywistości do fikcyjnego Krakowa stałam się świadkiem tego, jak nasze przeżycia z przeszłości moją kształtować naszą osobowość. Mądrość, przesłanie, a przy okazji rozrywka? ,,Pamiętnik diabła" to idealny pakiet dla czytelników, którzy cenią sobie ,,inteligentne" powieści.

Moim zdaniem debiut Adriana Bednarka należy do udanych. Jeśli lubicie czytać o mordercach, wgłębiać się w tajniki ludzkiego umysłu, jak najbardziej powieść jest dla Was odpowiednia. Jestem ciekawa dalszych losów Rzeźnika Niewiniątek, więc na pewno w najbliższym czasie sięgnę po kolejne części historii Kuby Sobańskiego.

Bogaty, przystojny, uprzywilejowany, student prawa - nikt by nie przypuszczał, że to ON jest sprawcą brutalnych morderstw. Kuba Sobański prowadzi podwójne życie, spełniając swoje wynaturzone wizje na nieświadomych mieszkańcach Krakowa. Od pierwszych zdań jesteśmy świadkami jego życia, towarzyszymy mu podczas polowania na ofiary, jesteśmy obserwatorami jego morderstw. Nie znamy jednak przyczyny jego zachować. Przecież nikt nie budzi się pewnego dnia z zamiarem mordowania ludzi. Co kieruje Kubą Sobańskim? Co tak bardzo wpłynęło na jego psychikę? Gotowi poznać Diabła i przeczytać jego pamiętnik?

''Pamiętnik diabła'' to debiut Adriana Bednarka i o tym należy pamiętać, czytając tę książkę. Nie znajdziecie w niej błędów, autor zadbał o każdy szczegół. Dlaczego chcę, byście pamiętali, że to debiut autora? Właśnie ze względu na jej szczegółowość, dbałość autora o szczegóły, w tej książce nie znajdziecie luk w fabule czy też błędów logicznych. Jest doskonała. Mrocznie, brutalnie doskonała. A to zdarza się niezwykle rzadko.

Forma pamiętnika świetnie się sprawdziła w tej książce. Mamy okazję poznać każdy aspekt z życia Kuby wbrew temu, co podpowiada wam teraz instynkt, obdarzycie go sympatią. Nie jestem w stanie zrozumieć, dlaczego tak się stało, ale polubiłam Kubę. Brawa dla autora za stworzenie bohatera-mordercy, do którego czytelnik odczuwa sympatię. Kuba Sobański jest człowiekiem specyficznym. Obdarzony niezwykle wyczulonym zmysłem obserwacji, posiada wielką charyzmę i inteligencję. To właśnie inteligencja i umiejętność dostrzegania detali sprawiają, że Kuba jest tak niebezpieczny. Autor wykazał się wyobraźnią i pomysłem, każda ze scen morderstw jest brutalna i krwawa, jednak pasja, z jaką Kuba oddawał się swoim zbrodniom, nie pozwalała mi oderwać się od czytania.

''Pamiętnik diabła'' to jeden z lepszych debiutów, jakie miałam przyjemność przeczytać. Rzadko zdarzają się tak udane i dopracowane książki początkujących autorów, a tutaj, każde słowo, zdanie, każdy detal jest idealnie zaplanowany i dopracowany. Każde wydarzenie ma powiązanie z kolejnym, wszystko jest perfekcyjnie zaplanowaną, krwawą intrygą. Bardzo fajnie, choć trochę strasznie, było czytać książkę, której akcja toczy się w mieście, z którego pochodzę. Z pewnością przeczytam ''Proces diabła'', który jest kontynuacją losów Kuby Sobańskiego. Jeśli nie znacie jeszcze Adriana Bednarka i jego książek, to polecam Wam ''Pamiętnik diabła''. Tej książki długo nie zapomnicie.

Niektóre książki potrafią wstrząsnąć czytelnikiem i nawet kilka dni po skończonej lekturze, trudno otrząsnąć się i przestać o nich myśleć. Do takich książek zdecydowanie można zaliczyć Pamiętnik diabła Adriana Bednarka – pisarski debiut, będący jednocześnie pierwszym tomem losów Kuby Sobańskiego. Jeżeli macie w sobie dość odwagi zapraszam do lektury Pamiętnika diabła i odkrycia jaki sekret skrywa idealne życie głównego bohatera.

Kuba Sobański zaprasza Was do swojego idealnego świata. Bo czyż inaczej można nazwać rzeczywistość dwudziestodwuletniego studenta prawa, na którą składają się dostanie życie w ekskluzywnym mieszkaniu, bogaci rodzice, idealna dziewczyna i perspektywa jeszcze lepszej przyszłości? Jednak pozory często bywają mylące i Ci, którzy zazdroszczą Kubie jego życia nawet nie domyślają się gry, jaką prowadzi na co dzień. Któż mógłby się domyślić, że za murami idealnego życia i maską dobrego studenta skrywa się twarz seryjnego mordercy? Jeżeli macie dość odwagi przekonajcie się co dzieje się gdy skrywane żądze przejmują władzę nad człowiekiem. Po lekturze Pamiętnika diabła nic już nie będzie takie jakim wydawało się na początku.

Nietrudno się domyślić, że skoro rozpoczynamy lekturę pamiętnika przyjdzie nam towarzyszyć w każdej chwili życia Kuby Sobańskiego, a co ważniejsze zyskamy wgląd w jego myśli. I właśnie owo zagłębienie się w umysł seryjnego mordercy jest największym atutem książki. Autor prowadzi nas w meandry umysłu okupywanego przez jego własne żądze, których zaspokojenie przysłania wszystko inne. Na pierwszy plan wychodzą również ponadprzeciętna inteligencja, umiejętność logicznego i szybkiego myślenia, a także przewidywania skutków własnych zachowań, co w połączeniu z przekonaniem o własnej wyższości i bezkarności daje nad wyraz niebezpieczną mieszankę.

Nowe wydanie „Pamiętnika diabła” – zdjęcie zapożyczone z profilu autorskiego Adriana Bednarka: [Adres usunięty]

I choć podczas lektury przyjdzie nam śledzić przygotowania bohatera i akty zbrodni, trudno mówić o jakiejś nienawiści czy pogardzie do niego. Wręcz przeciwnie, Adrian Bednarek stworzył portret seryjnego mordercy, do którego czytelnik się przywiązuje i którego losy śledzi się z zapartym tchem, ale także przerażeniem. A to zdecydowanie nie jest wyczynem łatwym. Tak samo jak stworzenie tak dopracowanego portretu psychologicznego zdawałoby się zabójcy idealnego.

Książka została wydana w miękkiej okładce i nie odbiega jakością od standardowych wydań. W tym miejscu warto jednak dodać, że niedługo do sprzedaży trafi drugie wydanie Pamiętnika diabła z nową okładką, która, moim zdaniem, prezentuje się o wiele lepiej. Z resztą oceńcie sami.

Pamiętnik diabła to wyjątkowo udany debiut, a jako, że przeczytałam go po kolejnych książkach Adriana Bednarka, powiem, że w tym wypadku dobry początek kariery pisarskiej, jest dopiero przedsmakiem tego, co czeka na osoby, które sięgną po kolejne książki jego autorstwa. Historia Kuby Sobańskiego wciąga, zaskakuje, a przy tym jest opowiedziana w niezwykle oryginalny i przemyślany sposób. Jeżeli tylko macie dość odwagi koniecznie przekonajcie się jaką opowieść skrywa tytułowy pamiętnik.

Ocena: 8/10

Sara Glanc